Η Οπερα της Πεντάρας στο Badminton

• Το έργο παρουσιάζεται στην αυθεντική του εκδοχή, με όλες τις μουσικές και τα τραγούδια του Κουρτ Βάιλ, σε απόδοση – σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη

Η διασημότερη μουσική κωμωδία / σάτιρα του εικοστού αιώνα, το έργο των Μπέρτολτ Μπρεχτ – Κουρτ Βάιλ «Η Όπερα της πεντάρας» θα παρουσιαστεί το καλοκαίρι στο θέατρο Badminton, αλλά και σε πολλές επιλεγμένες πόλεις της Ελλάδας. Το έργο παρουσιάζεται στην αυθεντική του εκδοχή, με όλες τις μουσικές και τα τραγούδια του Κουρτ Βάιλ, σε απόδοση-σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, σκηνικό-κοστούμια Γιώργου Πάτσα, χορογραφίες Δημήτρη Παπάζογλου, μουσική διδασκαλία Θοδωρή Οικονόμου. Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Στέλιος Μάινας, Ρένια Λουιζίδου, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Μάνος Βακούσης, Νάντια Κοντογεώργη, Δημήτρης Βογιατζής, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Δέσποινα Πολυκανδρίτου, Θοδωρής Ευστρατιάδης, Σεδερλα Ελένη, Ηλίας Κουνέλας, Αντεία Ολύμπου, Αντώνης Δημητροκάλης, Μάρα Βλαχάκη, Χάρης Παντελιδάκης, Αννα Αθανασιάδη.

• Επίκαιρο από το 1928

«Η Όπερα της πεντάρας» είναι έργο γραμμένο το 1928, στην εποχή δηλαδή όπου το επερχόμενο παγκόσμιο οικονομικό κραχ, απειλεί πλέον και την Ευρώπη. Έκτοτε παραμένει ένα έργο επίκαιρο, βαθύτατα σαρκαστικό και ίσως, το διασημότερο σχόλιο «στην κατασκευή» του σύγχρονου οικονομικοκοινωνικού συστήματος… Ο Μπρεχτ δανείζεται το θέμα του από την «Όπερα του ζητιάνου» του Τζων Γκαίη, που είχε γνωρίσει εξαιρετική επιτυχία στο Λονδίνο [1728]. Ο Κουρτ Βάιλ γράφει για τις ανάγκες της παράστασης μια σειρά εξαιρετικών τραγουδιών που στο σύνολό τους γίνονται επιτυχίες και γνωρίζουν αμέτρητες διασκευές για περισσότερο από ογδόντα χρόνια. «Η Όπερα της πεντάρας» είναι έργο που απευθύνεται σ’ ένα ευρύτατο κοινό κάθε ηλικίας, ένα έργο λαϊκό και ταυτόχρονα μια μοναδική μουσική κωμωδία… μια σάτιρα στα όσα και σήμερα απλώς επαναλαμβάνονται στο γύρισμα του χρόνου… Παράλληλα η παράσταση αποτελεί ένα μοναδικό θέαμα, καθώς πρόζα, μουσική, τραγούδι, χορός και φωτισμοί, συνυπάρχουν σε ένα σκηνικό χώρο που παραπέμπει άλλοτε σε καμπαρέ άλλοτε σε τσίρκο και άλλοτε σε μια απέραντη λεωφόρο … Η πρεμιέρα της παράστασης θα δοθεί στις 18, 19 και 20 Ιουνίου 2009, στην Αθήνα στο θέατρο BADMINTON και στη συνέχεια η παράσταση θα παρουσιαστεί σε επιλεγμένες πόλεις και θέατρα της ελληνικής περιφέρειας και στην Κύπρο.

“Δον Κιχώτης” από το Μπαλέτο και τη Συμφωνική Ορχήστρα του ιστορικού Θεάτρου Στανισλάφσκι της Μόσχας.

• 3 - 12 Απριλίου 2009. Aπό το Μπαλέτο και τη Συμφωνική Ορχήστρα του ιστορικού Θεάτρου Στανισλάφσκι της Μόσχας . Διάρκεια: 2 ώρες 40′, 2 διαλείμματα. Μια ιστορική παράσταση. Μια αυθεντική, μοναδική στιγμή του κλασικού χορού. 70 χορευτές και 50 μουσικοί του ιστορικού Θεάτρου Στανισλάφσκι της Μόσχας φέρνουν από την καρδιά του παγωμένου Βορρά ένα ζεστό, συγκινητικό και κεντημένο σαν κομψοτέχνημα πολυθέαμα, με σκηνικό τον Ισπανικό Νότο.
  

• Η μαγευτική μουσική του «αινιγματικού Μαέστρου» Ludwig Minkus, οι γιορτινές χορογραφίες του Alexander Gorsky και του Marius Petipa και οι εκπληκτικοί χορευτές του Θεάτρου Στανισλάφσκι παρουσιάζουν ένα μπαλέτο που έγραψε ιστορία. Από την ιστορική πρεμιέρα στη Μόσχα το 1869 των Μπαλέτων Μπολσόι μέχρι την πρώτη αναβίωση του μπαλέτου το 1981 από το Μπαλέτο Στανισλάφσκι και τον Alexei Tchichinadze και τη φετινή παραγωγή που φιλοξενεί το θέατρο Badminton, ο Δον Κιχώτης, ένα μπαλέτο σε τρεις πράξεις, έχει κατακτήσει μια μόνιμη θέση στο ρεπερτόριο των μεγαλύτερων συγκροτημάτων χορού παγκοσμίως. Τα μπαλέτα Δον Κιχώτης και Μπαγιαντέρα αποτελούν τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην καριέρα του Ludwig Minkus, του αινιγματικού συνθέτη των Αυτοκρατορικών Ρωσικών Μπαλέτων.

