Category Archives: Beton 7

Επτά βραβευμένες παραστάσεις «Επί Σκηνής»

ΣΤΟ «BETON7»

Πότε θα σκορπίσεις την τέφρα εκείνου που στοίχειωσε τη ζωή σου με την απουσία του; Τι γίνεται όταν το σύμπαν αρνείται να συνωμοτήσει για να πετύχεις τον στόχο σου; Πώς μπορεί ένας τρομοκράτης να είναι εξίσου επικίνδυνος και μετά τον θάνατό του; Σε ποιο τηλεπαιχνίδι πεθαίνεις όταν είσαι ο νικητής;

Πότε θα σκορπίσεις την τέφρα εκείνου που στοίχειωσε τη ζωή σου με την απουσία του; Τι γίνεται όταν το σύμπαν αρνείται να συνωμοτήσει για να πετύχεις τον στόχο σου; Πώς μπορεί ένας τρομοκράτης να είναι εξίσου επικίνδυνος και μετά τον θάνατό του; Σε ποιο τηλεπαιχνίδι πεθαίνεις όταν είσαι ο νικητής;

Τα παραπάνω ερωτήματα μένουν να απαντηθούν στο «BETON7», στις 11, 12 και 13 Μαΐου, από τα έργα: «Απόψε θα πετάξω την τέφρα σου» του Κ. Μανούρη (σκηνοθεσία Τ. Τζαμαργιάς), «Το κορίτσι με την ομπρέλα» της Μ. Κολοβού (σκηνοθεσία Κ. Πολυχρονοπούλου), «Η σύλληψη» του Ν. Κουνενιδάκη (σκηνοθεσία Δ. Φραγκιόγλου), «Η τρύπα» της Ελ. Κωστοπούλου (σκηνοθεσία Π. Μιχαηλίδης), «Undead» της Κ. Σπανού (σκηνοθεσία Φ. Κατέχος και FabricArt), «Ο μονόλογος του σκύλου» της Ν. Ηλία (σκηνοθεσία Δ. Γιαμλόγλου), «Who the fuck is dead» της Π. Χριστοπούλου (σκηνοθεσία Ενκε Φεζολάρι).

Τα έργα βραβεύτηκαν στον διαγωνισμό του «Επί Σκηνής» για το 2011-12 με τη μορφή αναλογίου με θέμα: «Το νεκρό κυριεύει το ζωντανό». Η είσοδος είναι ελεύθερη.

«Πέφτοντας από τις σκάλες» στο «BETON7»

  • Το έργο του Χαράλαμπου Γιάννου, «Πέφτοντας από τις σκάλες» παρουσιάζει η ομάδα «blackSock» στο «BETON7», στις 17, 18, 19 και 24, 25, 26 Ιουνίου, σε σκηνοθεσία Ντέμη Σταυράκη
«Πέφτοντας από τις σκάλες» στο «BETON7»

Το έργο του Χαράλαμπου Γιάννου, «Πέφτοντας από τις σκάλες» παρουσιάζει η ομάδα «blackSock» στο «BETON7», στις 17, 18, 19 και 24, 25, 26 Ιουνίου, σε σκηνοθεσία Ντέμη Σταυράκη.

Το έργο θα μπορούσε να είναι ένα παραμύθι για την οικογένεια.

Ομως υπάρχουν παραμύθια όμορφα σαν όνειρο και άλλα που είναι τρομακτικά σαν εφιάλτης. Τις περισσότερες φορές είναι και τα δύο. Κι αυτό ακριβώς είναι το παραμύθι της οικογένειας Γκλουπ: λίγο από όνειρο με μεγάλα διαλείμματα εφιάλτη.

Μια μητέρα και δύο παιδιά, πολύ παιδιά για την ηλικία τους, ζούνε αποκλεισμένοι από τον κόσμο και τον χρόνο. Μέχρι που εμφανίζεται στο κατώφλι τους ένας άντρας χωρίς μνήμη.

Κουβαλάει μαζί του μυστικά, αλλά δεν είναι ο μόνος.

Σε αυτή την οικογένεια τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Οπως σε κάθε καλή οικογένεια.

Ψυχώ/σεις

Η κλασική ιστορία του Robert Bloch, γνωστότερη από την κινηματογραφική μεταφορά της από τον Alfred Hitchcock, η οποία κλείνει φέτος 50 χρόνια από την προβολή της, γίνεται η έμπνευση για το έργο «Ψυχώ/σεις» μέσα από μια ψυχαναλυτική ανάγνωση.

