Category Archives: Broadway

Μπρόντγουεϊ: Σβήνουν τα φώτα για τη Θεώνη

Θεώνη Βαχλιώτη - Ολντριτζ

Στο σκοτάδι θα βυθιστεί η γειτονιά του θεάτρου στο Μανχάταν, το Μπρόντγουεϊ, καθώς τα θέατρα θα σβήσουν τα φώτα της µαρκίζας τους για ένα λεπτό, µόλις το ρολόι χτυπήσει 19.00 (τοπική ώρα και 2.00 το πρωί της Τετάρτης, ώρα Ελλάδος), στη µνήµη της βραβευµένης µε τρία Τόνι ενδυµατολόγου Θεώνης Βαχλιώτη – Ολντριτζ που πέθανε την Παρασκευή σε ηλικία 89 ετών. Εκεί όπου η ελληνίδα ενδυµατολόγος εντυπωσίασε το κοινό µε τα κοστούµια της από την πρώτη της απόπειρα στο Μπρόντγουεϊ το 1959, στην πρώτη παράσταση του έργου «Το γλυκό πουλί της νιότης» του Τενεσί Ουίλιαµς έως και την τελευταία της δουλειά το 2006 για την αναβίωση του µιούζικαλ «A chorus line». Η θεατρική κοινότητα πενθεί και σβήνει τα φώτα για τη Θεώνη Βαχλιώτη – Ολντριτζ, η οποία βραβεύτηκε µε Τόνι για τα «Annie», «Το κλουβί µε τις τρελές», «Barnum» και κράτησε στα χέρια της το Οσκαρ για τα κοστούµια του «Μεγάλου Γκάτσµπι» το 1975. «∆ηµιούργησε µοναδικά κοστούµια που έχουν συνδεθεί µε σηµαντικές παραστάσεις και ταινίες τα τελευταία πενήντα χρόνια. Πηγή έµπνευσης για εµένα αποτελεί µια αφίσα στον τοίχο του γραφείου µου από το µιούζικαλ «A chorus line», στο οποίο έκανε τα κοστούµια» λέει η διευθύντρια της Ενωσης Θεάτρων του Μπρόντγουεϊ, Σαρλότ Μάρτιν, µε αφορµή τη σηµερινή εκδήλωση τιµής. Η οικογένειά της, ο σύζυγός της ηθοποιός Τοµ Ολντριτζ, θα µεταφέρουν την τέφρα της στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας.

Advertisements

Δεν άρεσε σε όλους ο Τζουντ Λο ως Αμλετ…

Δεν άρεσε σε όλους

Ανάμεικτες εντυπώσεις άφησε ο Τζουντ Λο ως Αμλετ στην πρεμιέρα του ομώνυμου θεατρικού έργου του Σαίξπηρ στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ. Τρεις μεγάλες εφημερίδες της Νέας Υόρκης αποκαλούν την ερμηνεία του «ηλεκτρισμένη» και επαινούν το μοναδικό ταλέντο του, που του δίνει άλλη υπόσταση από αυτήν που του έχουν προσδώσει τα σκάνδαλα της ερωτικής του ζωής. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες δύο σημαντικές εφημερίδες που μιλούν για «μεγάλη απογοήτευση», χρησιμοποιώντας βαριές εκφράσεις. Οπως και να χει, αυτή είναι η δεύτερη φορά που ο Λο εμφανίζεται στο Μπρόντγουεϊ μετά τη βραβευμένη με Τόνι ερμηνεία του στις «Αδιακρισίες», το 1995. [ΕΘΝΟΣ]

THEATER REVIEW | ‘HAMLET’

Ready, Set, Emote: A Race to His Doom

New York Times
By BEN BRANTLEY, Published: October 7, 2009

If vigor were all in acting Shakespeare, Jude Law would be a gold medal Hamlet. Playing the doomed Prince of Denmark in the barnstorming production that opened on Tuesday night at the Broadhurst Theater, directed by Michael Grandage, Mr. Law approaches his role with the focus, determination and adrenaline level of an Olympic track competitor staring down an endless line of hurdles.

Sara Krulwich/The New York Times

«Hamlet»: Jude Law plays the Danish prince at the Broadhurst Theater.

Hold your breath, sports fans! Here’s Mr. Law, lithe and taut, bracing himself for that first tricky soliloquy, “O that this too too solid flesh would melt.” No melting here. Mr. Law, gesturing and enunciating violently, nails the speech with the attack of an electric hammer. But can he keep it up for “O what a rogue and peasant slave am I” and “To be or not to be” and “Alas, poor Yorick”? Yes, he can, bringing the same athletic gusto and no trace of fatigue (or modulation) to each and every one.

