Category Archives: Performance

«THE FOREST» Η αγάπη στο μικροσκόπιο

«The Forest». Μια περφόρμανς που έχει ως βασικά συστατικά τον λόγο, την εικόνα και τον ήχο, η οποία αναδιαπραγματεύεται την έννοια της αγάπης, όχι με τυπικούς ? κοινωνικούς όρους, αλλά μέσα από ένα βαθύτερο και πιο ουσιαστικό πρίσμα.

«The Forest». Μια περφόρμανς που έχει ως βασικά συστατικά τον λόγο, την εικόνα και τον ήχο, η οποία αναδιαπραγματεύεται την έννοια της αγάπης, όχι με τυπικούς – κοινωνικούς όρους, αλλά μέσα από ένα βαθύτερο και πιο ουσιαστικό πρίσμα. Υπάρχει αληθινή αγάπη ή επίφαση αγάπης; Είναι ένα συναίσθημα απόλυτο ή έχει μια δυναμική που ο καθένας τη χρησιμοποιεί, όπως επιθυμεί, κατά περίσταση. «Γιατί να μην μπορούμε να αγαπιόμαστε; Ολοι άνθρωποι είμαστε. Ο Θεός μας έπλασε από το ίδιο χώμα», μερικοί από τους προβληματισμούς που θέτει η ομάδα «Universalia» στην περφόρμανς, η οποία παρουσιάζεται έως τις 13 Δεκεμβρίου στο «Bios Cinematheque». Η σκηνοθεσία είναι της Λουίζας Κωστούλα που εκτελεί και την περφόρμανς «The Forest». Το κείμενο υπογράφει η ομάδα «Universalia».

Advertisements

Οι «Δούλες» του Ζαν Ζενέ κάνουν περφόρμανς

  • Μια διαφορετική πρόταση του διάσημου έργου στον πολυχώρο «8 Δυτικά»
  • ΤΟ ΒΗΜΑ: 26/05/2011
Οι «Δούλες» του Ζαν Ζενέ κάνουν περφόρμανς
Η Υρώ Πυρένη και η Φαίη Ξενάκη σε σκηνή από την περφόρμανς «Δούλες»

Δύο αδελφές, υπηρέτριες σε πλούσια οικία στο Λε Μαν, εν έτει 1933. Δύο αδιανόητοι φόνοι: οι νεαρές κατακρεούργησαν την κυρία τους και την κόρη της. Ενα μυστήριο: Στο δικαστήριο, δεν θέλησαν να ζητήσουν ούτε ένα ελαφρυντικό. Ηθελαν μόνο να μοιραστούν την ευθύνη των στιγερών δολοφονιών. Η ιστορία συγκλόνισε τη γαλλική κοινωνία. Οπως και τον συγγραφέα των «περιθωριακών» Ζαν Ζενέ ο οποίος δέκα χρόνια αργότερα θα έβρισκε στις δύο δολοφόνους τις ηρωίδες του θεατρικού έργου που θα γινόταν σταθμός στην πορεία του. Εργο που αναστάτωσε τον λογοτεχνικό κόσμο. Και που δεν σταμάτησε ποτέ να εμπνέει την τέχνη. Συνέχεια

Κλοέ Σεβινί: Εν πλω αυτοσχεδιασμοί

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 24 Μαΐου 2011

Ενα από τα μικρά πλοία που θα βρίσκονται αγκυροβολημένα στο λιμάνι του Πειραιά το διήμερο 16 και 17 Ιουνίου θα έχει διαφορετική αποστολή από τα υπόλοιπα.

Μέρος από τη βίντεο-περφόρμανς που θα προβληθεί στα «Σφαγεία της Υδρας»Μέρος από τη βίντεο-περφόρμανς που θα προβληθεί στα «Σφαγεία της Υδρας»

Στο κατάστρωμα θα βρίσκεται η Αμερικανίδα ηθοποιός Κλοέ Σεβινί, πρωταγωνίστρια, αν θυμάστε, στο θρυλικό φιλμ της δεκαετίας του ’90 «Kids» του Λάρι Κλαρκ, πλαισιωμένη από ένα ετερόκλητο πλήθος: γκόσπελ τραγουδιστές, στρίπερ και των δύο φύλων, αυτοτιμωρούμενους μαστιγωτές και τη μουσική συνοδεία Ελλήνων κρουστών και του indie-punk συγκροτήματος από το Λος Αντζελες «Νο Age». Συνέχεια

Ο Γαλαξίας των κεκοιμημένων

  • Tετράωρη περφόρμανς της ομάδας Blitz για αισθήματα, ανθρώπους, ιδέες, πράγματα, εκφράσεις που έσβησαν
  • Της Χριστινας Σανουδου, Η Καθημερινή, Kυριακή, 15 Mαϊου 2011

