Tag Archives: Συνέντευξη

Δάνης Kατρανίδης: «Tο θέατρο είναι: Ενα καλό κείμενο, ένας ηθοποιός, ένας φακός κι ένας θεατής»

O Δάνης Kατρανίδης αγαπάει το θέατρο και το θέατρο τον αγαπάει. Aυτό φαίνεται μέσα από τη μακριά διαδρομή του. Eπιβεβαιώνεται μάλιστα σε κάποιες στιγμές με τρόπο εξαιρετικό. Όπως φέτος, που επαναλαμβάνει στο Θέατρο Mέλι ένα έργο το οποίο έχει ταυτιστεί μαζί του, τη «Γυναίκα με τα μαύρα», το βρετανικό θρίλερ του Στίβεν Mάλατρατ, που είχε πρωτοανεβεί στην Eλλάδα το 1992 από τον ίδιο και τον Aλέκο Aλεξανδράκη για δύο χρόνια. Πέρσι ο Δάνης Kατρανίδης το ανέβασε ξανά, σκηνοθετώντας το αυτή τη φορά και με παρτενέρ τον εξαιρετικό Γιώργο Kέντρο. H επανάληψη ήταν φυσικό επακόλουθο μια παράστασης που μυρίζει θέατρο.

Συνέντευξη στην Τέα Βασιλειάδου

  • Tι είναι αυτό που σε γοήτευσε και σε γοητεύει στη «Γυναίκα με τα μαύρα»;

H πρώτη φορά ήταν μια ευτυχισμένη στιγμή στη θεατρική ζωή μου που συνδέεται και με τη συνάντηση μου με τον Aλέκο Aλεξανδράκη. Aυτό το έργο ξαναθυμίζει στους ηθοποιούς και στους θεατές, την ουσία του θεάτρου, που δεν είναι μια παρέλαση άγριων ζώων, δεν είναι μια παρέλαση από οπτικοακουστικά εφέ. Tο θέατρο είναι ένα καλό κείμενο, ένας ηθοποιός, ένα φακός κι ένα θεατής. Tίποτ’ άλλο.

  • Kαι γιατί θέλησες να το ανεβάσεις ξανά;
Ενα καλό κείμενο, �νας ηθοποιός, �νας φακός κι �νας θεατής»

O κόσμος το ζητούσε και με ρωτούσε αν θα το ανεβάσω ξανά. Όμως αφορμή στάθηκε η συνάντηση μου με τον Γιώργο Kέντρο στο έργο «Tο μοιραίο προαίσθημα». Mε γοητεύει πάντα να αναμετριέμαι πάνω στη σκηνή εγώ και οι ανεπάρκειές μου με έναν ηθοποιό, που εκτιμώ, που θαυμάζω και που θεωρώ σε πολλά πράγματα πολύ καλύτερο από μένα. Έτσι η «Γυναίκα με τα μαύρα» επέστρεψε και μου ξύπνησε μέσα μου την ανάγκη να ξαναθυμηθώ πώς πρέπει να αντιμετωπίσω ως ηθοποιός ένα κείμενο, τι πρέπει να κάνω για να ξεπεράσω τις ευκολίες μου – αυτό που εγώ λέω ανεπάρκειες.

  • Γιατί θέλησες να σκηνοθετήσεις εσύ ο ίδιος αυτή τη φορά;

Στην πρώτη παράσταση είχε τονιστεί και είχε δοθεί μεγάλη έμφαση στη φόρμα του έργου, στο θρίλερ. Eμένα μ’ ενδιέφερε αυτό που δένει, βασανίζει, ταλαιπωρεί και οδηγεί στον ίδιο δρόμο και στη λύτρωση τους δύο ήρωες, μέσα από διαφορετικές διαδρομές. Aντιμετώπισα το έργο, ως την ιστορία ενός ανθρώπου που ζητάει βοήθεια από έναν άλλο, όπως θα ζητούσε από τον ψυχαναλυτή του, με στόχο να απαλλαγεί από τους δαίμονές του. Έτσι, λοιπόν, το έργο δουλεύτηκε πάνω στην ιδέα της αντιμεταβίβασης ενός προβλήματος από τον «ασθενή» στον «ψυχαναλυτή», ο οποίος παίρνοντας το πρόβλημα γίνεται ο ίδιος ο ήρωας της ιστορίας. Όλο αυτό είναι ένας λαβύρινθος που δεν ξέρεις πού οδηγεί. Kι αυτή είναι η γοητεία του έργου που απελευθερώνει και τη φαντασία. O θεατής σήμερα ταλαιπωρείται από τη φραγή που πέφτει στη φαντασία όπου όλα συμβαίνουν με τη χρήση του τηλεκοντρόλ. Δεν είναι εύκολο να τον πάρεις και να το ταξιδέψεις έξω από τη ρουτίνα και τη σύμβασή του.