Για όσους δε θυμούνται την ιστορία:

• Μια ποιητική αλληγορία πάνω στη ματαιότητα του ρομαντισμού και την επαναστατική ορμή της τρέλας. Ένας αξέχαστος, μισότρελος ήρωας, καβάλα σ’ ένα ψωριάρικο άλογο, με τη συνοδεία του πιστού του υπηρέτη, αντιμέτωποι και οι δύο με γιγαντιαίους ανεμόμυλους και φανταστικούς εχθρούς, αντιμέτωποι με την απουσία του παραμυθιού από την πεζή πραγματικότητα. Η πανέμορφη Κίτρι ερωτεύεται το φτωχό κουρέα Μπαζίλιο. Ο πατέρας της όμως σχεδιάζει να την παντρέψει με τον πλούσιο Γκαμάτσο. Οι δύο εραστές καταφέρνουν να εξαπατήσουν τους πάντες μ’ ένα καλοδουλεμένο σχέδιο και να το σκάσουν με τη βοήθεια του Δον Κιχώτη και του Σάντσο Πάντσα. Ακολουθούν περιπλανήσεις στην επαρχία της Καστίλης, επεισοδιακές συναντήσεις με τους τσιγγάνους της περιοχής, όνειρα, παραληρήματα και τελικά μια μεγάλη γιορτή στο κάστρο του Δούκα. Μετά από τις απειλητικές ενέργειες του Δον Κιχώτη, ο Γκαμάτσο αποσύρεται και οι δυο εραστές καταλήγουν μαζί, ελεύθεροι και ευτυχισμένοι. Κάπου, κάπως διαφορετικά για τον καθένα, υπάρχει πάντα μια Δουλτσινέα, και οι νόμοι της ιπποσύνης ισχύουν για πάντα.

Stanislavsky & Nemirovich-Danchenko Moscow Academic Music Theatre

• Τη φετινή χρονιά το θέατρο Στανισλάφσκι & Νεμίροβιτς-Νταντσένκο, ένας από τους τρεις πιο ιστορικούς φορείς πολιτισμού της Ρωσίας μαζί με το Θέατρο Μπολσόι και το Μπαλέτο Κίροφ-Μαρίνσκι, γιορτάζει τα 90 χρόνια του. Το όραμα των δύο μεγάλων μεταρρυθμιστών του θεάτρου του 20ου αιώνα, Κονσταντίν Στανισλάφσκι και Βλαντιμίρ Νεμίροβιτς-Ντατσένκο, για ένα πιο νατουραλιστικό θέατρο ξεκίνησε το 1897 με την ίδρυση του Moscow Art Theatre, αλλά επισημοποιήθηκε το 1941 με τη συνένωση των δύο ανεξάρτητων ομάδων τους σε μία που πήρε το όνομά τους.

• Ο Κονσταντίν Στανισλάφσκι, διάσημος θεωρητικός, σκηνοθέτης, ηθοποιός και συγγραφέας, είναι γνωστός για την πρωτοποριακή μέθοδο υποκριτικής που ανέπτυξε, η οποία ωθούσε τους ηθοποιούς σε μια πιο «βιωματική» ερμηνεία του ρόλου. Η «μέθοδος Στανισλάφσκι», όπως ονομάστηκε αργότερα, υιοθετήθηκε από μεταγενέστερους δασκάλους υποκριτικής και θεατρικές ομάδες όπως τον διάσημο Lee Strasberg και το Group Theatre (1930). Το θέατρο απέκτησε ομάδα μπαλέτου το 1939 με την ένταξη του συγκροτήματος χορού της διάσημης μπαλαρίνας Victorina Krigher. Τόσο τα μπαλέτα που ανέβηκαν τις επόμενες δεκαετίες (ειδικά υπό τη διεύθυνση του Vladimir Burmeister την περίοδο 1950-1970), όσο και τα έργα όπερας, άφησαν εποχή και έφεραν στο προσκήνιο μια ολόκληρη γενιά νέων ταλέντων. Από το 1960 έως σήμερα, το θέατρο έχει πάρει μέρος σε διεθνή projects, έχει περιοδεύσει σε όλο τον κόσμο και έχει συνεργαστεί με άλλους ευρωπαϊκούς θεατρικούς οργανισμούς, καταξιωμένους χορογράφους και μουσικούς διευθυντές.

Τι έγραψε ο βρετανικός Τύπος για τον Δον Κιχώτη του Μπαλέτου Στανισλάφσκι

• «..και η χορογραφία ζωντάνεψε στη σκηνή: οι χορευτές του μπαλέτου Στανισλάφσκι δούλεψαν με θέληση, με περίσσεια ενέργεια…ευχάριστοι, αξιοθαύμαστοι.Τα συγχαρητήριά μας.» [Financial Times]
• «Μια απολαυστική παραγωγή που υποστηρίζεται με τον καλύτερο τρόπο από την ορχήστρα του Μπαλέτου Στανισλάφσκι.» [Τhe Observer]
• «…η ορχήστρα εκτέλεσε τη μουσική του Minkus με πραγματικό ενθουσιασμό και σεβασμό, πράγμα ασυνήθιστο για κάποιες άλλες ορχήστρες που δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν αγγαρεία όταν πρέπει να παίξουν μια κλασική παρτιτούρα.» [Ballet.co. Magazine]
• «Αξίζει πραγματικά να δείτε τη σκληρή δουλειά των χορευτών και να νιώσετε τον ενθουσιασμό τους σε μια παράσταση με ξεχωριστό στυλ και “αέρα”.» [The Stage]
• «Οι καταπληκτικοί χορευτές του Μπαλέτου Στανισλάφσκι της Μόσχας καταφέρνουν να ζεστάνουν το ψυχρό Λονδίνο με την παθιασμένη μεσογειακή ιστορία του Δον Κιχώτη και να χαρίσουν όλη τη φυσική τους ενέργεια σε αυτό το ισπανικό ρομάντζο.» [The Stage]