«Είμαι ο Μαχάτμα Γκάντι. Πέθανα το 1948. Μου λείπει…». Eνας ηθοποιός, ένα όνομα γραμμένο με μαρκαδόρο πάνω σ’ ένα φύλλο χαρτί, ένα υπόγειο πάρκινγκ πρόχειρα διαμορφωμένο σε θεατρική αίθουσα και η παράσταση αρχίζει. Σταδιακά, στη σκηνή εμφανίζεται και ο υπόλοιπος θίασος – νέα πρόσωπα, νέα ονόματα στο χαρτί, ολοένα και περισσότερες αναφορές σε άτομα, λέξεις, πράγματα που έχουν χαθεί οριστικά. Η ζωή, ο θάνατος, η χαρά, η συγκίνηση, τα μεγάλα αναπάντητα ερωτήματα, οι διαχρονικές πανανθρώπινες αξίες, τα ασήμαντα της καθημερινότητας: αποφεύγοντας τις μεγαλόπνοες διακηρύξεις και τα σοβαροφανή αποφθέγματα, ο «Γαλαξίας» της ομάδας Blitz κατορθώνει να αγγίξει τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, συμπυκνώνοντας το παρελθόν του πλανήτη μέσα σε τέσσερις μόλις ώρες. Συνέχεια

Πρεμιέρα στο σαλόνι

  • Ποιος είπε ότι το θέατρο προϋποθέτει και θεατρική σκηνή; Σήμερα οι παραστάσεις πάνε παντού: σε τρένα, λεωφορεία, μπαρ, σταθμούς, δρόμους, σπίτια, πρώην γκεσταπίτικα μπουντρούμια! Αλλά γιατί κάποιοι σκηνοθέτες μάς οδηγούν σε εξωθεατρικούς χώρους;

«ΤΟ ΣΠΙΤΙ»

  • Η απάντηση ποικίλλει: απογειωμένη φαντασία, διάθεση για πρόκληση, αναζήτηση φυσικής σύνδεσης χώρου και θέματος, νέοι τρόποι πειραματισμού, αλλά και αδυναμία εύρεσης κάποιας θεατρικής στέγης. Μόλις ξεκίνησαν μερικές παραστάσεις που παίζονται σε απρόβλεπτους χώρους κι όποιος θεατής αντέξει: στο ίδιο το σπίτι των ηθοποιών, στο Ωδείο Αθηνών, σ’ ένα εγκαταλειμμένο τριώροφο στου Ψυρρή και σ’ ένα ξενοδοχείο…

Ελάτε σπίτι μας

  • Στην παράσταση «Το Σπίτι» οκτώ performers-ηθοποιοί (Γ. Βαλαής, Ι. Βασιλείου, Β. Ζλατίντσης, Ε. Καραγεώργη, Μ. Μαθιουδάκης, Α. Παπούλια, Χ. Πασσαλής, Μ. Φιλίνη, Β. Χαραλαμπίδης) συναντιούνται με είκοσι, κάθε φορά, θεατές στον πραγματικό τόπο διαμονής τους εδώ κι ένα μήνα, ένα παλιό νεοκλασικό πίσω από το Bios.
  • Οι blitz από την πρώτη τους κιόλας εμφάνιση το 2004 ξεχώρισαν. Γράφουν, σκηνοθετούν, πειραματίζονται, αυτοσχεδιάζουν και συνυπογράφουν τις δουλειές τους. Οι θεατές είναι περισσότερο μάρτυρες μιας κατάστασης παρά ενός θεάματος. Τώρα είναι πανέτοιμοι για ένα κανονικό θεατρικό ριάλιτι!
  • Η παράσταση είναι ανοιχτή στο απρόβλεπτο, αφού το σκεπτικό της είναι η παντελής έλλειψη δραματουργίας! Η ομάδα θα συναντά τους θεατές της κάθε Δευτέρα και Τρίτη αρχικά στο Bios για να προμηθευτούν τα εισιτήριά τους και στη συνέχεια «Στο Σπίτι». Η ώρα εισόδου είναι καθορισμένη, αλλά η ώρα… αποχώρησης από το «Σπίτι» ελεύθερη.
  • «Επιδιώκουμε να δούμε τον ηθοποιό να αντιμετωπίζει τους ρόλους της πραγματικής ζωής», λένε οι ίδιοι. «Δηλαδή να εμφανίζεται ανέτοιμος, να ριψοκινδυνεύει φανερώνοντας τις αδυναμίες του προβάλλοντας την προσωπική του διάσταση. Ο θεατής απ’ την άλλη ν’ αναρωτιέται για τη θέση του όσο διαρκεί η παράσταση, για την ισοτιμία του ως συνομιλητής».