Σε ένα ξεχασμένο μοτέλ, το οποίο διευθύνει ο μεσήλικας Νόρμαν Μπέιτς με τη μητέρα του, μία σειρά φόνων λαμβάνει χώρα. Με αφορμή τη διαλεύκανση του μυστηρίου και, μέσα σε νουάρ ατμόσφαιρα, ο Bloch καταφέρνει να εμβαθύνει στην ψυχοσύνθεση των ιδιαίτερων χαρακτήρων του, εικονοποιώντας, μέσα από το περιβάλλον και τους χώρους που κινούνται, τις βασικότερες από τις Φροϋδικές θεωρίες (Οιδιπόδειο, Εγώ/Υπερεγώ/Εκείνο…).

Συντελεστές:

  • Κείμενο: Αντώνης Πέρης
  • Σκηνοθεσία – Επιμέλεια Φωτισμών: Γρηγόρης Χατζάκης
  • Σκηνικά – Κοστούμια: Δανάη Χατζάκη
  • Πρωτότυπη Μουσική: Χρίστος Θεοδώρου
  • Κινησιολογική Επιμέλεια: Μαριέλα Νέστορα
  • Βοηθός Σκηνοθέτης: Δημήτρης Βαρβαντάκης
  • Φωτογραφίες: Κωστής Ζάγκας
  • Πρωταγωνιστούν: Χάρης Ασημακόπουλος, Βέρα Λάρδη, Αντώνης Κρόμπας, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Γιάννης Κουμούνδρος, Κωνσταντίνα Χαρατσάρη, Σοφία Ρουπάκη

BETON7

  • Πύδνας 7, 11855 Βοτανικός   Τηλ: 210 7512625

Τιμές: Είσοδος 15 – 18 ευρώ

«Δεν τα βάζουμε με τον Χίτσκοκ»

  • ΤΟ «ΨΥΧΩ» ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011
  • «Ψυχώ». Μια από τις ταινίες του Αλφρεντ Χίτσκοκ, που έγραψε μεγάλη ιστορία, γίνεται θέατρο.

Ο Χάρης Ασημακόπουλος, ως ιδιοκτήτης του Motel, όπου εκτυλίσσονται οι φόνοι, δεν θα αναμετριέται με το δολοφόνο αλλά με το οιδιπόδειο και το alter ego του

Ο Χάρης Ασημακόπουλος, ως ιδιοκτήτης του Motel, όπου εκτυλίσσονται οι φόνοι, δεν θα αναμετριέται με το δολοφόνο αλλά με το οιδιπόδειο και το alter ego του

Είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται, απ’ όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, η θεατρική μεταφορά του αγέραστου ψυχολογικού θρίλερ, το οποίο μισό αιώνα από την πρώτη προβολή του δεν εμφανίζει το ελάχιστο ίχνος κόπωσης ή γήρανσης. Και το αποτολμά ο ταλαντούχος Γρηγόρης Χατζάκης, ο οποίος έδειξε τόλμη ήδη με το σκηνοθετικό «καλημέρα» του προ ετών, μεταφέροντας σε χώρους-έκπληξη με ένα λεωφορείο των ΕΘΕΛ τα «Φτερά του Ερωτα» του Βιμ Βέντερς.

Οι «Ψυχώ-σεις» του, που υπογράφει ο Αντώνης Πέρης βασισμένος στο ψυχαναλυτικό μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Μπλοχ, που αποτέλεσε και την πρώτη ύλη για τον Χίτσκοκ, από τις 20 Ιανουαρίου θα εκτυλίσσονται σε έναν χώρο πιο συμβατικό από αυτούς που μας έχει συνηθίσει: στη σκηνή του πολιτιστικού πολυχώρου «Beton 7».

Ο σκηνοθέτης γνωρίζει ότι το εγχείρημα αυτό καθ’ εαυτό αποτελεί πρόκληση για το κοινό, που το πιθανότερο είναι να θέλει ντε και καλά να δει επί σκηνής αυτούσιο το θρίλερ του Βρετανού μετρ. «Δεν τα βάζουμε με τον Χίτσκοκ! Αν έρθετε να δείτε τη θεατρική απεικόνιση της ταινίας του, θα απογοητευτείτε», διαμηνύει ο σκηνοθέτης. «Αλλά ακριβώς εκεί είναι το θέμα. Επειδή κι εγώ, όπως οι περισσότεροι, λατρεύω την ταινία του Χίτσκοκ, θεωρώ ιδανική ευκαιρία να τη δούμε σήμερα αλλιώς. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξαναδούμε στο θέατρο να σφάζει ένα χέρι με ένα μαχαίρι. Υπάρχουν dvd γι’ αυτό».