Φρικιά για φίλημα

Να σας πω την αλήθεια, δεν το περίμενα. Και όμως, η καινούργια παράσταση των Tiger Lillies, που ξεκίνησε από προχθές να παίζεται στο θέατρο Badminton (μέχρι και τις 23 του μηνός) είναι πολύ καλή. Και δεν το περίμενα, γιατί οι Tiger Lillies είναι από τους καλλιτέχνες εκείνους που, ανεξαρτήτως αν είναι καλοί ή κακοί, καταφέρνουν και χτίζουν στα μέρη μας ένα σούπερ όνομα, μάλλον μεγαλύτερο από την αξία τους. Αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία, πόσω μάλλον όταν το καινούργιο τους έργο, το Freak Show, είναι πράγματι ενδιαφέρον. Ειδικά δε προς το τέλος -μην ανησυχείτε, δεν θα σας το αποκαλύψω- υπάρχει ένα κομμάτι άκρως καθηλωτικό. Σε εκείνο το σημείο ακούγεται και το εσωστρεφές, δεκάλεπτης διάρκειας, Forever Together (κυκλοφορεί και σε cd η μουσική).

Βασικά, το Freak Show είναι αυτό που λέει το όνομά του: το σόου των φρικιών. Με τον «τρίποδο Frank», τις «σιαμαίες αδελφές», τον «Μαξ με τα έξι χέρια» και άλλα παράδοξα όντα. Και με τρεις (πραγματικούς) νάνους να αλωνίζουν τη σκηνή παίζοντας καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του story. Στον κεντρικό ρόλο βρίσκεται, όπως πάντα, ο Μάρτιν Ζακ, ο αρχηγός των Tiger Lillies. Με τη λεπτή συναισθηματική φωνή και την αισθητική των καμπαρέ του Μεσοπολέμου.

Θα περάσετε καλά τις δύο ώρες της παράστασης. Εχει και χορογραφίες, έχει και ακροβάτες, έχει και καλή σκηνοθεσία. Θα μπείτε δε στο κλίμα της, μιας και στους υπέρτιτλους μεταφράζονται οι στίχοι των τραγουδιών. Οχι πάντα, βέβαια, όπως ακριβώς έχουν, αλλά εντάξει, πρέπει να προφυλάξουμε και τα χρηστά μας ήθη. Το She γίνεται He, το «Αυτή» δηλαδή γίνεται «Αυτός», έτσι ώστε όταν… «Αυτή» γουστάρει μία γυναίκα να φαίνεται πως τη γουστάρει… «Αυτός». Κι έτσι καθαρίζουμε. Ευτυχώς. Δεν θα το αντέχαμε τέτοιο κακό… Εκτός βέβαια κι αν «Αυτή» ήταν μία άλλη περσόνα του Freak Show: Η κυρία με τη γενειάδα. Τότε αλλάζει το πράγμα…

ΔΗΜ. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 15/01/2009

Freakshow από τους Tiger Lillies στο Μπάντμιντον

Της Νελλης Αμπραβανελ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 15 Iανoυαρίου 2009

Η γυμνόστηθη Αμάντα με τα μακριά μαλλιά σου προκαλεί μια ανεξήγητη συγκίνηση. Μέσα από το μικρό της βαγόνι, προσπαθεί να χορέψει έναν αισθησιακό χορό πίσω από μια κουρτίνα από μακριές, μεταξένιες τρίχες. Είναι επικίνδυνα όμορφη, σαν τη Γυναίκα Φίδι που σε κάνει να ανατριχιάσεις με τη λαστιχένια της ευλυγισία, αλλά και με την αίσθηση ότι η μόνη της άμυνα είναι η επίθεση.

Σαν ντελάλης κάποιας μακρινής εποχής και χώρας, ο Μάρτιν Ζακ, ο τραγουδιστής των Tiger Lillies, μας καλωσορίζει με τον τρόπο του στην παγκόσμια πρεμιέρα της νέας παράστασής τους, «The Tiger Lillies Freakshow». Η επιλογή της Αθήνας για την πρεμιέρα δεν μένει ανεξήγητη: το ελληνικό κοινό, μαζί με τους Γερμανούς, τους έχει αποθεώσει όσο κανένας άλλος στον κόσμο. Παγκόσμια πρώτη στο Θέατρο Μπάντμιντον, με μια μουσική παράσταση με τραγούδια αφιερωμένα στους «ήρωες» των freakshows της Αμερικής, που άνθιζαν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Σε κάθε τραγούδι αντιστοιχεί ένα σόου, σε κάθε ιστορία, ένας πρωταγωνιστής που υποφέρει στο περιθώριο. Κι ενώ οι ιστορίες ξετυλίγονται, η φωνή του Μάρτιν Ζακ παίζει ανάμεσα στο βραχνό γκροτέσκ που προϊδεάζει ηδονιστικά για τη φρίκη που ακολουθεί και σε γλυκιές, καθαρές νότες που τραγουδούν μελαγχολικά για τη Ρόζα με τις τρεις αδύναμες καρδιές… Η μουσική των Tiger Lillies αποκαλύπτει έναν περίεργο κόσμο, με έναν ακόμα πιο περίεργο τρόπο – όχι ίσως όμως τόσο περίεργο ώστε να χρειάζονται οι ελληνικοί υπέρτιτλοι που πολλές φορές αδικούν τους πρωτότυπους στίχους…

Στην παράσταση που άρχισε επίτηδες Τρίτη και 13, το περιθώριο μπαίνει στο επίκεντρο. Ο τραγουδιστής Μάρτιν Ζακ έχει πει άλλωστε για την παράστασή τους: «το Freakshow είναι η σκοτεινή πλευρά της Σελήνης. Εκείνη που οι άνθρωποι δεν θέλουν να κοιτάζουν και δεν μπορούν να κατανοήσουν. Το Freakshow μιλάει για την ομορφιά και την ασχήμια, την ευαισθησία και τη σκληρότητα του περιθωριακού αυτού σύμπαντος φρικιών».

