Category Archives: Hare David

Ο Αντώνης Αντύπας σκηνοθετεί στο Απλό Θέατρο το τελευταίο έργο του Ντέιβιντ Χέαρ «Ανάσα ζωής»

  • Δύο γυναίκες κάνουν απολογισμό
  • Μια συνάντηση που διαρκεί κάτι λιγότερο από 24 ώρες, αλλά που είναι αρκετή να ανασύρει μνήμες, στιγμές, πρόσωπα και σχέσεις από το παρελθόν. Σ’ αυτό το πλαίσιο κινούνται οι δύο ηρωίδες του Ντέιβιντ Χέαρ στο θεατρικό έργο «Ανάσα ζωής» που παρουσιάζεται στο Απλό Θέατρο σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα.
  • Δύο γυναίκες είναι τα μόνα πρόσωπα που εμφανίζονται επί σκηνής. Δύο γυναίκες που υπήρξαν επί 25 χρόνια «συνδιεκδικήτριες» του ίδιου άντρα. Η μία, η Μαντλίν (Ράνια Οικονομίδου), είναι η διανοούμενη, η πολιτική ακτιβίστρια, η γυναίκα που ζει σήμερα αποσυρμένη σ’ ένα μικρό νησάκι, χωρίς φασαρίες, χωρίς κοσμικότητες, συντροφιά με τις αναμνήσεις της και τα διαψευσμένα της όνειρα. Η άλλη, η Φράνσις (Λυδία Φωτοπούλου), είναι η κοσμική Λονδρέζα, η ευπώλητη συγγραφέας, η σύζυγος του άνδρα που μοιράστηκε επί τόσα χρόνια με τη Μαντλίν. Εκείνος, ο Μάρτιν, είναι διαρκώς παρών στη συνάντησή τους, αλλά πολύ μακριά πια. Εχει φτιάξει νέα ζωή στην Αμερική.
  • Η Φράνσις εισβάλλει στη ζωή της Μαντλίν για να συγκεντρώσει πληροφορίες και μαρτυρίες για το νέο της βιβλίο. Τελικά αυτό αποδεικνύεται πρόσχημα. Ηθελε απλώς να δει, να αντιμετωπίσει πια, τη γυναίκα που ήταν επί τόσα χρόνια η αόρατη αντίζηλος. Σε μια παράσταση υποβλητική, οι δυο γυναίκες σιγά σιγά πλησιάζονται, ξεγυμνώνονται, εμπιστεύονται η μία την άλλη, μοιράζονται σκέψεις, φοβίες, όνειρα, ελπίδες που ακυρώθηκαν.
  • Ο Ντέιβιντ Χέαρ μοιάζει να στήνει ένα έργο που αφορά δυο ερωτευμένες και πληγωμένες γυναίκες, αλλά κάνει πολύ περισσότερα. Το κοινό βρίσκεται μπροστά σε δύο ώριμα πρόσωπα, που το καθένα αντιπροσωπεύει διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικές κοινωνικές και πολιτιστικές ομάδες, διαφορετικά πρότυπα. Είναι οι σύγχρονοι ενήλικοι και η σύγχρονη κοινωνία που ιχνηλατεί ο συγγραφέας. Η Ράνια Οικονομίδου και η Λυδία Φωτοπούλου, πρώτη φορά μαζί επί σκηνής, ζωντανεύουν με ευαισθησία, τρυφερότητα, αποχρώσεις αυτούς τους δύο χαρακτήρες, σ’ ένα κείμενο που καταφέρνει να έχει χιούμορ, ειλικρίνεια, σκληρότητα και τρυφερότητα. Μια παράσταση που ικανοποιεί το κοινό, το οποίο φεύγοντας δεν μένει μόνο στη σχέση των δύο γυναικών, αφού δεν είναι αυτός ο στόχος του Χέαρ. Εχει πολλά να σκεφτεί για τις διαψεύσεις, τις απογοητεύσεις, τις τελικές επιλογές. Του καθενός μας.

Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου, σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Πάτσας, μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας, φωτισμοί: Ανδρέας Σινάνος.

  • Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, Σάββατο, 21 Mαρτίου 2009

Μελαγχολική συμφωνία γυναικών – «Ανάσα ζωής» του Ντέιβιντ Χέαρ

  • ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ
  • Η Φράνσις, αστή, σύζυγος, δις απατημένη και τώρα πια μόνη, όψιμη συγγραφέας μπεστ-σέλερ. Η Μαντλίν, τυπική εκπρόσωπος της αντισυμβατικής γενιάς του ’70, αλλά τώρα πια μοναχική, πρώην ερωμένη και συνταξιούχος διευθύντρια μουσείου. Κι ο κυνικός Μάρτιν, που εγκατέλειψε και τις δύο και τώρα πια ζει με πολύ νεότερή του γυναίκα. Η ιστορία στην «Ανάσα ζωής» του Ντέιβιντ Χέαρ δεν είναι δα και σπάνια.
  • Αντίθετα, «όλες μας έχουμε υπάρξει Φράνσις ή Μαντλίν ή ταυτόχρονα και τα δύο», όπως παρατηρούσε μία από τους θεατές της παράστασης στο «Απλό Θέατρο», που σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα φέρνει στη σκηνή τη Λυδία Φωτοπούλου-σύζυγο και τη Ράνια Οικονομίδου-ερωμένη. Φαντάζομαι ότι και αρκετοί άνδρες έχουν ή έστω εύχονται να είχαν υπάρξει Μάρτιν. Εμείς, πάντως, δεν τον βλέπουμε ποτέ κι ας πρωταγωνιστεί στα συμβάντα εξίσου με τις ηρωίδες. Συναντιούνται για ένα 24ωρο, όταν η Φράνσις βρίσκει μια αφορμή για να επισκεφτεί τη Μαντλίν που ζει απομονωμένη σε νησί της νότιας Αγγλίας. Η επιτομή της συνάντησης είναι μια λεπτή, μελαγχολική συμφωνία για φαγκότο και τσέλο, όπως το θέλησε η Ελένη Καραΐνδρου, που παρακολουθεί μουσικά τη δράση, αφήνοντας τα μουσικά όργανα να συνδιαλέγονται ή να «τσακώνονται», γνωρίζοντας πως και στην παρτιτούρα της δεν υπάρχουν «κερδισμένοι».
  • Είναι φυσικά θέατρο μ’ αυτό τον ουσιαστικό τρόπο που αξιοποιεί, περισσότερο κι από το λόγο, τις σιωπές, τις παύσεις ακόμη και τις παραμικρές κινήσεις, όπως είναι το πώς ή πότε βγάζεις το παλτό σου. Το κάνουν θέατρο η πανταχού παρούσα σκηνοθεσία του Αντύπα και οι δύο σπουδαίες ηθοποιοί, που ερμηνεύουν με την πιο απόλυτη και φορτισμένη λιτότητα ό,τι θα μπορούσε εύκολα να διολισθήσει στο μπανάλ της στερεοτυπίας. Τι δεν είναι; Αποκλειστικά γυναικείο έργο. Καιροφυλακτεί η σύγκρουση του ορθολογισμού με το συναίσθημα, οι ματαιωμένες νεανικές βεβαιότητες, τα γηρατειά και οι κάθε είδους συμβιβασμοί. Εργο που κάποιες φορές σε κάνει να επαναστατείς με την ειλικρίνειά του, η «Ανάσα ζωής», διάσημη από το 2002 για το πρωταγωνιστικό δίδυμο Τζούντι Ντεντς-Μάγκι Σμιθ, ευτυχεί και στην αθηναϊκή του εκδοχή.
  • ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 19/03/2009

Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ Ο ΡΑΒΙΝΟΣ

ΛΟΝΔΙΝΟ

GETHSEMANE BY DAVID HARE AT THE COTTESLOE THEATRE

Nicola Walker as Lori and Jessica Raine as Suzette
©Alastair Muir

Δύο σοβαρές κατηγορίες έχει επισύρει το νέο έργο του Ντέιβιντ Χέαρ, του βρετανού θεατρικού συγγραφέα με τις έντονες πολιτικοκοινωνικές ανησυχίες: είναι, είπαν, αντισημιτικό και αντιδημοσιογραφικό. Η Γεθσημανή, όπως τιτλοφορείται, περιστρέφεται, με τρόπο μόλις συγκεκαλυμμένο, γύρω σε σκάνδαλα της εποχής Μπλερ, και οι πρωταγωνιστές τους, διαβάζουμε, μόνο που δεν αναφέρονται με τα πραγματικά τους ονόματα. Ο σύζυγος της υπουργού των Εσωτερικών αντιμετωπίζει κατηγορίες για παράνομες οικονομικές δραστηριότητες, η 16χρονη κόρη της παίρνει ναρκωτικά, ο χρηματοδότης του κόμματος είναι φίλος του πρωθυπουργού παρά το συζητήσιμο παρελθόν του και πάει λέγοντας. Ο ειδεχθέστερος ήρωας του έργου είναι δημοσιογράφος, πράγμα που θεωρείται επιβεβαίωση της εχθρότητας του συγγραφέα για τους ανθρώπους του Τύπου. Άλλου ήρωα τα χαρακτηριστικά είναι τόσο εντόνως εβραϊκά όπως τα συναντούμε στις αγριότερες αντισημιτικές εκδηλώσεις ώστε, όπως είπε ένας ραβίνος, είναι «χειρότερος και από τον Φέιγκιν» του Όλιβερ Τουίστ, και τούτο παρά το γεγονός ότι η σύζυγος του Χέαρ είναι εβραία. Κατά τα άλλα η κριτική, αν και δεν παραβλέπει τις γνωστές αρετές του Χέαρ, την ευχέρεια στη διάπλαση των ηρώων, το δηλητηριώδες χιούμορ και άλλα, αμφιβάλλει για την ανθεκτικότητα του έργου. Όσο για το καθαρά πολιτικό μέρος, το ευστοχότερο ίσως σχόλιο είναι ότι η Γεθσημανή δεν θα αρέσει ούτε στη συμπολίτευση ούτε στην αντιπολίτευση. Στο θέατρο Cottesloe ως τις 24 Φεβρουαρίου 2009. ARS… BREVIS, της Αναστασιας Ζενακου, Το Βήμα, Κυριακή, 30/11/2008