Από το Λύκειο, πριν από 14 και πλέον χρόνια, το «Ψυχώ» είχε γίνει έμμονη ιδέα στον Χατζάκη. «Από τότε ήταν το όνειρό μου να το ανεβάσω στο θέατρο», αποκαλύπτει. Η ιδέα πέρασε από «πάρα πολλές επεξεργασίες και διεργασίες», αφ’ ότου ο σκηνοθέτης διάβασε και το μυθιστόρημα. «Γιατί το βιβλίο με ιντρίγκαρε ακόμα περισσότερο», λέει.

Η τελική διεργασία είχε αποτέλεσμα μια παράσταση στην οποία τα πάντα θα είναι «πολύ πιο υπαινικτικά και συμβολικά από ό,τι στην ταινία του Χίτσκοκ. Οχι επειδή αποφεύγουμε να αναπαραγάγουμε κάποια κλισέ», δικαιολογείται ο Χατζάκης. «Αλλά γιατί η διαφορετική οπτική με την οποία βλέπουμε εμείς το έργο, μάς αναγκάζει να πάμε εντελώς αλλού».

Στο «Beton 7» το κεντρικό βάρος δεν θα πέφτει, επομένως, στο σασπένς, αλλά στη δραματοποίηση των φροϊδικών θεωριών που, έτσι κι αλλιώς, ξεδιπλώνει αριστοτεχνικά ο Μπλοχ με «όχημα» τους ήρωές του. «Ολα τα συμπεράσματα του Φρόιντ θα τα δείτε επί σκηνής», προεξοφλεί ο Χατζάκης. Δεν χρειάζεται πάντως να είναι εξοικειωμένος ο θεατής με τις θεωρίες του πατέρα της ψυχανάλυσης, προκειμένου να αποκωδικοποιήσει τα «κλειδιά» της δουλειάς, που κλίνει, όπως και το φιλμ, προς την κατηγορία του ψυχολογικού θρίλερ.

«Δεν είναι ένα δύσκολο έργο», τονίζει ο Χατζάκης. «Απλώς δεν υπάρχει τίποτα τυχαίο σε αυτό: απ’ τις κινήσεις των ηρώων, το στήσιμο των σκηνών, μέχρι τον τρόπο που λέγονται τα πράγματα. Αν και στα πάντα μπορείς να βρεις πολλά νοήματα».

Το στόρι πάντως της παράστασης είναι το ίδιο με αυτό που μάθαμε απ’ τον Χίτσκοκ.

Η σκηνή του «Beton 7» θα μας μεταφέρει, όπως και η διάσημη ταινία, στην Καλιφόρνια τη δεκαετία του ’50 και στο ξεχασμένο μοτέλ που διευθύνει ο Νόρμαν Μπέιτς μαζί με τη μητέρα του. Εκεί όπου μπλέκεται το γαϊτανάκι των φονικών.

Με αφορμή τη διαλεύκανσή τους, όπως κι ο Μπλοχ, ο Χατζάκης θα εισδύει στο μυαλό τού πρωταγωνιστή, ενός παράξενου, όπως λέει, «μεσήλικου παιδιού». Ολόκληρος ο θεατρικός χωροχρόνος μεταμορφώνεται συνεχώς, μέσα από τις ψυχικές μεταπτώσεις του χαρακτήρα. Τα πατώματα του οικήματος στο οποίο διαμένει ο Νόρμαν με τη μητέρα του συνδέονται με το Εγώ και το Υπερεγώ. Υπάρχει «χώρος» και για το οιδιπόδειο σύμπλεγμα του Νόρμαν με τη μητέρα του, ενώ κοντά στο Εγώ θα παρακολουθούμε συνεχώς και το alter ego.