Info: Θέατρο Μπάντμιντον, έως 23/1 (Αλσος Στρατού, Γουδί, τηλ.: 211-10.10.020)

«Ο ψαλιδοχέρης»: Κουρεύει και χορεύει υπέροχα

Ο Μάθιου Μπορν της «Λίμνης των Κύκνων» πριν από τρία χρόνια εμπνεύστηκε κάτι μεταξύ μπαλέτου και μιούζικαλ από την ταινία του Τιμ Μπέρτον «Ο ψαλιδοχέρης». Η παράσταση, με την τεράστια διεθνή επιτυχία, έρχεται στο Badminton (27 Ιανουαρίου)

Ο ψαλιδοχέρης, ο ευαίσθητος και μοναχικός ήρωας με ψαλίδια αντί για χέρια, τον οποίο γνωρίσαμε στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 με τη μορφή του Τζόνι Ντεπ στην εξαιρετική ταινία του Τιμ Μπέρτον, έρχεται στην Αθήνα. Από τις 27 Ιανουαρίου και για δύο βδομάδες (έως 8 Φεβρουαρίου) ο τολμηρός σκηνοθέτης και χορογράφος Μάθιου Μπορν ξαναζωντανεύει το γοτθικό παραμύθι του Μπέρτον στη σκηνή του θεάτρου Μπάντμιντον στου Γουδή. Η ταινία αποτελεί τη βάση για τη μουσικοχορευτική παράσταση σε μουσική του Τέρι Ντέιβις. Τελικά δεν πρόκειται ούτε για μπαλέτο ούτε για μιούζικαλ. Οι συντελεστές θεωρούν ότι δημιούργησαν κάτι περισσότερο από τα δύο είδη, γι’ αυτό και το αποκαλούν «Dancical», από το συνδυασμό των λέξεων Dance και Musical.

Η παράσταση «Εντουάρντ ο ψαλιδοχέρης» καταφθάνει στην Αθήνα τρία χρόνια μετά την πρεμιέρα της στο Λονδίνο και τις sold out παραστάσεις της σε Ασία, Αμερική, Αυστραλία και την υπόλοιπη Ευρώπη. Στο παραμυθένιο σύμπαν, που δημιούργησε ο Μάθιου Μπορν, το ονειρικό στοιχείο μπλέκεται με την κοινωνική σάτιρα και το μαύρο χιούμορ, σε μια παράσταση που μιλά στην καρδιά μικρών και μεγάλων.

Η ιστορία του Ψαλιδοχέρη, όπως τη γνωρίσαμε από την ταινία του Μπέρτον (το φιλμ έχει περίοπτη θέση στην ποπ κουλτούρα της δεκαετίας του ‘90), αναφέρεται σε ένα αγόρι διαφορετικό από τ’ άλλα. Εναν σκοτεινό, μελαγχολικό ήρωα, που μένει μόνος στον κόσμο, με ψαλίδια αντί για χέρια, όταν ο εκκεντρικός εφευρέτης του πεθαίνει ξαφνικά και τον αφήνει ημιτελή. Ο Εντουάρντ πασχίζει να βρει μια θέση στον κόσμο των πολύχρωμων αμερικανικών προαστίων και να πείσει τους καλοπροαίρετους κατοίκους του Hope Springs ότι πίσω από το σκληρό παρουσιαστικό του κρύβεται μια αθώα και ευγενική ψυχή. Γρήγορα εξελίσσεται σε ήρωα της γειτονιάς, μεταμορφώνοντας τους ομοιόμορφους και βαρετούς κήπους σε «έργα τέχνης», φτιάχνοντας ακόμα εντυπωσιακά γλυπτά από πάγο, ενώ τα εκκεντρικά, πανκ κουρέματά του ξαφνιάζουν, ευχάριστα, τις «καθώς πρέπει» κυρίες των προαστίων.

«Οταν είδα πρώτη φορά την ταινία», λέει ο Μάθιου Μπορν, δύο στοιχεία μού κέντρισαν αμέσως το ενδιαφέρον: πρώτον οι ιδιαίτερα ρομαντικές μουσικές συνθέσεις του Ντάνι Ελφμαν, που αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά και της δικής μας παραγωγής και, δεύτερον, ο ίδιος ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Ψαλιδοχέρης και η αξέχαστη ερμηνεία του Τζόνι Ντεπ. Ο Εντουάρντ είναι ο “περιθωριακός” ήρωας, που εκφράζεται καλύτερα με τις κινήσεις παρά με τις λέξεις και επηρεάζει τους γύρω του με την παρουσία του και την έντονη ευαισθησία του». Ο Μάθιου Μπορν συμπληρώνει ότι αν και η παράσταση βασίζεται κατά κύριο λόγο στο θέαμα και χαρίζει μεγάλες δόσεις συγκίνησης, ταυτόχρονα φροντίζει να μεταδίδει μηνύματα όπως είναι ο σεβασμός προς τους συνανθρώπους μας και η αποδοχή τους, ανεξάρτητα από τα κοινωνικά πρότυπα και το εξωτερικό τους παρουσιαστικό.

Ο Μάθιου Μπορν είναι από τους πιο δημοφιλείς και επιτυχημένους χορογράφους και σκηνοθέτες στη Μεγάλη Βρετανία. Είναι ο δημιουργός της «Λίμνης των Κύκνων», της μακροβιότερης παράστασης μπαλέτου στην ιστορία του παγκόσμιου θεάματος, κάτοχος 5 βραβείων Olivier, ενώ έχει κερδίσει και Tony ως καλύτερος χορογράφος και σκηνοθέτης μιούζικαλ. Γ.Ε.ΚΑΡ.

