Category Archives: Sabine X

Βάργκας Λιόσα για τον χειμώνα

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη,ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 28 Μαΐου 2009
  • Το ξέρω, έχει τις μουσικές και τις συναυλίες του να νοιαστεί. Έχει και την καριέρα της συζύγου του, της Φωτεινής Δάρρα, να φροντίσει. Αλλά μήπως ο συνθέτης Δημήτρης Παπαδημητρίου πρέπει λίγο να ασχοληθεί και με το Τρίτο Πρόγραμμα της «δημόσιας» ΕΡΑ που διευθύνει; (Αλήθεια, ακούει καθόλου Τρίτο;). Διότι το Τρίτο, που εγώ συστηματικά ακούω, έχει κουτρουβαλήσει απ΄ τη σκάλα στα πολύ χαμηλά πια. Ειδικά εκεί, απ΄ το απογευματάκι, που αρχίζουν οι εκπομπές λόγου… Τόσο χαμηλά, που ΄χει πια συναντηθεί με το γεροντόφιλο και γεροντοκρατούμενο Τρίτο π.Χ.- προ Χατζιδάκι δηλαδή. Δηλαδή τις ακούς τις μασέλες… Οι τέσσερις, πέντε εξαιρέσεις που κάνουν μπαμ ανάμεσα στις εκπομπές επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και νομίζω πως αυτή δεν είναι μόνον η δική μου γνώμη…
  • Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, πάντα ανήσυχη και τολμηρή στις επιλογές της, θα κρατήσει τον επώνυμο ρόλο τον επόμενο χειμώνα στο έργο τού πολύ γνωστού στην Ελλάδα ως πεζογράφου αλλά εντελώς άγνωστου ως θεατρικού συγγραφέα, σπουδαίου Περουβιανού Μάριο Βάργκας Λιόσα «La Chunga» που θ΄ ανεβάσει η Ελένη Σκότη με την Ομάδα «Νάμα» στο θέατρο «Επί Κολωνώ».
  • Γραμμένο το 1986 απ΄ τον 73χρονο σήμερα, πολυγραφότατο συγγραφέα, τέταρτο απ΄ τα οκτώ θεατρικά του, το «La Chunga», που κινείται στα όρια του μαγικού ρεαλισμού, διαδραματίζεται σ΄ ένα καφενείο μιας παραγκούπολης της Λίμα το 1945- ατμόσφαιρα περιθωριακή. Ήρωες, η ιδιοκτήτρια La Chunga, μια προσωπικότητα αινιγματική, και τέσσερις τακτικοί πελάτες της που μπεκροπίνουν και παίζουν ζάρια. Ο ένας τους, ο Γιοσεφίνο, φέρνει μαζί του ένα ωραίο κορίτσι, την Μέτσε που γίνεται το αντικείμενο του πόθου όλων και που ο Γιοζεφίνο αποφασίζει, όταν χάνει ένα μεγάλο ποσό στα ζάρια, με τη συγκατάθεσή της, να την «εκποιήσει». Αλλά η Chunga θα πάρει μαζί της το κορίτσι που εξαφανίζεται. Στη δεύτερη πράξη οι άντρες προσπαθούν ο καθένας να δώσει τη δική του εκδοχή, μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, για την τύχη της Μέτσε.
  • Το έργο θα παρουσιαστεί σε μετάφραση απ΄ τα ισπανικά Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και με σκηνικά και κοστούμια Γιώργου Χατζηνικολάου. Στη διανομή, Δημήτρης Λάλος (Γιοσεφίνο), Γιάννης Λεάκος, Στάθης Σταμουλακάτος, Δημήτρης Καπετανάκος ενώ γίνονται ακροάσεις για την ηθοποιό που θα παίξει την Μέτσε. Η πρεμιέρα υπολογίζεται γύρω στα Χριστούγεννα στην Κεντρική Σκηνή του «Επί Κολωνώ» αφού επαναληφθεί το «Ροτβάιλερ» του Γκιγιέρμο Έρας.
  • Ένας νέος Έλληνας συγγραφέας, ο Μανώλης Τσίπος, ένας νέος Έλληνας σκηνοθέτης, ο Ανέστης Αζάς, ένας πολύ καλός θίασος με επικεφαλής την εξαίρετη Μαρία Τσιμά και το Εθνικό πολύ καλά κλείνει τη φετινή σεζόν του και στην Α΄ Σκηνή του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας» την Κυριακή με το «Sabine Χ.». Πόσω μάλλον όταν το έργο προέκυψε ως Πρώτο Βραβείο απ΄ το Διαγωνισμό Συγγραφής Ελληνικού Έργου από νέους έως 35 χρόνων που το ίδιο το Εθνικό οργάνωσε σε συνεργασία με την Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς. Σας συνιστώ να δείτε την παράσταση.
