Category Archives: Fo Dario

«Δεν πληρώνω» από την ερασιτεχνική θεατρική ομάδα της Αναβύσσου «Αργώ»

Ήταν τέλος του καλοκαιριού, πριν ένα χρόνο. Η Μάρθα και ο Οδυσσέας, γείτονες, τα σπίτια τους είναι απέναντι από το δικό μου, μου ζήτησαν να τους βοηθήσω να ανεβάσουν μια παράσταση. Είχαν ασχοληθεί ξανά με το θέατρο, ήταν μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Σαρωνίδας «Ορφέας», του οποίου ιδρυτής και δάσκαλος είναι ο σκηνοθέτης Πώλ Σκλάβος.

Για μένα ήταν η πρώτη φορά που θα δούλευα με ερασιτέχνες. Τους πρότεινα το έργο του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω». Το είχα δει μόλις, με πρωταγωνιστές τον Πάνο Σκουρολιάκο και τη Μαριάννα Τουμασάτου. Αρχίσαμε να δουλεύουμε, είχαν τη χαρά, τον αυθορμητισμό και την αφοσίωση ενός μικρού παιδιού.

Η παράσταση άρεσε πολύ. Το έργο είχε μεγάλη απήχηση, γιατί ο Ντάριο Φο γράφει για τον λαό και τα προβλήματά του. Ο λόγος του είναι απλός, άμεσος και οι χαρακτήρες των ρόλων επίσης.

Οι ερασιτέχνες ηθοποιοί ταυτίζονται με τους ρόλους τους και οι θεατές, που είναι οι γείτονες, οι φίλοι και γενικά οι συντοπίτες, δέχονται την παράσταση και τα μηνύματα του έργου με ενθουσιασμό. Κοινό και ερασιτέχνες ηθοποιοί έχουν ένα δικό τους κώδικα επικοινωνίας. Βλέπουν τον φίλο τους, τον δάσκαλο του παιδιού τους, τον μηχανικό του αυτοκινήτου τους, πολλές φορές τον πατέρα τους, να παίζει κι αυτό έχει ένα αποτέλεσμα θεατρικού διαλόγου, που εμείς οι επαγγελματίες ηθοποιοί ίσως δεν μπορούμε να τον έχουμε.

Όλος αυτός ο κόσμος χειροκροτούσε και ρωτούσε αν είχαμε προσθέσει λόγια και σκηνές που αφορούσαν τα δικά μας σημερινά προβλήματα. Παίξανε δύο παραστάσεις στην Ανάβυσσο και μία στα Καλύβια.

Εκτός από τη Μάρθα Αγγελοπούλου και τον Οδυσσέα Μανουσαρίδη, έπαιξαν η Μαρία Τζιβίλογλου, ο Νίκος Τσανάκας, ο Στράτος Γιαννουλάκης, ο Μάνος Μοχιανάκης, και ο Φώτης Κολυβάς. Κοστούμια η Κέλυ Σταματοπούλου, ηχητικά ο Σταμάτης Σέλας και όλα τα άλλα σκηνικά- κατασκευές, επιμέλεια έγιναν από τη θεατρική ομάδα «ΑΡΓΩ». Περάσαμε ωραίες, αλλά και δύσκολες στιγμές. Το αποτέλεσμα μας γέμισε χαρά. Σκεφτόμαστε να συνεχίσουμε.

  • ΙΛΙΑΔΑ ΛΑΜΠΡΙΔΟΥ, Η ΑΥΓΗ: 27/02/2011

Ο μαστόρικος λόγος του Φο μαγεύει τους θεατές

  • Του Πάνου ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΥ
  • Η ΑΥΓΗ: 27/02/2011

Εκείνο το θεατρικό έργο του Ντάριο Φο που είχε ανεβάσει με επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα το θεατρικό ζευγάρι Ληναίος – Φωτίου γύρναγε και ξαναγύρναγε στο μυαλό μου τα τελευταία χρόνια. Δεν χρειαζόταν να είσαι βέβαια μάντης ούτε σοβαρός οικονομικός αναλυτής για να καταλάβεις πού πάει κοινωνικά το πράγμα.

Βρισκόμαστε στο 2008 και τα πρώτα «ντου» στα σούπερ μάρκετ δεν άφηναν περιθώρια για αμφιβολίες. Η κοινωνία έδειχνε τον δρόμο στην τέχνη. Και εμείς πήγαμε πίσω, στο έργο ενός σπουδαίου της συντεχνίας μας, που έγραψε και παράστησε στην Ιταλία του εβδομήντα τέσσερα αυτά που η δική του κοινωνία του επέβαλε ή, αν θέλετε, τον ενέπνευσε.

