Category Archives: SMS

Αλλο «SMS» κι άλλο τα sms

  • Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 7 Ιουνίου 2010

  • Σε σχόλιό μας («Ε», 1/6) διατυπώσαμε την άποψη ότι η παράσταση «Δεν αντέχω άλλο! Ερχονται συνέχεια…», που βασισμένη σε sms ανέβηκε από το ΚΘΒΕ στη Μονή Λαζαριστών, δεν ήταν εντελώς πρωτότυπη, αφού είχε προηγηθεί η παράσταση «SMS» στο εργαστήρι Θεατρικής Γραφής του ίδιου θεάτρου. Πήραμε δύο απαντήσεις.

Η  παράσταση που βασίστηκε σε sms ακροατών του ράδιο 9,58fm

Η παράσταση που βασίστηκε σε sms ακροατών του ράδιο 9,58fm Το ίδιο το ΚΘΒΕ τονίζει ότι «η πρωτοτυπία του θεατρικού έργου έγκειται στον τρόπο δημιουργίας του, αφού για πρώτη φορά δημιουργήθηκε ένα θεατρικό έργο από sms ακροατών ραδιοφώνου κι όχι στο πλαίσιο ενός εργαστηρίου θεατρικής γραφής όπου χρησιμοποιούνται εκπαιδευτικοί τρόποι γραφής, όπως στο σεμινάριο του ΚΘΒΕ που έγινε το 2008».

Η δημοσιογράφος του ραδιοφωνικού σταθμού 9,58fm Ελένη Κουρτίδου, που είχε την ιδέα, την επεξεργασία και τη σύνθεση του έργου «Δεν αντέχω άλλο! Ερχονται συνέχεια…», υποστηρίζει: «Δεν βλέπουμε καμιά ομοιότητα με το δεκάλεπτο μονόπρακτο «SMS». Η παράσταση στην οποία αναφέρεστε προέκυψε από μια άσκηση σ’ ένα κλειστό εργαστήρι θεατρικής γραφής», ενώ η δική της ιδέα ήταν «να συναντηθούν στον αέρα των ερτζιανών άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι και να πουν μια ιστορία -τη δική τους; της πόλης;- με τον τρόπο της τέχνης. Η τεχνολογία των sms δεν ήταν το θέμα του έργου μας, ούτε ο τίτλος. Ηταν το μέσο για να φτάσουν οι σκέψεις των ακροατών μας μέχρι το στούντιο, να συναντηθούν μεταξύ τους και να συνθέσουν μια ιστορία».

Θέατρο μέσω SMS

Θέατρο ίσον διάλογος και διάλογος στο 2010 ίσον SMS. Αν λειτουργήσει λοιπόν κανείς με τρόπο επαγωγικό, τι ακριβώς του προκύπτει; Μα τι άλλο από ένα θεατρικό έργο που οικοδομήθηκε μέσα από 2.000 γραπτά μηνύματα! Το λένε «Δεν αντέχω άλλο! Ερχονται συνέχεια!» και ανεβαίνει στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών, στη Θεσσαλονίκη, από αύριο έως και την προσεχή Τετάρτη. Στις 9 το βράδυ κάθε μέρα, στο πλαίσιο του Χώρου Δράσης, της Πειραματικής Σκηνής του ΚΘΒΕ.

Κι από πού, παρακαλώ, ξεκίνησαν όλα αυτά; Από το πολιτιστικό μαγκαζίνο «Κάτι παίζει», που παρουσιάζουν καθημερινά, 4 με 6 το μεσημέρι, στον 9,58 FM της ΕΡΤ3 οι δημοσιογράφοι Ελένη Κουρτίδου και Θανάσης Γωγάδης. Εκεί λοιπόν, τον περασμένο Σεπτέμβριο, εκλήθησαν οι ακροατές και οι ακροάτριες της εκπομπής να πάρουν μέρος σε ραδιοφωνικό παιχνίδι ραδιοφωνικής συγγραφής. Οπλα τους; Τα SMS, η φαντασία τους και η σύγχρονη τεχνολογία, μιας και τόσο το μπλόγκινγκ όσο και το facebook χρησιμοποιήθηκαν στη διαδρομή διαμόρφωσης του έργου.

Ορίστε πώς θέτει το ζήτημα η Ελένη Κουρτίδου: «Το παιχνίδι της συν-γραφής ήταν μια πολύπλοκη διαδικασία έξι μηνών, που πληρούσε αρκετές προϋποθέσεις, όπως θεατρικές σπουδές από τους συντονιστές, ενδιαφέρον για το θέατρο από τους παίκτες. Προχωρήσαμε βήμα βήμα.

Το πρώτο βήμα ήταν ο τίτλος. Λάβαμε 70 προτάσεις, επικράτησε η δημοφιλέστερη με ψηφοφορία. Επειτα, ζητήσαμε τους χαρακτήρες. Στη συνέχεια, δόθηκε η σύμβαση (Ο Κλέων και η Μαρία στέκονται σ’ έναν πεζόδρομο στο κέντρο της πόλης). Κατόπιν, έφτασε η πρώτη ατάκα που έφερε τη δεύτερη, κ.ο.κ. Βασική προϋπόθεση ήταν να συναινέσουν οι ακροατές ότι συμμετέχουν σε μια συλλογική δράση που συντονιζόταν από μικροφώνου στον αέρα των ερτζιανών. Αποδέχτηκαν ότι θα πουν μια ιστορία από κοινού και όχι ο καθένας τη δική του».

Στο μπλογκ που δημιουργήθηκε ειδικά για το θεατρικό υπήρχε δημοσιευμένο το κείμενο κατά τη διαμόρφωσή του, ενώ φιλοξενούνταν παραλλήλως τα σχόλια, οι προτάσεις και οι ενστάσεις των παικτών. Υποστηρικτικά και επικουρικά, λειτουργούσε και η σχετική ομάδα στο facebook. Και κάπως έτσι φτάσαμε στην παράσταση της Μονής Λαζαριστών, με επεξεργασία των SMS και σύνθεση του κειμένου από την Ελένη Κουρτίδου, με σκηνοθεσία από τον Γιάννη Παρασκευόπουλο και εμψύχωση από τον Θανάση Γωγάδη. Συν οκτώ τον αριθμό ερμηνευτές, τους Π. Αργυριάδη, Β. Γαλάτη, Ελένη Θυμιοπούλου, Βάσια Μπακάκου, Π. Μυρόφτσαλη, Ιωάννα Παγιατάκη, Κρίστυ Παπαδόπουλου και Γ. Παρασκευόπουλο.

Το διά ταύτα; Η Ελένη Κουρτίδου καταλήγει: «Το δικό μας ζητούμενο ήταν να μπορέσουμε να συναντηθούμε άγνωστοι μεταξύ μας άνθρωποι στον «αέρα» μιας εκπομπής και να καταφέρουμε να πούμε όλοι μαζί μια ιστορία. Μάλλον τα καταφέραμε…»

  • Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 23 Μαΐου 2010

  • Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΞΑΝΘΑΚΗ