Tag Archives: Το τέταρτο κουδούνι

Ο έρως χρόνια δεν κοιτά

  • Tο τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη
  • ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011

Ισχυρίζεται πως είναι η τελευταία φορά που θα παίξει στο θέατρο – πως θα ασχοληθεί πια µόνο µε τη σκηνοθεσία και τη διδασκαλία. ∆εν ξέρω αν θα το τηρήσει η Μάγια Λυµπεροπούλου.

Στη σκηνή, πάντως, του Εθνικού, στην «Τριλογία του παραθερισµού» του Γκολντόνι, σκηνοθετηµένη απ’ τον Νίκο Μαστοράκη (φωτογραφία), δίνει ρέστα. Ως – µιας κάποιας, προχωρηµένης ηλικίας – Σαµπρίνα µε ερωτικά ιδιαίτερα… φιλονεϊκή στάση ζωής βάζει κάτω – στα εβδοµήντα της που έκλεισε το καλοκαίρι και που ευθαρσώς τα δηλώνει σε αντίθεση µε οµοτέχνους της που αποσιωπούν, αποκρύπτουν, συσκοτίζουν ή παραπλανούν για την ηλικία τους… – όλες τις νέες συµπαίκτριές της µε µια δεξιοτεχνία κι ένα χιούµορ σπάνια. ∆ιότι η Μάγια Λυµπεροπούλου δεν είναι µόνο ηθοποιός δραµατική ή και της τραγωδίας σπουδαία. Ξέρει να κάνει και κωµωδία. Ως βιρτουόζα του είδους. Απολαυστική! «∆εν υπάρχει» που λένε.

Παράλληλα όµως, τις µέρες αυτές, θαύµασα και πάλι το µυαλό και την πέννα της – πολυτάλαντη. Στον έ-ξο-χο τόµο «Κάρολος Κουν» του Μορφωτικού Ιδρύµατος Εθνικής Τραπέζης, που ’χει επιµεληθεί µε µεγάλη προσοχή, µε ιδιαίτερο µεράκι και µε θαυµαστά αποτελέσµατα η θεατρολόγος ∆ηώ Καγγελάρη και που παρουσίασα στα «ΝΕΑ» στις 14 Φεβρουαρίου, επέτειο του θανάτου του Κουν, περιλαµβάνεται ένα εκτεταµένο κείµενο της Μάγιας Λυµπεροπούλου µε τίτλο «Πρόβες και υποκριτική: Το άλλο ήθος» για τη µέθοδο Κουν µνηµειώδες – το σηµαντικότερο που ’χει βγει από µαθητή του. Περιεκτικό αλλά και άµεσο – καθόλου «θεωρητικό» και δύσκαµπτο. Ποτέ δε διάβασα και δεν κατάλαβα τόσα για το τι ακριβώς έκανε ο ∆άσκαλος Κουν. Ενα απόσπασµα δηµοσιεύτηκε ήδη στα «ΝΕΑ», αλλά θα άξιζε να το διαβάσετε ολόκληρο.

Τελικά δεν το κατάλαβα… Ο Σπύρος Ευαγγελάτος (φωτογραφία) αναστέλλει όντως τη λειτουργία του «Αµφι-Θεάτρου» του; Ή την αναστέλλει µόνον εφόσον δεν του δώσει το υπουργείο Πολιτισµού λεφτά και ακίνητο για να στεγαστεί και το Ελληνικό Φεστιβάλ την Επίδαυρο το καλοκαίρι; Για τον «Φιλοκτήτη». Που πρότεινε µε µουσική Μίκη Θεοδωράκης του οποίου θα εορταζόταν, λέει, η επέτειος των πενήντα χρόνων απ’ την πρώτη µουσική που συνέθεσε για αρχαία τραγωδία (κάθε χρόνο και µία – τουλάχιστον – επέτειο γιορτάζει τα τελευταία χρόνια ο Μίκης)
– άρα «πόρτα στον Μίκη από την Επίδαυρο» όπως πρώτη έθεσε το θέµα η «Espresso».

Εδώ κι αν µπερδεύτηκα… Η νεανική παράσταση «No Body Else», µετά το κουτσοµπολο µπλαµπλά που ξεκίνησε από τηλεοπτικό µεσηµεριανάδικο για επί σκηνής σεξ Ιησού και Μαρίας (Μαγδαληνής) – αντληµένο απ’ τον Ζοζέ Σαραµάγκου – που υποτίθεται πως παρουσίαζε, κουτσοµπολοµπλαµπλά που το πήραν τα ανεγκέφαλα χριστιανόφρονα και εθνικόφρονα blogs και το ’καναν παντιέρα, και «έπειτα από τις σοβαρές απειλές “κατά ζωής” που διατυπώθηκαν», όπως µας ανακοίνωσαν οι συντελεστές και το Ιδρυµα Κακογιάννης όπου παιζόταν, «αναβλήθηκε επ’ αόριστον».

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, όµως, οι παραστάσεις ανακοινώνεται ότι ξαναρχίζουν – θα ξανάρχιζαν την περασµένη ∆ευτέρα. Και σκέφτοµαι εγώ: δηλαδή οι συντελεστές που τόσο εύκολα φοβήθηκαν, το ίδιο εύκολα ξεφοβήθηκαν; Τους ξεφόβισε όλη αυτή η δηµοσιότητα που πήρε η παράσταση;

Και ξαφνικά, την ∆ευτέρα, δυο ώρες πριν αρχίσει η παράσταση, άλλο mail που µας ειδοποιεί ότι ξανααναβάλλονται οι παραστάσεις. Μυστήρια πράµατα…

Να τος πετιέται απο ξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει….

Ο αποκλειστικός σε παραστάσεις τις οποίες σκηνοθετεί ή ανεβάζει στο θέατρό του ο Κώστας Καζάκος µεταφραστής κ. Οδυσσέας Νικάκης. Ο οποίος είναι τόσο σεµνός, όπως παλαιότερα έχει λεχθεί, ώστε να µην εµφανίζεται ποτέ και ποτέ να µη δίνει φωτογραφία ή βιογραφικό του σε πρόγραµµα. Να τος, λοιπόν, στην Θεσσαλονίκη, στο ΚΘΒΕ, στο µπρεχτικό «Ο κύριος Πούντιλα κι ο δούλος του ο Μάτι».

Και πολύγλωσσος ο κ. Οδυσσέας Νικάκης. Τον οποίο δεν ξέρω αν τον έχει ποτέ συναντήσει κανείς εκτός απ’ τον Κώστα Καζάκο (φωτογραφία) – ένα παιδί – φάντασµα δηλαδή…. Εχει µεταφράσει – πάντα αποκλειστικά για τον Κώστα Καζάκο – και Αρθουρ Μίλερ («Θάνατο του εµποράκου»), και Μπέκετ («Περιµένοντας τον Γκοντό»), και Λακλό («Επικίνδυνες σχέσεις» τις οποίες και έχει διασκευάσει για το θέατρο), και Σαίξπηρ («Οθέλο) έως και Αισχύλο («Προµηθέα δεσµώτη»). Και τώρα Μπρεχτ. Γκάµα τεράστια! Σκανδαλώδης!

Οταν, βέβαια, πρόκειται για παραστάσεις ιδιωτικών θιάσων, ας πάει και το παλιάµπελο… ∆ικαίωµά τους είναι να κάνουν ό,τι θέλουν. Αλλά όταν πρόκειται για παραστάσεις κρατικών θεάτρων, µήπως χρειάζεται µεγαλύτερη προσοχή µε τα παιδιά – φαντάσµατα; Μήπως η σκανδαλώδης γκάµα µετεξελιχθεί σε σκάνδαλο; Λέω, µήπως… Ο Ντέρεκ Τζακόµπι (φωτογραφία) είναι ο Ληρ στον λονδρέζικο «Βασιλιά Ληρ» που περιµένω πώς και πώς την µεθαυριανή προβολή του στο Μέγαρο Μουσικής. Να θυµίσω πως τον σπουδαίο 73χρονο ηθοποιό έχουµε δει στην Ελλάδα τρεις φορές – και τις τρεις σε ρόλους σαιξπηρικούς και σε σκηνοθεσία Τόµπι Ρόµπερτσον, µε το «Θέατρο Πρόσπεκτ» και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών: στο Ηρώδειο, το 1973, Σερ Εϊντριου στην «∆ωδέκατη νύχτα» και στον επώνυµο ρόλο στον «Περικλή» – είχα µείνει, θυµάµαι, γοητευµένος – και Αµλετ το 1979 στον Λυκαβηττό.

  • Προ 50ετίας

Ο θεατρικός συνεργάτης των «Νέων» γράφει τα εξής: Πρέπει να του αναγνωρισθή! Ο Κώστας Μουσούρης καθιέρωσε, στην ανήσυχη εποχή µας, ένα θέατρο… εφησυχαστικού ρεπερτορίου: Ανασύρει, ξεσκονίζει και ξανασερβίρει ευκολοχώνευτα, ευχάριστα εργάκια. «Καρδούλες», «Κουρελάκια», «Σπουργιτάκια» – ρηχές αισθηµατολογίες, µελοδραµατάκια, χωρίς προβληµατισµούς και προεκτάσεις. Κι όταν δεν βρίσκη άλλα, ξαναπαίζει τα ίδια, µε νέες πρωταγωνίστριες:

Η περίπτωσις ακριβώς του «Φτωχού σαν σπουργιτάκι». Τίποτε το ιδιαίτερο και σαν παράστασις. Ούτε ξεχώρισε κανείς απ’ τους ηθοποιούς.

∆ιαπίστωσις: ∆εν αρκεί πλέον η «φροντισµένη παράστασις». Χρειάζεται και έργο! Και για την Ιστορία: Το έργο, µε τίτλο «300 λέξεις στο λεπτό», παιζόταν ως χθες από την Βίλµα Κύρου στον Πειραιά.

Απείρως θεατρικώτερη η µετάφρασις του Βασίλη Αργυρόπουλου και πολύ καλύτερη η παράστασις.

* 2 Μαρτίου 1961.

Απόψε ο ∆ηµήτρης Χορν παρουσιάζει στο «Κεντρικό» την νέα κωµωδία των Αλ. Σακελλάριου και Χρ. Γιαννακόπουλου «Αλλοίµονο στους νέους». Το έργο ανεβάζεται µε σκηνοθεσία ∆. Χορν  και σκηνογραφίες Μάριου Αγγελόπουλου. Εκτός από τον εκλεκτό πρωταγωνιστή και θιασάρχη λαµβάνουν µέρος οι Μάρω Κοντού, Σµάρω Στεφανίδου, Σούλα Αθανασιάδου, Βούλα Χαριλάου, Σπύρος Μουσούρης, Μηνάς Χρηστίδης, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Νάσος Κεδράκας και άλλοι.

25 Φεβρουαρίου 1961.

Μπέκετ δίχως λόγια…

  • Tο τέταρτο κουδούνι
    Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη
    ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011

Γλυκερία Καλαϊτζή

Τολµούν! Μια καινούργια – χωρίς όνοµα ακόµα αλλά αποφασισµένη – οµάδα που απαρτίζεται από νέους βασικά ηθοποιούς – απόφοιτοι, όλοι, των ντόπιων δραµατικών σχολών ΚΘΒΕ, «Ιασµος» και «Ανδρέας Βουτσινάς» και του Τµήµατος Θεάτρου του Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου – ετοιµάζει στην Θεσσαλονίκη, υπό την σκηνοθετική µπαγκέτα της έµπειρης και ικανής, πάντως, Γλυκερίας Καλαϊτζή (φωτογραφία) – που επιχειρεί τον πρώτο της Τσέχοφ υπογράφοντας και την απόδοση / διασκευή – τις «Τρεις αδελφές» του.

Τα σκηνικά έχει αναλάβει η Ευαγγελία Κιρκινέ – πολύ ταλαντούχο άτοµο –, τα κοστούµια η Μαρία Καραδελόγλου και τη µουσική ο Κώστας Βόµβολος. Θα παίζουν Αργυρώ Ανανιάδου (Ολγα), Ελένη Βλαχοπούλου (Μάσα), Γιώργος ∆ηµητριάδης, Κωνσταντίνα Λάλου (Ιρίνα), Γιάννης Μόχλας, Παύλος Μυρωνίδης, Χάρης Παπαδόπουλος, Μιχάλης Συριόπουλος, Ειρήνη Τσάβα.

Η παράσταση θα παιχτεί στο θέατρο «Εξω από τα Τείχη» κι η πρεµιέρα έχει προσδιοριστεί για τις 23 Μαρτίου.

Το έργο στην Ελλάδα έχει να παρουσιαστεί απ’ τη σεζόν 2007-2008, όταν το ανέβασε σε µια δική της εκδοχή η Μαριάννα Κάλµπαρη στο «Θέατρο Τέχνης» της Φρυνίχου µε τον τίτλο «Τρεις αδελφές – Περεστρόικα».

Θα µπορούσε αυτή ακριβώς η παράσταση να ’ναι η καινούργια µορφή επιθεώρησης: «Γκρης Ηλέβεν» στο Ιδρυµα Κακογιάννης, κι ο Γιώργος Νανούρης, νέος ακόµα ηθοποιός κι ακόµα νεώτερος σκηνοθέτης, που δεν έχει πάψει να ψάχνεται, ευαισθητοποιηµένος ιδιαίτερα σε θέµατα κοινωνικά όπως οι µετανάστες – το «Εδώ», η παράστασή του πάνω σε κείµενα του δικού µας Γκαζµέντ Καπλάνι, που παρουσιάστηκε τη σεζόν 2007-’08 για να υιοθετηθεί απ’ το Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι του 2008, έγραψε – επανέρχεται µ’ ένα µπρεχτικό, «επιθετικό» θέαµα που αξίζει να δείτε. Μια παράσταση που αποτυπώνει µε διαύγεια τις δύσκολες µέρες µας στην… Γκρης του Ηλέβεν.

Οι δέκα «ασύνδετες» σκηνές του «Γκρης Ηλέβεν» και τα έξι «ασύνδετα» τραγούδια που τραγουδάει έξοχα η Ανδριάνα Μπάµπαλη, µε τον Χατζιδάκι να πλέκεται αρµονικά µε το καβαφικό «Θυµήσου σώµα», συνδέονται τελικά, µέσα απ’ τον Γιώργο Καραµίχο, τον ίδιο τον Νανούρη, την Μπάµπαλη και τα εκρηκτικής ενέργειας δεκαοκτώ παιδιά των δραµατικών σχολών – εθελοντές – είκοσι ένα άτοµα συνολικά στον αχανή χώρο του υπόγειου πάρκινγκ! – σφιχτά. Συνθέτοντας ένα ακριβέστατο παλµογράφηµα των ηµερών µας, ιλαρό και βαθιά συγκινητικό.

Τη βουβή, παντοµιµική «Πράξη χωρίς λόγια I» του Σάµουελ Μπέκετ θα παρουσιάσει, τέλος Μαρτίου µε αρχή Απριλίου, στο Αίθριο, κατά πάσα πιθανότητα, της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών ο νεαρός Μάνος Καρατζογιάννης (φωτογραφία) – µια παραγωγή του «Θεάτρου της Σιωπής» της Ασπασίας Κράλλη η οποία θα υπογράφει τη σκηνοθεσία.

Σηµειώστε πως η Ασπασία Κράλλη είναι η πρώτη που ερµήνευσε στην Ελλάδα, σκηνοθετηµένη απ’ τον Αλέξη Μινωτή, τον βουβό αυτό «µονόλογο» του Μπέκετ ως «πρόλογο» στο «Τέλος του παιχνιδιού» του όταν ο Μινωτής ανέβασε το έργο στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού τη σεζόν 1976 -’77 και σε επανάληψη, δέκα χρόνια µετά, το χειµώνα 1986-’87.

Εκτοτε η «Πράξη χωρίς λόγια I» παρουσιάστηκε απ’ το ∆ΗΠΕΘΕ Πάτρας δυο φορές – το 1992-’93, ενταγµένη, µαζί µε το «Οχι εγώ», στο δίπτυχο Μπέκετ «∆υο µονόπρακτα για τον λόγο και το φως» σε σκηνοθεσία ∆ηµήτρη ∆ακτυλά, µε τον Χρήστο Αναστασόπουλο και τη φωνή της Λυδίας Κονιόρδου και το 2007-2008 επίσης ως «πρόλογος» στο «Τέλος του παιχνιδιού» που ανέβασε η Λυδία Κονιόρδου, µε ερµηνευτές και πάλι τον Χρήστο Αναστασόπουλο αλλά και την Ελενα Μαρσίδου – και το 2003-2004 απ’ την Σταυρούλα Σιάµου στο Φεστιβάλ Μπέκετ που περιλάµβανε όλα τα σύντοµα έργα του και που ’χε οργανώσει η Αννα Κοκκίνου στην «Σφενδόνη» της.

Τώρα θ’ ανεβεί σε µετάφραση (του σεναρίου των σκηνικών οδηγιών) Θανάση Νιάρχου –, µε σκηνικά και κοστούµια Μαργαρίτας Χατζηιωάννου, µουσική Κορνήλιου Σελαµσή και φωτισµούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη.

Καταπληκτικό αυτό το – κόστους εβδοµήντα εκατοµµυρίων ευρώ – σχέδιο για την Πολιτιστική Ακτή Πειραιά που ανάγγειλαν προ ηµερών ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θεόδωρος Πάγκαλος – σε στιγµή νηφαλιότητας – κι ο υπουργός Πολιτισµού και Τουρισµού κ. Παύλος Γερουλάνος. Τι για νέο Αρχαιολογικό Μουσείο, τι για Εθνικό Ναυτικό Μουσείο, τι για Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων, τι για Μουσείο Μετανάστευσης, τι για θεµατικό πάρκο για την ελληνική και πειραϊκή ναυτική ιστορία, τι για πολιτιστικό κέντρο για εκθέσεις που θα προσφέρεται ως χώρος ηχογραφήσεων και κινηµατογραφήσεων µέσα σε ένα από τα µεγαλύτερα πάρκα της Αττικής, τι…, τι… διάβαζα στο σχετικό κοµµάτι της συναδέλφου Μαίρης Αδαµοπούλου. Κι «όλα τούτα είναι µερικά µόνο από τα έργα που προγραµµατίζονται να αλλάξουν το πρόσωπο του µεγαλύτερου λιµανιού της χώρας», λέει. Και, µετά, ξύπνησα.

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Και οι δυο δίδυµοι Σάφερ – Πίτερ και Αντονι – παίζονται αυτήν τη στιγµή στην Αθήνα, σας έγραφα, τις προάλλες, στο «Τέταρτο Κουδούνι»: το «Σλουθ» του Αντονι – που ύστερα απ’ αυτό δεν έκανε στο θέατρο κάποια άλλη µεγάλη επιτυχία αλλά µάλλον ως σεναριογράφος διακρίθηκε – κι η «Μαύρη κωµωδία» του Πίτερ.

Πρόκειται όµως να τριτώσει το φετινό άτυπο… αφιέρωµα του ελληνικού θεάτρου στην οικογένεια Σάφερ. ∆ιότι επίκειται – γύρω στο πρώτο δεκαπενθήµερο του Φεβρουαρίου – και το επίσης ήδη παιγµένο εδώ «Αµαντέους» του Πίτερ Σάφερ. Που θ’ ανεβεί στο «Βρετάνια» µετά το αρθουρµιλερικό «Ψηλά από τη γέφυρα» του Γρηγόρη Βαλτινού που παιζόταν εκεί και που ανηφορίζει Θεσσαλονίκη – στο «Αριστοτέλειον» από 4 Φεβρουαρίου. Σε διασκευή και σκηνοθεσία ∆ηµήτρη Λιγνάδη (φωτογραφία), ο οποίος θα ερµηνεύσει και τον Σαλιέρι, µε τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη στον επώνυµο ρόλο – του Μότσαρτ.

Τσέχοφ (φωτογραφία) for ever! ∆εν είναι µόνον οι δυο «Γλάροι» που ’χαµε φέτος στην Αθήνα _ στο νεότευκτο «∆ιάχρονο» της Μαίρης Βιδάλη και των «Pequod» οι οποίοι τώρα περιοδεύουν µε την παράστασή (απόψε παίζουν Κέρκυρα). ∆εν είναι µόνον ο «Βυσσινόκηπος» που ’φερε το «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας στο «Badminton». ∆εν είναι µόνον ο «Πλατόνοφ» που περιµένουµε στο Εθνικό. Εχουµε τώρα στο «104» και «Τσέχοφ – Κνίπερ: Η αλληλογραφία» της οµάδας «Πόλις». Αλλά επίκεινται και «Τρεις αδελφές» (όρα κατωτέρω…).
Προ 50ετίας

Ο θεατρικός συνεργάτης των «Νέων» γράφει τα εξής: Αρχισε χθες η «Πορεία»: Μια επαινετή κίνησις για την προβολή ελληνικών έργων, σ’ ένα νέο, µοντέρνο θέατρο, καλαίσθητα απλό. Εναρκτήριο, «Το άλλο κύµα», του πρωτοεµφανιζοµένου Ιωάννη Παπαβασιλείου. Ενα ακόµη έργο στα πρότυπα της µόδας των «Ωργισµένων νιάτων» και των «Ζαβολιάρηδων». Θέµα, οι δήθεν ανησυχίες των τεντυµπόυδων. Αρρωστηµένο, ασύνδετο, συγκεχυµένο, µε σοβαροφανείς αµπελοφιλοσοφίες. Κι ευτυχώς, έξω από την ελληνική πραγµατικότητα. Η παράστασις καλά ωργανωµένη από τον Αλέξη ∆αµιανό. Από τους ερµηνευτάς, καλύτερο το… αηδόνι! Οι περισσότεροι απ’ τους ηθοποιούς άπειροι. Ξεχώρισε η Παΐζη. Φυσικοί, ο Ζήκας και ο Πασχαλίδης. Εκφραστικό το σκηνικό του Γιώργου Βακαλό.

* 28 Ιανουα ρίου 1961. Κατά τηλεγραφικές πληροφορίες από τον Βόλο, ο θίασος Βασ. Αυλωνίτη, Γεωργίας Βασιλειάδου και Νίκου Ροζου, που άρχισε χθες τις εκεί παραστάσεις του, εσηµείωσε πρωτοφανή επιτυχία, οι δε εισπράξεις του ανήλθαν στις 23.000 δραχµές.

31 Ιανουαρίου 1961.

Απόψε ο θίασος ∆ηµήτρη Μυράτ θα εορτάση στο θέατρο «Άλφα» την 100ή παράστασι της περίφηµης κωµωδίας του Μαρσέλ Πανιόλ «Οι έµποροι της δόξας». Την πανηγυρική παράστασι θα προλογίση ο παλαίµαχος πρωταγωνιστής Μήτσος Μυράτ, (φωτογραφία) από τους πρώτους διδάξαντας του έργου.

1 Φεβρουαρίου 1961.

Η Αριάν Μνουσκίν και το «Θέατρο του Ηλιου» ξανά στην Αθήνα…

  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010
    • Tο τέταρτο κουδούνι

Ποιον γιατρό, καλέ; Τον κύριο Ντοµινίκ (ΣτροςΚαν); Γιατρό µε το στανιό; Επειδή αυτοαπεκλήθη «γιατρός»; Ε, όχι! Εχω µεγαλύτερη εµπιστοσύνη στον κύριο Μάκη. Αποφάσισα άλλωστε να µη συνεργάζοµαι µε τις δυνάµεις κατοχής… Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Η Αριάν Μνουσκίν (φωτογραφία) και το «Θέατρο του Ηλιου» της που ’χει γράψει ιστορία επανέρχονται για τρίτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών το προσεχές καλοκαίρι – αρκεί όλα να πάνε καλά µε τον προϋπολογισµό του για τον οποίο, παρά τις διαβεβαιώσεις, πολύ άγχεται ο πρόεδρός του Γιώργος Λούκος… Με το καινούργιο τους θέαµα – παίζεται ακόµα στο Παρίσι απ’ τον Σεπτέµβριο, µε εξαιρετική επιτυχία – «Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας (Αυγές)» που θα µπορούσε να µεταφραστεί και ως «Οι ναυαγοί της απεγνωσµένης προσπάθειας (Αυγές)». Μια παράσταση εµπνευσµένη από ένα ιδιαίτερο µυθιστόρηµα του Ιουλίου Βερν, που η πρώτη του εκδοχή γράφτηκε γύρω στο 1891 µε τον τίτλο «Στην Μαγγελανία» – η εκδοχή αυτή τυπώθηκε µόλις το 1999 – για να εκδοθεί το 1905, µετά το θάνατο του συγγραφέα, επεξεργασµένη απ’ το γιο του, τον Μισέλ, και µε τον τίτλο «Οι ναυαγοί του Ιωνάθαν».

Το µυθιστόρηµα – το κείµενο της παράστασης υπογράφει η εδώ και πολλά χρόνια µόνιµη συνεργάτιδα της οµάδας Ελέν Σιξού – διαδραµατίζεται σ’ ένα νησί κοντά στο ακρωτήριο Χορν όπου συναντώνται οι επιζήσαντες απ’ το ναυάγιο του πλοίου «Ιωνάθαν» το οποίο µετέφερε γύρω στα χίλια άτοµα. Ο άνθρωπος που τους έσωσε, ο Καού – Τζερ, ένας αναρχικός που µοιάζει, όµως, να ενεργεί αντίθετα προς τις ιδέες του, αναδεικνύεται, µέσα απ’ τις δύσκολες καταστάσεις, σε ηγέτη της οµάδας των ναυαγών.

Το «Θέατρο του Ηλιου», αν και υπάρχει απ’ το 1964 – σαράντα έξι χρόνια! –, κρατώντας, µολονότι λειτουργεί ως κολεκτίβα, µε τρόπο αξιοµνηµόνευτο τη συνοχή και την αποτελεσµατικότητά του, πρωτοεµφανίστηκε στην Ελλάδα – στο Κλειστό Ολυµπιακό Γυµναστήριο του Φαλήρου – µόλις το 2006, χάρη στο Φεστιβάλ Αθηνών – του Γιώργου Λούκου… –, θριαµβεύοντας µε το υπέροχο, µεγάλο του θέαµα «Το τελευταίο καραβανσαράι (Οδύσσειες)».

Και επανήλθε το επόµενο καλοκαίρι µε άλλη µια έξοχη – πιο «προσωπική» – παράσταση της Αριάν Μνουσκίν, τους «Εφήµερους», ενθουσιάζοντας και πάλι το κοινό.

Εκπόρθησε και την Κοµεντί Φρανσέζ. Η Λίλο Μπάουρ. Η ελβετίδα αλλά πολιτογραφηµένη βρετανή και µε διεθνή καριέρα ηθοποιός – απ’ τα βασικά στελέχη του «Τεάτρ ντε Κοµπλισιτέ», µε δουλειές κοντά σε σκηνοθέτες όπως ο Πίτερ Μπρουκ –, χορογράφος αλλά και σκηνοθέτρια.

 

Γνώριµή µας µε την τελευταία ιδιότητά της εδώ και αρκετά χρόνια στην Ελλάδα µέσω «Μικρής Πόρτας», Ξένιας Καλογεροπούλου και Θωµά Μοσχόπουλου – «Ο ελαφοβασιλιάς», «Ο Ροβινσώνας και ο Κρούσος» (γλυκύτατη παράσταση), «Grimm και Grimm» – και «Θεάτρου του Νότου», «Αµόρε» και Γιάννη Χουβαρδά – «Χειµωνιάτικο παραµύθι» (έξοχη δουλειά) – αλλά και από σεµινάρια που ’χει κάνει, η Λίλο Μπάουρ (φωτογραφία) µαθαίνω πως ανέβασε για τον ιστορικό γαλλικό θίασο στην αίθουσα του «Βιέ Κολοµπιέ» τα «Παντρολογήµατα» του Νικολάι Γκόγκολ. Με κριτικές εξαιρετικές στην «Μοντ» και στην «Φιγκαρό» και µε τόση επιτυχία που το θέατρο πρόσθεσε παραστάσεις.