  • Άλλη μόδα κι αυτή…: τα προγράμματα των παραστάσεων- μερικά, μάλιστα, πολύ προσεγμένα- στα οποία αραδιάζονται τα ονόματα των ηθοποιών που παίζουν- αλφαβητικά ή κατά σειρά «σπουδαιότητας»- αλλά αποφεύγεται πάσα… αναφορά στη διανομή- ποιος ηθοποιός παίζει ποιο ρόλο. Ώστε ο ενδιαφερόμενος θεατής να μην ξέρει ποιος είναι ο ηθοποιός που βλέπει.
  • Το ΄χα εντοπίσει για πρώτη φορά πρόπερσι στο πρόγραμμα της «Θείας από το Σικάγο» που ΄χε παιχτεί στο «Ήβη» και όλο και τακτικότερα το βλέπω τελευταία- από παραστάσεις «τρέντι» έως εναλλακτικές. Και καλά, σε κάποια έργα ιδιαίτερα, όπου ρόλοι διακριτοί δεν υπάρχουν. Ή σε κάποιες δουλειές ομαδικές, κολεκτιβίστικες, όπου όλοι τα παίζουν όλα- θυμάμαι το ΄κανε το «Ελεύθερο Θέατρο» απ΄ το ξεκίνημά του και για αρκετά χρόνια, τη δεκαετία του ΄70. Το βλέπω και σε έργα με σαφείς τούς ρόλους. Απορώ, οι ηθοποιοί δε διαμαρτύρονται; Ή είναι τόσο σίγουροι για την αναγνωρισιμότητά τους;
  • Πάντως, εμένα, αυτό μου θυμίζει εκείνες τις γιγαντοαφίσες νυχτερινών κέντρων με κάτι φάτσες τις οποίες- εγώ τουλάχιστον, που δεν πολυξέρω το χώρο- ποτέ δεν έχω ξαναδεί, χωρίς τα ονόματά τους. Τόσο πια διάσημοι, που είναι αυτονόητοι;
  • Με τις παραστάσεις να πέφτουν σαν το χαλάζι τη σεζόν που κλείνει, λογικά ήταν τα νταμπλ και τα… τριπλ. Κι αν το γκογκολικό «Ημερολόγιο ενός τρελού» παίχτηκε- σε διαφορετικές διασκευές για το θέατρο- και απ΄ τον Γιώργο Μεσσάλα στο «Αλκυονίς»- για ένατη χρονιά!!!- και απ΄ τον Δημήτρη Κωνσταντίνου για δεύτερη στο «Κέλυφος» αλλά και απ΄ τον Κώστα Αποστόλου στην Θεσσαλονίκη, στο «Σοφούλη», κι αν «Το μάθημα» του Ιονέσκο παρουσιάζεται ή παρουσιάστηκε επίσης σε τρεις Σκηνές- «Νέο Ελληνικό Θέατρο» απ΄ τον Γιώργο Αρμένη μαζί με τις «Καρέκλες» επίσης του Ιονέσκο, «Άλμα» απ΄ το θίασο «Μοντέρνοι Καιροί» σε σκηνοθεσία Κώστα Νταλιάνη και «Εξ Αρχής» σε σκηνοθεσία Σταύρου Καλού-, κι αν η «Τριλογία της Μήδειας» του Χάινερ Μίλερ ανέβηκε και απ΄ τον Δημήτρη Μπίτο και την Ομάδα «Ασίπκα» ως «Τρίπτυχο» στις τουαλέτες του «Βios» και απ΄ τον Νίκο Σακαλίδη στην Θεσσαλονίκη για την Ομάδα «Ακτίς Αελίου»- η παράσταση μόλις παίχτηκε και στην Αθήνα- το ιδιαίτερο είναι πως διπλοπαρουσιάστηκαν και τρία σύγχρονα ελληνικά έργα και μάλιστα ζώντων συγγραφέων:
  • «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του Άκη Δήμου που παιζόταν ταυτόχρονα σε Αθήνα- στο «Χορν» όπου έσκισε και θα πάει για δεύτερη χρονιά- και σε Θεσσαλονίκη- απ΄ την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» που το ανέβασε πρώτη στο «Αμαλία» όπου παίχτηκε, διότι και εκεί έσκισε, και φέτος, για δεύτερη σεζόν. «Η πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη – και απ΄ την ομάδα «Fabrica» στο «Βαφείο» και απ΄ την ομάδα «Βραδινοί Επισκέπτες» στο «104». Και το «Ωχ, τα νεφρά μου» του Μπάμπη Τσικληρόπουλου απ΄ τις Δεύτερες Σκηνές των θεάτρων «Μπροντγουαίη» και «Μαίρη Αρώνη».

«Το Τέταρτο Κουδούνι» με βαθύτατο σεβασμό και ακόμα βαθύτερη εκτίμηση αποχαιρετάει τον Αλέξανδρο Αργυρίου που με τον τρόπο του φώτισε τον ελληνικό πολιτισμό και όλους μας.

Η Γερμανίδα Μήδεια

  • Το 2005 μια νέα γυναίκα στη Γερμανία σκοτώνει και θάβει μέσα σε γλάστρες και στον κήπο του πατρικού της τα εννέα παιδιά της.

Η Σαμπίνε πήρε τον δρόμο της φυλακής και η ανατριχιαστική ιστορία της τον δρόμο της σκηνής…

  • Ενα ακόμα έργο εμπνευσμένο από την πραγματικότητα -και τι πραγματικότητα!- ανεβαίνει στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας), σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά. Ο συγγραφέας του, Μανώλης Τσίπος, βραβεύθηκε για το «Sabine Χ» με το πρώτο Βραβείο στο Διαγωνισμό για τη Συγγραφή Ελληνικού Εργου από νέους έως 35 ετών, που είχαν διοργανώσει το Εθνικό Θέατρο και η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς τη θεατρική περίοδο 2007-2008.
  • Το έργο είναι γραμμένο σαν ένα είδος αντι-οπερέτας. Μουσική, τραγούδια και πρόζα συνθέτουν ένα ιδιότυπο δικαστήριο (σκηνικό-κοστούμια Αγγελικής Κόντη) που διερευνά τα αίτια αυτής της απίστευτης πράξης. Η κοινή γνώμη δικάζει την περίπτωση Σαμπίνε. Δικαστές, μάρτυρες κατηγορίας και υπεράσπισης, οι 2.700 κάτοικοι της κοινότητας όπου συνέβη το γεγονός (Μιχάλης Αφολαγιάν, Κώστας Κοράκης, Αννίτα Κούλη, Δημήτρης Μακαλιάς, Θέμης Πάνου, Ερατώ Πίσση, Βάσια Χρήστου) καλούνται να εξιχνιάσουν τα κίνητρα. Το γεγονός διερευνάται από όλες τις δυνατές πλευρές που μπορεί να φωτίσουν κάποιο στοιχείο για τις προθέσεις της παιδοκτόνου, αλλά η προσπάθεια αποτυγχάνει. Η λογική και η αστική ηθική είναι ανίκανες να κατανοήσουν την πράξη.
  • Οταν αποκαλύφθηκε, η ιστορία της Σαμπίνε απασχόλησε επί μήνες τον γερμανικό τύπο, την τηλεόραση και την κυβέρνηση, αλλά το θέμα ξεχάστηκε το ίδιο απότομα όπως προέκυψε, δίχως να δοθεί κάποια ικανοποιητική απάντηση στο τι ήταν τελικά αυτό που μετέτρεψε τη μητέρα σε μια κατά συρροήν Μήδεια.
  • Αυτή η πλευρά της ανεξερεύνητης πρόθεσης ερέθισε τον 30χρονο συγγραφέα Μανώλη Τσίπο για ν’ ασχοληθεί με την περίπτωση: «Δεν έψαξα καθόλου την ιστορία καθαυτή, ούτε με απασχόλησε το ρεαλιστικό μέρος ή οι λεπτομέρειες. Πήρα την πρώτη είδηση και καταπιάστηκα με το αινιγματικό ταμπού που ονομάζεται «παιδοκτονία». Πώς αποτυγχάνουμε να κατανοήσουμε τα κίνητρα, τέτοιων ακραίων πράξεων που, τελικά, ξεπερνούν το ανθρώπινο μέτρο.
  • »Οι άνθρωποι που οδηγούνται σ’ αυτό το σημείο κινούνται πια σε άλλες σφαίρες ύπαρξης, έξω από τις νόρμες ηθικής και πολιτισμού. Μοιάζει να επιστρέφουν σε αρχέγονες εποχές όπου το ένστικτο αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο κινητοποίησης. Η ιστορία της Σαμπίνε, που συνομιλεί με τον δικό μας αρχαίο μύθο της Μήδειας, παρουσιάζει την ιερότητα και τη μεγαλοπρέπεια μιας μυσταγωγίας έξω από τα όρια του νου. Η μητρότητα είναι θέμα που αφορά με τρόπο ισχυρό όλους μας, γυναίκες και άντρες. Υπάρχει όμως και η σκοτεινή πλευρά