From , November 16, 2008

Gethsemane, Cottesloe, National Theatre, SE1 – the Sunday Times review

Art imitates politics too closely in David Hare’s new play: it’s about as subtle as a tabloid

Tamsin Greig (Meredith Guest) Cottesloe Theatre / National Theatre, London

In his latest, coruscating outsider’s examination of our ruling classes, Sir David Hare (Lancing; Jesus College, Cambridge; the National Theatre) looks at the business of donations to political parties. Though Hare has claimed that the play is “pure fiction”, there are some remarkable resemblances to reality.

Otto Fallon (Stanley Townsend) is a pop-music multimillionaire and fundraiser for new Labour. When the daughter of the home secretary, Meredith Guest (Tamsin Greig), is threatened with expulsion from school after a minor drugs bust, Fallon steps in and buys the school a placatory new gym. But the daughter, Suzette, only just 16, has got drunk at a party and had sex with four men in a row. One of them was a filthy journalist, and she may have said something to him.

This sensationalist and unlikely scenario is only made worse by Hare’s astonishingly crude characterisation. His portrait of Lord Levy – oops, Otto Fallon – drips the kind of leftist Hampstead snobbery Mrs Thatcher used to attract from people such as that sage and polymath Dr Jonathan Miller. Fallon is supposed to appear vulgar, but really it’s Hare’s conception, his dramaturgy, that is terminally vulgar. Fallon has a substantial girth and a stubby iron-grey ponytail, and actually says he was educated in the “university of life”. Strike a light, guv’nor! And having him declare, in a thick north London Jewish accent, that “Money’s the thing” – well, perhaps that is quite brave in today’s climate, I’m not sure.

GETHSEMANE BY DAVID HARE AT THE COTTESLOE THEATRE

Tamsin Greg as Meredith and Anthony Calf as Alec
©Alastair Muir

For his latterday saint, Hare has a former state-school music teacher, Lori Drysdale, who now busks on the Underground. Nicola Walker tries to bring her to life, but there’s about as much chance of reanimating one of Dr Gunther von Hagens’s plasticised corpses.

Even the marvellous Greig, stalking around in her black suit and stilettos – nobody stalks like Greig – can’t do much. The single, glorious exception in this valiant but lifeless cast is Pip Carter as Frank Pegg, Fallon’s gaunt, unsmiling factotum, who creates a fantastically funny performance from only a few lines. Otherwise, Gethsemane is a portentously titled, three-hour state-of-the-nation homily, composed of nothing but meandering dialogue and stilted pseudo-wit. Greig has to deliver lines like “It’s an organised hypocrisy and it’s called democracy” in all seriousness, as if it’s a political aperçu worthy of Walter Bagehot. Even worse, it’s verse. Can’t Hare hear how comically it rhymes?

So far, so bad. Then Geoff Benzine appears (“Benzine” as in toxic and carcinogenic). He is the filthy journalist who had sex with Suzette only weeks after her 16th birthday. To prove that his view of journalists is unarguable, Preacher Hare outs him as a borderline paedophile rapist: the trashiest, laziest way of characterising a villain. I found myself snirtling helplessly. (To snirtle: to try to suppress one’s laughter, a neglected but useful word, especially during Hare plays.)

I snirtled again at the last scene, in which Drysdale – a former state-school teacher, you may recall – is holidaying with Suzette in a “small hotel” that “gives out onto the blue Sicilian sea”. Maybe it comes as a revelation to Sir David Hare, the passionate socialist and people’s playwright, but outside the purlieus of his comfortably upholstered world, not many state-school teachers – my sisters, for instance – holiday in “small hotels” with sea views over the exclusive Italian Med.