People who ask for a little introspection from the man whose name is a byword for that activity may find it perplexing that this Hamlet never seems to look inward, which means that he never grows up — or grows, period. When Mr. Law’s hyperkinetic Dane announces early that “I have that within which passeth show,” it is a promise that will not be fulfilled.

Mr. Law, a rakish leading man of film, doesn’t disappear onstage the way some screen stars do. Though small-boned and delicately featured, he fills the theater to the saturation point. But the finer shades of feeling that a movie camera has been known to extract from his face — most notably in his Oscar-nominated performance in “The Talented Mr. Ripley” (1999) — are rarely in evidence here.

His Hamlet — which has only increased in intensity, if not in depth, since I saw it in London last summer — is, above all, an externalizer, never shy about acting out his inner conflicts and acting on his instincts. It is hard to understand the distress of Hamlet’s friends and family when he feigns madness, since the prince, in this case, appears to be as he always was: sarcastic, contemptuous, quick-witted and mad only in the sense of being really, really angry.

Mr. Law conveys these traits with a grandstanding bravado and annotative clarity that is often pitched full throttle into the audience. The much-quoted instructions that Hamlet delivers to a troupe of visiting players apparently do not apply to princes in mourning. This one mouths his words like a town crier and saws the air with his hands.

He does follow his own advice in suiting “the action to the word, the word to the action.” If Hamlet talks about his mind, you can bet that Mr. Law will point to his forehead; when he mentions the heavens, his arm shoots straight up; and when the guy says his gorge rises, rest assured that he clutches at his stomach. If every actor were like Mr. Law, signed performances for the hard of hearing would be unnecessary.

Most of the supporting cast members have chosen to follow Mr. Law’s semaphore style, though in a scaled-down manner that befits a team that knows its raison d’être is to avoid obstructing the view of the name above the title. (As Gertrude, Hamlet’s mother, Geraldine James goes for a more impassive effect, and as a consequence, vanishes before your eyes.) Though the look of Christopher Oram’s black-on-black set (exquisitely lighted by Neil Austin) is very of the moment, the overall effect is what you imagine a 19th-century touring production of “Hamlet” might have been like, with a crowd magnet like Edwin Booth or Henry Irving.

Such histrionic bluster, enhanced by Adam Cork’s scary-movie music and sound effects, is not without its advantages. This is one production in which I could understand every word, and you feel the heat of energy from the stage. In the sequence in which Hamlet and the Player King (the resonant-voiced Peter Eyre, who doubles memorably as the weary, tortured ghost of Hamlet’s father) swap favorite memorized speeches from hoary old tragedies, you sense the pleasure the characters and the men playing them derive from the ripe theatricality of it all.

But that’s one of the few times you are viscerally connected to the people onstage. As the artistic director of the Donmar Warehouse, Mr. Grandage has been responsible for some of the most emotionally engaging shows I’ve seen in London in recent years, including marvelous revivals of “Passion Play,” “The Wild Duck” and “Caligula.” (He was nominated for a Tony for his ingenious staging of Peter Morgan’s “Frost/Nixon.”)

His “Hamlet” generates little psychological tension, though. And it is remarkably lacking in the vivid, specific characterizations you expect of Shakespeare in performance. If the actors playing the villainous Claudius (Kevin R. McNally) and the pompous Polonius (Ron Cook) — or the stalwart Horatio (Matt Ryan) and the aggrieved Laertes (Gwilym Lee) — changed parts midway, I doubt anyone would care much. It’s as if they were all Rosencrantzes and Guildensterns (played here, for the record, by John MacMillan and Harry Attwell).

Granted, Mr. Law doesn’t give his fellow actors much in the way of interpersonal connection. When Polonius tells his daughter, Ophelia (the beautiful, unconvincing Gugu Mbatha-Raw), that Hamlet is “out of thy star,” he could be speaking to anyone. This Hamlet occupies — nay, is — his own constellation, and his radiance is bestowed almost exclusively upon the audience.

Still, Mr. Law’s undeniable charisma and gender-crossing sex appeal may captivate Broadway theatergoers who wouldn’t normally attend productions of Shakespeare. (When I caught the show in London I was heartened by the sizable presence of teenagers who seemed truly enthralled by the performance.) And, by the way, the sleeves on which Hamlet wears his feelings are seriously chic.

Mr. Oram has created an array of Pradaesque costumes — in shades of black, gray and navy — that could step right into the windows of Barneys. Hamlet’s cardigan, short raincoat and pea jacket are all must-have items for fall. If Mr. Law’s Prince seems way too active for a hero known for inaction, no one is going to argue when Ophelia calls him “the glass of fashion.”