* Πληροφορίες-κρατήσεις στο www. ticκetnet.gr . Τηλ. 210-8840600, στα Ταμεία Θεάτρου Badminton, Γουδή, τηλ. 211-1086024.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 13/01/2009

Tiger Lillies Freakshow

Δύο γυναίκες λάστιχο, τρεις νάνοι περφόρμερ, μαριονέτες, σιαμαίες αδελφές… Οι Tiger Lillies επανέρχονται δριμύτεροι: Τρίτη και 13, κάνουν πρεμιέρα στο Θέατρο Μπάντμιντον γιορτάζοντας τα 20στά τους γενέθλια. Mετά το Tiger Lillies Circus, υποδεχόμαστε το Tiger Lillies Freakshow, και αυτό σε σκηνοθεσία του Σεμπαστιάνο Τόμα, ο οποίος υπογράφει και τα σκηνικά της παράστασης. Ενα καστ από freaks (τέρατα) συμπληρώνει και δίνει τη χαρακτηριστική νότα στην παράσταση, με εκκεντρικούς χαρακτήρες και πρωταγωνιστές με… ειδικά προσόντα. Με το Freakshow, ο Τόμα και οι Tiger Lillies προσπαθούν να προσεγγίσουν έναν πιο σκοτεινό και εκκεντρικό κόσμο, ένα παράλληλο σύμπαν – ταμπού, που «μιλάει για την ομορφιά και την ασχήμια, την ευαισθησία και τη σκληρότητα» του περιθωρίου.

Οι χορογραφίες είναι της Σοφίας Σπυράτου, τα κοστούμια της Κλερ Μπράσγουελ και οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη.

Tiger Lillies Freakshow

Ιστορίες για παράξενα όντα που ζούνε μέσα μας και ανάμεσά μας…. Πρεμιέρα Τρίτη και 13 Ιανουαρίου 2009! [έως 18 Ιανουαρίου 2009]

Ιστορίες για παράξενα όντα που ζούνε μέσα μας και ανάμεσά μας… Ποιος ή πού είναι το φρικιό? Πόσο μικρός ή νάνος, πόσο μεγάλος ή γίγαντας πρέπει να είναι κάποιος για να κατανοήσει τον κόσμο και να γίνει κομμάτι του? Είναι έξι χέρια αρκετά για να στηρίξουν κάποιον που έχει ανάγκη; Πόσες καρδιές πρέπει να έχει μια γυναίκα για να αντέξει τo πεπρωμένο της; Είναι τα χέρια μας αρκετά μεγάλα για να κρατήσουν όσα επιθυμούμε; Πόσες κόκκινες μύτες του κλόουν πρέπει να φορέσουμε για να φανούμε αστείοι; Ή μήπως η μύτη μας πρέπει να είναι μεγάλη σαν την τέντα ενός τσίρκου; Ένα φρικιό μαγνητίζει το βλέμμα μας, επειδή δεν κολλάει σε αυτό που θεωρούμε νορμάλ. Μαγνητίζει επειδή μοιάζει με γίγαντα ή έχει τρία πόδια. Πολλές είναι όμως οι φορές που βλέπουμε κάτι, χωρίς να μπορούμε να το κατανοήσουμε πλήρως. Χρειάζεται να κοιτάξουμε πίσω από την επιφάνεια, κάτω από το δέρμα, να ψάξουμε βαθύτερα για να βρούμε την πραγματική ουσία… Σ’ αυτό το σόου έχουμε συγκεντρώσει όλων των ειδών τους freaks, τον «Ονειροπόλο», τον Tommy τον Φιλάργυρο, την Amanda με τα πιο Μακριά Μαλλιά του κόσμου, τις Σιαμαίες Αδελφές Hilton και πολλούς άλλους… Το Tiger Lillies Freakshow είναι σαν ένα κοφτερό μαχαίρι που από τη μια σκίζει το περιτύλιγμα και αποκαλύπτει τα γλυκά και τα ωραία και από την άλλη σκάει ένα ροζ μπαλόνι μπροστά στα μούτρα σας. Και στις δύο περιπτώσεις η μουσική των Tiger Lillies πρωταγωνιστεί. Και το …μαχαίρι ονομάζεται Martyn Jacques!

Sebastiano Toma

σκηνοθέτης, σκηνογράφος

Όταν το 2003 η ADaM Productions σύστησε τους Tiger Lillies στο αθηναϊκό κοινό, ο έρωτας ήταν ακαριαίος! Οι ουρές έξω από το Γυάλινο και το Big Top Theater ήταν καθημερινό φαινόμενο και το Tiger Lillies Circus έγινε το απόλυτο talk of the town, συγκεντρώνοντας περισσότερους από 40.000 φανατικούς σε ένα χρόνο. ΄

Με πρεμιέρα… Τρίτη και 13 Ιανουαρίου 2009 το Θέατρο Badminton παρουσιάζει την πρώτη ολοκληρωμένη του παραγωγή γιορτάζοντας τα 20ά γενέθλια του πιο αγαπημένου καλτ συγκροτήματος στην Ελλάδα. Το Tiger Lillies Freakshow, συνέχεια του Tiger Lillies Circus, ανεβαίνει και αυτό σε σκηνοθεσία Sebastiano Toma, ο οποίος υπογράφει και τα σκηνικά της παράστασης, οι χορογραφίες είναι της Σοφίας Σπυράτου, τα κοστούμια της Claire Bracewel και οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη. Στο freak καστ, εκτός από τους Martyn Jacques, Andrian Stout και Adrian Huge των Tiger Lillies, συμμετέχουν τρεις νάνοι περφόρμερς, δύο γυναίκες λάστιχο, puppets και οι …σιαμαίες αδελφές!!!