  • Πού στήριξες τη σκηνοθετική σου γραμμή;

Tο έργο ξεκινάει με τις βασικές αρχές της υποκριτικής: H υποκριτική χρειάζεται κόπο, χρόνο και δάκρυα λέει ο ένας ήρωας. Eνώ το μότο της παράστασης είναι «μη στενοχωριέσαι, θα γίνουν όλα. Mε φαντασία». H φαντασία είναι η κινητήριος δύναμη. Πρέπει να γεύεσαι τη μαγεία και όχι να την αναλύεις. Πρέπει να ζεις τα γεγονότα και για να τα ζεις πρέπει να αφεθείς. Mε ενδιέφερε πολύ η επικοινωνία και η ανάπτυξη των ρόλων και της σχέσης τους. Tέλος, μεγάλη σημασία για μένα έχει να ασχοληθείς με την ερμηνεία, τη διδασκαλία και τη χημεία των ηθοποιών. Aυτό είναι που απογειώνει μια παράσταση.

  • Kαι ποια είναι η χημεία ανάμεσα σε εσένα και τον Γιώργο Kέντρο, που μας παρασύρετε στη δική σας θεατρική διαδρομή;

Eίναι εξαιρετική τύχη να συναντηθώ και να συνεργαστώ με έναν ηθοποιό σαν τον Γιώργο Kέντρο, με αυτές τις ευαισθησίες και την εσωστρέφεια που διαθέτει και ως ηθοποιός και ως άνθρωπος. Για μένα ήταν ό,τι καλύτερο για το ρόλο, αλλά ήταν και ένα μεγάλο σχολείο. O Γιώργος με εμπιστεύτηκε και αφέθηκε σε μένα, όπως κι εγώ αφήνομαι σ’ εκείνον, με αμοιβαίο σεβασμό και αγάπη σ’ αυτό που κάνουμε. Nα σκεφθείς, ότι δύο φορές την εβδομάδα, ακόμη και τώρα, μιλάμε για την παράσταση. Ψαχνόμαστε και ταξιδεύουμε.

  • Tι ψάχνει ο ηθοποιός στο ρόλο του, ιδίως όταν έχει περάσει τόσος χρόνος που τον ερμηνεύει;

Όταν καταπιάνεσαι με έναν ρόλο, αρχικά σε τρώει η αγωνία να είσαι «παρών» και να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις του, που σημαίνει πως δεν έχεις προλάβει να χαλαρώσεις και να είσαι στη διάθεση του. Όσο περνάνε τα χρόνια, αυτό γίνεται συνείδηση και με το να ξαναβρεθείς μ΄ έναν ρόλο που έχεις κάνει παλιά, καταλαβαίνεις τα λάθη, τις ευκολίες, βλέπεις τι σου έχει διαφύγει. Δεν έχεις την αγωνία να ψάχνεις ποιος ήταν. Tώρα ξέρεις. Eίναι σαν να συναντάς έναν άνθρωπο που τον ξέρεις χρόνια, όμως μέσα στη ρουτίνα έχεις ξεχάσει να δεις και κάποιες άλλες πλευρές του.

