Category Archives: Lisbon Traviata

Ερωτες και βία στη σκηνή

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ
  • Επτά, Κυριακή 28 Μαρτίου 2010

«Μπορείς ν’ αυτοκτονήσεις μόνον αν δεν είσαι ήδη νεκρός». Και η Σάρα Κέιν παραήταν ζωντανή για να μην αναζητήσει το θάνατό της… Το έργο που πριν από μερικά χρόνια είχε σκηνοθετήσει ο Λευτέρης Βογιατζής ανεβάζει σε δική του μετάφραση ο Αλέξης Αλάτσης στις 24 Απριλίου στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου.

Οι  πρωταγωνιστές του «Lisbon Traviata»

Οι πρωταγωνιστές του «Lisbon Traviata»

Το «Crave» είναι το προτελευταίο έργο που έγραψε η αγγλίδα συγγραφέας, η οποία αυτοκτόνησε τον Φεβρουάριο του 1999. Η ίδια το θεωρούσε το πιο απαισιόδοξο, πικρό έργο της.

Η Σάρα Κέιν εμφανώς επηρεασμένη από το θέατρο του Πίντερ (ήταν υποστηρικτής της) και την ποίηση του Ελιοτ έκανε πέρα τον καθωσπρεπισμό του συμβατικού θεάτρου. Δεν φοβήθηκε να περιγράψει το ζοφερό σκοτάδι της ζωής, να μιλήσει με λόγο που ακροβατεί μεταξύ του πιο ωμού ρεαλισμού, του λυρισμού και της ποίησης.

  • Ενας μονόλογος, τέσσερις φωνές

Στο «Crave» η βία δεν εκφράζεται μέσα από τη σκηνική δράση. Η Κέιν μοιάζει ν’ αναζητά νέα δραματουργική φόρμα γραφής παίζοντας με τη γλώσσα, τη ρυθμική και τη μουσικότητά της. Τα νοήματα διαγράφονται μέσω της διαστροφικά εμπνευσμένης κατασκευής του κειμένου. Ο Α, η Μ, ο Β και η C είναι πρόσωπα που εμφανίζονται κατακερματισμένα και αυτοαναφορικά. Δεν τρέφουν αυταπάτες, προσεύχονται να έρθει το τέλος και να ενωθούν με το αιώνιο τίποτα.

Στην πραγματικότητα ένας μονόλογος σπάει σε τέσσερις φωνές (Δέσποινα Σαράφογλου, Μιχάλης Γεωργίου, Βαγγέλης Ντίνος, Δέσποινα Σαραφείδου) που απευθύνονται στον εαυτό τους ή στο κοινό. Θραύσματα άναρχων ιστοριών που πλέκουν σκοτεινούς λαθυρίνθους και διπλώνουν η μία πάνω στην άλλη. «Η Ερημη χώρα» του Ελιοτ, σπαράγματα από τον Μπέκετ εναλλάσσονται με αποσπάσματα από τη Βίβλο. Η ίδια η Κέιν δεν ήθελε να εξηγεί τα γραπτά της. Για σημειώσεις στα έργα της ούτε λόγος. Αρνιόταν να την πατήσει όπως «ο δύστυχος Ελιοτ που όλοι προσπαθούν να αναλύσουν τις σημειώσεις του»…

«Αυτά τα πρόσωπα αναζητούν απελπισμένα τον έρωτα γνωρίζοντας όμως καλά ότι η απόκτηση της ευτυχίας προϋποθέτει το σωματικό τους αφανισμό», σχολιάζει ο Αλέξης Αλάτσης. «Οπλο τους είναι λέξεις, κραυγές, αποσπάσματα αναμνήσεων, όνειρα και εφιάλτες τους. Κάθε φορά που οι ήρωες είναι έτοιμοι να φύγουν απ’ το παιχνίδι, πέφτουν ξανά στην απελπισία είτε γιατί δεν αναγνώρισαν τον έρωτα όταν τον βρήκαν, είτε γιατί με τη στάση τους τον κατέστρεψαν, είτε γιατί δεν βρήκαν τρόπο να τον εκφράσουν. Και οι τέσσερις διψούν για λύτρωση, μόνον αυτή θα δώσει ένα τέλος».

* Πώς ενώνει και πώς δονεί η Τραβιάτα της Μαρίας Κάλλας τέσσερις γκέι στη Νέα Υόρκη στο τέλος της δεκαετίας του ’80; Κι όμως, η αναζήτηση της συλλεκτικής κόπιας «Lisbon Traviata» θα πυροδοτήσει ένα βράδυ αισθήματα και πάθη. Ο τρικυμιώδης έρωτας της εταίρας Βιολέτας και του κόμη Αλφόνσο ξαναζεί με μια… ελαφρά μετατόπιση των φύλων. Ολα αυτά συμβαίνουν στο έργο του εκκεντρικού Τέρενς Μακ Νάλι «The Lisbon Traviata» που ανεβαίνει στις 8 Απριλίου στο θέατρο «Ακης Δαβής» σε σκηνοθεσία Λάζαρου Γεωργακόπουλου, σκηνικά-κοστούμια Αγγέλου Μέντη.

Ο εκδότης Στίβεν (Λάζαρος Γεωργακόπουλος) που συγκατοικεί με το γιατρό εραστή του Μάικλ (Βασίλης Μπισμπίκης) καταφεύγει ένα βράδυ στο διαμέρισμα του φίλου του Μέντι (Φαίδων Καστρής), ο οποίος όμως είναι από χρόνια κρυφά ερωτευμένος μαζί του. Οι δυο τους μοιράζονται μια μεγάλη αγάπη για την όπερα και τη Μαρία Κάλλας.

Αταίριαστα ζευγάρια

Πολύ περισσότερο που ο Στίβεν έχει στην κατοχή του κάτι σπάνιο: την πειρατική ηχογράφηση της «Traviata» το 1958 στη Λισαβόνα με τη Μαρία Κάλλας και τον Αλφρέντο Κράους. Ομως μαύρα σύννεφα έχουν σκεπάσει την ερωτική ζωή του Στίβεν αφού ο σύντροφός του τον απατά μ’ έναν νεαρό φοιτητή, τον Πολ (Λευτέρης Βασιλάκης). Απελπισμένος θα επιστρέψει στο σπίτι τους και θα προσπαθήσει για τελευταία φορά να διεκδικήσει τον Μάικλ. Οι δυο τους θα οδηγηθούν σ’ ένα ακραίο οπερετικό φινάλε αντάξιο εκείνου της «Τραβιάτας».

«Ο Στίβεν είναι μανιακός με την όπερα», λέει ο σκηνοθέτης. «Ακροβατεί συνεχώς και επικίνδυνα ανάμεσα στο μύθο και την αλήθεια της ζωής. Το έργο μιλά για όλους αυτούς τους ψυχαναγκασμούς που σταδιακά γίνονται νευρώσεις καταλαμβάνοντας σημαντική έκταση στη ζωή μας. Μιλά επίσης για τη μοναξιά, τις ανθρώπινες σχέσεις, την αναζήτηση του απόλυτου στον έρωτα, ανεξάρτητα αν είσαι ομοφυλόφυλος ή όχι. Δεν φοβηθήκαμε τους ρόλους. Αλλωστε, δεν έχουμε θεατρικές συμπεριφορές γκέι. Η δραματουργία του Μακ Νάλι χαρακτηρίζεται από τρεις εμμονές: τους γκέι, την όπερα και τα αταίριαστα ζευγάρια. Στο συγκεκριμένο έργο υπάρχουν όλα». *

Advertisements