Τι καλά που θα ’τανε να τη βλέπαµε κι εδώ την παράσταση αυτή!

Οταν η Λυρική Σκηνή δίνει δωρεάν παράσταση για τους άνεργους, τι ακριβώς εννοεί; Τους άνεργους που δηµιουργήθηκαν απ’ τις δεκάδες «µη ανανεώσεις συµβάσεων» που ’χει κάνει τους τελευταίους µήνες; Τι το ’θελε; Στο σπίτι του κρεµασµένου δε µιλάνε για σκοινί…

Εγραφα στο περασµένο «Τέταρτο Κουδούνι» για τους τρεις τσεχωφικούς «Γλάρους» που µετράει – προς το παρόν; – η φετινή σεζόν. ∆υο στην Αθήνα, ένας στην Καβάλα.

Πάντως το ρεκόρ της σεζόν 2002 – 2003, οπότε είχε βρέξει πάλι «Γλάρους», δεν ξεπερνιέται εύκολα: στην Αθήνα στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» απ’ την Μπέττυ Αρβανίτη σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη και στο «Θέατρο του Νέου Κόσµου» απ’ τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, στην Θεσσαλονίκη στην Πειραµατική Σκηνή της «Τέχνης» απ’ τον Νίκο Χατζηπαπά αλλά κι απ’ το «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας και στην Λάρισα απ’ το ∆ΗΠΕΘΕ της πόλης – το «Θεσσαλικό» – µε σκηνοθέτη τον Νίκο Χαραλάµπους. Πέντε συνολικά!

Την «ΙΣµήνη» του Γιάννη Ρίτσου θα ερµηνεύσει την άνοιξη, σε σκηνοθεσία, δραµατουργική επεξεργασία και διαµόρφωση σκηνικού χώρου Ασπας Τοµπούλη, η Κάτια Γέρου – µόλις κυκλοφόρησε απ’ τις Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο το βιβλίο της «Αλλάζοντας τους παλµούς της καρδιάς. Συζητήσεις για το θέατρο µε την Ιόλη Ανδρεάδη», ενώ τώρα και έως 23 Ιανουαρίου ερµηνεύει Μπλανς Ντιµπουά στο «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαµς στο ∆ΗΠΕΘΕ Πάτρας, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη, παράσταση που, µετά την Πάτρα, το Αγρίνιο και την Θεσσαλονίκη, θα δούµε τον Μάρτιο και στην Αθήνα, στο «Ιλίσια Ντενίση».

Ο µονόλογος του Ρίτσου µε την Κάτια Γέρου (φωτογραφία) θα παρουσιαστεί στο «Studio Κινητήρας» µε κοστούµια Κλερ Μπρέισγουελ, ηχητική µπάντα ∆ηµήτρη Ιατρόπουλου και φωτισµούς Ηλία Κωνσταντακόπουλου. Θα συµµετέχει ο Ηλιος Σαγίς.

Η «ΙΣµήνη» πρωτοπαρουσιάστηκε στη σκηνή τη σεζόν 1977 – ’78 απ’ την Θάλεια Καλλιγά σε σκηνοθεσία Νίκου Ραφτόπουλου – στο θέατρο «Κάβα».

Εκτοτε παίχτηκε απ’ την Ρένη Πιττακή σε σκηνοθεσία Στέφανου Κοτσίκου µε το ∆ΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων το καλοκαίρι του 1991, την Βάνα Πεφάνη σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα το 1992, την Ασπασία Παπαθανασίου µε το ∆ΗΠΕΘΕ Καλαµάτας και σκηνοθέτη τον Γιάννη Τσιώλη το 2002, την Κίττυ Αρσένη στους ∆ελφούς το 2004 και την Μίρκα Παπακωνσταντίνου σε σκηνoθεσία Νίκου Καραγέωργου και µε τον τίτλο «Εις µήνιν…» τo 2004.

Το «Τέταρτο Κουδούνι» απουσίασε δυο βδοµάδες – λόγω απεργίας και λόγω πρόωρης έκδοσης του σαββατιάτικου φύλλου. Λόγω χρήσης υπολοίπου αδείας θα απουσιάσει και τις δυο επόµενες Πέµπτες. Ραντεβού στις 20 Ιανουαρίου. Καλή χρονιά!

  • Προ 50ετίας

Απόψε στο «Κεντρικό» δεν θα δοθούν παραστάσεις διότι ο ∆ηµήτρης Χορν θεωρεί απαράδεκτο να εργάζωνται τα θέατρα την παραµονή των Χριστουγέννων.

24 ∆εκεµβρίου 1960.

Ο κόσµος του θεάτρου θρηνεί έναν διαλεχτό κωµικό, τον Απόστολο Αβδή, που πέθανε στις 4 το πρωί του Σαββάτου στο Ιπποκράτειο Νοσοκοµείο. Η κηδεία του έγινε χθες στις 10.30 το πρωί στο Νεκροταφείο της Αναστάσεως Πειραιώς, όπου και ετάφη στον οικογενειακό του τάφο.

26 ∆εκεµβρίου 1960.

Οι θεατρικοί κύκλοι έµειναν κατάπληκτοι από την πληροφορία που εδηµοσιεύθη σε χθεσινή πρωινή κυβερνητική εφηµερίδα, σύµφωνα µε την οποίαν πρόεδρος του ∆ιοικητικού Συµβουλίου του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος διορίζεται ο Γιώργος Θεοτοκάς και Γενικός ∆ιευθυντής ο Σωκράτης Καραντινός (φωτογραφία). Και οι δύο, ως γνωστόν, είναι µόνιµοι κάτοικοι Αθηνών και δεν είναι Μακεδόνες. Κακή εντύπωσι επροξένησε επίσης η πληροφορία ότι στο ∆ιοικητικό Συµβούλιο της νέας Κρατικής Σκηνής διορίζεται και ο επί θυγατρί γαµβρός του υπουργού Προεδρίας κ. Κ. Τσάτσου, καθηγητής κ. Συµεωνίδης.

* 26 ∆εκεµβρίου 1960

Η Σίλβια Πλαθ στο Γκάζι

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου 2010

«Σίλβια και Τεντ» είναι ο προσωρινός τίτλος της παράστασης που σχεδιάζει η Ασπα Τοµπούλη (φωτογραφία) για τον Μάρτιο στο καινούργιο θέατρο «Ολβιο», στο Γκάζι. Η ποιήτρια Σίλβια Πλαθ κι ο σύντροφός της στη ζωή και στην τέχνη, σύζυγός της και πατέρας των δυο παιδιών της, επίσης ποιητής, Τεντ Χιουζ είναι τα δυο πρόσωπα της σύνθεσης που ετοίµασε η ίδια µε στόχο µια διαδραστική περφόρµανς η οποία θα στηρίζεται πάνω σε κείµενα και των δυο ποιητών, σε βίντεο και µουσική.

Η Σίλβια Πλαθ κι ο Τεντ Χιουζ, τους οποίους θα ερµηνεύσουν δυο πολύ καλοί ηθοποιοί, η Μαρία Ζορµπά κι ο Γιάννης Στάνκογλου, δυο απ’ τα µυθικά πρόσωπα του 20ού αιώνα, ποιητές βαθιά αφοσιωµένοι στην τέχνη τους, άνθρωποι που έζησαν ένα θυελλώδες πάθος, παντρεύτηκαν, έκαναν δυο παιδιά και χώρισαν ύστερα από µια πολύ δύσκολη προσωπική σχέση, «ξανασυναντιούνται» στην παράσταση µετά την αυτοκτονία της καταθλιπτικής Πλαθ – στα τριάντα της, το 1963 – µέσα απ’ την ποιητική τους δηµιουργία. Μετά το θάνατό της, µέσα από ποιήµατά του, ο Χιουζ αρχίζει ένα διάλογο µε την Πλαθ ως πρόσωπο και µε την Πλαθ ως ποιήτρια ανατρέχοντας σε συγκεκριµένα γεγονότα της σχέσης τους και προσπαθώντας να εξηγήσει την τραγική κατάληξή της, τις ενοχές – ακόµα του επιρρίπτονται ευθύνες για την αυτοκτονία της Πλαθ – και τον πόνο που του προκάλεσε. (Ας σηµειωθεί πως κι ο γιος τους Νίκολας Χιουζ που η µητέρα του άφησε µωρό, µε κληρονοµικότητα στην κατάθλιψη, αυτοκτόνησε το 2009).

Σαράντα εφτά χρόνια µετά την τραγική αυτοκτονία της Πλαθ και δώδεκα µετά τον θάνατο (1998) του Χιουζ, η ποίηση και οι προσωπικότητές τους, ασυµβίβαστες, δηµιουργικές και αντιφατικές, εξακολουθούν προφανώς να γοητεύουν, να µαγνητίζουν και να απασχολούν.

Ο σκηνικός χώρος και τα κοστούµια της παράστασης θα ’ναι της Κλερ Μπρέισγουελ και η σύνθεση ήχων του ∆ηµήτρη Ιατρόπουλου.

Χαρακτηριστικό είναι πως η Ασπα Τοµπούλη άρχισε την καριέρα της ως σκηνοθέτρια τη σεζόν 1993-1994 – η παράσταση παίχτηκε και την επόµενη – στον Εξώστη του τότε «Εµπρός» µε το έργο «Γράµµατα στο σπίτι µου» της Ρόουζ Γκόλντενµπεργκ, που ακριβώς στην αλληλογραφία της Σίλβια Πλαθ µε την µητέρα της Ορέλια στηρίζεται.

Θα τριτώσει! «Γλάρος» του Αντόν Τσέχωφ – σ’ επανάληψη – απ’ τους «Pequod» σε σκηνοθεσία ∆ηµήτρη Ξανθόπουλου, «Γλάρος» µε σκηνοθέτη τον Γιάννη Μόρτζο και στο καινούργιο «∆ιάχρονο Θέατρο» της Μαίρης Βιδάλη, στην Αθήνα – σας τα ’γραφα.

Και τώρα διαβάζω πως «Γλάρο» ετοιµάζει για µέσα Ιανουαρίου και το ∆ΗΠΕΘΕ Καβάλας στο εκεί θέατρο «Αντιγόνη Βαλάκου». Σε σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή του Θοδωρή Αµπαζή (φωτογραφία )

µε Αρκάντινα την ∆ανάη Σαριδάκη, Τρεπλιόφ τον Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη, Μαρία Σαββίδου, Κωνσταντίνο Καλλιβρετάκη, ∆έσποινα Παπάζογλου κι άλλους.

Και – πού ξέρετε; – η σεζόν ακόµα στην αρχή της είναι… Το ήλπιζα. Και το περίµενα.

Αφότου είδα – κι άκουσα… –, εκεί στο υπόγειο του Ιδρύµατος «Μιχάλης Κακογιάννης», στο πλαίσιο του 1ου – κι όχι 10ου όπως γράφτηκε στο «Τέταρτο Κουδούνι», στις 11 Νοεµβρίου… – Low Budjet Festival που οργανώνει η καλή πολιτιστική ιστοσελίδα www. tosπrto.

gr του Λάκη Λαζόπουλου και της Αννας Βλαβιανού, το κεφάλαιο «Από το φίφτυ φίφτυ στον έρωτα», του έξοχου «∆ιπλού βιβλίου» του ∆ηµήτρη Χατζή, καθόλου «θεατροποιηµένο», απ’ τους «Pequod», ήτοι τον ∆ηµήτρη Ξανθόπουλο και την Αγγελική Παπαθεµελή, αυτοσκηνοθετηµένους – µια εξαίρετη δουλειά. Ηλπιζα πως αυτή η δουλειά θα ’χει συνέχεια. Και µαθαίνω, ενθουσιασµένος, πως θα ’χει. Τα παιδιά συζητούν να δουλέψουν πάνω σ’ ολόκληρο «Το διπλό βιβλίο».

Η ώρα της ∆ικαίωσης και της Επανόδου του ∆ηµήτρη Χατζή κάτι µου λέει πως φτάνει. Μήπως το Φεστιβάλ Αθηνών, που τείνει ευήκοον ους σε κάτι τέτοια, θα πρέπει να σκεφτεί ένα δίπτυχο Χατζή; Με «Το διπλό βιβλίο» των «Pequod» και «Το φονικό της Ιζαµπέλας Μόλναρ» που η ∆έσποινα Γκάτζιου µε το «Πρόχειρο Θέατρό» της – άλλοι σκεπτόµενοι νέοι του θεάτρου µας αυτοί – επίσης ετοιµάζει;

Την χαριτωµένη – κι αρκε τά τολµηρή… – κωµωδία (1970) των Αµερικανών Ρον Κλαρκ – Σαµ Μπόµπρικ «Norman, is that you?» – ένα ζευγάρι µεσήλικων Εβραίων µε προβλήµατα στη σχέση τους ανακαλύπτουν πως ο γιος τους είναι οµοφυλόφιλος και πως διατηρεί µάλιστα σχέση µ’ έναν άλλο άντρα, ιδέα µε την οποία, τελικά, µετά την αποτυχηµένη προσπάθειά του πατέρα να φέρει το γιο στον «ορθό» δρόµο µε τη µεσολάβηση µιας πόρνης, συµφιλιώνονται – ανέβασε χτες, σε µετάφρασή του και µε τον τίτλο «Τρελή συγκατοίκηση», ο – καλός ηθοποιός – Φώτης Σπύρος (φωτογραφία) – κρατώντας και το ρόλο του Μπεν Τσάµπερς, του πατέρα – στο φρέσκο – µόλις περσινό – και κοµψότατο, απ’ ό,τι µου λένε, «Μικρό Θέατρο» της Λάρισας που δηµιούργησε ο ∆ηµήτρης Καράτζιος. Μαζί του, ∆ηµήτρης Βογιατζής, ∆ηµήτρης Μαχαίρας, Μάχη Μακρίδου, Μαρκέλα Παπαρίζου.