TΟ ΚΑΣΤ:

The Tiger Lillies:
Martyn Jacques:
φωνητικά, ακορντεόν,
γιουκουλέλε (είδος κιθάρας), πιάνο
Adrian Stout:
κόντρα μπάσο, ωδικό «πριόνι»,
theremin (ηλεκτρονικό όργανο)
Adrian Huge:
ντραμς, κρουστά, παιχνίδια

Θεατρίνοι-Νάνοι:

∆ήμος Γιγαντάκης, Irene Hofer, Rolando Hofer

Aκροβάτες:
Lena Ries: γυναίκα-λάστιχο
Ele Janke: εναέρια ακροβατικά, trapeze
Juia Janke: εναέρια ακροβατικά, trapeze

ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Σκηνοθεσία: Sebastiano Toma
Μουσική/Στίχοι: Martyn Jacques – THE TIGER LILLIES
Χορογραφία: Σοφία Σπυράτου
Σχεδιασμός Κοστουμιών: Claire Bracewel
Σκηνικά: Sebastiano Toma
Σχεδιασμός Μαριονέτας/Κούκλας: ∆ημήτρης Στάμου,
Ντέμη Παπαδά – ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ ΜΕΡΛΙΝ
Σχεδιασμός Φωτισμού: Σάκης Μπιρμπίλης
Σχεδιασμός Ήχου: Claus Buehler
Εκτέλεση Παραγωγής: Χαρά Χριστοπούλου

Το σήκουελ του Tiger Lillies Circus σε παγκόσμια πρώτη στο θέατρο Badminton

Σόου από θεατρικό τσίρκο

Το Cirque Eloize παρουσιάζει από χθες στο Μπάντμιντον το «Rain»

Στην παράδοση της ανανέωσης της τέχνης του τσίρκου, η ομάδα του «Cirque Eloize» από το Μόντρεαλ παρουσιάζει από χθες στο θέατρο Μπάντμιντον το «Rain», την έκτη, κατά σειρά, παραγωγή της ομάδας και τη τρίτη που έρχεται στην Ελλάδα. Οπως το «Cirque du Soleil», έτσι και το «Cirque Eloize» υποστηρίζει ένα θεατρικό τσίρκο χωρίς ζώα, σύμφωνα με την πρακτική που εδραιώθηκε στον γαλλόφωνο Καναδά. Το σόου εμπνέεται από τις αναμνήσεις των παιδιών, το παιχνίδι με τη βροχή μέσα στα λασπόνερα μιας αυλής. Θα μπορούσαμε να δούμε το «Rain» σαν ένα φόρο τιμής στην παιδική ηλικία. Η ιστορία εκτυλίσσεται στο σκηνικό ενός θεάτρου την ώρα που οι ηθοποιοί προβάρουν τους ρόλους τους. Με τη διαφορά ότι οι συγκεκριμένοι ηθοποιοί μπορούν να ισορροπούν πάνω σε μια δοκό, να κρέμονται ανάποδα από έναν κρίκο που αιωρείται, να εντυπωσιάζουν με τα ζογκλερικά τους κόλπα, να στροβιλίζονται μέσα σε έναν τροχό και να βουτάνε μέσα σε μια λίμνη με νερό με αυθόρμητο και θεαματικό τρόπο. Παραστατικός ο σκηνοθέτης της νέας παραγωγής, Daniele Finzi Pasca: «Αν έπρεπε να περιγράψω αυτό το σόου, θα έλεγα ότι είναι γεμάτο ελπίδα, χαρά και γλυκό πόθο και ότι είναι φτιαγμένο με υλικά από τις ιστορίες της γιαγιάς μου. Το αφιερώνω σε όλους αυτούς που απολαμβάνουν τη βροχή όταν πέφτει καταρρακτωδώς». Παραστάσεις έως τις 21 Δεκεμβρίου με τα εισιτήρια να κοστίζουν από 12 έως 58 ευρώ.

Ακροβατώντας στη βροχή

Ποιος είπε ότι τσίρκο σημαίνει μόνο ζώα και κλόουν; Κάθε άλλο. Το «Cirque Eloize» από το Κεμπέκ του Καναδά έχει ανατρέψει τη στερεότυπη αντίληψη. Αντί για λιοντάρια και ελέφαντες, στα δικά του εναλλακτικά και «οικολογικά» θεάματα πρωταγωνιστούν ηθοποιοί, χορευτές και ζογκλέρ που επιδίδονται σε κάθε είδους ακροβατικά κόλπα με σάουντρακ ωραία μουσική. Τη νέα τους παράσταση «Rain» θα δούμε στις 4 Δεκεμβρίου (έως 21) στο θέατρο «Μπάντμιντον».

Πολλοί, ίσως, τους θυμούνται από τις προηγούμενες παραστάσεις που έχουν φέρει στην Αθήνα -«Excentricus» (2002) και «Nomade» (2003). Αυτή τη φορά, όμως, το εντυπωσιακό τους θέαμα, που στηρίζεται σε οπτικά εφέ, ευφάνταστες κινήσεις, μπόλικο χορό και σωματικούς άθλους, είναι εμπνευσμένο από τις παιδικές μας αναμνήσεις, όπως είναι το παιχνίδι με τη βροχή μέσα στα λασπόνερα μιας σπιτικής αυλής. Το «Rain», άλλωστε, συνοψίζεται στη φράση «ακροβατικά, θεάτρο και χορός στη βροχή» και μοιάζει σαν ένα παιχνίδι για τις χαρές της παιδικής μας ηλικίας με τα στοιχεία της φύσης.

«Ορμητική, πνευματώδης και… βροχερή» χαρακτήρισαν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» τη νέα παράσταση του «Cirque Eloize» που θα δούμε στην Αθήνα

Ο Frinzi Pasca, χορογράφος, κλόουν, συγγραφέας και σκηνοθέτης του «Rain», που απευθύνεται σε όλη την οικογένεια, το περιγράφει ως ένα σόου «τρυφερό, απλό, άμεσο, γεμάτο αισθησιασμό και ελπίδα».