There is no inadvertent humour, alas, to brighten up an interminable scene between Meredith Guest and the PM, Alec Beasley, who wears jeans and plays the drums. Yes, he is very like Tony Blair. Hare may deny these are portraits, may deny that Guest is very like Tessa Jowell, for instance – but why have the National’s lawyers had to check the text for libel? Gethsemane aims to skewer the media for being intrusive and cynical while putting real people on stage, poorly disguised, then spotlighting their careers, hobbies, mannerisms, even their marital difficulties, with an intrusiveness that exceeds that of the worst tabloid. On top of that, it claims the moral high ground. For Hare to claim this work is “pure fiction” is breathtakingly disingenuous.

“There is more independence of thought in the Finchley Rotary Club than there is in the British Establishment,” Fallon says at one point. Quite so. And Hare is at the very heart of that Establishment. Compare his latest work with Harley Granville Barker’smagnificent Waste, at the Almeidarecently, or with Trollope’s Palliser novels, or even The West Wing, and you see just how thin and sour is his political imagination.

Adam James, as Geoff Benzine, and Gugu Mbatha-Raw, as Monique Toussaint, perform David Hare's politically charged new play, 'Gethsemane'

GERAINT LEWIS

Adam James, as Geoff Benzine, and Gugu Mbatha-Raw, as Monique Toussaint, perform David Hare’s politically charged new play, ‘Gethsemane’

First Night: Gethsemane, National Theatre, Cottesloe

Hare lampoons the Blair years

By Alice Jones, The Independent, Wednesday, 12 November 2008

A Cabinet Minister’s husband is due in court for charges relating to his «innovative» overseas investment portfolio. The Home Secretary’s child is caught smoking dope. Meanwhile, the Labour Party’s chief fundraiser, a flashy Jewish former pop impresario, is raking in the cash from willing donors via «chance» meetings over chilled white Burgundy .

Sound familiar? That’s the point and no amount of strenuous assertion that Gethsemane is «pure fiction» can disguise that. Half the fun in David Hare’s new play comes from spotting the parallels – a Jowell jibe here, a Deripaska dig there.

This is the third instalment in a series from Britain’s shining knight of political theatre which began in 2003 with The Permanent Way, a verbatim piece about rail privatisation, followed by the urgent Stuff Happens in which real speeches from Bush and Blair were intercut with imagined scenes about the run-up to war in Iraq.

Now Hare has turned his hand to party funding, the peg on which he hangs a wider debate between idealism and pragmatism. He has ramped up the drama with 17 short, often confrontational scenes, added jokes and held back on those verbose sermons/arguments he so often favours. And while some of its striving to be trendy is a touch mid-life crisis-esque – not least the techno remixes of classical music – Howard Davies ‘ production zips along. Bob Crowley’s shape-shifting set, a white box which goes from office to squash court to Sicilian coast, is fabulous.

As usual, Hare interweaves political and professional with the personal. Oleaginous fundraiser, Otto Fallon (Stanley Townsend) recruits the unambitious husband of the fiercely idealistic teacher, Lori (Nicola Walker) to work with him pumping the rich. Across town, the Home Secretary is flapping to cover up the misdemeanours of her sulky, Winehouse-eyed teenage daughter who is dabbling publicly in sex and drugs. Handily, Fallon happens to be a most generous member of the board of governors but, one cover-up successfully in place, Guest’s dodgy husband comes under the spotlight.

GETHSEMANE BY DAVID HARE AT THE COTTESLOE THEATRE

Tamsin Greg as Meredith and Anthony Calf as Alec
©Alastair Muir

Hare has drawn these characters with the broadest of brush-strokes: Fallon is a graduate of both the school of tough knocks and the university of life. A hairdresser-turned-music-mogul-turned-party-bigwig with slicked-back ponytail and tasteless designer cardigans, he has pulled himself up «from Hendon to Hampstead», while gimlet-eyed Guest, played with wonderful rigour by Tamsin Greig, is a career automaton who can’t be in a room alone with her daughter. The hip PM – a brilliant Anthony Calf – is found in full Boden gear behind his drum kit. And then there’s a greasy hack – called Geoff Benzine, for goodness’ sake – who provides a sleazy contrast with Lori, a teacher and gifted musician with burning beliefs. The only surprising figure is Fallon’s spivvy henchman – a hilarious turn from Pip Carter, all unpindownable accent, brown suede shoes and social grievances.

You know you’re in a Hare play from the moment Lori walks out on stage, bathed in cool blue light, and gives the opening address. There are a lot of these moments which, combined with the weird way Hare thinks people talk – repetitive ticks and neat aphorisms – add up to an unconvincing play. This is a world where rich men are uncultured oiks, politicians are inhuman, comprehensive school teachers are saints and journalists are slimeballs. Christmas has come early to the National Theatre – go along to boo and hiss at the biggest political panto in town.

GETHSEMANE BY DAVID HARE AT THE COTTESLOE THEATRE

Gugu Mbatha-Raw as Monique, Adam James as Geoff and Nicola Walker as Lori
©Alastair Muir