Ο Ντάριο Φο δεν εισέπραξε μόνο μια μεγάλη επιτυχία με το «Non si Paga, Non si Paga» αλλά και δίκες, κυνηγητά και η σύντροφός του στη ζωή και τη σκηνή Φράνκα Ράμε… πολύ περισσότερα!

Παρουσιάσαμε την παράσταση στο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης» τον χειμώνα του 2008-2009 κάνοντας πρεμιέρα λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Οι παραστάσεις συνεχίσθηκαν, εν μέσω διαδηλώσεων, μολότοφ και κυνηγητών που έφταναν μέχρι την οδό Κυψέλης. Νωρίτερα είχαμε παρουσιάσει το έργο στην Κοζάνη, μιας και το τοπικό ΔΗΠΕΘΕ ήταν συμπαραγωγός. Το καλοκαίρι, περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.

Ο μαστόρικος θεατρικός λόγος του Ντάριο Φο μάγεψε παντού τους θεατές. Γιατί είναι ένας λόγος που έρχεται από μακριά. Από τους θεατρίνους της commedia del arte. Από τους ηθοποιούς που αντλούσαν από τους κοινωνικούς αγώνες και τα κινήματα. Που έπαιζαν σε απεργίες, διαδηλώσεις, που πάσχιζαν με την τέχνη τους να συνομιλήσουν με το κοινό τους για αυτά που πραγματικά είχε ανάγκη.

Εδώ το θέατρο δεν προσπαθεί να κάνει τον θεατή να «ξεχάσει» μέσω μιας σαχλής φαρσοκωμωδίας με σεξιστικά καμώματα ή λεκτικές και άλλες χοντράδες. Ούτε πηγαίνοντας στην άλλη μεριά παρουσιάζει «μεταμοντέρνες» δήθεν εκδοχές κλασικών συγγραφέων ξεκοιλιάζοντάς τους κυριολεκτικά επειδή δεν έχει τίποτε άλλο να προτείνει ως θεατρική ανάγνωση, βοηθούμενο από ένα σύστημα απαίδευτων «αποψιούχων» πολλών ΜΜΕ.

Ο θεατρικός λόγος του Ντάριο Φο, το κείμενο και η κίνηση, θέτουν τη δυνατή, γοητευτική και γόνιμη θεατρικότητά τους στις ανάγκες του σήμερα και των σημερινών ανθρώπων. Η κατάσταση στη χώρα μας, αυτή τη στιγμή, βρίσκεται μετά από το έργο του Φο.

Το «Δεν Πληρώνω Δεν Πληρώνω» έγινε η καθημερινότητα του Έλληνα, όχι από καπρίτσιο. Όχι από «τζαμπατζιλίκι», κύριε υπουργέ, που δεκαετίες τώρα, με την ψήφο των ψηφοφόρων σας βεβαίως, «Εσείς Πληρώνεστε, Εσείς Πληρώνεστε» από το δημόσιο ταμείο. Στο «Δεν Πληρώνω Δεν Πληρώνω» οδήγησαν τους πολίτες όλοι εκείνοι στους οποίους εμπιστευθήκαμε την τύχη μας.

Εκεί έξω αρνούνται να πληρώσουν άνθρωποι που δεν είδαν ποτέ το θεατρικό έργο. Κάποιοι που αγνοούν ακόμα και την ύπαρξη του Νομπελίστα Ντάριο Φο. Είναι όμως άνθρωποι που βιώνουν στο πετσί τους τα αποτελέσματα μιας ολέθριας πολιτικής που οργανώθηκε χρόνια τώρα και που θέλει να καθορίσει τα πράγματα για τα επόμενα πολλά πολλά χρόνια. Εκτός… Εκτός εάν… Ας μην περιμένουμε λοιπόν να μας πει και πάλι ο Ντάριο Φο τι να κάνουμε. Ας κάνουμε και κάτι μόνοι μας… Το «Δεν Πληρώνω Δεν Πληρώνω» ας είναι μόνο η αρχή.

