Category Archives: Theatre and Performance

The show must go on… Παραστάσεις που άφησαν εποχή στο θέατρο, στη μουσική και στο χορό ξαναζωντανεύουν στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου μέσα από κοστούμια, αξεσουάρ και ειδικά εφέ

  • Οταν το 1976 ο Πιτ Τάουνσεντ των Who έσπαγε επί σκηνής την κιθάρα του δεν φανταζόταν ότι κάποτε θα την έβλεπε ως μουσειακό έκθεμα στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου του Λονδίνου.

Κοστούμι από την παραγωγή «The Producers» (2004), το κόκκινο φόρεμα που σχεδίασε το 1958 ο Κριστιάν Ντιόρ για τη Βίβιαν Λι κι η φόρμα που φορούσε ο Μικ Τζάγκερ στην περιοδεία του 1972. Κοστούμι από την παραγωγή «The Producers» (2004), το κόκκινο φόρεμα που σχεδίασε το 1958 ο Κριστιάν Ντιόρ για τη Βίβιαν Λι κι η φόρμα που φορούσε ο Μικ Τζάγκερ στην περιοδεία του 1972. Μάλιστα, δίπλα στην κολλητή εκρού φόρμα με τα μεταλλικά καρφιά που ο Μικ Τζάγκερ φορούσε στην περιοδεία του 1972 και πιθανότατα ακόμα τού έρχεται γάντι.

  • Οι αίθουσες που ανακαινίζονταν επί δύο χρόνια στο λονδρέζικο μουσείο άνοιξαν πριν από λίγες μέρες για να υποδεχτούν την έκθεση «Theatre and Performance», με στιγμιότυπα από την ιστορία του θεάτρου, της μουσικής, του χορού. Τα 250 εκθέματα, κοστούμια, αξεσουάρ, ειδικά εφέ, πόστερ, εκδόσεις, φωτογραφίες αναδεικνύουν την τέχνη της παράστασης που βασίζεται στην έμπνευση του σχεδιαστή και στην προσωπικότητα του καλλιτέχνη επί σκηνής, ενώ η τεχνολογία διαρκώς την εμπλουτίζει και την ανανεώνει. Μεγάλο μέρος της συλλογής προέρχεται από το θεατρικό μουσείο του Κόβεντ Γκάρντεν που έκλεισε το 2007.

* Από τα πιο εντυπωσιακά εκθέματα είναι η θεόρατη στολή ρινόκερου από την παραγωγή του «Ρινόκερου» του Ιονέσκο, το 2007, του Ρόαγιαλ Κορτ. Ωστόσο, πιθανότατα σε δύο χρόνια θα αποσυρθεί, καθώς το ύφασμα είναι πολύ ευαίσθητο. «Οταν είδα το έργο, σκεφτόμουν πόσο «ζωντανός» είναι ο ρινόκερος», τονίζει στην «Guardian» η Κέιτ Ντόρνεϊ, επικεφαλής των 11 επιμελητών που εργάστηκαν επί δύο χρονια για την έκθεση. «Ελκύει το μάτι και είναι ένα καλό παράδειγμα κοστουμιού που βρίσκεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και το φανταστικό».

* Χρειάστηκαν 90 ώρες εργασίας για να συντηρηθεί το φανταχτερό, κόκκινο φόρεμα του Κριστιάν Ντιόρ που η Βίβιαν Λι φορούσε το 1958 στην παράσταση «Duel of Angels». Οι συντηρητές μπήκαν σε πειρασμό να επισκευάσουν και τη σπασμένη κιθάρα του Τάουνσεντ, προτίμησαν όμως να αφήσουν τα ίχνη από το ξέσπασμά του.

* Από το χώρο της σύγχρονης μουσικής υπάρχουν κι άλλα «κειμήλια», όπως το σατέν, με αιγυπτιακές επιρροές, κοστούμι που ο Τζίμι Πέιτζ φορούσε στις συναυλίες των Λεντ Ζέπελιν το 1975, ένα Τι-σερτ των Σεξ Πίστολς, ένα αντίγραφο του τολμηρού φορέματος της Κάιλι Μινόγκ από την περιοδεία του 2007 και το μαύρο μεταξωτό κοστούμι με το οποίο φωτογραφήθηκε ο Μπράιαν Ινο για το άλμπουμ «For Your Pleasure», λίγο πριν αποχωρήσει από τους Roxy Music.

* Ανάμεσα στα εκθέματα κι ένα παλιό σύστημα ήχου που χρησιμοποιούσαν οι Πινκ Φλόιντ το 1970. «Ηδη από τη δεκαετία του ’70 είχαμε αρχίσει να συλλέγουμε ροκ και ποπ αντικείμενα, ωστόσο σήμερα είναι πολύ ακριβά για να τα αποκτήσουμε», συνεχίζει η επιμελήτρια.

* Το μουσείο καυχιέται πως κατάφερε να αποκτήσει το πρωτότυπο λογότυπο των Ρόλινγκ Στόουνς με τα χείλη, που σχεδίασε το 1970 ο Τζον Πάσι, επιχειρώντας να αποτυπώσει το αισθησιακό στόμα του Τζάγκερ αλλά και την επαναστατικότητα του συγκροτήματος. Ο ίδιος ο Τζάγκερ το 1969 είχε επισκεφθεί τη Βασιλική Ακαδημία των Τεχνών του Λονδίνου και ενθουσιάστηκε από την πτυχιακή εργασία του Πάσι.

* Από το χώρο του θεάτρου και του χορού δεν λείπουν οι αναφορές σε προσωπικότητες.

Οι επισκέπτες μπορούν να δουν κοστούμια από τον «Οιδίποδα» που ερμήνευσε ο Λόρενς Ολίβιε στη σκηνή του Ολντ Βικ, το 1945, από τον «Βασιλιά Λιρ» του Τζον Γκίλγουντ, από τον «Ερρίκο 50» με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Εκτίθεται και το κοστούμι που φορούσε η Μαργκότ Φοντέιν το 1964, όταν χόρευε στη «Λίμνη των κύκνων».

* Από το 1623 χρονολογείται μια σπάνια έκδοση με έργα του Σέξπιρ, ενώ ένα σύγχρονο ομοίωμα κρανίου προέρχεται από τον «Αμλετ» που ανέβηκε το 1980 στο Ρόγιαλ Κορτ και έχει πάνω του τις υπογραφές των μελών του θιάσου. Ανάμεσα στα εκθέματα και η εορταστική έκδοση του 1958 για τις 2.239 παραστάσεις της μακροβιότατης «Ποντικοπαγίδας», στο Γουέστ Εντ.

* Η έκθεση περιλαμβάνει και σκηνικά εφέ, όπως το «πτητικό μηχάνημα» που χρησιμοποιήθηκε στην πρώτη παράσταση του «Πίτερ Παν» το 1904 καθώς και βικτωριανές μηχανές απομίμησης των ήχων της βροχής και των κεραυνών. *