της, που εκδηλώνεται ασυνείδητα και δείχνει τον εξουσιαστικό ρόλο της μάνας στη σχέση της με το παιδί. «Θα σε σκοτώσω» μπορεί να πει στο άτακτο παιδί της, φράση που όσο κι αν δεν γίνει πράξη απηχεί την απόλυτη εξουσία της πάνω σ’ αυτό το πλάσμα. Η μάνα νιώθει ότι το παιδί -ακόμα και πριν το γεννήσει- είναι δικό της, εξαρτάται από κείνη, της ανήκει μ’ έναν τρόπο απόλυτο. Αυτή είναι κυρίαρχη στο παιχνίδι ανάμεσά τους. Μια διάσταση που, σε δεδομένες συνθήκες, μπορεί να δημιουργήσει περίπλοκες ψυχολογίες και ακραίες συμπεριφορές».
  • Η Μαρία Τσιμά, όχι χωρίς ψυχικό κόπο, ερμηνεύει την ηρωίδα: «Ζω καθημερινά μέσα σε συνθήκες βίας και κατακλύζομαι από εικόνες βίας. Αγωνίζομαι να τα βγάλω πέρα, αλλά σταδιακά οι αντιδράσεις συμπόνιας μου ελαττώνονται. Προσπαθώ να καταλάβω τη Σαμπίνε, αλλά η πράξη της με υπερβαίνει. Η βία που ασκείται πάνω της από την οικογένειά της, τους άντρες, την εκπαίδευση, την καθιστά καταστροφική. Σκοτώνει αυτό που γεννάει και το επιστρέφει στους γεννήτορες. Σκοτώνει τη ροζ προβολή της εγκυμοσύνης, την καρτ-ποστάλ «οικογενειακή ευτυχία» και τη μικροαστική ευαισθησία».
  • Η κοινωνία προετοιμάζει το έγκλημα κι αυτή το διαπράττει. Ψυχικά και σωματικά κακοποιημένη, παγιδεύεται σε μια ζωή εφιαλτική, σπαράσσει και σπαράσσεται με την απόγνωση ενός θηρίου. Η δύναμη μιας τόσο αποτρόπαιας πράξης την καθιστά μυθικό πρόσωπο. Και αφορμή διαρκούς προβληματισμού πάνω και κάτω από τη θεατρική σκηνή. *

Μάης του θεάτρου. Μανώλη Τσίπου «Sabine X» ανεβάζει το Εθνικό Θέατρο

«Sabine X»
  • Το έργο του Μανώλη Τσίπου «Sabine X» (Α’ Βραβείο στο Διαγωνισμό Συγγραφής Ελληνικού Εργου από νέους έως 35 ετών, που διοργάνωσαν το Εθνικό Θέατρο και η ΓΓ Νέας Γενιάς το 2007-2008) ανεβάζει το Εθνικό Θέατρο αύριο στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας».
  • Τον Αύγουστο του 2005, δημοσιεύματα έγραφαν για μια σύγχρονη Γερμανίδα «Μήδεια», την Sabine X. Η αστυνομία ανακάλυψε ότι, μέχρι τότε, η Sabine X είχε γεννήσει 9 παιδιά, τα οποία βρέθηκαν θαμμένα στην πίσω αυλή του πατρικού σπιτιού της ή σε γλάστρες. Με την υπόθεση ασχολήθηκαν τα γερμανικά ΜΜΕ, ακόμα και η γερμανική κυβέρνηση, αλλά το θέμα ξεχάστηκε, δίχως να δοθεί κάποια ικανοποιητική εξήγηση για το τι όπλισε τα χέρια της παιδοκτόνου. Η γυναίκα αφέθηκε στα χέρια της δικαιοσύνης. Γραμμένο με μορφή αντι-οπερέτας, το θεατρικό έργο αναζητά τα αίτια αυτής της απίστευτης πράξης, αλλά δεν βρίσκει απαντήσεις. Σήμερα, που η βία και η σκληρότητα είναι καθημερινό θέμα των δελτίων ειδήσεων, ένα λαϊκό δικαστήριο με εκπρόσωπο την κοινή γνώμη προσπαθεί να κατανοήσει μια πράξη πέρα από κάθε λογική.
  • Σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, σκηνικά – κοστούμια Αγγελικής Κόντη, μουσική Κώστα Κοράκη, φωτισμοί Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Παίζουν: Μιχάλης Αφολαγιάν, Κώστας Κοράκης, Αννίτα Κούλη, Δημήτρης Μακαλιάς, Θέμης Πάνου, Ερατώ Πίσση, Μαρία Τσιμά, Βάσια Χρήστου.