Η κοινωνία με τους αγώνες της ενέπνευσε τον Φο. Αυτός της έκανε δώρο το έργο του και τώρα η κοινωνία επιστρέφει με καινούργιο υλικό για έργα, παραστάσεις και αγώνες. Αυτός ο κόσμος ο μικρός και μέγας μία σκηνή είναι, όπου το πραγματικό με το φανταστικό ταυτίζονται εν τέλει…

Στην «Αυγή» της ερχόμενης Κυριακής: «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»

  • Η ΑΥΓΗ: 26/02/2011

Στην Αυγη της Κυριακής (27 Φεβρουαριου): Το Θεατρικό Έργο που έγινε ΚΙΝΗΜΑ

«ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ»

Σε ένθετη έκδοση ολόκληρο το κείμενο που είναι πάντα επίκαιρο

* ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με τον ΝΟΜΠΕΛΙΣΤΑ Συγγραφέα ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ: «Να ξαναχτίσουμε τη συλλογικότητα»

*ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  με τον ηθοποιό-σκηνοθέτη ΣΤΕΦΑΝΟ ΛΗΝΑΙΟ: «ό,τι καλό έκανα το έκανα στις δύσκολες εποχές…»

* Αναφορές στις παραστάσεις του έργου στην Ελλάδα από τον Πάνο Σκουρολιάκο, από το Θεσσαλικό Θέατρο και την ερασιτεχνική ομάδα ΑΡΓΩ

Οι Ρομπέν των σούπερ μάρκετ

  • «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», λέει ο Πάνος Σκουρολιάκος μέσα από την κωμωδία -«αντίδοτο στην ακρίβεια της εποχής»- του Ντάριο Φο, στέλνοντας μήνυμα: «Λασκάρετε λίγο τα πράγματα γιατί το μπαλόνι κοντεύει να σπάσει. Εχουμε φτάσει στο απροχώρητο!»

  • Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω: Ακούγεται σαν σύνθημα αλλά από κάτω κρύβει… γέλιο, περιοδεύον ανά την Ελλάδα. Η ομότιτλη κωμωδία του Ντάριο Φο, που γράφτηκε και αναφέρεται στην Ιταλία των αρχών της δεκαετίας του ‘70, αλλά που είναι ιδιαίτερα επίκαιρη και για τη σημερινή Ελλάδα, παρουσιάζεται ως… «αντίδοτο στην ακρίβεια και στη μελαγχολία της εποχής». Αλλωστε το έλεγε και ο ίδιος ο Ντάριο Φο: «Το γέλιο είναι όπλο πολιτικό».

Οι Ρομπέν των σούπερ μάρκετ

  • Εργο κοινωνικής διαμαρτυρίας και ταυτόχρονα μια υπέροχη φάρσα, έρχεται να ξορκίσει τα κακώς κείμενα, με νοικοκυρές που ψωνίζουν στο σούπερ μάρκετ αλλά… «Δεν πληρώνουν, δεν πληρώνουν», με συζύγους νομοταγείς που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, με εγκυμονούσες-εξπρές, με καλούς αστυνομικούς και κακούς μπάτσους, με νεκροθάφτες και φέρετρα γεμάτα τρόφιμα και έναν σωρό άλλα, που η θεατρική φαντασία του Φο έχει επινοήσει σε αυτήν του την κωμωδία.

Οι Ρομπέν των σούπερ μάρκετ

  • Θύμα βιασμού

  • Μια κωμωδία από τις πιο καλές του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου, που γράφτηκε και πρωτοπαίχθηκε από τον ίδιο και τη σύντροφό του στη σκηνή και στη ζωή, Φράνκα Ράμε, στο Μιλάνο το 1974. «Εξαιτίας της ο Ντάριο Φο σύρθηκε, τότε, στα δικαστήρια και η Φράνκα Ράμε έπεσε θύμα βιασμού από ακροδεξιούς, γιατί πραγματεύονταν μια ιστορία που ήταν πολύ ζωντανή εκείνη την περίοδο στην Ιταλία και είναι και σήμερα στη χώρα μας», εξηγεί ο Πάνος Σκουρολιάκος, ο οποίος πρωταγωνιστεί στην παράσταση.

  • «Οι Ρομπέν των σούπερ μάρκετ μπαίνουν στα καταστήματα, παίρνουν τρόφιμα και δεν τα πληρώνουν. Στο έργο απογοητευμένες νοικοκυρές, αγανακτισμένες από την αύξηση των τιμών, κάνουν το ίδιο. Από κει και πέρα ο Ντάριο Φο φεύγει από το πολιτικό και κάνει όπως αυτός ξέρει μια τρελή κωμωδία με απόλυτα θεατρικά υλικά, με έμπνευση και μοναδική θεατρική ευφορία». Ωστόσο, μοιάζει να νομιμοποιεί μια παράνομη πράξη. «Ολοι αυτοί που θέλουν να δουν στενόμυαλα το έργο θα μπορούσαν να σκεφτούν ότι μας προτρέπει στο να κλέβουμε. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι μπορεί να είναι ένα σήμα προς τους έχοντες και κατέχοντες: «Λασκάρετε λίγο τα πράγματα γιατί το μπαλόνι κοντεύει να σπάσει.