«Η σχέση με το υγρό στοιχείο, που είναι καθαρά ψυχαναλυτική, είναι πάρα πολύ έντονη σε όλο το έργο», υπογραμμίζει ο σκηνοθέτης. Εξ ου κυριαρχεί στη σκηνή ένα τεράστιο ενυδρείο, μέσα στο οποίο επιπλέουν θραύσματα από τον κόσμο του Νόρμαν και της μητέρας του. «Το νερό φέρνει τα πάντα», προσθέτει ο Χατζάκης. «Η παράσταση ξεκινά με μια καταιγίδα. Η κοπέλα έρχεται μέσα σε μια τρομερή βροχή και πεθαίνει στο ντους. Η αυλαία πέφτει τελικά σε μια παραλία».

info: Beton 7, Πύδνας 7, Βοτανικός (Μετρό Κεραμεικός). Τηλ.: 210-7512625. «Ψυχώ-σεις» από Πέμπτη έως Δευτέρα. Σκηνικά – κοστούμια: Δανάη Χατζάκη. Πρωτότυπη μουσική: Χρίστος Θεοδώρου. Κινησιολογική επιμέλεια: Μαριέλα Νέστορα. Παίζουν: Χάρης Ασημακόπουλος, Βέρα Λάρδη, Αντώνης Κρόμπας, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Γιάννης Κουμούνδρος, Κωνσταντίνα Χαρατσάρη, Σοφία Ρουπάκη.

Φ. Αρραμπάλ, στον δρόμο του πανικού

Fernando Arrabal

Με περισσότερα από 100 θεατρικά έργα στο ενεργητικό του, 800 ποιητικές συλλογές (!), επτά μεγάλου μήκους ταινίες και 14 πεζογραφήματα, ο Φερνάντο Αρραμπάλ δικαίως θεωρείται ο πιο πολυπαιγμένος εν ζωή θεατρικός συγγραφέας. Άλλωστε ο ίδιος έρχεται από πολύ μακριά, καθώς υπήρξε μέλος της ομάδας των σουρεαλιστών του Μπρετόν, φίλος του Τριστάν Τζαρά, αλλά και του Άντυ Γούρχολ, αλλά και συνιδρυτής, μαζί με τον Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι και τον Ρολάν Τοπόρ του καλλιτεχνικού κινήματος του πανικού (ονομασία που προέρχεται από τον θεό Πάνα).

Αυτήν την ονομασία («Θέατρο του Πανικού») έχει και η ομάδα τέχνης που παρουσιάζει από αύριο και μέχρι τα Χριστούγεννα, στο χώρο του Beton7, το έργο του Φάντο και Λις (1955), την ιστορία δύο ερωτευμένων που ταξιδεύουν αναζητώντας την φανταστική πόλη Ταρ, μια μετωνυμία του όνειρου της ευτυχίας. Στον δρόμο τους θα συναντήσουν ένα παράξενο τρίο. Βαδίζουν αναζητώντας την ίδια ευτυχία, οι ατέλειωτες όμως συγκρούσεις τούτης της μπουρλέσκ τριάδας θα κάνουν την πορεία του ζευγαριού ακόμα πιο αργή.

Το έργο του Αρραμπάλ, σκηνοθετούν οι Λύσανδρος Σπετσιέρης και Κωνσταντίνος Παπαθεοδώρου, ενώ τους ρόλους ερμηνεύουν πέντε ηθοποιοί (Aναστάσιος Κολοβός, Στεφανία Μαρμαγγέλου, Ελισάβετ Λουμπαρδιά, Ευγενία και Τάσος Τζιβίσκος), τρεις μουσικοί (Bασίλης Κωνσταντινάκος, πιάνο, Δημήτρης Μπαλτζής, ντραμς, Γιάννης Περίσσιος, κιθάρα) και μια κούκλα. Παράλληλα, στο πλαίσιο της παράστασης η Γαλλίδα φωτογράφος Dorothy-Shoes εκθέτει έργα της στον χώρο του Beton7.

Ενα beton που απελευθερώνει τέχνη

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 6 Μαρτίου 2010

Ενας νέος πολυχώρος πολιτισμού στην Πύδνας 7, στον Βοτανικό, με το όνομα Beton 7, πέντε μόλις λεπτά με τα πόδια από τον σταθμό «Κεραμεικός» του Μετρό, στην αντίπερα «όχθη» της Κωνσταντινουπόλεως, μπήκε προ μηνών αθόρυβα στη ζωή μας. Και, κόντρα στις μίζερες εποχές, έχει ήδη ξανοιχτεί σε διεθνείς συνεργασίες βάζοντας ψηλά τον πήχυ της αλληλεπίδρασης.