HAMLET

By William Shakespeare; directed by Michael Grandage; sets and costumes by Christopher Oram; lighting by Neil Austin; music and sound by Adam Cork; technical supervisors, Aurora Productions and Patrick Molony. A Donmar Warehouse production, presented by Arielle Tepper Madover, the Donmar Warehouse, Matthew Byam Shaw, Scott M. Delman, Stephanie P. McClelland, Neal Street Productions/Carl Moellenberg, Ruth Hendel/Barbara Whitman and Philip Morgaman/Frankie J. Grande. At the Broadhurst Theater, 235 West 44th Street, Manhattan; (212) 239-6200. Through Dec. 6. Running time: 3 hours 15 minutes.

WITH: Ross Armstrong (Cornelius), Harry Attwell (Guildenstern), Ron Cook (Polonius/First Gravedigger), Ian Drysdale (Osric), Peter Eyre (Ghost/Player King), Sean Jackson (Reynaldo), Geraldine James (Gertrude), Jude Law (Hamlet), Gwilym Lee (Laertes), John MacMillan (Rosencrantz), Gugu Mbatha-Raw (Ophelia), Kevin R. McNally (Claudius) and Matt Ryan (Horatio).

Multimedia

Related

Hello, Sweet Prince (September 6, 2009)

Times Topics: Jude Law | William Shakespeare

Sara Krulwich/The New York Times

Jude Law in the title role of a kinetic “Hamlet.”

O Μπαντέρας «Αλέξης Ζορμπάς». Το μιούζικαλ που στηρίζεται στο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη ανεβαίνει ξανά στο Μπρόντγουεϊ

ΘΕΑΤΡΟ. Ο «Αλέξης Ζορμπάς» επιστρέφει στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ, αυτή τη φορά με τη μορφή του Αντόνιο Μπαντέρας. Ο διάσημος Ισπανός ηθοποιός που βρέθηκε στο φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι για να παρουσιάσει την ταινία «El camino de los Ιngleses», την οποία σκηνοθέτησε, ανακοίνωσε εκεί ότι το μιούζικαλ που βασίζεται στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, πρόκειται να ανέβει ξανά στο Μπρόντγουεϊ.

Ο Μπαντέρας έχει παίξει ξανά με επιτυχία στη θεατρική πιάτσα της Νέας Υόρκης, με τελευταίο του μεγάλο ρόλο τον πρωταγωνιστικό στο μιούζικαλ «Nine», το οποίο βασίζεται στο «8 1/2» του Φεντερίκο Φελίνι (σύντομα θα δούμε την κινηματογραφική του εκδοχή από τον Ρομπ Μάρσαλ). Οπως λέει ο Μπαντέρας «θέλω να επιστρέψω στο θέατρο γιατί είναι η βασική μου απασχόληση. Είμαι περισσότερο θεατρικός παρά κινηματογραφικός ηθοποιός».

Ο «Ζορμπάς», που εκτός από το βιβλίο, την ταινία και το μιούζικαλ έχει γίνει και μπαλέτο, έχει ανέβει δύο φορές στο παρελθόν στο Μπρόντγουεϊ. Επειτα από την επιτυχία της ταινίας του 1964, το διάσημο δίδυμο Κάντερ και Εμπ, οι δημιουργοί του «Cabaret» και του «Chicago», έγραψε τον «Zorba», όπως είναι ο ακριβής τίτλος του έργου.

Η πρώτη παράσταση του «Zorba» πραγματοποιήθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1968 με πρωταγωνιστές τον Χέρσελ Μπερνάρντι και τη Μαρία Καρνίλοβα και το μιούζικαλ κατέβηκε τον Αύγουστο του ’69 έπειτα από 305 παραστάσεις. Ηταν υποψήφιο για οκτώ Τόνι, από τα οποία κέρδισε το βραβείο σκηνογραφίας.

Το δεύτερο ανέβασμα του «Ζορμπά» έγινε το 1983, με σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη και με τους πρωταγωνιστές της ταινίας, Αντονι Κουίν και Λίλα Κέντροβα. Σε αυτό το ανέβασμα, ο «Ζορμπάς» έκανε 362 παραστάσεις, από τον Οκτώβριο του 1983 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1984. Ως παλιότερο έργο δεν μπορούσε να διεκδικήσει πολλά Τόνι. Ηταν υποψήφιο για την ερμηνεία της Λίλα Κέντροβα, η οποία κέρδισε το βραβείο.

  • Παναγιωτης Παναγοπουλος, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/07/2009

ΗΠΑ – Το Μπρόντγουεϊ χαμηλώνει τα φώτα του ως φόρο τιμής στον θεατράνθρωπο Χάρολντ Πίντερ

Τα θέατρα του Μπρόντουγεϊ θα χαμηλώσουν τα φώτα τους απόψε το βράδυ, για να τιμήσουν τον νομπελίστα βρετανό συγγραφέα Χάρολντ Πίντερ, που απεβίωσε στις 24 Δεκεμβρίου.