  • Εχουμε φτάσει στο απροχώρητο». Είναι μια κατάσταση που τη ζούμε και στην Ελλάδα». Η ιδέα για τα έργο -το οποίο ανέβασε πρώτος ο Στέφανος Ληναίος και στον οποίο χρωστάμε ότι γνωρίσαμε τον Ντάριο Φο στην Ελλάδα- ήρθε στον Πάνο Σκουρολιάκο όταν… «άκουσα στις ειδήσεις για τα πρώτα «ντου» εδώ». Ο Ντάριο Φο ζητεί από τους ομότεχνούς του που ανεβάζουν τα έργα του να τα ξαναδουλεύουν. Να τα προσαρμόζουν σύμφωνα με τα δικά τους τα δεδομένα, γιατί κι αυτός έγραψε για τον δικό του τον προσωπικό υποκριτικό κώδικα και της ομάδας του. Αυτό έχει γίνει και στο προκείμενο ανέβασμα. «Παρουσιάζουμε το έργο με έναν ελληνικό «λαϊκό» τρόπο, αναγνωρίσιμο και καθημερινό, κι όχι αγοραίο.

  • Το πρωτότυπο είναι ένας τόμος με πολλά στοιχεία που δεν είναι αναγνωρίσιμα στην Ελλάδα. Δηλαδή μιλάει με λεπτομέρειες για την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην Ιταλία εκείνου του χειμώνα. Φανταστείτε έναν Ελληνα κωμικό να γράφει για έναν νομάρχη ή μια περσόνα της τηλεόρασης ή έναν πολιτικό. Δεν θα είχαν ενδιαφέρον σε καμία άλλη χώρα».

  • Η παράσταση κρατάει τον «πυρήνα, τον σκελετό του έργου, την ψυχή και τη ραχοκοκαλιά του, τα κωμικά του ευρήματα, χωρίς να το ελληνοποιεί. Εχει γίνει αφαίρεση των επικαιρικών στοιχείων που είχαν σχέση με την εποχή που γράφτηκε – και είναι πολλά». Η παραγωγή ανέβηκε αρχικά τον χειμώνα. «Το έργο άρεσε, ακούμπησε το κοινό κι ανανεωμένο το παρουσιάζουμε σε όλη την Ελλάδα. Ζήσαμε την ταύτιση των θεατών με όλα αυτά που συμβαίνουν στη σκηνή, που είναι πράγματα που τους αφορούν: το «πλιάτσικο» στα σούπερ μάρκετ, ο καλός αστυνομικός και ο κακός μπάτσος, ο οποίος (κακός) πυροβολεί αδιακρίτως. Ολα αυτά είναι δοσμένα απόλυτα θεατρικά, στο σημείο τομής όπου το γέλιο φεύγει από την καθ’ έδρας διδασκαλία και γίνεται σημαντικό θέατρο, ένα θέατρο που πηγάζει μέσα από τους θεατρίνους».
  • ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
    «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» του Ντάριο Φο. Διασκευή: Γιάννης Καραχισαρίδης. Σκηνοθεσία: Κώστας Αρζόγλου. Σκηνικά – Κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα. Παίζουν: Πάνος Σκουρολιάκος, Μαριάννα Τουμασάτου, Ηρώ Λούπη, Νίκος Ορφανός, Περικλής Αλμπάνης, Δημήτρης Λιακόπουλος.

    Περιοδεία: Σύρος (25, 26/7), Χίος (28/7), Μυτιλήνη (29/7), Ναύπακτος (8/8), Μαρώνεια (21/8), Ασπροβάλτα (22/8), Σέρρες (23/8), Κηποθέατρο Θεσσαλονίκης (24, 25/8), Ξάνθη (29/8), Συκιές (30/8), Λαμία (31/8), Αιγάλεω (1/9), Τρίπολη (2/9), Βριλήσσια (7/9).

    ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 25/07/2009

Τενεσί Ουίλιαμς «Προς κατεδάφιση», Λάμπρου Μάλαμα «Η ερωτοπαρμένη», Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»

  • Στο χώρο «ART HOUSE THEATRE CLUB» (Κωνσταντινουπόλεως 46, Κεραμεικός) παρουσιάζεται από σήμερα (9.15 μ.μ.) το μονόπρακτο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς «Προς κατεδάφιση», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Χατζάκη, μουσική Χρίστου Θεοδώρου, λιμπρέτο Διαμαντή Γκιζιώτη, κινησιολογία Ελενας Γεροδήμου, ενορχήστρωση Γιάννη Γιαννάκου, φωτισμούς Κωστή Ζάγκα. Παίζουν: Βικτωρία Ταγκούλη, Χάρης Αττώνης. Στη ζωντανή ορχήστρα μετέχουν οι: Χρίστος Θεοδώρου, Sam Marlieri, Συμέλα Εμμανουηλίδου, Aντρέας Κολπονδίνος, Γιώργος Κυριακίδης, Γιώτα Βερυκίου, Κώστας Αρσένης και ο D.J. Jimmy Jib.
  • Στον ποιητή και μεταφραστή Στρατή Πασχάλη απονεμήθηκε το Βραβείο Θεατρικής Μετάφρασης «Μάριος Πλωρίτης», που καθιέρωσε το Θεατρικό Εργαστήρι Ορεστιάδας «Διόνυσος». Ο Σ. Πασχάλης βραβεύθηκε για τη μετάφραση του έργου του Εντμόντ Ροστάν «Συρανό ντε Μπερζεράκ», που ανέβασε το ΚΘΒΕ.
  • Στις 13 Ιούνη στη θεατρική αίθουσα του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης δόθηκε η πρεμιέρα της κωμωδίας του Λάμπρου Μάλαμα «Η ερωτοπαρμένη». Το έργο ανέβασε ο ομογενειακός ερασιστεχνικός θίασος «Οι άλλοι», σε σκηνοθεσία Γιάννη Δημακάκου. Παίζουν: Γιάννης Δημακάκος, Γιώργος Κατσουράκης, Χρήστος Μύρων, Ευθυμία Κουβαρντά, Γωγώ Κωνσταντίνου, Αντώνης Μπαλούκας, Τόνια Γιαννοπούλου, Κων/νος Τριμούλης, Αικατερίνη Μπαλούκα, Αμαλία Κοσκινά.
  • Η επίκαιρη σάτιρα του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», που παρουσιάστηκε με επιτυχία το χειμώνα στο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης», σε παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου και των θεατρικών επιχειρήσεων Λεμπέση, θα περιοδεύσει ανά την Ελλάδα, από τις 23/6. Εργο κοινωνικής διαμαρτυρίας και ταυτόχρονα υπέροχη φάρσα, με καταβολές από την κομέντια ντελ άρτε, το «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» παρουσιάζεται σε διασκευή Γιάννη Καραχισαρίδη, σκηνοθεσία Κώστα Αρζόγλου, σκηνικά – κοστούμια Χριστίνας Κωστέα. Παίζουν: Πάνος Σκουρολιάκος, Μαριάννα Τουμασάτου, Ηρώ Λούπη, Νίκος Ορφανός, Περικλής Αλμπάνης, Δημήτρης Λιακόπουλος.

Ντάριο Φο από φοιτητές

Μια κωμωδία του νομπελίστα συγγραφέα Ντάριο Φο, το Οι ασπριτζήδες δεν έχουν αναμνήσεις, έργο του 1957, επέλεξε να γιορτάσει τα πέντε της χρόνια η Θεατρική Ομάδα Ιταλικής Κατεύθυνσης του τμήματος Ιταλικής και Ισπανικής Γλώσσας και Φιλολογίας, που παρουσιάζει την επόμενη Πέμπτη 11.6 (καθώς και την Παρασκευή και το Σάββατο), στο Παλιό Πανεπιστήμιο (Μουσείο Ιστορίας, Θόλου 5) , στην Πλάκα, στις 21.15.

Έργο με έντονα φαρσικά στοιχεία, άμεσο χιούμορ και κλοουνίστικα χαρακτηριστικά, διαδραματίζεται σε έναν οίκο ανοχής, όπου δύο μπογιατζήδες που έχουν αναλάβει την ανακαίνιση του σπιτιού ανακαλύπτουν τον σύζυγο της ματρόνας σε κατάσταση χρόνιας υπνοπαράλυσης. Η αρχική τους υπόθεση πως, μετά από ένα ατύχημα, εκείνοι είναι υπαίτιοι για τον υποτιθέμενο θάνατό του δίνει αφορμή για ξεκαρδιστικά μπερδέματα και κωμικές καταστάσεις. Στην παράσταση παίρνουν μέρος οι φοιτητές Σοφία Πασχάλη, Δημήτρης Νικολόπουλος, Άρης Βέτιμης, Μαρία Φιλοπούλου, Φωτεινή Κουτσογιάννη, Μελία Καραγεώργου και Ευθύμης Καλημεράκης, ενώ η σκηνοθεσία είναι της Ζωής Μαντά. [Η ΑΥΓΗ: 05/06/2009]