Το έργο, που το 1976 έγινε και ταινία απ’ τον Τζορτζ Σλάτερ µε την εβραϊκή οικογένεια να µετατρέπεται σε αφροαµερικανική, πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1983 απ’ το θίασο Κώστα Ρηγόπουλου – Κάκιας Αναλυτή στο «Αθηνά» µε τον τίτλο «Η δικιά µας» σε σκηνοθεσία Πέτρου Λεωκράτη – µεγάλη επιτυχία έκανε τότε στην παράσταση ο Γιώργος Κωνσταντής. Το 2000 – 2001 το ανέβασε στο θέατρο «Μέλι» µε τον τίτλο «Κόκκινο βελούδο, στεγνό καθάρισµα» ο Γιώργος Θεοδοσιάδης ενώ το 2007 – 2008 το παρουσίασε στο θέατρο «Γκλόρια» και µε τον τίτλο «Σ’ αγαπώ µε τα ροζ» – κάθε φορά και µ’ άλλον τίτλο ανεβαίνει! – η Μαρία Αλιφέρη σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου.

Αναρωτιέµαι: αν αυτός που βλέπετε (φωτογραφία) δεν είναι ο Λάκης Λαζόπουλος, µακιγιαρισµένος για τις ανάγκες κάποιου ρόλου, τότε ποιος είναι; Ελάτε, όµως, που είναι ο Αϊνστάιν! Απίστευτο αλλά αληθινό. Η φωτογραφία είναι απ’ το εξώφυλλο του βιβλίου του Walter Isaacson «Αϊνστάιν. Η ζωή του και το σύµπαν» που ’χουν κυκλοφορήσει οι Εκδόσεις «Μοντέρνοι Καιροί». Μήπως πρέπει ο Λαζόπουλος να βρει ανάλογο έργο, να τον υποδυθεί, τελικά, τον Αϊνστάιν;
Προ 50ετίας

Απόψε στις 8.30 το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει το έργο του Ευγενίου Ο’ Νηλ «Τα εκατοµµύρια του Μάρκο Πόλο» κατά µετάφρασι Ι. Βαλαωρίτου, σκηνοθεσίαν Αλ. Σολοµού και µε σκηνογραφίες και κοστούµια Γ. Βακαλό. Λαµβάνουν µέρος οι Θάνος Κωτσόπουλος, Αντιγόνη Βαλάκου, Λυκ. Καλλέργης. Παντ. Ζερβός, Τάκης Γαλανός, Άρης Βλαχόπουλος και άλλοι.

15 ∆εκεµβρίου 1960.

Ο θεατρικός συνεργάτης των «ΝΕΩΝ» γράφει τα εξής: Για τα εκατόχρονα του Τσέχωφ, το Θέατρο Τέχνης ανέβασε χθες «Θείο Βάνια». Απλή ευκαιρία. Γιατί, ο Κάρολος Κουν πιστεύει στον Τσέχωφ. Το οµολογεί εγγράφως: Ο,τι καλύτερο µπορώ να δώσω είναι Τσέχωφ. Κι έχει δίκηο. Μόνο που, αυτή τη φορά, δεν πέτυχε απολύτως. Ηχθεσινή παράστασις ήταν πεσµένη. Είχε κάτι φτιαχτό. ∆εν είχε γνήσιο ύφος. Ούτε σύγκρισις µε τον «Θείο Βάνια», που ανέβασε ο ίδιος το 53 στο Εθνικό.

Φταίει, ίσως, το σηµερινό υλικό του: Τον εζηµίωσε, πρωτίστως, η παλαιά «µις» Αλεξάνδρα Λαδικού. ∆εν τον βοήθησε ο ∆ηµήτρης Παπαµιχαήλ. Ανησυχαστικά τυποποιηµένη η Καπελλαρή. Ούτε κι ο ίδιος στις καλές του. Ελπιδοφόρα, η εµφάνισις της Έφης Ροδίτη.

* 9 ∆εκεµβρίου 1960.

Επιστροφή µε «Νταντάδες»

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2010

Ο Γιώργος Σκούρτης επιστρέφει φέτος στη σκηνή µε δυο παλαιότερες επιτυχίες του.

Ο Γιάννης Ιορδανίδης ανέβασε στο «Ζίνα» το πρώτο του έργο, τους «Νταντάδες», µε Θύµιο Καρακατσάνη – ο οποίος έπαιζε στο πρώτο ανέβασµα του έργου, µεσούσης της δικτατορίας, το 1970, απ’ τον Γιώργο Λαζάνη στο «Θέατρο Τέχνης», στο Υπόγειο, ενώ το 1982 το παρουσίασε κι ο ίδιος στο «Αλάµπρα» µε την «Νέα Ελληνική Σκηνή» του σε σκηνοθεσία του συγγραφέα –, Γιώργο Κωνσταντίνου και Τάκη Χρυσικάκο.

Κι ο Γιώργος Αρµένης ανέβασε στο «Νέο Ελληνικό Θέατρο» του το σπονδυλωτό «Κοµµάτια και θρύψαλα» του Γιώργου Σκούρτη που ’χε ανεβάσει και το 1998/’99 – και επαναλάβει το 1999/2000. Αλλά εµπλουτισµένο, πια, µε τρία καινούργια κοµµάτια εξ ου κι ο εµπλουτισµένος τίτλος του «Κοµµάτια και θρύψαλα… 2010».

∆υο Σάφερ φιλοξενεί φέτος η ελληνική σκηνή. Τον Πίτερ Σάφερ της «Μαύρης κωµωδίας» που ’χει ανεβάσει ο Πέτρος Φιλιππίδης στο «Μουσούρη» – Τάσος Χαλκιάς, Ζέτα ∆ούκα, Πυγµαλίων ∆αδακαρίδης… Και τον Αντονι Σάφερ του «Σλουθ» που παίζουν για δεύτερη χρονιά – σπάνε τα ταµεία µού λένε – ο Γιώργος Κιµούλης κι ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης σε διασκευή / σκηνοθεσία τους στο «Αθηνών».

Ξέρετε, όµως, πως οι δυο – Αγγλοι – Σάφερ ήταν δίδυµοι; Γεννηµένοι το 1926. Κι ο µεν Πίτερ βρίσκεται εν ζωή, αλλά ο Αντονι έχει πεθάνει το 2001.

Ε λοιπόν, όχι. Η τρίπτυχη κωµωδία του Νιλ Σάιµον «Σουίτα στο Πλάζα» που παίζεται, µετά την περιοδεία της την περσινή χειµερινή σεζόν, στο «Αθηνά» µε µια «ολάνθιστη» Μίρκα Παπακωνσταντίνου και µε Αντώνη Καφετζόπουλο δεν «ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα τη θεατρική σεζόν 2005-2006 σε απόδοση Αλέξανδρου Ρήγα – ∆ηµήτρη Αποστόλου (σ.σ. στην ίδια στην οποία παρουσιάζεται και τώρα µε σκηνοθέτη τον πρώτο) και σκηνοθεσία Σταµάτη Φασουλή µε τον τίτλο “Τρεις φορές γυναίκα”» όπως διάβασα στο πρόγραµµα της τρέχουσας παράστασης. Οχι.

Το ανέβασµα στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Σοφία Φιλιππίδου µε Παύλο Κοντογιαννίδη, Γιάννη Ζουγανέλη, ∆ηµήτρη Μαυρόπουλο δεν ήταν το πρώτο ελληνικό.

Το πρώτο ελληνικό – το ‘χω δει! – έγινε ήδη απ’ τη σεζόν 1968-’69 – λίγους µήνες µετά την πρεµιέρα του έργου τον Φεβρουάριο του ’68 στο Μπρόντγουέι – στο τότε θέατρο «Βεργή» µε τον τίτλο «∆ιαµέρισµα στο ξενοδοχείο Πλάζα» απ’ το θίασο Κατερίνας – Αλέκου Αλεξανδράκη. Σε µετάφραση και σκηνοθεσία της ίδιας της Κατερίνας –ήταν η προτελευταία σεζόν, αν δεν κάνω λάθος, που η εξαίρετη κοµεντιέν εµφανιζόταν στη σκηνή πριν αποσυρθεί, έκτοτε έπαιξε σ’ άλλα τρία µόνον έργα.

Τη σεζόν 1981-’82 η κωµωδία ανέβηκε και στο «Κάππα» απ’ το θίασο Αλέκου Αλεξανδράκη – Νόνικας Γαληνέα σε µετάφρασή της και σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, µε τον τίτλο «Σουίτα για δύο».

Το µονόλογο του πρωτοεµφανιζόµενου θεσσαλονικιού συγγραφέα Ζάχου Βασιλείου «Το παγκάκι» – µονολογεί ένας απ’ τους χιλιάδες πια άστεγους που ζουν στα παγκάκια… – θα παίζει απ’ τις 20 ∆εκεµβρίου στο «Αλεκτον» ο Σπύρος Μπιµπίλας (φωτογραφία), σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη – παραγωγή του εταιρικού θιάσου του ΟΕΘ / ΣΕΗ «Συνθήκη». Ο οποίος, παράλληλα, θα παρουσιάζει το «Ρόσµερσχολµ» του Ιψεν σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη στο «Θέατρο της Ελπίδας».

«Το παγκάκι» τον Φεβρουάριο θα ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη.

Ξεκίνησε πέρσι τις παραστάσεις του: «Μην παίζεις µε τα χώµατα». Εξοχα κείµενα της Στέλλας Βλαχογιάννη, µεταποιηµένα σε θέατρο απ’ τη Σοφία Καραγιάννη και την Υρώ Μιχαλακάκου που συνυπογράφουν τη σκηνοθεσία, ερµηνεύονται απ’ τη Θεοδώρα Σιάρκου, την Ειρήνη Μουρελάτου και την ίδια τη Σοφία Καραγιάννη. Φέτος συνεχίζεται στο «Studio Μαυροµιχάλη». Αξίζει να το δείτε. Πάλλεται από ευαισθησία.

Η σκηνή σε µεσηµεριανάδικο. Μια απ’ τις µε IQ – έτσι λέµε πια στα ελληνικά τον ∆είκτη Νοηµοσύνης – ραδικιού αλλά θρασύτατες ξανθιές που το παρουσιάζουν θέτει ρητορικού τύπου «κουίζ» πριν προβληθεί το σχετικό βίντεο: «Είναι Βρετανός.

Αλλά, αν και Βρετανός, δεν είναι ξενέρωτος. Είναι σέξιιιι, εεεµ, είναι πολύ ωραίος τύπος, είναι τύ πος, εεεεµµ, τύπος χλεµπονιάρης » – έως και οι άλλοι, αναλόγου IQ αλλά επίσης θρασύτατοι, «συµπαρουσιαστές» την κοιτάζουν µε απορία – «είναι τύπος βρωµιάρης, είναιαιαι αλήτης… Να πέσει, τώρα, το βίντεο».

Ε, λοιπόν, το πνεύµα της – κινηµατογραφικής – ∆έσποινας Στυλιανοπούλου ζει, αυτό µας οδηγεί… Κι ο αθάνατος τύπος που δηµιούργησε η Αννα Παναγιωτοπούλου στην επιθεώρηση.

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Α, µε την ευκαιρία που την ανέφερα. Η ∆έσποινα Στυλιανοπούλου επανεµφανίζεται φέτος. Στο «Θέατρο της Ηµέρας» µε το οποίο διατηρεί σχέσεις φιλίας. Θα ‘ναι η Γιαγιά σε µια χριστουγεννιάτικη / πρωτοχρονιάτική παράσταση – θεατρικό παιχνίδι για τα παιδιά µε τον τίτλο «Γλυκογιορτινά παιχνίδια στης γιαγιάς » που θα παίζεται κάθε Κυριακή από 5 ∆εκεµβρίου έως και 9 Ιανουαρίου στην Κόκκινη Σκηνή του Θεάτρου, σε σκηνοθεσία και µε παιδαγωγική επιµέλεια Ανδροµάχης Μοντζολή. Μια γιαγιά που µπροστά στο αναµµένο τζάκι θα αναπολεί, θα νοσταλγεί και θα ονειρεύεται στιγµές απ’ τα Χριστούγεννα των παιδικών της χρόνων.

Γλυκός άνθρωπος, άµεση ηθοποιός – ξεσκολισµένη στην αµεσότητα µέσω της επιθεώρησης – η ∆έσποινα Στυλιανοπούλου, νοµίζω πως είναι µια πολύ καλή επιλογή για τη συγκεκριµένη παράσταση.

Αντόν Τσέχωφ (φωτογραφία): «Φοβάµαι όσους ψάχνουν πίσω από τις γραµµές των κειµένων µου και θέλουν µε κάθε θυσία να βρουν αν είµαι φιλελεύθερος ή συντηρητικός. ∆εν είµαι ούτε φιλελεύθερος ούτε συντηρητικός ούτε οπαδός της εξέλιξης των ειδών ούτε καλόγερος ούτε πλάσµα αδιάφορο για τον κόσµο. Θα ήθελα να ήµουν ένας ελεύθερος καλλιτέχνης, αυτό είναι όλο, και λυπάµαι που ο Θεός δε µου έδωσε τη δύναµη να γίνω τέτοιος».
Προ 50ετίας

Απόψε στις 9.45 µ.µ. ο θίασος ∆ηµήτρη Μυράτ δίδει στο θέατρο «Άλφα» την «πρώτη» του ωραίου έργου του Μαρσέλ Πανιόλ «Οι έµποροι της δόξας». Η ενδιαφέρουσα σκηνική δηµιουργία του διάσηµου Γάλλου συγγραφέως ανεβάζεται κατά σκηνοθεσία ∆ηµ.

Μυράτ και µε σκηνικά και κοστούµια Γιώργου Ανεµογιάννη. Στο έργο εκτός από τον ∆ηµήτρη Μυράτ και την Βούλα Ζουµπουλάκη ερµηνεύουν βασικούς ρόλους ο Γιάννης Αργύρης, ο Βύρων Πάλλης, η Κρινιώ Παππά, η Άννα Μπράτσου και άλλοι καλλιτέχναι. Εν τω µεταξύ χθες ο θίασος έκανε την τελευταία του γενική δοκιµή, η οποία άφησε άριστες εντυπώσεις.

2 ∆εκεµβρίου 1960.