Ο Βιζυηνός στο Ωδείο

  • Παλαιότερα είδαμε «Το αμάρτημα της μητρός μου» να παίζεται σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη στο Δρομοκαΐτειο, εκεί που ο Γεώργιος Βιζυηνός πέρασε νοσηλευόμενος τους τελευταίους μήνες της ζωής του.

«MOCKOB-SELIM MID»

«MOCKOB-SELIM MID»

  • Τώρα ο Γιώργος Σαχίνης παρουσιάζει το «Mockob-Selim Mid» στο Ωδείο Αθηνών στην οδό Ρηγγίλης. Σ’ αυτό το χώρο που ο ποιητής και πεζογράφος δίδαξε ως καθηγητής μέχρι που κλείστηκε στο ψυχιατρείο. Η παράσταση είναι μάλλον εικαστική εγκατάσταση. Ο χώρος διαμορφώθηκε έτσι που παραπέμπει σε γιάφκα με τοίχους διάστικτους από επαναστατικά μηνύματα κι ολόγυρα καλλιτεχνικές προσπάθειες εν εξελίξει… Φωτογραφίες, μισοτελειωμένα έργα τέχνης, ροζ αγγελίες, δημιουργούν ένα εικαστικό σύμπαν που ακροβατεί μεταξύ τέχνης, μοναξιάς, φτώχειας, εγκατάλειψης.
  • Ο χώρος μπορεί να παραπέμπει στον Βιζυηνό, αλλά επίσης αποτελεί λύση για την άστεγη ομάδα «Οχι Παίζουμε». Οπως λέει ο Γ. Σαχίνης, έχουν συνηθίσει σε χαμηλά νούμερα εισιτηρίων. «Δεν χαρακτηρίζω αυτό που κάνουμε θέατρο με τους τρέχοντες όρους, άρα, ένας αμιγής θεατρικός χώρος θα αδικούσε το θέμα». Ενας σύγχρονος τζόκερ, ρημαγμένος αλλά χαμογελαστός (Τ. Θλιβέρη) έχει εγκατασταθεί σε μια άδεια αίθουσα δοκιμών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και προπονεί ένα νέο performer (Δ. Οθωναίος) μέχρι τελικής πτώσεως στο «μετεβλήθη εντός μου ο ρυθμός του κόσμου»… Τον εκπαιδεύει να βρει μια δική του έκφραση μεταξύ χορού, θεάτρου, μουσικής, εικαστικών, video και κατάληψης.
  • «Θεωρούμε το Βιζυηνό εξαιρετικά σύγχρονο γιατί υπερασπίστηκε το «μεταξύ ταυτοτήτων». Αυτή η λογική του ταξιδιώτη που ζει «εν μέσω» διατρέχει και την παράσταση» λέει ο Γ. Σαχίνης. «Η αυτοαναφορικότητα υπηρετήθηκε ως φόρμα από τον συγγραφέα που έφερε το «ρημαδιό», την αύρα του εξόριστου. Ηταν ο βουνίσιος λογοτέχνης που καπέλωσε τα ελληνικά γράμματα ερχόμενος από το εξωτερικό με τον τσαμπουκά του μορφωμένου, μεταγγίζοντας μια μπάσταρδη λογοτεχνία, δημοτική και καθαρεύουσα, έθιμα χριστιανικά αλλά και διονυσιακά, παγανιστικά. Από δική του επιλογή αρνήθηκε συγκεκριμένη ταυτότητα εθνική, πολιτισμική, σεξουαλική. Αυτό το «άστεγο» υπερασπίζεται η παράσταση. Αυτό που είναι ανάμεσα σε σπίτια, αλλά δεν μπαίνει σε κανένα»…