Η πολιτική φάρσα του Ντάριο Φο σπάει κόκαλα

Η παράσταση Mistero Buffo παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μιλάνο, το 1968, στο Κρατικό Πανεπιστήμιο. Ο Ντάριο Φο όρμησε μέσα στο Μεγάλο Αμφιθέατρο, ασφυκτικά γεμάτο φοιτητές με αμπέχονα και μακριά μαλλιά, ντυμένος «Πάπας Βονιφάτιος ο 8ος», εμβληματικός ποντίφικας μιας διεφθαρμένης, βάναυσης Εκκλησίας. Σαράντα χρόνια μετά, η παράσταση εκείνη, που έχει χειροκροτηθεί χιλιάδες φορές σε όλο τον κόσμο, ξαναγεννιέται ασεβής και σκαμπρόζικη όσο ποτέ. Θα είναι το «Mistero Buffo 2, η εκδίκηση», λέει γελώντας ο Ντάριο Φο. Οπως είπε στην «Κοριέρε ντε λα Σέρα», θα παρουσιάσει το έργο του σε νέα εκδοχή, αναθεωρημένο και προσαρμοσμένο στη σημερινή κατάσταση. Ο τόπος και ο χρόνος; Μια πλατεία, στην καρδιά του καρναβαλιού.

  • «Σε μια χώρα τρελών»

Στις 14 Φεβρουαρίου, στην πλατεία του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, ο Ντάριο Φο θα ανοίξει το φετινό καρναβάλι με έναν άγριο, καυστικό όσο και διασκεδαστικό απολογισμό της σημερινής Ιταλίας. «Το καρναβάλι είναι ο καιρός της τρέλας, η σωστή στιγμή να μιλήσεις για μια χώρα τρελών. Μια χώρα παλιάτσων και φασουλήδων, αλλά και φτωχοδιάβολων, ανθρώπων απελπισμένων, χωρίς δουλειά και ψωμί. Οπως οι τόσοι μετανάστες που ξεμπαρκάρουν στα μέρη μας, για να γίνουν οι σκλάβοι του σήμερα. Οπως οι ίδιοι οι Ιταλοί, που έχουν μείνει χωρίς προοπτικές για το μέλλον, έτοιμοι να βυθιστούν σε μια καταστροφική κρίση με υπόκρουση τις ρητορείες και τα παλαμάκια των απατεώνων που κυβερνούν».

Θέλει να πει ότι ήταν καλύτερα πριν από σαράντα χρόνια; Με την αλήστου μνήμης Χριστιανοδημοκρατία; «Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Σε σύγκριση με τον Μπερλουσκόνι και τη συμμορία του, ο Φανφάνι, ο Μπασότι, ο Μόρο, ήταν γίγαντες. Ακόμα και ο Αντρεότι θα ήταν προτιμότερος… Το πιο φριχτό όμως είναι ότι τότε τουλάχιστον ήξερες τον στόχο και ήξερες με ποιους να συμμαχήσεις… Ενώ σήμερα…».

Τι συμβαίνει σήμερα; «Νιώθεις περικυκλωμένος. Πού έχουν καταλήξει εκείνοι που σκέφτονταν διαφορετικά; Η ιταλική Αριστερά βρίσκεται σήμερα σε κώμα χωρίς ελπίδα ανάνηψης. Αν την αποσυνδέσουμε από τον αναπνευστήρα θα είναι πράξη φιλανθρωπίας. Η μόνη δραστηριότητα για την οποία φαίνεται ικανή είναι να διαιρείται επ’ άπειρον». Οπως θα ’λεγε δηλαδή ο Νάνι Μορέτι, δεν υπάρχει πλέον κανένας στην Ιταλία που να θέλει να πει κάτι αριστερό. «Ακόμα κι αν κάποιος δοκιμάσει, αμέσως του επιτίθενται. Και μάλιστα οι ίδιοι οι “σύντροφοι”. Δείτε τον Ντ’ Αλέμα που τόλμησε να μιλήσει για τη Γάζα. Αμέσως τον επαναφέρανε στην τάξη άνθρωποι από το κόμμα του. Σουτ, δεν πρέπει να επικρίνεις το Ισραήλ – ποτέ, ακόμα και μπροστά σε πτώματα παιδιών. Το Δημοκρατικό Κόμμα και η Κεντροαριστερά δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να επαναλαμβάνουν με διαφορετικό τρόπο αυτά που λέει η Δεξιά. Δεν τους ενδιαφέρουν τα προβλήματα του κόσμου αλλά μόνο πώς θα διατηρήσουν τον μηχανισμό τους. Δεν έχουν το θάρρος να προβάλουν δικές τους ιδέες, ξεκάθαρες προτάσεις».