Χθες ετερµάτισε τις παραστάσεις του στην Κοζάνη ο θίασος Τζέννης Καρέζη και σήµερα αναχωρεί στην Λάρισα, όπου αρχίζει τις παραστάσεις του µε το έργο του Ιάκ. Καµπανέλλη «Ήταν ένα κουτό κορίτσι». Την αποψινή πρεµιέρα θα προλογίση ο συγγραφεύς.

5 ∆εκεµβρίου 1960.

Την Τετάρτη 14 ∆εκεµβρίου και στις 7 µ.µ., θα γίνη στο θέατρο Έλσας Βεργή, η δεύτερη εκδήλωσις του «Μουσικού Κύκλου» του θεάτρου, µε την εµφάνισι της διακεκριµένης χορεύτριας Ζουζούς Γαζή – Νικολούδη.

6 ∆εκεµβρίου 1960.

Η Γιασµίνα Ρεζά με δυο έργα στην Αθήνα…

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010

Μια «λευκή» κωµωδία για τρεις άντρες – το έξοχο «Art» της Γιασµίνα Ρεζά  (φωτογραφία) – και µια «µαύρη» για τέσσερις γυναίκες – το «Κρεβ Κερ» τού Τενεσί Ουίλιαµς – θα παρουσιάζονται εναλλάξ στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου «Βαφείο – Λάκης Καραλής» υπό τον γενικό τίτλο «Black and White» απ’ την Εταιρεία Θεάτρου «Προσωδία» και το «Θέατρο Χρωµάτων» τού Γιώργου Βούρου – σε µετάφραση και σκηνοθεσία του και τα δυο.

Την 1η ∆εκεµβρίου θ’ αρχίσουν οι παραστάσεις του έργου του Τενεσί Ουίλιαµς – τέσσερις ολοµόναχες γυναίκες προσπαθούν να φτιάξουν τη ζωή τους προτού καταλήξουν στο ψυχιατρείο… – µε Μαρία Σκούπα, Πηνελόπη Σταυροπούλου, Ντοµένικα Ρέγκου, Ελένη Σταυράκη στη διανοµή. Το «Κρεβ Κερ», γραµµένο ως µονόπρακτο το 1976, πρωτοπαίχτηκε το 1978 αλλά ο συγγραφέας το ξαναδούλεψε και το µεγάλωσε για να πρωτοπαιχτεί µε την καινούργια του µορφή την επόµενη χρονιά. Στην Ελλάδα έχει πρωτοπαρουσιαστεί το 2000-2001, στο θέατρο «Σταθµός» (νυν «Αρώνη»), µε τον τίτλο «Μια υπέροχη Κυριακή για εκδροµή» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη και µε Σοφία Φιλιππίδου, Ελένη Γερασιµίδου, Αννα Κουρή, Ελενα Κορρέ στους τέσσερις ρόλους.

Στις 20 ∆εκεµβρίου θα κάνει την πρεµιέρα του το «Art» µε Ερρίκο Λίτση, Γιώργο Βούρο, Ευθύµη ∆ηµητρίου στη διανοµή. Το έργο (1994), που επίκεντρό του έχει τον… ολόλευκο πίνακα ενός µοντέρνου ζωγράφου και που πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα το 1998-’99 σε σκηνοθεσία Σταµάτη Φασουλή µε τον ίδιο, Γιώργο Κωνσταντίνου και Γιάννη Βούρο, ανεβαίνει για τρίτη φορά απ’ τον Γιώργο Βούρο µε διαφορετική διανοµή – η πρώτη στον «Ακάδηµο» το 2006-2007, η δεύτερη στο θέατρο «Σοφούλη» της Θεσσαλονίκης την επόµενη σεζόν.

Θα ’ναι δε το δεύτερο έργο της Γιασµίνα Ρεζά που παίζεται φέτος στην Αθήνα – το άλλο είναι «Ο θεός της σφαγής» που παρουσιάζεται µάλιστα σε µετάφραση επίσης του Γιώργου Βούρου στο «∆ανδουλάκη».

Ο Αντώνης Καλογρίδης ανέλαβε τελικά αντί της Ρούλας Πατεράκη να σκηνοθετήσει την Ελένη Ερήµου και τον Νίκο Γαλανό στην κωµωδία του Κεν Λούντβικ «Γίνε το µωρό µου» που ανεβαίνει στις 19 του µήνα στο «Καρέζη».

Η παλιά ελληνική κωµωδία αντέχει ακόµα. Ρίχνει – εµµέσως… – και καµιά µούτζα στη σύγχρονη ελληνική «κωµωδία». Την πλαστική και άνευ λόγου και αιτίας βρωµόστοµη. Αν η παράσταση τη σεβαστεί κιόλας… Κι η παράσταση του Γιάννη Μπέζου όχι µόνο σεβάστηκε, όχι µόνο ανέδειξε, όχι µόνο αγκάλιασε στοργικά αλλά εκτοξεύει το «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» του Γιώργου Τζαβέλλα. Χωρίς εξυπνακισµούς και στείρους «εκσυγχρονισµούς».

Μετά την «Θεία από το Σικάγο» και τον «Μπακαλόγατο» διά χειρός Πέτρου Φιλιππίδη, ιδού η επόµενη πρόταση στο είδος που τιµά έργο, σκηνοθέτη, ηθοποιούς και – βέβαια – το κοινό. Το οποίο, επίσης, την τιµά, µε την προσέλευσή του – προβλέπω µέλλον µε προοπτική τουλάχιστον τριετίας… Μην τη χάσετε! Το βρίσκω συγκινητικό. Οτι ο ∆ηµήτρης Χατζής µιλάει σε νέους, αξιόλογους ανθρώπους του θεάτρου µας. Στο περασµένο «Τέταρτο Κουδούνι» σάς έγραφα για το «Πρόχειρο Θέατρο» και την ∆έσποινα Γκάτζιου που ετοιµάζουν για τη σκηνή το διήγηµα του σπουδαίου πεζογράφου «Το φονικό της Ιζαµπέλας Μόλναρ».

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, την ίδια µέρα, ανακοινώνεται το – πολύ ενδιαφέρον και προσεκτικά σχεδιασµένο – πρόγραµµα του 10ου Low Budget Festival – θα προτιµούσα, βέβαια, έναν… λιγότερο αγγλόφωνο τίτλο – που οργανώνει (20 Νοεµβρίου µε 19 ∆εκεµβρίου) η – πολύ καλά σχεδιασµένη και πολύ καλά ενηµερωµένη – πολιτιστική ιστοσελίδα http://www.tospirto.net του Λάκη Λαζόπουλου και της Αννας Βλαβιανού. Και βλέπω πως οι σοβαροί «Pequod» θα παρουσιάσουν (23, 24, 25 Νοεµβρίου) το πέµπτο κεφάλαιο «Από το φίφτυ φίφτυ στον έρωτα» του αξεπέραστου µυθιστορήµατος «Το διπλό βιβλίο» του Χατζή. Σε σκηνοθεσία ∆ηµήτρη Ξανθόπουλου «µε τη συµβολή», όπως γράφουν, της Αγγελικής Παπαθεµελή – οι δυο τους θα παίζουν κιόλας. Το περιµένω.

∆όκτωρ Πέτρος Χατζόπουλος, κύριος Αύγουστος Κορτώ…

Πώς λέµε ∆όκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ; Οτι ο συγγραφέας παιδικών βιβλίων Πέτρος Χατζόπουλος είναι ένα και το αυτό πρόσωπο µε τον τολµηρό πεζογράφο Αύγουστο Κορτώ, γεγονός ούτε άγνωστο ούτε κρυφό, σας το ‘γραφα στο «Τέταρτο Κουδούνι», στις 12 Αυγούστου. Με την είδηση πως η Τατιάνα Λύγαρη θ’ ανέβαζε στο «Τρένο» της «στο Ρουφ» το πρώτο του θεατρικό έργο για παιδιά «Μυστήριο στο Τούνδρα Εξπρές».  Το οποίο έχει κάνει πια την πρεµιέρα του.

Να σας επισηµάνω µόνο πως ξαφνικά φέτος το φθινόπωρο ο πεζογράφος Κορτώ/Χατζόπου- λος (φωτογραφία) έχει διπλή παρουσία στην ελληνική σκηνή. ∆ιότι, πλην «Μυστηρίου», παρουσιάζεται – και µάλιστα για δεύτερη σεζόν – και στον «Φούρνο» έργο του – υπό το καθιερωµένο ψευδώνυµό του Αύγουστος Κορτώ: η Ελένη ∆ηµητροπούλου κι η ∆ήµητρα Βλάχου έχουν διασκευάσει ως µαύρη κωµωδία το πεζό του «Αυτοκτονώντας ασύστολα» (Εκδόσεις Καστανιώτη) που ’χει ανεβάσει η πρώτη.

«Ο Γ. Αυτιάς είναι για µένα το πανεπιστήµιο»: ο τίτλος συνέντευξης µιας κυρίας, συνεργάτριας του τηλεοπτικού «σταρ» στην εκποµπή του «Καληµέρα». Ετσι είναι, αν έτσι νοµίζετε. Αυτό, µάλλον, θα ’ναι που λένε «υποβάθµιση της παιδείας»…

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Αντόν Τσέχωφ: «Ο φαρισαϊσµός, η βλακεία και η αυθαιρεσία δε λυµαίνονται µόνο τα σπίτια των εµπόρων και τις φυλακές. Τα συναντώ και στους νέους, στο χώρο της επιστήµης και των γραµµάτων… Τα άγια των αγίων για µένα είναι η ελευθερία αντιµέτωπη µε τη βία και την ψευτιά» (Από το πρόγραµµα του «Γλάρου» που παρουσιάζει η οµάδα «Pequod»).

Η Ιζαµπέλα και το φονικό

  • Το τέταρτο κουδούνι
    Του Γιώργου Δ.Κ.Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010

Αυτό πάλι;… Που ο Μητσοτάκης έγινε ΠΑΣΟΚ; … Πού το πάτε;

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή…

«Τον σκότωσε». Οι δυο στε Οι δυο στεγνές, ξερές αυτές λέξεις που πέφτουν σα σφυριές και µε τις οποίες ο σπουδαίος Δηµήτρης Χατζής (φωτογραφία) ανοίγει το τρίτο και τελευταίο µέρος του εκτεταµένου διηγήµατός του «Το φονικό της Ιζαµπέλας Μόλναρ» στις «Σπουδές» του έχουν µείνει καρφωµένες στο µυαλό µου αφότου το διάβασα. Και χάρηκα µαθαίνοντας πως το (καθόλου) «Πρόχειρο Θέατρο» της Δέσποινας Γκάτζιου το δουλεύει ως θεατρική παράσταση «χωρίς καθόλου να παραβιάζει τον αφηγηµατικό του χαρακτήρα» όπως τονίζεται.

Σκηνοθετεί η Δέσποινα Γκάτζιου, η µουσική επιµέλεια είναι του Αλκίνοου Ιωαννίδη και παίζουν η ίδια και Ηλέκτρα Γεννατά, Γιώργος Γκάτζιος, Τζέλα Κωνσταντίνου, Ελίτα Κουνάδη, Ειρήνη Ράπτη, Μαρία Συριανού _ επτά πρόσωπα συνολικά, που τα δυο θα ’ναι επί σκηνής και τα πέντε στην πλατεία, ανάµεσα στους θεατές. Μόνο σκηνικό, µια πόρτα που γίνεται τραπέζι. Προς το παρόν αναζητούν χώρο όχι αµιγώς θεατρικό που να αποπνέει αίσθηση εργαστηρίου για να το παρουσιάσουν.

Διάβασα κι αυτή την παράγραφο στο δελτίο που µου ’στειλε η Δέσποινα Γκάτζιου:

«Το “Πρόχειρο Θέατρο” δεν είναι µια ακόµα θεατρική οµάδα αλλά ένα καταφύγιο µαστόρων της τέχνης του θεάτρου, οι οποίοι απελπισµένα αναζητούν ένα χώρο που θα φιλοξενεί την ανάγκη τους να εξασκούν την τέχνη αυτή. Είναι γεγονός ότι η µοίρα των σύγχρονων θεατρικών ηθοποιών – συνειδητά τους διαφοροποιώ απ’ τους τηλεοπτικούς – είναι η ανεργία. Πλειάδα σηµαντικότατων και ιδιαιτέρως καλλιεργηµένων ηθοποιών, µε εξαιρετικά προσόντα και λαµπρή εκπαίδευση, δεν έχουν καµία επαγγελµατική πρόσβαση στα θεατρικά δρώµενα του τόπου µας. Για να αποφύγουµε λοιπόν τον µαρασµό και την εξαφάνιση, δεδοµένου ότι η µακροχρόνια απουσία ενός τεχνίτη από την τέχνη του σηµαίνει αυτόµατα την κατάργησή του, αποφασίσαµε την ίδρυση του “Πρόχειρου Θεάτρου”. Λειτουργούµε ως εξής: καθηµερινά συναντιόµαστε εξασκούµενοι πάνω σε ένα δοσµένο θέµα, µε αφοσίωση, αυστηρότητα και ακραίο επαγγελµατισµό, ως εάν επρόκειτο για κανονική θεατρική παραγωγή.

Οµως ούτε χρήµατα υπάρχουν ούτε χώρος για να παρουσιάσουµε τη δουλειά µας. Ετσι, λοιπόν, το προϊόν του µόχθου µας έχει ελάχιστες ελπίδες να παρουσιαστεί στο κοινό». Και ντράπηκα. Για λογαριασµό του ελληνικού θεάτρου.

Γιατί; διότι είδα πέρσι στο «Θέατρο Τέχνης» της Φρυνίχου το «Café la Femme», την εξαίρετη –σας συνιστούσα να µην τη χάσετε – πρώτη δουλειά της οµάδας πάνω στο µονόπρακτο του Στρίντµπεργκ «Η πιο δυνατή».

Και προς το παρόν την παράσταση αυτή θα επαναλάβουν, ξαναδουλεµένη µε τρεις αντί επτά ηθοποιούς – Ειρήνη Ράπτη, Μάυ Χάννα, Δέσποινα Γκάτζιου που υπογράφει και τη σκηνοθεσία – στην καινούργια αίθουσα εκδηλώσεων των Εκδόσεων Αλεξάνδρεια – Σόλωνος 133 – από 19 Νοεµβρίου µέχρι 22 Δεκεµβρίου.