Δωμάτιο για δύο

  • Θυμάστε την έξοχη ταινία «Μια πορνογραφική σχέση»; Τώρα το σενάριο του Φιλίπ Μπλαμπάν μεταφέρεται και στο θέατρο. Μόνο που δεν θα το δείτε σε κάποιο συμβατικό θεατρικό χώρο, αλλά εκεί που του ταιριάζει, σύμφωνα με την άποψη της σκηνοθέτριας Μαριάννας Κάλμπαρη: στο ξενοδοχείο «Fresh Hotel», στη Σοφοκλέους 26. Ενας άντρας (Δ. Καραναστάσης) και μια γυναίκα (Κ. Λυπηρίδου) γνωρίζονται μέσω ερωτικής αγγελίας με στόχο την πραγματοποίηση μιας ακραίας ερωτικής φαντασίωσης. Κρατώντας μυστική ο ένας από τον άλλο την ταυτότητά τους, αρχίζουν να συναντιούνται τακτικά σε ένα ξενοδοχείο. Γρήγορα όμως, έρχονται αντιμέτωποι με τον έρωτα. Θα τολμήσουν να προχωρήσουν τη μέχρι στιγμής καθαρά σεξουαλική σχέση τους;
  • Τη συνέχεια θα τη δείτε στο ίδιο το ξενοδοχείο «Fresh Hotel», πίνοντας το ποτό σας, αν το επιθυμείτε, αφού συμπεριλαμβάνεται στην τιμή του εισιτηρίου. Κι ύστερα, με το ίδιο εισιτήριο μπορείτε να επισκεφθείτε και το παρακείμενο Ice bar Imperia Ie club. Η παράσταση που, ξεκινώντας από το μπαρ, διατρέχει κάμποσους χώρους του ξενοδοχείου, καταλήγει σε μια αίθουσα συνεδριάσεων με εκτεταμένη χρήση οπτικοακουστικού υλικού. Η Μ. Κάλμπαρη έψαχνε επί μέρες το κατάλληλο ξενοδοχείο. Το κομψό «Fresh Hotel» σε μια περιοχή αντιθέτου ύφους δίπλα στο δημαρχείο, της άρεσε. Το ίδιο και η ιδέα της στους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου. «Δεν υπήρχε διάθεση εντυπωσιασμού στην απόφασή μου για την επιλογή του χώρου. Πιστεύω ότι από μόνος του αποτελεί «σκηνικό» για την παράσταση» λέει η σκηνοθέτις.
  • «Μοιάζει να πυροδοτεί τη μνήμη των δυο εραστών να ξαναθυμηθούν την ιστορία. Δύο άνθρωποι τόσοι ξένοι και τόσο οικείοι μεταξύ τους, φτιαγμένοι τελικά ο ένας για τον άλλον, δεν καταφέρνουν να μετακυλίσουν τη σχέση τους σε κάτι πιο ουσιαστικό. Ο φόβος μιας κανονικής γνωριμίας στάθηκε πάνω από την επιθυμία τους. Αλλά το ίδιο το ξενοδοχείο δημιουργεί μια αίσθηση από μνήμες μυστικών και ερωτικών συναντήσεων που κάποιοι μοιράστηκαν πίσω απ’ τα κλειστά δωμάτια τις πόρτες των δωματίων του».

«Πουπουλένιος» στου Ψυρρή

  • Ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις παραστάσεις έχει κάνει ο νεαρός Γρηγόρης Χατζάκης σε απρόβλεπτους χώρους. Την αρχή έκαναν «Τα φτερά του έρωτα» του Βέντερς που μας ταξίδεψαν με λεωφορείο στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Ακολούθησαν κι άλλες σε μπαρ και μουσεία. Τώρα με τους σταθερούς συνεργάτες του (Σ. Παπατρέχας, Χ. Κοροβίλας Κ. Χατζάκη, Μ. Χώπλαρου, Λ. Θωμαΐδη) «κατέλαβε» ένα παλιό νεοκλασικό σπίτι της Αριστοφάνους 19, στου Ψυρρή. Το διαμόρφωσε κατάλληλα (σκηνικά-κοστούμια Δ. Χατζάκη) και ανέβασε πριν από μερικές μέρες το ψυχολογικό θρίλερ του Ιρλανδού Μάρτιν Μακντόνα «Ο Πουπουλένιος».
  • Το έργο πάντως, μια χαρά μπορεί να παιχτεί σε θεατρικό χώρο: ένας συγγραφέας είναι κρατούμενος ενός απολυταρχικού καθεστώτος αφού θεωρείται ο βασικός ύποπτος για μια σειρά φόνων παιδιών, οι οποίοι σχετίζονται με τα παραμύθια που έχει γράψει…
  • Ο σκηνοθέτης αναζήτησε ένα φυσικό χώρο προκειμένου οι θεατές να βιώσουν μια πρωτόγνωρη εμπειρία: «Η ιδέα με την οποία προσεγγίσαμε τον «Πουπουλένιο» ήταν να δοθεί η αίσθηση στο θεατή ότι εισάγεται σ’ έναν εφιάλτη, αυτόν του πρωταγωνιστή Κατούριαν. Γι’ αυτό κλείσαμε το σπίτι που ο απόκοσμος χαρακτήρας του θα συμβαδίζει με το σκεπτικό μας. Θεωρούμε σημαντικό το ρεαλιστικό περιβάλλον να έρχεται σε αντίθεση με τον εσωτερικό κόσμο των ηρώων. Ελπίζουμε οι θεατές να παρασυρθούν σ’ ένα θεατρικό ταξίδι και να γίνουν μάρτυρες του εφιάλτη που ζει ο ήρωας»… *