Category Archives: Delirium Tremens

“Μια βραδιά Ντελίριο”

  • Μια διπλή βραδιά με σύγχρονο χοροθέατρο και Art video για δύο μόνο παραστάσεις 4 & 5 Ιουνίου στις 21:00 στο Θέατρο Σοφούλη

Μετά την πολύ επιτυχημένη πρεμιέρα της παράστασης Μια βραδιά Ντελίριο – Delirium Tremens & Parce que je στο Εθνικό Χορογραφικό Κέντρο της Tours, Γαλλία τον περασμένο Απρίλιο, ο Δημήτρης Τσιαπκίνης και η Maud Martin την παρουσιάζουν για δύο μόνο παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Σοφούλη. Η παράσταση θα παρουσιαστεί επίσης στην Αθήνα Θέατρο Ροές, Ιάκχου 16, Γκάζι, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων αργότερα μέσα στον Ιούνιο.

  • Η Χορογραφία

Το Delirium Tremens είναι μια παραστατική αναζήτηση ενός νέου οπτιμισμού απέναντι στις κρίσεις της εποχής μας. Με χιούμορ και χορογραφική αυθάδεια, αυτό το σόλο μελετάει την ναρκισσιστική – ατομιστική διάσταση του εκτελεστή του. Ο πρωταγωνιστής μεταμορφώνεται από μια θηλυπρεπή παρουσία, σε έναν σκοτεινό γελωτοποιό και τελικά σ’ έναν “μέσο πολίτη” για να βρει ποιητικές απαντήσεις στο  ψυχολογικό και κοινωνικό χάος. Μπορούμε να συγκινηθούμε αυθεντικά από αυτό που είμαστε, χωρίς επίκριση και να το μοιραστούμε με τους άλλους;

  • Το Art Video

Το Parce que je είναι το alter ego του σόλο Delirium Tremens. Θέτει ερωτήματα για τη σχέση του εαυτού με τους άλλους, την εξάρτηση και απεξάρτηση των σωμάτων, την αμείωτη διαφορετικότητα που μας χωρίζει αλλά και ταυτόχρονα ορίζει την προσωπική και κοινωνική περίμετρο αυτού που είμαστε.

Ταυτότητα της παράστασης

1. ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ

Τίτλος : Delirium Tremens

Διάρκεια:  45′

Χορογραφία/χορός: Δημήτρης Τσιαπκίνης

Σκηνικά:  Δημήτρης Τσιαπκίνης

Κοστούμια: Rose-Marie Melka

Φωτισμοί:  Jean-Philippe Filleul

Βίντεο:  Maud Martin

2. ART VIDEO

Τίτλος:  Parce que je… (Επειδή εγώ…)

Διάρκεια: 35′

Κάμερα: Maud Martin

Σκηνοθεσία / Μοντάζ:  Maud Martin

Χορός:  Δημήτρης Τσιαπκίνης

Πληροφορίες της παράστασης

Πρεμιέρα: Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010

Ημέρες παραστάσεων: Παρασκευή 4 και Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Ώρα: 21:00

Χώρος: Θέατρο Σοφούλη, Τραπεζούντος 5 και Σοφούλη

Τιμή εισιτηρίων: 15 ευρώ, 10 ευρώ φοιτητικό

Πληροφορίες – Κρατήσεις: 2310423925

Απόσπασμα video παράστασης: http://www.youtube.com/watch?v=GmOMNMoXmzo

Βιογραφικά. Δημήτρης Τσιαπκίνης

Ο Δημήτρης Τσιαπκίνης είναι απόφοιτος χορού του UNCSA (Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας) και του Εθνικού Κέντρου Χορού στο Παρίσι. Από το 1991 μέχρι σήμερα έχει χορέψει με διάφορες ομάδες στο Βερολίνο, στο Εθνικό Χορογραφικό Κέντρο της Rennes, στο Χοροθέατρο Θεσσαλονίκης, κτλ. Από το 1992 έχει χορογραφήσει διάφορα έργα όπως Εx-Gudrun, Fish in the Bottle, Regards-Periples, Ο κήπος βλέπει, κτλ. με επίκεντρο συχνά την ατομική ψυχολογία. Συνεργάζεται από το 1995 με τον Bernardo Montet ως χορευτής και παιδαγωγός στη Rennes και στη Brest. Το Σεπτέμβρη του 2003 τον ακολουθεί στο Εθνικό Χορογραφικό Κέντρο της Tours, όπου εργάζεται ακόμη σήμερα ως χορευτής και παιδαγωγός. Το 2002 ιδρύει την ομάδα xsoma στη Θεσσαλονίκη με την Πόπη Σφήκα και τη Ρένα Παπαδοπούλου και χορογραφεί το “0,1” (2002) και το “Άπνοια” (2005). Έχει προτείνει πολλά σεμινάρια και δρώμενα σε Ελλάδα, Ευρώπη και Αφρική με έμφαση στην αισθητήρια αντίληψη και τη σκηνική παρουσία. Το 2007 αποκτά πτυχίο Σωματο-ψυχοπαιδαγωγικής (Μέθοδος Danis Bois) αλλά και πτυχίο από το Πανεπιστήμιο της Λισσαβόνας, για το πρόγραμμα Τέχνη, Κίνηση και Θεραπεία. Από το 2009 είναι επίσης βοηθός του Shaolin δασκάλου Shi Yan Jun στο Tai Chi (στυλ Chen).

  • Maud Martin

Η Maud Martin παράλληλα με τις σπουδές της στη φιλοσοφία και την απόκτηση πτυχίου πάνω στη σκηνοθεσία του σώματος στον εξπρεσιονιστικό κινηματογράφο, η Maud Martin σκηνοθετεί τις πρώτες της ταινίες στην Tours, μέσα στο σύλλογο κινηματογραφιστών Sans Canal Fixe. Η αφετηρία της ήταν στο ντοκιμαντέρ, εμπνευσμένη από το κίνημα Direct Cinema ενώ σταδιακά εξελισσόταν προς πιο υβριδικές φόρμες κινηματογράφου. Επηρεασμένη από τη συνεργασία της με χορευτές του Χορογραφικού Κέντρου της Τουρ, αναπτύσσει ακόμη περισσότερο τους πειραματισμούς με την εικόνα ως υλικό σύνθεσης. Κολλάζ, ανασύνθεση από άλλες ταινίες όπου η αφηγηματική τους ροή χάνεται σταδιακά στον πειραματισμό του γυρίσματος και του μοντάζ : Όχι η γραμμική διήγηση μιας ιστορίας, αλλά η εστίαση σε μια ιδέα και οι ελιγμοί γύρω απ’ αυτήν.

Advertisements