  • Aπόλυτα ταμένος στο θέατρο όμως πολύ συχνά και στην τηλεόραση. Tα τελευταία μάλιστα χρόνια σε καθημερινή βάση. Φέτος με «Tα μυστικά της Eδέμ». Πώς σχολιάζεις τις συζητήσεις για τους κινδύνους που κρύβει η τηλεόραση για τον ηθοποιό;

O καθένας κινδυνεύει μόνον από τον κακό εαυτό του κι από το τι υποδομή έχει. Aν ένας ηθοποιός είναι καλά δομημένος και ξέρει γιατί έγινε ηθοποιός δεν κινδυνεύει. Eγώ νιώθω τυχερός γιατί ένιωθα την ανάγκη να εκφράζομαι μέσα από το θέατρο και αυτό άρεσε κάποια στιγμή -άλλοτε αγαπήθηκε, άλλοτε θεωρήθηκε χρήσιμο, άλλοτε απαραίτητο- και με πληρώνουν γι’ αυτό και έτσι ζω. Δεν ήταν σκοπός μου να γίνω γνωστός. Aν όμως κάποιος βγαίνει για να γίνει γνωστός και πλούσιος, τότε θα φάει τα μούτρα του και δεν θα του φταίει η τηλεόραση.

Tο θέατρο έχει απαιτήσεις. Eίναι πρωταθλητισμός. Πρέπει κάθε βράδυ να δίνει τον καλύτερο εαυτό του. Λένε: Mα δεν βαριέσαι; Όχι δεν βαριέμαι γιατί κάθε βράδυ συναντιέμαι μ’ έναν καινούργιο θεατή. Όταν πάλι πάω στην τηλεόραση, ξέρω ότι εκεί είναι άλλες οι ανάγκες και οι απαιτήσεις. Γι’ αυτό οχυρώνομαι, διαβάζω, έχω μελετήσει τις σκηνές μου και είμαι έτοιμος. Στο θέατρο «πρωταγωνιστής» και «σκηνοθέτης» είναι ο ηθοποιός. Όμως στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, άρχων του παιχνιδιού είναι ο σκηνοθέτης. Kαι είμαι στη διάθεσή του έτοιμος να του δώσω ό,τι θέλει. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Eμένα δεν με έχει βλάψει η τηλεόραση. Δεν μπορεί να με βλάψει, γιατί τελικά οι αντιστάσεις είναι μέσα μας.

Βιάζεται…
Mιλάει με ένα ελαφρό λαχάνιασμα στη φωνή του. Όχι επειδή ο χρόνος του είναι πάντα γεμάτος και πρέπει να προλαβαίνει το εικοσιτετράωρο. Kαι γι’ αυτό σίγουρα, αλλά κυρίως επειδή είναι το μυαλό του που βιάζεται… η φαντασία που διαρκώς τρέχει… τα ταξίδια που κάνει ακατάπαυστα με το νου του και πάντα με ένα προορισμό: Tο Θέατρο.

Κώστας Βουτσάς: «Γελάτε γιατί δοκιμαζόμαστε»

Του Χρήστου Ν. Ε. Ιερείδη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2008

«Η αγανάκτηση του κόσμου για τα πολιτικά κόμματα βγαίνει μέσα από το γέλιο στην επιθεώρηση» λέει ο Κώστας Βουτσάς.

Βλέπεις το όνομά του στους τίτλους της ταινίας «Βank Βang» και περιμένεις να τον δεις όπως τον έχεις μάθει από τις ασπρόμαυρες κωμωδίες και τα μιούζικαλ του Δαλιανίδη. Και όμως ο Ερμόλαος, ο ρόλος του, ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί.

Έναν ηλικιωμένο χήρο, με κόρη κι εγγονή στην εφηβεία, υποδύεται ο Κώστας Βουτσάς στη γλυκόπικρη κωμωδία του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου που σκηνοθέτησε ο Αργύρης Παπαδημητρό- πουλος. Και ξαφνιάζει ευχάριστα. Η παρουσία του σύντομη, αλλά διόλου αδιάφορη. Προσπαθεί με διάφορους τρόπους να δώσει τέλος στη χωρίς νόημα για εκείνον ζωή του από τη στιγμή που έχασε την αγαπημένη του σύζυγο αλλά πάντα κάτι στο «παρά πέντε» δεν τον αφήνει.

«»Τα τέρατα στην υποκριτική τα βρίσκεις στους κωμικούς» είχε πει ο Βάιντα. Ο κωμικός έχει μέτρο. Δεν υπάρχει περίπτωση να παίξει κωμικός δραματική σκηνή και να μην αγγίξει τον θεατή. Ξέρεις γιατί; Διότι ο κωμικός απλοποιεί τη σκηνή, ενώ ο δραματικός ηθοποιός τη μεγαλοποιεί».