Και παρ’ όλα αυτά, υποστηρίζει ο Φο, για να βρεις ένα δρόμο σήμερα δεν χρειάζεται καν να πας προς τα αριστερά. Το παράδειγμα έρχεται από κει, από τη Μέκκα του καπιταλισμού. «Αν οι ΗΠΑ καταφέρανε να εκλέξουν κάποιον σαν τον Ομπάμα, είναι γιατί καταλάβανε ότι για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα στην οικονομία και στην οικολογία χρειάζονται πολιτικοί που να μη φοβούνται. Και ο Ομπάμα, τις πρώτες κιόλας μέρες της προεδρίας του, πρόβαλε συγκεκριμένες κατευθύνσεις: προώθηση εναλλακτικών μορφών ενέργειας, άνοιγμα στον μουσουλμανικό κόσμο, υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων».

  • Το «κήρυγμα» του Βατικανού

Στην Ιταλία, όμως, τίποτα δεν αλλάζει. «Εξακολουθούν να υποστηρίζουν το πετρέλαιο και τους πετρελαιάδες, να προστατεύουν τις τράπεζες, να κάνουν θέαμα τη βία εναντίον των γυναικών. Και ο Πάπας είναι πάντα έτοιμος να αφορίσει τους πάντες, ενώ οι επίσκοποί του κάνουν κήρυγμα στα λατινικά και αρνούνται το Ολοκαύτωμα».

Ο Βονιφάτιος του 2009 θα μοιάζει καθόλου με τον Βενέδικτο τον 16ο; «Ε, όλο και κάποιο χαρακτηριστικό θα έρχεται στην επιφάνεια. Μια κίνηση, ένας τόνος της φωνής, ένας κυματισμός της μπέρτας… Η ματαιοδοξία του Βατικανού πάντα ακολουθεί τη μόδα».

  • Αγγελικη Στουπακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Οι Ρομπέν των σουπερμάρκετ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ
Αν και γραμμένο πριν από 30 χρόνια, το «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω!» του Ιταλού νομπελίστα Ντάριο Φο παραμένει σπαρταριστά επίκαιρο. Κι είναι φυσικό αφού η οικονομική ανισότητα με τις καπιταλιστικές παρενέργειές της, την ακρίβεια, το στρίμωγμα του μεροκαματιάρη, την ανεργία, παραμένουν πάντοτε στις… επάλξεις.

Η σάτιρα αυτή του αειθαλούς θεατρικού συγγραφέα και κωμικού (πρωτοπαίχτηκε με επιτυχία στο «Αλφα» με Στέφανο Ληναίο και Ελλη Φωτίου) παρουσιάζεται τώρα στο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης» της οδού Κυψέλης. Διασκευασμένη από τον Γιάννη Καραχισαρίδη, που απάλειψε διδακτισμούς και πολιτικολογίες της εποχής εκείνης.

Στο φτωχικό διαμέρισμα ενός καλοκάγαθου εργάτη εργοστασίου η γυναίκα του διηγείται στη φίλη του διπλανού διαμερίσματος πώς έκανε «ντου» μαζί με άλλες νοικοκυρές στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς λόγω υπερβολικών τιμών. Για να ξεφορτωθεί μερικά κλοπιμαία τρόφιμα, αναγκάζει τη φίλη της να γίνει ολίγον… έγκυος κρύβοντάς τα πάνω της. Η εμφάνιση του αδαούς συζύγου και δύο πολισμάνων στη συνέχεια που ερευνούν για τις κλοπές θα δημιουργήσει μια αλυσίδα από χιουμοριστικά μπερδέματα.

Μια στρωτή, λαϊκή παράσταση σε σκηνοθεσία Κώστα Αρζόγλου, με τον Πάνο Σκουρολιάκο απολαυστικό ως φτωχό και τίμιο Τζιοβάνι, που σταδιακά θα κάνει την επανάστασή του κατά της κερδοσκοπίας και της εξουσίας.

