Category Archives: Face au Paradis

«Face au Paradis»

Παρίσι. «Face au Paradis». Εχοντας ολοκληρώσει τη θριαμβευτική ποδοσφαιρική καριέρα του, ο Ερίκ Καντονά κάνει τώρα το ντεμπούτο του στο θέατρο σε μια παράσταση που, κατά δραματική σύμπτωση, θυμίζει τις πρόσφατες τραγωδίες της Αϊτής και της Χιλής: ερμηνεύει έναν άνθρωπο που αργοπεθαίνει παγιδευμένος στα συντρίμμια ενός γκρεμισμένου κτιρίου. Το έργο «Απέναντι στον Παράδεισο» είναι γραμμένο από τη νεαρή συγγραφέα Ναταλί Σοζόν και το έχει σκηνοθετήσει η ηθοποιός Ρασίντα Μπρακνί, σύζυγος του ποδοσφαιριστή. Ο 43χρονος Καντονά έχει ήδη δοκιμάσει τις υποκριτικές του ικανότητες, ερμηνεύοντας ρόλους σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, ενώ πρόσφατα υποδύθηκε τον εαυτό του στην επιτυχημένη ταινία του Κεν Λόουτς «Looking for Eric». Οι παραστάσεις έχουν προγραμματιστεί να συνεχιστούν μέχρι τα τέλη Απριλίου.

Face au Paradis at the Théatre Marigny, Paris

  • Theatre Marigny
  • www. marignytheatre. org

«Face au Paradis». Εχοντας ολοκληρώσει τη θριαμβευτική ποδοσφαιρική καριέρα του, ο Ερίκ Καντονά κάνει τώρα το ντεμπούτο του στο θέατρο σε μια παράσταση που, κατά δραματική σύμπτωση, θυμίζει την τραγωδία της Αϊτής: ερμηνεύει έναν άνθρωπο που αργοπεθαίνει παγιδευμένος στα συντρίμμια ενός γκρεμισμένου κτιρίου. Το έργο είναι γραμμένο από τη νεαρή συγγραφέα Ναταλί Σοζόν και το έχει σκηνοθετήσει η ηθοποιός Ρασίντα Μπρακνί, σύζυγος του ποδοσφαιριστή. Ο 43χρονος Καντονά έχει ήδη δοκιμάσει τις υποκριτικές του ικανότητες ερμηνεύοντας ρόλους σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, ενώ πρόσφατα υποδύθηκε τον εαυτό του στην επιτυχημένη ταινία του Κεν Λόουτς «Looking for Eric». Οπως είπε, το νέο θεατρικό εγχείρημα τον συναρπάζει: «Ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος: να παίξεις και να νιώσεις ευχαρίστηση», είπε. «Για να το χαρείς, όμως, χρειάζεται αυτοπεποίθηση και αυτό έρχεται μετά από πολλή δουλειά». Οι παραστάσεις έχουν προγραμματιστεί να συνεχιστούν μέχρι τα τέλη Απριλίου.

//
  • From Times Online, January 27, 2010

Face au Paradis at the Théatre Marigny, Paris

// // // // // //

Eric Cantona in the play Face Au Paradis

<!– Remove following

to not show photographer information –>

(Pascal Victor/ArtComAr)

<!– Remove following

to not show image description –>

Cantona, a big presence on pitch and stage, is credible as Max

There was a bang, a cloud of dust and a scene of desolation — rubble, a broken beam, a fallen ceiling and in the middle of the ruins, Eric the King.

This was how Eric Cantona made his stage debut last night in Face au Paradis (Facing Paradise), a contemporary French play that cast him as one of only two survivors in the basement of a collapsed supermarket.

It was an extraordinary gamble for a man who had never trod the boards before — the thespian equivalent of taking a penalty in your first professional match.

In the 90 minutes he was on stage — and without abreak for half-time — there was nowhere for Cantona to hide.

This was a work with little action and no gimmicks, just dialogue between two men hovering between life and death, hope and despair. It could have gone wrong, but Cantona pulled it off.

He was not great — sometimes laboured, sometimes inaudible, often relying on Lorànt Deutsch, his partner on stage, to drive the storyline forward.

But he was credible as Max the embittered accountant hankering in his final hours after his dreams of owning a seaside hotel and of recapturing his wife’s lost love. The body that swerved past defenders seemed to fill the stage as it struggled with the pain of a bleeding and broken leg.

The face that stared proudly at the Stretford End took on a haunted look. The Marseilles accent brought a hint of pathos to the role. Above all, there was the intensity that marked his playing career — a gut-wrenching determination to defy logic and tradition by proving that he was an actor as well as a footballer.

The play itself, by Nathalie Saugeon, is unlikely to go down as one of France’s greatest theatrical works. The conversation between accountant and the petrol attendant — Deutsch’s role — as they wait for the rescue teams is occasionally witty, rarely incisive.

Nor was the production impeccable. Rachida Brakni, Cantona’s wife and a noted actress, was directing a play for the first time and her lack of experience showed in scenes that drifted between the comic and the tragic. But Face au Paradis will be remembered as the latest step in career that has already led Cantona into what is uncharted territory for almost all other footballers.

He has appeared in 11 films — some dreadful, such as Mookie, but others winning critical acclaim, including Ken Loach’s Looking for Eric.

He has also starred in two films for French television and directed a short movie.

Cantona has indulged in photography: an exhibition of bullfighting images in Arles, Provence, won praise, and his latest work, a book featuring pictures of the homeless for a French charity, has also been lauded.

He said he saw many parallels between sport and the stage. “You are playing in both and they demand an enormous amount of work beforehand which ends in a real excitement on the day of the performance or match.”

It was 15 years ago this week that Cantona left an indelible mark on English football with a kung-fu kick at a spectator. This was a more peaceful but no less significant imprint.

Théatre Marigny, Paris, until May 8.