Ο δήµαρχος απλόχερα µοιράζει ονόµατα στο Δηµοτικό Θέατρο Κολωνού και «χαρίζει» κτίρια στο Θεατρικό Μουσείο, ο δήµαρχος Λαρισαίων εγκαινιάζει τα… νέα γραφεία, λέει, του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας – «Θεσσαλικού Θεάτρου», ο Δήµος Λαµιέων εγκαινιάζει το ανακαινισµένο Δηµοτικό Θέατρο Λαµίας… Εντελώς συµπτωµατικά, όλοι, στις παραµονές δηµοτικών εκλογών. Τη ευγενεί συµπράξει διαπλεκόµενων καλλιτεχνών – τι να σου κάνουν κι αυτοί… Και µε κλάκες χειροκροτητών, υποθέτω.

Αν δεν είναι περιοδεύοντες θίασοι ποικιλιών που απευθύνονται σε «περιορισµένης ευθύνης» κοινό το οποίο πιστεύουν πως θα τους τιµήσει – και να δείτε που θα τους τιµήσει! – µε το εισιτήριό του (όρα µε την ψήφο του), τότε ποιοι είναι; Τα µπουλούκια; Που ’χουν εκλείψει; Εδώ µιλάµε πια για… µεταµπουλούκια.

Καλά, στο 2010; Ή στην εποχή του Κωλέττη;

Θα ’λεγα να µην τη χάσετε να µην τη χάσετε µε τίποτα την παράσταση αυτή: «Παραλογές ή Μικρές καθηµερινές τραγωδίες». Απ’ την Οµάδα «Sforaris» στο «Βios».

Ο Γιάννης Καλαβριανός , ένας νέος µε σπουδές θεατρολογικές, έκανε την αποκοτιά – υπέροχη, όπως, τελικά, αποδείχτηκε αποκοτιά – να σµίξει τέσσερις σκοτεινές παραλογές – τα δηµοτικά µας τραγούδια για να το πω απλά – µε τον συγκλονιστικό µελαγχολικό λυρισµό της ποίησης του Τάσου Λειβαδίτη – ξαναθυµηθείτε τον ή ανακαλύψτε τον! – σ’ ένα στιβαρό σκηνικό δρώµενο. Τα πέντε κορίτσια – η Κίκα Γεωργίου, η Αννα Ελεφάντη, η Χριστίνα Μαξούρη, η Αναστασία Μποζοπούλου κι η Βασιλική Σαραντοπούλου – που κλήθηκαν να το υποστηρίξουν δίνουν την ψυχή τους. Σε µια αίθουσα κατάµεστη – όλο και πρόσθεταν µαξιλάρια στο πάτωµα ώσπου ν’ αρχίσει η παράσταση –, από νέους βασικά – συντριπτική πλειοψηφία. Αισιόδοξο σύµπτωµα στους δύσκολους καιρούς µας.

Συγκινήθηκα βαθιά Και το ουσιώδες ήταν πως δεν ήµουνα ο µόνος. Το βροντώδες χειροκρότηµα στο τέλος επιβεβαιώνει τα λεγόµενά µου. Εφυγα µε τον σκληρό ήχο των τσόκαρων της Αννας Ελεφάντη, της παιδοκτόνου της πρώτης παραλογής, στ’ αυτιά µου. Ακόµα µ’’ ακολουθεί. Το Ελληνικό Φεστιβάλ που ενέταξε την παράσταση αυτή στο πρόγραµµα του Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι που µας πέρασε πρέπει να ’ναι περήφανο.

Αλλη μια καινούργια θεατρική αίθουσα! Την ετοιµάζουν στον Βοτανικό – Κωνσταντινουπόλεως 127 – ο Γιώργος Φρατζεσκάκης– που κάνει καλή δουλειά στο θέατρο για παιδιά µε την «Κιβωτό» του – κι η Αννέτα Παπαθανασίου.

«Εliart» τ’ όνοµά της και φιλοδοξεί να φιλοξενήσει ενδιαφέρουσες θεατρικές δουλειές.

Παράλληλα ο Γιώργος Φρατζεσκάκης ετοιµάζει µε την «Κιβωτό» του, που φέτος θα στεγαστεί στο «Αλέκος Αλεξανδράκης» της Κυψέλης, το έργο του «Χρόνια πολλά, κύριε Αντερσεν», βασισµένο στα «Καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» αλλά και σε ήρωες άλλων παραµυθιών του Αντερσεν, και για τη νεοϊδρυθείσα Παιδική Σκηνή του Δήµου Κορυδαλλού το επίσης δικό του «Αστερόπαιδο». Ενώ ήδη απ’ την Παιδική Σκηνή του «Γκλόρια» παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία του «Το χρυσό κλειδί» του Κώστα Τσιάνου.

Φοβερό χιούµορ. Ανέκαθεν το διέθετε η Μίρκα Παπακωνσταντίνου. Και το διατηρεί. Στη σκηνή και εκτός σκηνής. Και µάλιστα χιούµορ αυτοσαρκαστικό. Πέθανα απ’ το γέλιο διαβάζοντας στη συνέντευξή της στα «ΝΕΑ», στη δική µας Δάφνη Κοντοδήµα, πως στην αφίσα του θεάτρου «Αθηνά» για το έργο «Σουίτα στο Πλάζα» στο οποίο παίζει – και σκίζει – δεν αναγνωρίζει, λόγω φώτοσοπ, τον εαυτό της και τον συµπρωταγωνιστή της Αντώνη Καφετζόπουλο αλλά σα να βλέπει «την εγγονή της µε τον ανιψιό του».

  • Προ 50ετίας

Την προσεχή Τετάρτη στο «Νέο Θέατρο» θα εορτασθή ένα από τα µεγαλύτερα καλλιτεχνικά γεγονότα των τελευταίων ετών. Ο θίασος του Βασίλη Διαµαντόπουλου και της Μαρίας Αλκαίου θα εορτάση την 500στή παράστασι του έργου του Κασσόνα «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια».

5 Νοεµβρίου 1960.

Το θέατρον «Κώστα Μουσούρη» που παρουσιάζει την κωµωδία του Τέρενς Ράττιγκαν «Ο πρίγκιψ και η χορεύτρια» έρχεται επικεφαλής των αθηναϊκών θεάτρων πρόζας εις εισπρακτικήν κίνησιν. Κατά τας 13 εργασίµους ηµέρας που παίζεται το έργον επραγµατοποίησε 12.000 περίπου εισιτήρια.

10 Νοεµβρίου 1960.

Σήµερα, στις 4 µ.µ. θα γίνη στο «Βασιλικό» η ανάγνωσις της κωµωδίας του Γρηγ. Ξενοπούλου «Πειρασµός», της οποίας θα αρχίσουν κανονικές δοκιµές. Η διανοµή του έργου έχει ως εξής: Μενέλαος Γεωργιάδης, ο Χριστόφορος Νέζερ, Κλειώ Γεωργιάδου, η Μιράντα, Αγγέλα Παπαστάµου, η Νέλλη Αγγελίδου, Νίκος Παπαστάµου, ο Νίκος Τζόγιας, Πολυξένη Δρογκά η Ελένη Νενεδάκη, Γιώργος Δρογκάς, ο Βασίλης Παπανίκας, Κρίτων Γεωργιάδης, ο Μιχ. Μπούχλης, Καλλιόπη, η Αντιγόνη Βαλάκου, Κοσµάς, ο Θεόδωρος Σαρρής, Μήτσος, ο Πέτρος Λοχαΐτης, Θεοδώρα, η Αθανασία Μουστάκα.

9 Νοεµβρίου 1960

Από τον νομπελίστα Λιόσα στον… Όμηρο Ευστρατιάδη!

  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010

Ακόµα θα πρέπει να πανηγυρίζουν στο «Επί Κολωνώ». Για το Νοµπέλ στον Μάριο Βάργκας Λιόσα.

Δεν ξέρω αν κάποιο ένστικτο οδήγησε την Ελένη Σκότη στον περουβιανό συγγραφέα και στην «Chunga» του που ‘χει ανεβάσει εκεί – διότι, ναι, στην Αθήνα παίζεται θεατρικό έργο του φετινού νοµπελίστα και µάλιστα για πρώτη φορά στην Ελλάδα και µάλιστα για δεύτερη σεζόν, µε µεγάλη επιτυχία, και µάλιστα η φετινή πρεµιέρα κατά σύµπτωση δόθηκε µια µόλις µέρα πριν απ’’ την ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδηµίας για το Νοµπέλ Λογοτεχνίας του 2010.

Αλλά ένα ενδιαφέρον έργο, µια καλή παράσταση και, κυρίως, µια σπουδαία ερµηνεία – σταθµός στην καριέρα της – απ’ ‘ την Καρυοφυλλιά Καραµπέτη στον επώνυµο ρόλο, ήτοι τα στοιχεία που ’’φεραν όλον αυτόν τον κόσµο στο «Επί Κολωνώ», σίγουρα θα «υποστηριχτούν» απ’’ το Νοµπέλ του ήδη αναγνωρισµένου εξαίρετου συγγραφέα.

Οπότε προβλέπω η προσέλευση να φουντώνει άρα… µακρότατη µακροηµέρευση. Του αξίζει και τους αξίζει.

Αν αρχίσετε – ή, ήδη, αρχίσατε – ν’’ ακούτε δηµάρχους – προεκλογική περίοδος… – να διαλαλούν τον πολιτισµό που προσφέρουν στους δηµότες τους, µην το χάψετε. Αν βρείτε και καµιά ντοµάτα πρόχειρη και φτηνή, ρίχτε την. Την ψήφο σας µόνο θένε. Διότι στα περιβόητα καλοκαιρινά «δηµοτικά φεστιβάλ» εννιά στις δέκα φορές πλέον η παράσταση ή η συναυλία δεν αγοράζεται. Ούτε το θέατρο παραχωρείται. Ενοίκιο ζητούν απ’’ τους περιφερόµενους το καλοκαίρι καλλιτέχνες – θιάσους κ.λπ. Ή ποσοστά. Κι απλώς τα τσεπώνουν.

Και τα περί πολιτισµού ας τ’’ αφήσουνε κατά µέρος…

Ενας Δήµος Αθηναίων – όπου περί πολιτιστικού αχταρµά πρόκειται, βέβαια, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία… –, ένας Δήµος Βύρωνα – που ’ναι, απ’’ ό,τι ακούω και καλοπληρωτής – και δυο τρεις ακόµα κούκοι δε φέρνουν, αλίµονο, την – δηµοτική πολιτιστική – άνοιξη…

Remake – ή µήπως sequel;

– του «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» – του Νο 1 ή του Νο 2; –, άκουσα πως ετοιµάζει ο σκηνοθέτης κ. Οµηρος Ευστρατιάδης – «Ο παρθενοκυνηγός», «Τροχονόµος Βαρβάρα, «Και ο πρώτος µατάκιας», «Αγόρια στην πορνεία», «Πιο θερµή κι από τον ήλιο», «Διαµάντια στο γυµνό σου σώµα», «Αχτύπητα καµάκια», «Ερωτισµός και πάθος» µεταξύ άλλων, στην πλούσια φιλµογραφία του.

Ο κ. Ευστρατιάδης κάνει ιστορικό come back στον κινηµατογράφο µεταπηδώντας απ’ την τηλεόραση όπου σκηνοθετεί τα «Παρατράγουδα» της κ. Πάνια. Η οποία θα παίζει (;), λέει, µεταξύ πολλών ανάλογων ονοµάτων, και στην ταινία. Οπως και «ταλέντα» της εκποµπής της – Κατέλης κ.λπ., κ.λπ. Αυτό είναι «Κινηµατογραφιστές στην οµίχλη»! Οχι οι άλλοι…

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Και όµως υπάρχει! Εγραφα στο «Τέταρτο Κουδούνι» της περασµένης Πέµπτης για την Μαριαλένα Κωτσάκη που υπέγραφε τη µετάφραση της καλοκαιρινής «Στρίγγλας που έγινε αρνάκι» του Θοδωρή Αθερίδη αλλά και της περσινής «Ελένης» του. Δεν την γνώριζα, δεν την είχα ακούσει, κανείς απ’’ όσους ρώτησα δεν την γνώριζαν και υποψιάστηκα πως είναι ψευδώνυµο – χωρίς όµως να το ψάξω περισσότερο. Και το υπονόησα. Και µου ‘’ρχεται απ’’ την – υπαρκτή – Μαριαλένα Κωτσάκη ένα e-mail και µε ρουµπώνει: η φωτογραφία της κι απ’’ το youtube ένα κλιπάκι µε τον Καζαντζίδη άδοντα – τι άλλο; – το… «Υπάρχω» του (των Νικολόπουλου – Πυθαγόρα, δηλαδή). Τέλειο!

Πτυχιούχος Επιστηµών, λάτρις του θεάτρου, που συνεργαζόταν µε το θεατρικό περιοδικό «Φουαγιέ» και συνεργάζεται µε το διαδικτυακό θεατρικό περιοδικό «Επί Σκηνής», η Μαριαλένα Κωτσάκη, για το ήθος και τη δύναµη της οποίας άκουσα στο µεταξύ τα καλύτερα λόγια, σίγουρα διαθέτει χιούµορ σπάνιο.

Η σκηνή σε µεσηµεριανάδικο. Μια απ’ τις µε ΙQ – έτσι λέµε πια στα ελληνικά τον Δείκτη Νοηµοσύνης – ραδικιού αλλά θρασύτατες ξανθές που το παρουσιάζουν θέτει «κουίζ» πριν προβληθεί το σχετικό βίντεο: «Είναι Βρετανός. Αλλά, αν και Βρετανός, δεν είναι ξενέρωτος. Είναι σέξιιιι, εεεµ, είναι πολύ ωραίος τύπος, είναι τύπος, εεεεµµ, τύπος χλεµπονιάρης» – έως και οι άλλοι, αναλόγου ΙQ αλλά επίσης θρασύτατοι, «συµπαρουσιαστές» την κοιτάζουν µε απορία – «είναι τύπος βρωµιάρης, είναιαιαι αλήτης… Να πέσει, τώρα, το βίντεο».