Αεικίνητη η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου ως ανακατωσούρα σύζυγος, λαμπερή και χαριτωμένη η Αγγελική Δαλιάνη ως… εγκυμονούσα γειτόνισσα. Σε διπλό ρόλο αστυνομικού και καραμπινιέρου, αρκετά καλός ο Νίκος Ορφανός. Συμπαθής ως γείτονας και συνάδελφος του αντιήρωα ο Δημήτρης Λιακόπουλος. Καρατερίστας επιδέξιος ο Περικλής Αλμπάνης ως νεκροθάφτης και πατέρας του Τζιοβάνι, αντίστοιχα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 12/01/2009

Κι άλλες πρεμιέρες…

«Λάσπη» στη Β΄Σκηνή του «Θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας»

Η «Πράξη» ανεβάζει (19/12) στη Β΄ Σκηνή του «Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας» το έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη «Η λάσπη». Σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, σκηνικά – κοστούμια Ελένης Μανωλοπούλου, μουσική Σταύρου Γασπαράτου. Παίζουν: Μαρία Καλλιμάνη, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Δημήτρης Ξανθόπουλος. Μια γυναίκα «δραπετεύει» από τη μεγαλοαστική ζωή της και μετακομίζει σ’ ένα απομονωμένο σπίτι, κληροδότημα θείας της. Ο αιφνιδιασμός της είναι τεράστιος, όταν ανακαλύπτει πως στο σπίτι εισέβαλε και κατοικεί ένα ζευγάρι με τρία παιδιά, με τη σιωπηλή συνενοχή ολόκληρου του χωριού. Το ειδυλλιακό καταφύγιο μετατρέπεται σε εφιάλτη. Η μάχη για τη διεκδίκησή του είναι επώδυνη. Τα τρία πρόσωπα υπερασπίζονται με νύχια και δόντια τη «φωλιά» τους, ματώνουν και ματώνονται, αναμετριούνται με το σκοτεινό παρελθόν του σπιτιού, γλιστρούν σε επικίνδυνα παιχνίδια εξουσίας και υποταγής.

  • Την κωμωδία «Ζορζ Νταντέν» του Μολιέρου ανεβάζει (19/12) το θέατρο «Τόπος Αλλού», σε μετάφραση Ανδρέα Στάικου και σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή. Το έργο μιλά, απολαυστικά, για τη ζήλια. Ενας ζηλιάρης υπερήλικας που είχε τη φαεινή ιδέα να διαλέξει γυναίκα αριστοκράτισσα, αλλά νέα και απένταρη, υποφέρει και λιώνει σαν κερί, σκορπίζοντας το γέλιο στο θεατή, προβληματίζοντάς τον ταυτόχρονα. Στον Γολγοθά της νεότητας μιας αιθέριας ύπαρξης αυτός σέρνει το σταυρό του. Σκηνικό – κοστούμια: Μίκα Πανάγου. Μουσική: Κώστας Χαριτάτος. Επιμέλεια κίνησης: Βίβιαν Ιωάννου. Παίζουν: Δημήτρης Οικονόμου, Ναταλία Στυλιανού, Λευτέρης Ζαμπετάκης, Ασπασία Πίκου, Πάνος Ροκίδης, Χρύσανθος Παύλου, Μαρίνα Δανέζη. Πιάνο: Γιάννης Παπλωματάς. Τραγούδι: Κατερίνα Μπαλαμώτη.
  • Την επίκαιρη κωμωδία του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω…», παρουσιάζει το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας, στο «Θέατρο του Μύλου». Εργο κοινωνικής διαμαρτυρίας και ταυτόχρονα φάρσα, ξορκίζει τα κακώς κείμενα, με νοικοκυρές που ψωνίζουν στο σούπερ μάρκετ αλλά δεν …πληρώνουν. Με καυστικότητα, ευρηματικότητα και χιούμορ ο Ντάριο Φο σχολιάζει την ακρίβεια και την οικονομική κρίση, που απασχολεί και τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Η παράσταση του «Θεσσαλικού», χρησιμοποιώντας τους κώδικες του λαϊκού θεάτρου, παρουσιάζει το έργο ως επιθεώρηση, στην οποία καταστάσεις του έργου αντιστοιχούν με καταστάσεις της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. Σκηνοθεσία Ελένης Μποζά, σκηνικά – κοστούμια Μυρτώς Σταμπούλου. Παίζουν: Πόπη Πελτεκοπούλου, Δήμητρα Φράντζιου, Χάρης Φλέουρας, Ζωή Μωραΐτη, Κώστας Καλλιβρετάκης.