Category Archives: Recycle

Από το «Recycle» στο «Phobia: ένα θέαμα» της ομάδας «vasistas»

  • Λήγουν την Κυριακή (25/4) οι παραστάσεις, στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας», του Εθνικού Θεάτρου «Recycle» από την ομάδα «Χώρος» και «Ερρίκος Εδουάρδος Ριχάρδος» του Σαίξπηρ από την ομάδα «1272», στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας». Το «Recycle» παρουσιάζεται σε σενάριο Σίμου Κακάλα – Μαργαρίτας Κρανά, σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα, σκηνικά – κοστούμια Μάρθας Φωκά, φωτισμούς Περικλή Μαθιέλλη, φωνητική διδασκαλία Αθηνάς Τρέβλια. Παίζουν: Δήμητρα Κούζα, Μένη Κωνσταντινίδου, Αντρέας Κωνσταντίνου, Ελενα Μαυρίδου, Θοδωρής Οικονομίδης, Γιώργος Συμεωνίδης. Η παράσταση «Ερρίκος Εδουάρδος Ριχάρδος» παρουσιάζεται σε μετάφραση Νίκου Χατζόπουλου, σύνθεση κειμένου, σκηνοθεσία Γιώργου Γάλλου – Γιάννου Περλέγκα, σκηνικά – κοστούμια Εύας Μανιδάκη, κίνηση Σταυρούλας Σιάμου, μουσική Μπάμπη Παπαδόπουλου, φωτισμούς Αλέκου Γιάνναρου. Παίζουν: Γιώργος Γάλλος, Γρηγόρης Γαλάτης, Θανάσης Δήμου, Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννος Περλέγκας, Μαρία Τσιμά, Βαγγέλης Χατζηνικολάου.
  • Τη σκυτάλη στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» θα πάρει στις 5/5 η παράσταση «Phobia: ένα θέαμα» της ομάδας «vasistas».

Η ανθρώπινη περιπέτεια με θέατρο εικόνας

Aνθρωποκεντρικό το «Recycle» της εταιρείας θεάτρου «Χώρος», σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα που παρουσιάζεται στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» (Σκηνή Α’) από το Εθνικό Θέατρο, εξερευνά μια «διαφορετική» θεατρική γλώσσα και ζητεί από το κοινό να την «αποκωδικοποιήσει». Η ομάδα αποπειράται να παρουσιάσει θέατρο εικόνας και όχι λόγου, δημιουργώντας από το μηδέν μια δομή γύρω από μια ιδέα. Ενδιαφέρουσα η προσέγγιση, ιδιαίτερη για μία ακόμα φορά η δουλειά του Σίμου Κακάλα, ενός καλλιτέχνη που έχει να δώσει πολλά ακόμη, αξιόλογο το αποτέλεσμα. Βάζει τον θεατή να σκεφτεί, συγκινείται, γελάει, πού και πού μπερδεύεται, χάνει τον ειρμό, αλλά τελικά φεύγει με μια ευφρόσυνη διάθεση. Εάν το όλο εγχείρημα διαρκούσε λιγότερο, σίγουρα το κέρδος θα ήταν μεγαλύτερο.

Η ανθρώπινη περιπέτεια με θέατρο εικόνας

Κύβοι διαφορετικών μεγεθών, μαύροι, βλοσυροί, στη λογική του μπλακ μποξ, ορίζουν το σκηνικό μιας πόλης με πολυκατοικίες-κουτιά που μπορεί να βρίσκεται σε κάθε γωνιά του πλανήτη (σκηνικά-κοστούμια Μάρθα Φωκά).

Οι πρωταγωνιστές του θεάματος, ντυμένοι μεταξύ κλόουν, βιομηχανικών εργατών ή απλώς εκκεντρικών νεαρών, με τιράντες και ασορτί κορδόνια, τραγουδούν, αρχικά, το «Μπικόουζ» των «Μπιτλς». Στη συνέχεια, με τη συμβολή τους, ξεδιπλώνεται μια σπονδυλωτή ιστορία με θέμα την ανθρώπινη περιπέτεια, με σκετς τα οποία συνδέονται χαλαρά μεταξύ τους.

Τα συμπαθητικά αυτά πλάσματα προσπαθούν να επικοινωνήσουν, απεγνωσμένα μερικές φορές, αστεία, κωμικά, δραματικά, επαναληπτικά, χρησιμοποιώντας τεχνικές του βωβού κινηματογράφου, των κινουμένων σχεδίων, των κόμικς, του κουκλοθεάτρου, της παντομίμας. Το φινάλε ευρηματικό σαν στριπ από κόμικς: με «αιωρούμενα» συννεφάκια και ανάμεσά τους να προβάλλουν γραμμένα σε «φούσκες» τα ονόματα των ηθοποιών.

Αντ.Καρ., ΕΘΝΟΣ, 08/03/2010

Ηθοποιοί χωρίς πρόσωπο, θέατρο χωρίς λόγια

«Δεν μου είναι εύκολο να μιλήσω για τη νέα δουλειά της ομάδας μας». Πώς να μιλήσει ο Σίμος Κακάλας για μια τόσο διαφορετική, οριακή και εύθραυστη παράσταση; Γιατί το «Recycle» φαίνεται να είναι πράγματι όλα αυτά. Ο θεματικός της άξονας είναι ανθρωποκεντρικός. Κι όμως δεν πρωταγωνιστούν άνθρωποι.