«Αλληλεπίδραση-διεθνείς συνεργασίες», το σύνθημα του Baton 7, δια στόματος Ραφίκας Σαουίς

«Αλληλεπίδραση-διεθνείς συνεργασίες», το σύνθημα του Baton 7, δια στόματος Ραφίκας Σαουίς

Τα 520 τ.μ. του νεότευκτου εργοταξίου τέχνης έχουν ήδη φιλοξενήσει για σεμινάριο με νέους Ελληνες ηθοποιούς τη Φιόνα Σο, η οποία θα ξαναέρθει για τον ίδιο λόγο τον Μάιο. Την ίδια περίοδο αναμένονται από τον κόσμο του σινεμά για masterclass ο διευθυντής φωτογραφίας Τζέιμς Κρισάνθις αλλά και ο σταρ παραγωγός του Χόλιγουντ Στράτον Λίοπολντ. Και αυτή είναι μόνον η αρχή.

«Αναζητούσαμε ένα χώρο που θα έκανε τον κόσμο να περάσει τις γραμμές», λέει με έμφαση ο Μιχάλης Αργυρού, εικαστικός και υπεύθυνος για την αρχιτεκτονική μεταμόρφωση ενός μονότονου τυπογραφείου σε μοντέρνο και λειτουργικό πολυχώρο. Θέλει να διαχωρίσει ακόμα και με γεωγραφικούς όρους τη «θέση» του από το οχληρό, κορεσμένο Γκάζι.

Γνωρίζει ασφαλώς ότι σε εποχές αβέβαιες, χωρίς χορηγό και χωρίς επιχορήγηση από το κράτος, μαζί με τους καλούς συνεργάτες του, τη Ραφίκα Σαουίς, τη Ράνια Κλιάρη, την Κατερίνα Τζιλήρα και τον Πέρη Μιχαηλίδη, ξεκινούν μια ιστορία με υψηλό κόστος και μεγάλο ρίσκο. «Ευτυχώς δεν είμαστε κρατικοδίαιτοι αλλά αυτοχρηματοδοτούμενοι», λένε οι συνιδρυτές, που είναι και σπόνσορες των μεγαλεπήβολων projects που θα φιλοξενούνται στα τρία επίπεδα του Beton 7.

«Λόγω κρίσης οποιοδήποτε ξεκίνημα είναι σήμερα δύσκολο», παραδέχεται η Σαουίς. «Αλλά ιδίως σ’ αυτή τη συγκυρία πρέπει οι ιδιωτικοί φορείς να δίνουν ευκαιρίες σε νέους καλλιτέχνες». Αυτό κάνει πράξη το Beton 7. «Ιδρύθηκε για να δώσει αληθινές ευκαιρίες σε πολλές μορφές τέχνης», τονίζει.

«Το Beton 7 δεν είναι μια οικονομικοτεχνική πρόταση», ξεκαθαρίζει ο Μιχάλης Αργυρού. «Ούτε κατατρυχόμαστε από το σύνδρομο του Μεσσία. Δεν θα αλλάξουμε τον κόσμο. Απλώς δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για να εκφραστούν κάποιοι άνθρωποι δημιουργώντας τάσεις».

«Θέλουμε να απέχουμε από την υστερία «καταφέρνω-δείχνω-κερδίζω χρήματα», υιοθετώντας το μοντέλο καλλιτεχνών του ρομαντισμού ή της Αναγέννησης, όπου τα πράγματα συμβαίνουν μόνα τους λόγω του αποτελέσματός τους», προσθέτει η Σαουίς.

Αυτός είναι και ο λόγος που άνοιξαν αθόρυβα οι πόρτες της νέας πολιτιστικής μονάδας στο κοινό. Αθόρυβα κατέφτασε σ’ αυτόν και η Φιόνα Σο. «Θέλουμε να κριθούμε εκ του αποτελέσματος», λένε οι πρωτεργάτες του Beton 7. «Φιλοδοξία μας είναι ο χώρος να γίνει γνωστός μόνο μέσα από τα δρώμενά του».

Αιχμή του δόρατος είναι οι νέες δυνάμεις και οι διεθνείς συνεργασίες. «Πρωτίστως στοχεύουμε στις συνεργασίες με τον έξω κόσμο», επιβεβαιώνει η Σαουίς. «Ηρθε η ώρα οι Ελληνες να χτίσουν δίκτυα επικοινωνίας -ακόμα και οικονομικά- με το εξωτερικό, ώστε να απελευθερωθούν από το κράτος. Πιστεύουμε ότι τα πράγματα προοδεύουν μόνον όταν οι καλλιτέχνες αλληλεπιδρούν».

Μην αναζητάτε πάντως αυστηρό και μακροπόθεσμο σχεδιασμό στο Beton 7. «Εχω βαρεθεί να ακούω προγράμματα. Το άναρχο αμάλγαμα που προτείνουμε το θεωρώ από μόνο του πρόταση», υπεραμύνεται των επιλογών της ιδρυτικής ομάδας ο Πέρης Μιχαηλίδης. Αλλωστε, προσθέτει, «διαφοροποιούμαστε από γνωστές κερδοσκοπικές πολιτιστικές επιχειρήσεις». Στον νέο industrial πολυχώρο, πέρα από τις πρωτογενείς θεατρικές και εικαστικές παραγωγές και τα σεμινάρια, θα φιλοξενούνται νεανικά σχήματα με ένα στοιχειώδες επινοίκιο. «Για τα βασικά λειτουργικά μας έξοδα». Η προϋπόθεση είναι η φιλοξενούμενη πρόταση να «καλύπτει τα αισθητικά και καλλιτεχνικά κριτήριά μας».

«Οποιος έχει κάτι σοβαρό να πει, εδώ είναι ένας χώρος που μπορεί να το πράξει με άνεση», είναι η ανοιχτή πρόσκληση του Αργυρού. «Η αλληλεπίδραση των τεχνών, όπου μπορεί να συμβεί, είναι ζητούμενο», διευκρινίζει η Κλιάρη. Μια θεατρική παράσταση μπορεί να βγει και έξω από τη σκηνή και να εισχωρήσει στην γκαλερί. Το ίδιο μπορεί να γίνει και με ένα εικαστικό γεγονός. Ξεπηδώντας έξω από τα όρια της γκαλερί μπορεί να συναντήσει τη σκηνή, ακόμα και το ξέφωτο προαύλιο. *

Μοντέρνο και λειτουργικό

Το τυπογραφείο στην οδό Πύδνας 7 αναμορφώθηκε με πρώτη ύλη το μπετόν.

Η ύλη βάπτισε και τον πολυχώρο. Στο ισόγειο, ένα ευρύχωρο, φωτεινό γάμα, βρίσκεται ο χώρος των εκθέσεων. Ηδη φιλοξενείται η εγκατάσταση «Welcome to the Mediterranean Basin» της Joulia Strauss (ώς 10 Μαρτίου). Ενα σχεδόν τετράγωνο μπαράκι είναι το πέρασμα για το υπόγειο, όπου βρίσκεται η black box ευέλικτη σκηνή των 70 μόλις θέσεων. Αυτό τον καιρό οι «Βραδινοί Επισκέπτες» παρουσιάζουν την παράσταση «Guy de Maupassant». Το μπαρ είναι η δίοδος και για τα ανώτερα επίπεδα: εκεί όπου βρίσκονται τα γραφεία και οι χώροι των σεμιναρίων. Η ταράτσα-αίθριο σύντομα θα αποκτήσει και λειτουργική υπόσταση: θα μετατραπεί σε ανοιχτό κινηματογράφο.

Προσεχώς

– Εκθεση «Polish new wave» για τις νέες πολωνικές κινηματογραφικές δυνάμεις. Εχει ήδη παρουσιαστεί στη New Tate.

– Το έργο του Σατί «Vexation» θα ερμηνεύσει για 15 ώρες χωρίς διάλειμμα ο Τίτος Γουβέλης.

– Στις 7 Απριλίου θα ανεβεί η «Μήδεια» του Ευριπίδη. Η παράσταση της Ραφίκας Σαουίς είναι αφιερωμένη στον Γουόγκ Καρ Βάι και την ταινία του «2046». Η Μήδεια εμφανίζεται στην «ανάγνωσή» της ως άλλη Μαρία Μαγδαληνή.

– Σεμινάριο υποκριτικής με τη Φιόνα Σο. Θα καταλήξει σε αυτοσχέδια παράσταση στο θεατράκι του Beton 7.

– Σεμινάρια για το σινεμά θα πραγματοποιήσουν οι Τζέιμς Κρισάνθις, Βίλμους Ζίγκμουντ και Στρ. Λίοπολντ. Ο τελευταίος, παρ’ ότι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς στο Χόλιγουντ («Επικίνδυνη Αποστολή», «Star Trek», «Λυκάνθρωπος»), μιλά απταίστως ελληνικά, αφού είναι ελληνικής καταγωγής.

*ΒΕΤΟΝ 7: τηλ: 210-7512625.