Σουρεαλιστικό σκηνικό

Σουρεαλιστικό σκηνικό
  • Γερμανία, Αύγουστος 2005. Μια γυναίκα με το όνομα Σαμπίνε γεννά και σκοτώνει τα νεογέννητα παιδιά της. Η Αστυνομία ανακαλύπτει, ύστερα από εκτεταμένες έρευνες, ότι, μέχρι εκείνη τη στιγμή, η Σαμπίνε είχε γεννήσει εννέα παιδιά, τα οποία βρέθηκαν θαμμένα είτε στην πίσω αυλή του σπιτιού των γονιών της είτε μέσα σε γλάστρες. Με την υπόθεση ασχολήθηκαν ο γερμανικός Τύπος, η τηλεόραση, απλοί άνθρωποι, ακόμα και η γερμανική κυβέρνηση. Το θέμα όμως ξεχάστηκε το ίδιο απότομα όπως προέκυψε, δίχως να έχει δοθεί κάποια ικανοποιητική απάντηση στο τι ήταν τελικά αυτό που όπλισε τα χέρια της παιδοκτόνου. Με αφορμή την περίπτωση της σύγχρονης Γερμανίδας Μήδειας, ο 28χρονος Μανώλης Τσίπος δημιούργησε το «Sabine X». Βραβευμένο στο Διαγωνισμό Συγγραφής Ελληνικού Εργου για νέους έως 35 ετών, που διοργάνωσε το Εθνικό Θέατρο σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, το έργο ανεβαίνει από την Τετάρτη στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας του Εθνικού.
  • «Το θεατρικό έργο», όπως εξηγεί ο Μανώλης Τσίπος, «είναι γραμμένο με τη μορφή αντι-οπερέτας. Μουσική, τραγούδι και πρόζα συνθέτουν ένα σουρεαλιστικό δικαστήριο, που διερευνά τα αίτια της μακάβριας πράξης. Επέλεξα τη συγκεκριμένη φόρμα, προκειμένου να αποφορτίσω την ένταση που παράγει το θέμα μιας κατά συρροήν παιδοκτονίας, ώστε το κοινό να είναι περισσότερο ψύχραιμο».
  • Στο ιδιότυπο δικαστήριο, η κοινή γνώμη δικάζει τη γυναίκα για τα εννέα νεκρά νεογέννητα μωρά της, τα οποία θάβει σε γλάστρες και τα δωρίζει στη μητέρα της. «Η Σαμπίνε, όταν τη συλλαμβάνουν, είναι 39 ετών. Από τα 22 της όμως έχει ξεκινήσει τη σειρά των φόνων. Κάνει σεξ με εννέα διαφορετικούς άντρες με τους οποίους δεν δένεται συναισθηματικά, μένει έγκυος και σκοτώνει τα παιδιά», λέει η ηθοποιός Μαρία Τσιμά, η οποία ενσαρκώνει τη «Sabine X».
  • Η ίδια προσθέτει: «Oι θεατές παρακολουθούν εννέα μικρά επεισόδια, όπου το κάθε μωρό, σαν μάρτυρας, μιλάει για τη στιγμή του θανάτου του. Από την πλευρά της, η Σαμπίνε μιλάει για τα χαρακτηριστικά του παιδιού και για την πράξη του φόνου, ενώ όσοι απαρτίζουν το δικαστήριο προσπαθούν να φωτίσουν τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου και κατ’ επέκτασιν τις πτυχές του αποτρόπαιου εγκλήματος. Στόχος τους δεν είναι να τη δικαιολογήσουν αλλά, κυρίως, να καταδείξουν πώς ένας πολίτης μπορεί κάτω από ορισμένες συνθήκες να οδηγηθεί σε ακραίες δράσεις, σε πράξεις διαστροφής, όπως το να φονεύσει τα ίδια του τα παιδιά».