Οι ηθοποιοί και ο σκηνοθέτης της παράστασης δημιούργησαν έναν αυθύπαρκτο κόσμο. Τον κατοικούν ιδιόμορφα «πλάσματα», με σακούλες αντί για πρόσωπα

Οι ηθοποιοί και ο σκηνοθέτης της παράστασης δημιούργησαν έναν αυθύπαρκτο κόσμο. Τον κατοικούν ιδιόμορφα «πλάσματα», με σακούλες αντί για πρόσωπα

Θέμα της; οι ανθρώπινες σχέσεις. Κι όμως, απουσιάζει εντελώς ο λόγος. Δεν ακούγεται ούτε μια λέξη, παρά μόνο μουγκγρητά και ακατανόητες συλλαβές.

Η παράσταση κάνει πρεμιέρα την άλλη Παρασκευή (12 Φεβρουαρίου) στο Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας (Ευμολπιδών 41). Εκεί όπου φέτος, χάρη στο Group Hostel, τη νέα πρωτοβουλία του Εθνικού Θεάτρου, πέντε πειραματικές θεατρικές ομάδες βρίσκουν φιλόξενο χώρο έκφρασης. Αυτό ακριβώς, δηλαδή, που ζητούσε και η θεσσαλονικιώτικη εταιρεία θεάτρου «Χώρος» -πήρε το όνομά της ακριβώς από την έλλειψη χώρου για πρόβες και παραστάσεις!

Κι όμως, η ομάδα κατάφερε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να δώσει το δικό της στίγμα στη θεατρική ζωή της Αθήνας. Καμιά δουλειά της δεν έχει περάσει απαρατήρητη. Η αρχή έγινε με την «Γκόλφω Reloaded», συνέχισαν με τον «Απόκοπο» του Μπεργαδή, για να περάσουν στο έργο του συμπατριώτη τους Σάκη Σερέφα «Λιωμένο Βούτυρο». Η ηθοποιός Ελενα Μαυρίδου βραβεύτηκε με Βραβείο Μελίνα Μερκούρη (2008) και ο Σίμος Κακάλας με έπαινο σκηνοθεσίας στα βραβεία Κουν της ίδιας χρονιάς. Κι όμως, αντί να εφησυχάσουν, αναζητούν συνεχώς νέους θεατρικούς κώδικες που ξεφεύγουν από τη θεατρική σύμβαση.

Αυτή την φορά δοκιμάζουν να μη δουλέψουν πάνω σε ένα δεδομένο κείμενο. Ανέπτυξαν το σενάριο (Σίμος Κακάλας, Μαργαρίτα Κρανά) στη διάρκεια των τρίμηνων προβών πάνω στη βασική ιδέα των ανθρωπίνων σχέσεων, της βίας, των θανάσιμων αμαρτημάτων και τις θεωρίες περί καταστροφής του κόσμου.

Στο σπονδυλωτό «Recycle» δημιούργησαν ένα ολόκληρο σύμπαν, έναν κόσμο αυθύπαρκτο που ξεκινά και τελειώνει πάνω στη σκηνή. Τα ιδιόμορφα «πλάσματα» που τον κατοικούν έχουν στη θέση του προσώπου χάρτινες σακούλες. Δύσκολο έργο για τους ηθοποιούς, που καλούνται χωρίς λόγια και με καλυμμένα πρόσωπα να αποδώσουν το έργο καθαρά σωματικά. «Αφαιρέσαμε τον λόγο γιατί θέλαμε να δούμε τα πράγματα από πιο κοντά. Θέλαμε να δούμε για παράδειγμα πώς μπορούν να αποδοθούν συγκρούσεις και σχέσεις, χωρίς τον οδηγό του λόγου».

Ο κόσμος που δημιούργησαν είναι τόσο βίαιος και σκοτεινός όσο και ο πραγματικός. Οι ανθρώπινες σχέσεις βρίσκονται σε αδιέξοδο, καθώς «ανακυκλώνονται» και οδηγούν έτσι στο ίδιο αποτέλεσμα. Μέσα στην πόλη που είναι φτιαγμένη από κύβους (σκηνικά: Μάρθα Φωκά), ένα κόκκινο μπαλόνι φωτίζει ανθρώπινα στιγμιότυπα: μια δημόσια ομιλία, ένα ζευγάρι στο οποίο ο άντρας ασκεί βία στην κοπέλα του, δύο παιδιά που παίζουν βίαια, ένας μοναχικός άνθρωπος που καταβροχθίζει κύβους μέχρι να σκάσει, μια δημόσια εκτέλεση για παραδειγματισμό και μέσα σε όλα αυτά ένας κλόουν που μέχρι το τέλος αναζητά το κόκκινο μπαλόνι -το μόνο καλό στοιχείο μέσα σε ένα ζοφερό περιβάλλον.

Η έρευνά τους φαίνεται ήδη πώς απέδωσε θεατρικούς καρπούς. «Τα πλάσματα με τις σακούλες είναι ένα στοιχείο που μας ενδιαφέρει να υπάρχει με κάποιον τρόπο και στις επόμενες δουλειές μας. Θέλουμε να το εξελίξουμε ακόμα περισσότερο», μας λέει ο σκηνοθέτης της ομάδας Σίμος Κακάλας.

* Παίζουν οι ηθοποιοί: Δήμητρα Κούζα, Μένη Κωνσταντινίδου, Αντρέας Κωνσταντίνου, Ελενα Μαυρίδου, Θοδωρής Οικονομίδης, Γιώργος Συμεωνίδης. *

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010