Ε, λοιπόν, το πνεύµα της – κινηµατογραφικής – Δέσποινας Στυλιανοπούλου ζει, αυτό µας οδηγεί… Κι ο αθάνατος τύπος που δηµιούργησε η Αννα Παναγιωτοπούλου στην επιθεώρηση. Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Αχ, αυτά τα παιδιά τα ατίθασα του θεάτρου µας… Και τι δεν επινοούν! (Κι εδώ που τα λέµε άριστα πράττουν, έτσι διοχετεύουν τη ζωντάνια τους στους δύσκολους αυτούς καιρούς κι έτσι κρατούν εµάς – όσους, εν πάση περιπτώσει, ενδιαφερόµαστε… – σε διαρκή εγρήγορση).

Αλλά, καλά: δεν έχω αντίρρηση να µε καλούν να δω παράσταση, σε σκηνοθεσία Δηµήτρη Φοινίτση που ’χει δώσει µερικά πολύ καλά δείγµατα, µε τον τίτλο «Dominatrix» – για την οποία κάτι διαβάζω περί «νοσηρής φαντασίας δίχως φραγµούς και όρια» και περί «ζωώδους σαρκικής επιθυµίας». Για να τη δω, όµως, να πρέπει να πάω, µεγάλος άνθρωπος, σε γκαρσονιέρα – «ερωτική φωλιά» της οποίας µάλιστα η διεύθυνση κρατείται µυστική και αποκαλύπτεται από τηλέφωνο – που, πάλι καλά, δεν αρχίζει από… 090 –, λίγη ώρα πριν απ’’ την έναρξη της παράστασης; Δε θα παρεξηγηθώ; Κάποτε έλεγαν µε συνωµοτικό ύφος «τον είδαν να τρυπώνει σε γκαρσονιέρα» και επρόκειτο για όνειδος… Εντάξει, εδώ πρόκειται για «Χώρο Δηµιουργίας Garconiera». Αλλά ποιος µε διαβεβαιώνει για το τι θα συµβεί εκεί µέσα; Ε; Τέλος πάντων, θα σφίξω τα δόντια – και τη ζώνη µου _ και θα πάω. Και γαία πυρί µειχθήτω. Μια ψυχή που ’ναι να βγει ας βγει. Για την τέχνη…

Προς το παρόν, το συγγραφικό ρεκόρ της σεζόν: το δίδυµο Θανάσης Παπαθανασίου – Μιχάλης Ρέππας. Αύριο που κάνει πρεµιέρα στο «Πειραιώς 131» το «Ράους» τους, η καινούργια τους κωµωδία, θα παίζονται στις αθηναϊκές σκηνές ταυτόχρονα τέσσερα έργα τους! Τα άλλα τρία, στο «Λαµπέτη» το «Συµπέθεροι απ’’ τα Τίρανα» για τρίτη χρονιά και για δεύτερη στο «Παλλάς» η «Μαρινέλλα. Το µιούζικαλ», στο «Εµπορικόν» η «Αττική οδός».

προ 50ετίας  

Ο θεατρικός συν εργάτης των «ΝΕΩΝ» γράφει τα εξής: Μύλος: Ο Ρόυ Βίκερς έγραψε την νουβέλλα «Διπλή εικόνα», οι άγγλοι Μακ Ντούγκαλ και Τεντ Άλλαν την µετέβαλαν σε οµιχλώδες λονδρέζικο αστυνοµικό δράµα, ο γάλλος Γκαµπριέλ Αρού σε… εξωφρενική παριζιάνικη κωµωδία, η Δέσπω Διαµαντίδου στο ραδιοφωνικό «Εγώ κι ο Άλλος», οι Αντωνίου και Δανιήλ στον ρωµιοποιηµένο κάπως «Δειλό και τολµηρό» και ο Δηµήτρης Χορν τον ανέβασε χθες στο «Κεντρικό». Το έργο, προς ευρυτέραν εµπορικήν εκµετάλλευσιν, φαρσοποιεί το αστυνοµικό δράµα. Φτιαχτό και αυθαίρετο, στηρίζεται σ’ ένα διαφανές εύρηµα. Λιµνάζει στην πρώτη πράξι, για ν’ αποκτήσει κάποιο ενδιαφέρον στην δεύτερη µε την τιράντα του Χορν. Τίποτε το ιδιαίτερο ως παράστασις. Ο Χορν συναρπάζει, βεβαίως, µε την δεξιοτεχνία του. Πολύ καλός ο Κ. Ρηγόπουλος. Και η µόνιµη πλέον επωδός: Ως πότε ο Δηµήτρης Χορν θα σπαταλά το ταλέντο του σε έργα που απευθύνονται στον ωραιόκοσµο που διασκεδάζει στην Αθηναία; *15 Οκτωβρίου 1960. Η επιτροπή Αδείας Ασκήσεως Επαγγέλµατος του Ηθοποιού απέρριψε την προσφυγή του Αλέξη Μινωτή κατά του Εθνικού Θεάτρου. […] Ως γνωστόν, ο Μινωτής προσέφυγε στην Επιτροπή Αδείας διότι στις διαφηµιστικές πινακίδες του «Εµπόρου της Βενετίας», έξω από το «Βασιλικό», το όνοµά του ανεφέρετο µετά το όνοµα της Βάσως Μανωλίδου. 16 Οκτωβρίου 1960.

Ο Γιώργος Διαλεγμένος θα ξαναγίνει «Σωτηράκης»!

Το τέταρτο κουδούνι
Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010

Τελικά, όµως, δε µάθαµε… Αυτός ο κύριος φορτηγατζής που, πάνω στο τζέρτζελο, δάγκωσε τον ταξίαρχο της αστυνοµίας ήταν εµβολιασµένος;

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Ο Γιώργος Διαλεγµένος επανεµφανίζεται φέτος στη σκηνή ύστερα από δεκατρία χρόνια – σ’’ όλη, πάντως, την καριέρα του, απ’ το 1962, την αποφοίτησή του απ’ τη δραµατική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» και την πρώτη του «επαγγελµατική» εµφάνιση µε το «Θέατρο Τέχνης» ως Κήρυκας στους αριστοφάνειους «Ορνιθες» του Κάρολου Κουν, στη θριαµβευτική τους παρουσίαση στο Παρίσι, στο πλαίσιο του «Θεάτρου των Εθνών», οι παρουσίες του στη σκηνή µάλλον αραιές ήταν.

Θα παίξει το ρόλο του µπαγαµπόντη Σωτηράκη στο ανθεκτικό στο χρόνο έργο του «Μάνα, µητέρα, µαµά» που πάει για δεύτερη σεζόν στο θέατρο «Βεάκη» σε ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη αντικαθιστώντας τον Πάνο Σκουρολιάκο που τελικά δεν παρέµεινε.

Μάνα και πάλι η Ντίνα Κώνστα και µαζί τους, και πάλι, Γιώργος Νινιός, Ελισάβετ Μουτάφη και Βάσω Γουλιελµάκη.

Ο Γιώργος Διαλεγµένος , στα εβδοµήντα του φέτος αλλά ακµαιότατος, έχει ξαναερµηνεύσει τον ίδιο ρόλο τριάντα χρόνια πριν, στο δεύτερο ανέβασµα του έργου του, τη σεζόν 1980 – ’ 81, στο τότε «Θέατρο του Πειραιά» – και σε επανάληψη, την επόµενη σεζόν, στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» –, απ’ τον Τάκη Βουτέρη. Ενώ η τελευταία φορά που ’ χει παίξει ήταν στο δεύτερο ανέβασµα του έργου του «Σε φιλώ στη µούρη» – στο θέατρο «Αναλυτή», το 1997 – 1998, απ’ το θίασο Κώστα Ρηγόπουλου – Κάκιας Αναλυτή (η τελευταία της εµφάνιση), σε σκηνοθεσία Γιώργου Ρεµούνδου.

Την κλάση της – κύρος, – κύρος, ήθος, µέγεθος, παράστηµα, κίνηση, ο τρόπος που πατάει τη σκηνή, συγκίνηση, έξοχα γαλλικά, έξοχα αγγλικά, έξοχα ιταλικά, φωνή λαγαρή, τραγούδι συναρπαστικό… κι όλα αυτά αρµονικά συνταιριασµένα – απέδειξε για άλλη µια φορά η – περίπου αυτοσκηνοθετηµένη – εκτυφλωτική Μαρία Ναυπλιώτου – Ντούσανκα στο πολύ ενδιαφέρον κοµµάτι – σαν µονόλογος µετά µουσικής – «Ηµερολόγια µιας θλιµµένης βασίλισσας» του Γκόραν Μπρέγκοβιτς, το οποίο είδα και άκουσα στο κατάµεστο Ηρώδειο που την καταχειροκρότησε. Και το οποίο θα δει και θ ’ ακούσει και η Θεσσαλονίκη στις 22 Νοεµβρίου. «Τι µας έµεινε Νικήτα / γύρνα πίσω σου και κοίτα» (Νίκος Γκάτσος, «Μελαγχολικό εµβατήριο» απ’ την «Αθανασία» του Μάνου Χατζιδάκι).

Και τώρα το τραγελαφικό εµβατήριο: «Προεκλογικός» επικήδειος στην κηδεία της Αννας Καλουτά, ένα κτίριο για το Θεατρικό Μουσείο – που δεν το χωράει ολόκληρο το Θεατρικό Μουσείο αλλά τι να κάνουν κι αυτοί οι έρµοι του Μουσείου, που χρόοονια τώρα ταλαιπωρούνται… –, το Ανοιχτό Δηµοτικό Θέατρο Κολωνού που βαφτίστηκε άρον άρον «Λάµπρος Κωνσταντάρας» αλλά ΚΑΙ «Γιάννης Γκιωνάκης» – γεγονός πρωτοφανές στα παγκόσµια θεατρικά χρονικά σ’ ένα θέατρο να δίνονται «τιµητικά» τα ονόµατα ΔΥΟ ηθοποιών µαζί (έως και προσβλητικό για τους «τιµώµενους» σε «πακέτο»…), ήτοι µ’ ένα σµπάρο δυο τρυγόνια, µπας κι αρπάξουµε καµιά ψήφο απ’ τους φαν και του Κωνσταντάρα και του Γκιωνάκη (φωτογραφία)… Ο δήµαρχός µας Νικήτας Μαυρογιαλούρος, ωχ, συγγνώµη, λάθος, Νικήτας Κακλαµάνης εννοώ, τα ’ ‘ χει «δώσει» όλα για το θέατρο ενόψει εκλογών… Για να δούµε τι ακόµα θα δούµε έως τις 7 Νοεµβρίου.

Αλήθεια, εντυπωσιακή η γκάµα – από Ευριπίδη έως Σαίξπηρ! – της κ. Μαριαλένας Κωτσάκη. Που εµφανίστηκε να υπογράφει τη µετάφραση της «Στρίγγλας» του Θοδωρή Αθερίδη – αλλά και δισέλιδο σηµείωµα για το έργο στο πρόγραµµα της παράστασης–, είχε όµως πρωτοεµφανιστεί (;) πέρσι να υπογράφει τη «µετάφραση – µετεγγραφή» – έτσι το λέγανε – της «Ελένης» του Θοδωρή Αθερίδη.

Τόσο νέα – εγώ τώρα την άκουσα για πρώτη φορά, νέα πρέπει να ‘ναι, αν και πολύ «αδρή», θα ’ λεγα, για κοπέλα η γλώσσα της στην «Στρίγγλα»… Και σεµνή. Οποιον ρώτησα κανείς δεν την ξέρει. Μου θύµισε εκείνον τον Οδυσσέα Νικάκη – παιδί φάντασµα. Που υπέγραψε τόσες και τόσες µεταφράσεις για το θίασο Τζένης Καρέζη – Κώστα Καζάκου αρχικά, Κώστα Καζάκου στη συνέχεια. Γκάµα να δείτε κι εκείνος… Και σεµνόοοος. «Φιλόλογος που δεν αγαπούσε τη δηµοσιότητα», όπως µας έλεγαν…

Και µια απορία µου . Εξωθεατρική. Αυτές οι κυρίες που βγαίνουνε στις πίστες γιατί ντύνονται έτσι; Για να τραγουδήσουνε; Ή – µε το µπαρδόν… – για να τις γ……νε;

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Εβλεπα καλοκαίρι στο «Αθήναιον» την επιθεώρηση «Πού πας, ρε Γιωργάκη, µε τέτοιον καιρό…», άκουγα τα κείµενα και σκεφτόµουνα πως Αλβανοί και λοιποί µετανάστες, οµοφυλόφιλοι και «κουλτουριάρηδες» συνεχίζουν, αν και έχουµε φτάσει στο 2010, να µην τυγχάνουν και τόσης στοργής απ’ την «ορθόδοξη επιθεώρηση»… Η οποία, µεταξύ µας, ανέκαθεν – για την «ορθόδοξη», την main stream, για να συνεννοούµαστε, οµιλώ, όχι για «Ελεύθερη Σκηνή», και «Θεσσαλικό», και Λαζόπουλο και Φασουλή, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, απ’ το ’ 50 και µετά – τη συντηρητική έως αντιδραστική πτέρυγα και το µικροαστισµό εξέφραζε… Για να µη µιλήσω για τον Ράφτη – ξεφωνηµένη που εµφανιζόταν στην σαιξπηρική «Στρίγγλα που έγινε αρνάκι» του Θοδωρή Αθερίδη. Που δεν ήταν – δεν ήταν; – και επιθεώρηση… Οι φετινές διακοπές Σεπτεµβρίου έληξαν για µένα.

Και πάλι µαζί. Κρατώ ένα παλιό τραγούδι που ένας Φίλος µού χάρισε: «Ι Don’t Want to Μiss a Τhing» των Αerosmith. Με πόνεσε και µε γλύκανε και µε ζέστανε. Και καθόρισε αυτό το καλοκαίρι µου – του 2010.