  • Η Σαμπίνε είναι μια πονεμένη ύπαρξη, απελπιστικά μοναχική που φτάνει στην ακρότητα. Οπως αναφέρει η ηθοποιός, «έχει δεχθεί πολλή βία στη ζωή της. Από την οικογένεια, τους άντρες, την κοινωνία. Ετσι, γίνεται καταστροφική. Ψυχικά και σωματικά κακοποιημένη, προχωρεί στο φόνο. Σκοτώνει αυτό που γεννάει, δηλαδή ένα κομμάτι του εαυτού της, για να το επιστρέψει στους γεννήτορές της. “Κομματιάζει” τον εαυτό της εννιά φορές, στην προσπάθειά της να λάβει προσοχή και τρυφερότητα από τους γονείς της, που αδιαφορούν για εκείνη. Μαζί με τα μωρά της σκοτώνει τη ροζ προβολή της εγκυμοσύνης και την οικογενειακή ευτυχία που είναι σαν ένα όμορφο καρτ ποστάλ. Γίνεται ένα θηρίο που λειτουργεί με απόγνωση σε επίπεδο εφιάλτη. Σπαράζει και σπαράζεται».
  • Αλλά πώς ερμηνεύει η Μαρία Τσιμά έναν τέτοιο ρόλο; «Δυσκολεύομαι να κατανοήσω τόσο ακραίες πράξεις», εξομολογείται. «Προσπαθώ να διαγράψω τις ακραίες αντιθέσεις του χαρακτήρα της και να επιστρατεύσω τρυφερότητα και σκληράδα, για να συνθέσω ένα πρόσωπο, που δεν είναι τέρας αλλά ένας άνθρωπος που, λόγω των βιωμάτων του, καταφεύγει διαρκώς στη σκοτεινή πλευρά της ψυχής του. Οπλίζομαι με χιούμορ, προσπαθώ να μην είμαι μελοδραματική, ελαφραίνω τις δραματικές πλευρές της τραγικής ηρωίδας, σαρκάζομαι, αυτοσαρκάζομαι και υπονομεύω. Εξάλλου, κι εμείς οι ίδιοι μπορούμε να γίνουμε βίαιοι και ανελέητοι κάτω από ορισμένες συνθήκες. Στην εποχή όπου η βία έχει γίνει μόδα, τα μέσα που χρησιμοποιώ για να υποδυθώ αυτή τη γυναίκα φαντάζουν πολύ φτωχά, χωρίς εντυπωσιασμούς. Εκ διαμέτρου αντίθετα με την κοινωνία μας, που τερατοποιεί τη βία».
  • Ο Μανώλης Τσίπος καταλήγει: «Οταν η Τέχνη δεν έχει ως σκοπό να “γαργαλίσει” τα ταπεινότερα ένστικτα του θεατή μέσω της απεικόνισης ωμών σκηνών βίας και σεξ επί σκηνής αλλά να μας κάνει να νιώσουμε ως πραγματική εμπειρία την αναπαράστασή της, τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι έχουμε τη δυνατότητα να γίνουμε λιγότερο βίαιοι στη ζωή μας».

Info
Σύλληψη: Μανώλης Τσίπος. Σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς. Ερμηνεύουν: Μιχάλης Αφολαγιάν, Αννίτα Κούλη, Δημήτρης Μακαλιάς, Θέμης Πάνου, Ερατώ Πίσση, Μαρία Τσιμά, Βάσια Χρήστου. Σκηνικά – Κοστούμια: Αγγελική Κόντη. Εθνικό Θέατρο – Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας – Σκηνή Α: Ευμολπιδών 41, Γκάζι, τηλ. 210-3455020. Παραστάσεις: Τετ. – Σάβ. 21:00, Κυρ. 19:00. Πρεμιέρα: 6/5

  • ΦΑΡΑΖΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ET AGENDA, Σάββατο, 02.05.09