Οι πρωταγωνιστές του «Rain» παίζουν τους… εαυτούς τους. Η ιστορία εκτυλίσσεται στο σκηνικό ενός θεάτρου, την ώρα που οι ηθοποιοί προβάρουν τους ρόλους τους. Τις μεταξύ τους σχέσεις -ερωτικές, φιλικές ή απλής οικειότητας- μαρτυρούν τα βλέμματά τους. Και τα ανταλλάσσουν την ώρα που ισορροπούν πάνω σε μια δοκό, κρέμονται ανάποδα από έναν κρίκο που αιωρείται, στροβιλίζονται σε μια ρόδα ή τσαλαβουτάνε σε μια λίμνη με νερό. Μάλλον όχι τυχαία, οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» χαρακτήρισαν το «Rain» «ορμητικό, πνευματώδες και… βροχερό!».

Σ’ ένα καιρικό φαινόμενο χρωστάνε και το όνομά τους. Στα καναδέζικα νησιά της Μαγδαληνής, eloize ονομάζονται οι αστραπές που βγαίνουν στον ορίζοντα και συνοδεύουν τις καταιγίδες τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες. Ετσι, τα επτά ιδρυτικά μέλη του «Cirque Eloize» -απόφοιτοι της Εθνικής Σχολής τσίρκου του Μόντρεαλ- δανείστηκαν τον όρο για να αντικατοπτρίσουν την ενέργεια και την έξαψη του θεατρικού τους τσίρκου.

Από το 1993 που εμφανίστηκαν έως σήμερα, ο απολογισμός τους είναι έξι παραγωγές, 3.000 παραστάσεις σε 300 πόλεις και 30 χώρες σε όλο τον κόσμο. Ενώ τα μέλη τους έχουν πλέον φτάσει τα 100 άτομα. Το 2003, μάλιστα, εγκαινίασαν το πρώτο φεστιβάλ τσίρκου «La semaine des arts du cirque» στα νησιά της Μαγδαληνής. Παράλληλα, ίδρυσαν το «Fondation Eloize» δίνοντας την ευκαιρία σε νέους που θέλουν να ασχοληθούν με την τέχνη του τσίρκου. Μαζί με το «Cirque du soleil», θεωρούνται από τις βασικές δυνάμεις του «Νέου τσίρκου», που εξέλιξε το είδος σε ένα άκρως καλλιτεχνικό θέαμα.

* Τιμές εισιτηρίων: 12 έως 58 ευρώ. Προπώληση: www.ticketnet.gr, 210 88 40 600, Public Συντάγματος.

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 24/11/2008

Badminton: Cirque Éloize ”Rain”

Cirque Éloize ”Rain”, 4 - 21 Δεκεμβρίου 2008

Ακροβατικά, θέατρο και χορός σε μία βροχή παιδικών αναμνήσεων! Η καινούρια παράσταση του Cirque Éloize μας ταξιδεύει στα χρόνια της παιδικής αθωότητας μέσα από ένα διαφορετικό θεατρικό τσίρκο. Ένα τσίρκο χωρίς ζώα σύμφωνα με την παράδοση που εδραιώθηκε στο γαλλόφωνο Καναδά με τα Cirque du Soleil και Cirque Éloize.

Ο Daniele Finzi Pasca καθόταν στην αυλή του σπιτιού του στο Λουγκάνο της Ελβετίας περιμένοντας εναγωνίως την πρώτη καλοκαιρινή μπόρα. Από παιδί, ένιωθε πραγματική ελευθερία μόνο όταν οι στάλες της βροχής μούσκευαν τα ρούχα του και μπορούσε ανενόχλητος να πλατσουρίζει μέσα στις λιμνούλες του νερού. Ο 44χρονος σήμερα σκηνοθέτης, χορογράφος, συγγραφέας, κλόουν και εμπνευστής της παράστασης Rain, στήνει μια παράσταση μαζί με τα 13 μέλη της Καναδέζικης ομάδας «Cirque Éloize», νοσταλγώντας την εποχή της παιδικής αθωότητας και αναβιώνοντας εικόνες από τις παιδικές του αναμνήσεις.

Οι πρωταγωνιστές αυτής της ακροβατικής θεατρικής παράστασης παίζουν ουσιαστικά τους εαυτούς τους σε μια ιστορία που εκτυλίσσεται στο σκηνικό ενός θεάτρου, την ώρα που οι ηθοποιοί προβάρουν τους ρόλους τους. Οι ματιές που ανταλλάσουν αποκαλύπτουν ερωτικές ιστορίες, κρύβουν μυστικά πάθη και εκφράζουν την οικειότητα των σχέσεων. Μόνο που αυτοί οι ηθοποιοί μπορούν επιπλέον να ισορροπούν πάνω σε μια δοκό, να κρέμονται ανάποδα από έναν κρίκο που αιωρείται, να εντυπωσιάζουν με τα ζογκλερικά τους κόλπα, να κυλάνε μέσα σε μια ρόδα και προς το τέλος της παράστασης να βουτούν σε μια ρηχή λίμνη με νερό με αυθόρμητο και θεαματικό τρόπο.

Το Rain είναι η έκτη παραγωγή του «Cirque Éloize», μιας επταμελούς ομάδας δημιουργών, αποφοίτων της Εθνικής Σχολής Τσίρκου του Μόντρεαλ, η οποία ξεκίνησε πριν 15 χρόνια, με αφετηρία τα μακρινά και άγνωστα σε εμάς καναδέζικα Magdalen islands, να κατακτά τα θέατρα σε όλο τον κόσμο με 3.000 παραστάσεις σε 30 χώρες, να παίρνει μέρος σε φεστιβάλ και να κερδίζει βραβεία, παρουσιάζοντας ένα είδος εναλλακτικού τσίρκου που συνδυάζει το θέατρο, το χορό και τα ακροβατικά με μια ομάδα που πλέον αριθμεί 100 περίπου άτομα.