Για ένα λεπτό, στις 7 μ.μ. τοπική ώρα, τα θέατρα της διάσημης αυτής περιοχής της Νέας Υόρκης θα χαμηλώσουν τα φώτα τους σε ένδειξη «ευγνωμοσύνης για την ιδιοφυία και την εξαιρετική προσφορά του στο μοντέρνο θέατρο, ανακοίνωσε η Σαρλότ Μάρτιν, διαχειριστικός διευθυντής της Broadway League.

Broadway to dim lights for Harold Pinter

Tue Dec 30, 4:22 pm ET

British playwright Harold Pinter talks to journalists outside his home in London

Reuters – British playwright Harold Pinter talks to journalists outside his home in London October 13, 2005. (Kieran …

NEW YORK (Reuters) – Broadway theaters will dim their lights on Tuesday evening to honor late British playwright and Nobel laureate Harold Pinter, famous for his brooding portrayals of domestic life and barbed politics. Pinter, who won the Nobel prize for literature in 2005, died on December 24 at the age of 78. «Harold Pinter has been called one of the most influential and imitated playwrights of his generation,» said Charlotte St. Martin, executive director of The Broadway League. «We are so grateful for his genius and distinct contributions to modern theater.» Theaters in the famed area of New York City will dim their lights for one minute at 7 p.m. Pinter’s plays, including «The Caretaker» and «The Homecoming,» were regarded as among the finest of the last half century and enjoyed a recent renaissance as modern audiences tapped into his dark studies of the menace and chaos within everyday life. «The Homecoming,» which won the Tony Award for best play in 1967, returned to Broadway late last year, picking up three Tony Award nominations in 2008 and winning a Drama Desk award for outstanding ensemble performance.

(Reporting by Michelle Nichols; Editing by John O’Callaghan)

Broadway lights to be dimmed for Harold Pinter

The Associated Press
International Herald Tribune: December 30, 2008

NEW YORK: The marquees of Broadway theaters will be dimmed in honor of playwright Harold Pinter. The Broadway League says the lights will be dimmed for about one minute at 7 p.m. Tuesday. The British Nobel laureate died last Wednesday at the age of 78 after a long battle with cancer. He won the Tony Award for best play in 1967 for «The Homecoming» and the Nobel Prize in literature in 2005. Pinter wrote 32 plays, one novel and 22 screenplays. His masterpieces include «The Birthday Party» and «Betrayal.» His writing featured dialogue with pregnant pauses that reflected his characters’ emotional struggles and inspired the phrase «Pinter-esque dialogue.»

Μίλερ και Τσέχοφ, οι πιο «εμπορικοί» τού Μπρόντγουεϊ

Κέιτι Χολμς και Τζον Λίθγκοου στο «Ήταν όλοι τους παιδιά μου»

Ο Αρθουρ Μίλερ και ο Αντον Τσέχοφ αναδείχθηκαν τα πιο «εμπορικά» ονόματα της φετινής σεζόν στο Μπρόντγουεϊ, αφού οι παραστάσεις Ήταν όλοι τους παιδιά μου και Ο Γλάρος σημειώνουν τεράστια επιτυχία. Οι θεατρικοί παραγωγοί φαίνεται πως βρήκαν τη μαγική συνταγή: γνωστά έργα, με διάσημους πρωταγωνιστές και για περιορισμένες παραστάσεις. Στο έργο του Μίλερ Ήταν όλοι τους παιδιά μου πρωταγωνιστεί η Κέιτι Χολμς στο πλευρό του «βετεράνου» του θεάτρου Τζον Λίθγκοου. Το κόστος της παραγωγής (3,25 εκατ. δολάρια) της παράστασης έχει αποσβεστεί και θεωρείται άκρως κερδοφόρα. Η αυλαία θα πέσει στις 11 Ιανουαρίου 2009.

Ο Γλάρος, που και αυτός είναι κερδοφόρος (τα έσοδα έχουν ξεπεράσει τα 2,5 εκατ. δολάρια της παραγωγής), κατεβαίνει στις 21 Δεκεμβρίου. Πρωταγωνιστεί η Κρίστιν Σκοτ Τόμας. Το κοινό της Νέας Υόρκης είναι υπέροχο και απέδειξε ότι ο Τσέχοφ μπορεί να σημειώσει εμπορική επιτυχία» δήλωσε η παραγωγός Σόνια Φρίντμαν. «Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που συμμετέχω σε αυτή την παραγωγή» προσθέτει ο παραγωγός τού Ήταν όλοι τους παιδιά μου, Έρικ Φάλκενσταϊν.