Καλό φθινόπωρο! Καλό χειµώνα! Εκτός απ’ τον απόλυτα λιτό και µε ενδιαφέροντα στοιχεία πειραµατικό τσεχωφικό «Γλάρο» που η στοχαστική οµάδα «Ρequod» παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά στην «Κnot Gallery» των Αµπελοκήπων σε σκηνοθεσία Δηµήτρη Ξανθόπουλου, θα ’χουµε και δεύτερο «Γλάρο» φέτος. Με σκηνοθέτη τον Γιάννη Μόρτζο. Απ’ το «Διάχρονο Θέατρο» της Μαίρης Βιδάλη µε έκπληξη διάβασα πως θα κάνει Νίνα κι όχι Αρκάντινα την οποία θα παίξει η Νίτα Παγώνη – που απέκτησε στέγη στον Νέο Κόσµο.
προ 50ετίας

Η πρωταγωνίστρια της ελληνικής µουσικής σκηνής Ζωζώ Νταλµάς που, συνεπεία ατυχήµατος, έχει πάθει αναπηρία στο πόδι, προσεβλήθη τώρα και από γλαύκωµα του δεξιού µατιού. Εν τω µεταξύ, παρά τη βεβαίωσι του υπουργείου Εργασίας, έπειτα από έγγραφο του Αυλαρχείου της Βασιλίσσης, ότι θα επιδιωχθή η αύξησις του αριθµού των τιµητικών συντάξεων, που χορηγεί το Ταµείον Συντάξεων Ηθοποιών, ώστε να ικανοποιηθούν ωρισµένοι διακριθέντες καλλιτέχναι, µεταξύ των οποίων και η Ζωζώ Νταλµάς, το ζήτηµα δεν ερρυθµίσθη ακόµη.

12 Οκτωβρίου 1960. Ο θεατρικός συνεργάσυνεργά- συνεργάτης των «Νέων» γράφει τα εξής: Για τρίτη φέτος χρονιά, ο Δηµήτρης Μυράτ προσφέρει Κοινωνικό Θέατρο: Χθες παρουσίασε τους «Δίκαιους» του Αλµπέρ Καµύ. Ενδιαφέρον έργο, αναµφισβήτητης ποιότητος, µε υψηλό κυρίως λόγο. Θέµα του, η Επανάστασις. Προσωπική η σκοπιά: Υπηρετεί την γνωστή θέσι του συγγραφέα για τον απελπισµένο ηρωισµό και την αξιοπρέπεια του ατόµου. Ξεπερασµένο, ίσως, µαρξιστικά. Δηµιουργεί αντιδράσεις, ανάλογα µε την τοποθέτησι του καθενός. Μια µεστή παράστασις, σκηνοθετηµένη από τον Δηµήτρη Μυράτ. Πολύ καλή και η προσωπική του δηµιουργία. Ξεχώρισαν επίσης Ζουµπουλάκη και Πάλλης. Τα λιτά σκηνικά έχουν την σφραγίδα της καλλιτεχνικής ευαισθησίας του Γιάννη Τσαρούχη.

* 13 Οκτωβρίου 1960.

Θεατρικές συστάσεις

  • Το τέταρτο κουδούνι

  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 1 Ιουλίου 2010

Προτείνω εν όψει της επετείου των 70 χρόνων απ’ τη βύθιση του ευδρόµου «Ελλη» έξω απ’ το λιµάνι της Τήνου, το ΓΕΝ να δώσει την άδεια να τοποθετηθούν στον σχετικό θαλάσσιο χώρο – πάνω απ’ το ναυάγιο – πλωτές εξέδρες που να παραχωρούνται σε εφοπλιστές και µοντέλες – τηλεπαρουσιάστριες για δεξιώσεις γάµων, βαπτίσεων κ.λπ. Γιατί, δηλαδή, έδωσαν τον «Αβέρωφ»;

  • Ολος ο κόσµος, µια σκηνή…
Το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο για έφηβους του Βρετανού Ντένις Κέλι «DΝΑ» θ’ ανεβάσει η Σοφία Βγενοπούλου τον Νοέµβριο στο «Θέατρο του Νέου Κόσµου», συµπαραγωγή του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου µε την οµάδα «Grasshoper» – η σκηνοθέτρια, δηλαδή, και οι ηθοποιοί που έκαναν, και µάλιστα εξαιρετικά, το επίσης για έφηβους «Chatroom» του Εντα Γουόλς στο «Χώρα» το 2008 – 2009 (η παράσταση άντεξε και την επόµενη, περσινή, σεζόν)–, σε µια προσπάθεια διάδοσης και καθιέρωσης στην Ελλάδα του θεάτρου για έφηβους.

Το έργο, γραµµένο ειδικά για έφηβους το 2007 στο πλαίσιο του προγράµµατος «Connections» που οργανώνει εδώ και δεκαεπτά χρόνια το Εθνικό Θέατρο της Βρετανίας – ήτοι παραγγελία σε καταξιωµένους συγγραφείς νέων έργων για να παιχτούν από νεανικές οµάδες µε την προϋπόθεση να αγγίζουν τους προβληµατισµούς των εφήβων, να κεντρίζουν το ενδιαφέρον τους και να κινητοποιούν τη δηµιουργικότητά τους – πρωτοπαρουσιάστηκε στο Εθνικό από εφηβικό θίασο την ίδια χρονιά, ξεχώρισε αµέσως και τον επόµενο χρόνο περιλήφθηκε στο επίσηµο ρεπερτόριό του και παραστάθηκε απ’ τον επαγγελµατικό του θίασο, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές.

Το «DΝΑ» αφηγείται την ιστορία ενός ατυχήµατος που συγκαλύπτεται και καταλήγει σε έγκληµα – µια εξαφάνιση αναστατώνει µια µακάρια επαρχιακή πόλη, µια παρέα εφήβων κρύβει ένα ένοχο µυστικό και µια κοινωνία ενηλίκων αναζητά εναγωνίως θύτες και θύµατα.

Τον Νεντ Κέλι, απ’ τις ανερχόµενες θεατρικές δυνάµεις της χώρας του – το τελευταίο του έργο «Οι θεοί κλαίνε» πρόσφατα ανέβηκε απ’ τον Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο µε πρωταγωνιστή τον Τζέρεµι Αϊρονς –, ήδη παιγµένο σε πολλές χώρες, στο αθηναϊκό κοινό το «Θέατρο του Νέου Κόσµου» θα τον συστήσει µε… µπαράζ, καθώς ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος θ’ ανεβάσει κι ο ίδιος, παράλληλα µε το «DΝΑ, το έργο του για ενήλικες «Ορφανά» (2009).

Στην Θεσσαλονίκη όµως έχει ήδη ανεβεί, πριν από λίγες µέρες, απ’ την οµάδα «Α4Μ», σε µετάφραση Ευγενίας Ταξοπούλου και σκηνοθεσία Αθηνάς Δράγκου, το έργο του «Μετά το τέλος» (2005), στο πλαίσιο του προγράµµατος «Χώρος Δράσης» του ΚΘΒΕ, στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών.

«Grasshoper» και «Θέατρο του Νέου Κόσµου», µέσα απ’ τη συνεργασία µε σχολεία δευτεροβάθµιας εκπαίδευσης, φιλοδοξούν να παρουσιάσουν κι ένα µίνι φεστιβάλ εφηβικού θεάτρου µε κείµενα και παραστάσεις των σχολείων που θα συµµετάσχουν, το οποίο θα πραγµατοποιηθεί στο «Θέατρο του Νέου Κόσµου» την άνοιξη του 2011.

Η νεαρή – και λίαν ευειδής… – Τζένη Θεωνά θα ’ναι το τέταρτο πρόσωπο στο «Οταν ο χρόνος σταµατά» (προσωρινός τίτλος) του Ντόναλντ Μάργκιουλις που θ’ ανεβάσει το χειµώνα η Νικαίτη Κοντούρη στο «Αλφα». Με Πέγκυ Τρικαλιώτη, Γιώργο Παρτσαλάκη – όπως σας έγραφα στο «Τέταρτο Κουδούνι», στις 17 Ιουνίου – και Κρατερό Κατσούλη.

Σίγουρα έχουντα δίκια τους τα δίκια τους οι διαµαρτυρόµενοι για αποκλεισµό ή µεγάλες µειώσεις στις επιχορηγήσεις που ανακοίνωσε µε καθυστέρηση ενός (!!!) χρόνου το υπουργείο Πολιτισµού. Σίγουρα είχε τα δίκια της κι η Γνωµοδοτική Επιτροπή. Εκείνο όµως που µε δέος διαπίστωσα στις περισσότερες επιστολές διαµαρτυρίας είναι η έπαρση. Καλή η αυτοπεποίθηση αλλά µισό βήµα απέχει απ’ την έπαρση. Κι εδώ έπαρση είδα. Πόση έπαρση! Και – κάποτε – αντιστρόφως ανάλογη προς τα καλλιτεχνικά αποτελέσµατα.

Δεν είναι µόνον Ηθοποιός – µε το ήτα κεφαλαίο. Είναι και Ανθρωπος – µε το άλφα ωσαύτως κεφαλαίο. Η Ολια Λαζαρίδου. Συνδυασµός σπάνιος… Ανοιχτή καρδιά, χωρίς µιζέριες, χωρίς µισαλλοδοξίες, ελεύθερo µυαλό, γενναιόδωρη, να τολµήσει, να προσφέρει δώθε – κείθε, να στηρίξει νέες οµάδες, να στηρίξει τα παιδιά της απεξάρτησης τού 18 Ανω… Μόλις έπαθε η – σπουδαία – Μαρίσσα Τριανταφυλλίδη, που ’χε αναλάβει τον επώνυµο ρόλο στην παράσταση του Βίκου Ναχµία για το Φεστιβάλ Αθηνών «Τα λόγια της Κασσάνδρας», ένα σοβαρό ατύχηµα – αναρριχήτρια ούσα, έπεσε και χτύπησε στη σπονδυλική στήλη – που την καθήλωσε και που ακόµα το παλεύει µε θετικά, πάντως, αποτελέσµατα – περαστικά! – αµέσως δέχτηκε να την αντικαταστήσει.

Και δεν ήταν µόνο ότι το αποτέλεσµα ήταν εξαιρετικό – ένας διακριτικός, απόλυτα λι τός αλλά ουσιαστικός «προβολέας» στο µονόλογο της Κασσάνδρας απ’ τον «Αγαµέµνονα» του Αισχύλου, όπου η φευγάτη, συναρπαστική Ολια Λαζαρίδου κι ο γειωµένος Βασίλης Καραµπούλας ιδανικά ισορρόπησαν στον ιδανικό για την παράσταση χώρο της Αποθήκης, στο «Πειραιώς 260», µε το τίποτα µεταµορφωµένο απ’ τον σπουδαίο εικαστικό Αγγελο Παπαδηµητρίου. Επραξε η Ολια Λαζαρίδου και άλλα ωραία. Για τα οποία δε δικαιούµαι να οµιλήσω.

Πολύ συγκινητικό να τα µαθαίνεις. Οπως συγκινητικό ήταν ότι η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδη, βγήκε στα κρυφά απ’ το ΚΑΤ και πήγε να δει, µε τον κορσέ, την παράσταση. Ετσι το θέατρο αποχτάει ψυχή… Σύγχυσις εξώφυλλο των «Οριζόντων» την περασµένη Πέµπτη στο «χτύπηµα» για «Το Τέταρτο Κουδούνι». Το έργο του Πάτρικ Μάρµπερ «Δεσποινίς Τζούλι», µια «εκδοχή» του στριντµπεργκικού «Δεσποινίς Julie», θ’ ανεβάσει η Μίνα Αδαµάκη µε Μαρία Σολωµού και Μάξιµο Μουµούρη στο «Τόπος Αλλού», όπως σαφώς έγραφα στη στήλη. Κι όχι το «Σόλο ντουέτο» του Τοµ Κεµπίνσκι. Αυτό θα το ανεβάσει η Ελένη Μποζά µε Μάνια Παπαδηµητρίου και Νίκο Αρβανίτη στην Β’ Σκηνή τού έναντι θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας», όπως επίσης σαφώς αναφερόταν σε άλλο σηµείο της στήλης. Ερχεται δωδεκάωρο Πέτερ Στάιν. Με Ντοστογιέφσκι – «Δαίµονες». «Πειραιώς 260» και Φεστιβάλ Αθηνών. Καρδιά µου καηµένη, πώς βαστάς και δε ραγίζεις…

  • Προ 50ετίας

Ο διάσηµος σκηνοθέτης Λουκίνο Βισκόντι και οι πρωταγωνισταί του Ευρωπαϊκού κινηµατογράφου Ρόµµυ Σνάιντερ και Αλαίν Ντελόν µετέβησαν προχθές στην Επίδαυρο και παρηκολούθησαν την παράστασι µε την τραγωδία του Ευριπίδου «Φοίνισσες».

  • 4 Ιουλίου 1960
Η συνέντευξις του Μάνου Χατζιδάκι που δηµοσιεύθηκε στον «Ταχυδρόµο» του περασµένου Σαββάτου εξ αιτίας της φράσεως «οι Έλληνες συνθέτες έχουν ένα κοινό γνώρισµα: Δεν ξέρουν µουσική!» που διετύπωσε ο δηµοφιλέστερος Έλλην συνθέτης, προεκάλεσε σάλον µεταξύ των συνθετών του ελαφρού ελληνικού τραγουδιού.
  • 5 Ιουλίου 1960
Η δημοφιλής πρωταγωνίστρια του µουσικού θεάτρου Καίτη Ντιριντάουα, η οποία ως τώρα εµφανιζόταν στην επιθεώρησι των Κ. Νικολαΐδη, Ηλ. Λυµπεροπούλου, Λ. Μιχαηλίδη και Γ. Οικονοµίδη «Φέρρυ – µπωτ» σε ένα µόνο ντουέττο µε τον Κώστα Χατζηχρήστο, το «Ήχος και φως», από σήµερα παρουσιάζει ένα καινούργιο «σόλο» της, που έχει τίτλο «Τα παιδιά του Πειραιά».