Για όσους γνωρίζουν τους επινοητικούς Καναδούς, έχοντας παρακολουθήσει τις προηγούμενες παραστάσεις τους στην Αθήνα Excentricus (2002) και Nomade (2003), αλλά και για όσους θα έχουν την ευκαιρία να τους δουν για πρώτη φορά, ο σκηνοθέτης Frinzi Pasca περιγράφει το Rain ως ένα σόου «τρυφερό, απλό, άμεσο, γεμάτο αισθησιασμό και ελπίδα». Μια παράσταση για όλη την οικογένεια.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Εναλλακτικό τσίρκο στο θέατρο Badminton

Θέατρο, χορό και ακροβατικά συνδυάζει η παράσταση του τσίρκου (χωρίς ζώα) από τον Καναδά

Του Γιώργου Βαϊλάκη, Ημερησία, 22/11/2008

Στα χρόνια της παιδικής αθωότητας μέσα από ένα διαφορετικό θεατρικό τσίρκο έρχεται να μας ταξιδέψει το περίφημο Cirque Eloize με την παράσταση «Rain», από τις 4 έως τις 21 Δεκεμβρίου, στο Θέατρο Badminton. Πρόκειται για ένα τσίρκο χωρίς ζώα σύμφωνα με την παράδοση που εδραιώθηκε στο γαλλόφωνο Kαναδά με τα Cirque du Soleil και Cirque Eloize. Oσο για τους πρωταγωνιστές αυτής της ακροβατικής θεατρικής παράστασης παίζουν ουσιαστικά τους εαυτούς τους σε μια ιστορία που εκτυλίσσεται στο σκηνικό ενός θεάτρου, την ώρα που οι ηθοποιοί απλώς προβάρουν τους ρόλους τους. Oι ματιές που ανταλλάσσουν κρύβουν μυστικά πάθη, αποκαλύπτουν ερωτικές ιστορίες και εκφράζουν την οικειότητα των σχέσεων. Mόνο που αυτοί οι ηθοποιοί μπορούν -επιπλέον- να ισορροπούν πάνω σε μία δοκό, να κρέμονται ανάποδα από έναν κρίκο που αιωρείται, να εντυπωσιάζουν με τα ζογκλερικά τους κόλπα, να κυλάνε μέσα σε μια ρόδα και προς το τέλος της παράστασης να βουτούν θεαματικά σε μια ρηχή λίμνη με νερό.

Μνήμες

O σκηνοθέτης της παράστασης Daniele Finzi Pasca ένιωθε από παιδί πραγματική ελευθερία μόνο όταν οι στάλες της βροχής μούσκευαν τα ρούχα του και μπορούσε έτσι ανενόχλητος να πλατσουρίζει μέσα στις λιμνούλες του νερού: καθόταν στην αυλή του σπιτιού του στο Λουγκάνο της Eλβετίας περιμένοντας εναγωνίως την πρώτη καλοκαιρινή μπόρα. O 44χρονος σήμερα σκηνοθέτης, χορογράφος, συγγραφέας, κλόουν και εμπνευστής της παράστασης «Rain», στήνει ένα θέαμα -μαζί με τα 13 μέλη της καναδέζικης ομάδας «Cirque Eloize»- νοσταλγώντας αυτήν ακριβώς την εποχή της παιδικής αθωότητας και αναβιώνοντας εικόνες από τις παιδικές του αναμνήσεις.

Στο πρώτο μέρος της παράστασης ο θεατής βρίσκεται αντιμέτωπος με τις πρόβες ενός θιάσου, τα μέλη του οποίου ανταγωνίζονται για την πρωτιά, υπονομεύουν ο ένας τον άλλον, βάζουν κυριολεκτικά τρικλοποδιές και με χιούμορ και ευρηματικότητα επιδιώκουν να κυριαρχήσουν.

Tο δεύτερο μέρος συγκινεί το κοινό με ακόμη πιο εντυπωσιακά ακροβατικά ξυπνώντας αναμνήσεις, με τη μουσική να επιτείνει ιδανικά το αίσθημα της νοσταλγίας. Tο «Rain» είναι η έκτη παραγωγή του «Cirque Eloize», μιας ομάδας δημιουργών αποφοίτων της Eθνικής Σχολής Tσίρκου του Mόντρεαλ, η οποία ξεκίνησε πριν 15 χρόνια -με αφετηρία τα μακρινά και εν πολλοίς άγνωστα καναδέζικα Magdalen islands- να κατακτά τα θέατρα σε όλο τον κόσμο με 3.000 παραστάσεις σε 30 χώρες, να παίρνει μέρος σε φεστιβάλ και να κερδίζει ουκ ολίγα βραβεία.

Συνδυασμός

Tο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα είναι ένα είδος εναλλακτικού τσίρκου που συνδυάζει μοναδικά το θέατρο, το χορό και τα ακροβατικά – με μια ομάδα που πλέον αριθμεί περίπου 100 άτομα. Για όσους, πάντως, γνωρίζουν τους επινοητικούς Kαναδούς, έχοντας παρακολουθήσει τις προηγούμενες παραστάσεις τους στην Aθήνα Excentricus (2002) και Nomade (2003), αλλά και για όσους θα έχουν την ευκαιρία να τους δουν για πρώτη φορά, ο σκηνοθέτης Daniel Frinzi Pasca περιγράφει το «Rain» ως ένα σόου «τρυφερό, απλό, άμεσο, γεμάτο αισθησιασμό και ελπίδα»: Ή αλλιώς -όπως έλεγαν παλιότερα- μία παράσταση για όλη την οικογένεια…