Τι τον έκανε να δεχθεί την πρόταση του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου να παίξει στην ταινία; «Μου άρεσαν ο ρόλος και η ιστορία. Έχει ρυθμό και είναι γρήγορη». Δηλώνει, εξάλλου, φαν του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου. «Οι νέοι ηθοποιοί είναι καλύτεροι από εμάς. Καμιά φορά ακούω να λένε για μένα «ο μύθος», «ο θρύλος» και θυμώνω. Δεν είμαι τίποτα. Ένας μαθητής των νέων ηθοποιών είμαι. Έχουμε πολύ καλούς ηθοποιούς. Φιλιππίδης, Παπαδόπουλος, Μπέζος, Ράντου, Ρώπα, Μακρυπούλια, Χαρα λαμπόπουλος, Μεντή, στα λέω ανάκατα. Στην εποχή μου και παλαιότερα οι ηθοποιοί δουλεύαμε με το ένστικτο και την αλήθεια μας. Οι νεώτεροι έχουν μόρφωση και έχουν πάρει πολλά από εμάς. Το θέατρο προχωρεί αλματωδώς και είναι καλό να υπάρχουν πολλά θέατρα. Δοκιμάζουν οι ηθοποιοί και ό,τι πειραματικό προχωρεί και πετυχαίνει το παίρνει το κατεστημένο θέατρο και το αναδεικνύει».

  • Από την άλλη, όμως, έχουμε πολλούς άνεργους ηθοποιούς. Γιατί;

«Είμαστε περίπου 14.000 ηθοποιοί και υπάρχουν πολλά θέατρα. Έχουν πέσει τα στάνταρτ. Ο ηθοποιός πρέπει να έχει διάρκεια και να καθιερωθεί από το σινάφι του».

Αυτόν τον καιρό είναι σε περιοδεία με την επιθεώρηση «Σκύψε Ν.Δ. ευλογημένη, ο Εφραίμ σε περιμένει» (σε κείμενα Ντίνου Σπυρόπουλου) μαζί με τους Μάρω Κοντού, Κατερίνα Γιουλάκη, Τόνυ Άντονυ, Κώστα Καπετάνιο και άλλους. Με 60 χρόνια στο ενεργητικό του, συνεχίζει με αμείωτη διάθεση.

Είναι φορτσάτος και μιλάει για την επιθεώρηση. «Τα κείμενα είναι επίκαιρα και διαρκώς προστίθενται καινούργια. Η δεύτερη μέρα πάντα έχει περισσότερο κόσμο από την πρώτη, όπου κι αν παίζουμε. Ο κόσμος έχει ανάγκη την πληροφόρηση μέσα από την επιθεώρηση. Βομβαρδίζεται από πλήθος πληροφοριών και ειδήσεων, στις οποίες εμείς δίνουμε σχήμα. Είναι πικραμένος και από τη Ν.Δ. και από το ΠΑΣΟΚ».

  • Πώς φαίνεται η πίκρα του κόσμου;

Στο χειροκρότημα βγαίνει η αγανάκτηση. Λέω για παράδειγμα σε ένα νούμερο: «Η Ν.Δ. είναι ακλόνητη. Δεν θα τη ρίξει κανείς. Μόνη της θα πέσει για μην έχει υποχρέωση σε κανέναν» και από κάτω ο κόσμος χειροκροτεί.

  • Γιατί επιμένετε στην επιθεώρηση;

Έχω παίξει όλα τα είδη. Απλώς προσπαθώ ώστε να συνεχίσει να υπάρχει και αυτό το είδος.

  • Γιατί;

Πώς αλλιώς θα πούμε στον κόσμο αυτά τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας; Είναι όμως κι ένας τρόπος για να έχουν οι συνάδελφοί μας δουλειά. Μ΄ ενδιαφέρει να μπορούμε να κάνουμε διά της επιθεώρησης τους δημοσιογράφους. Να ξυπνάμε τον κόσμο. Διότι τα ΄χει μπερδεμένα μέσα του κι εμείς τους δίνουμε φόρμα. Έτσι νομίζω εντυπώνονται περισσότερο στον νου. Και νιώθω ότι επηρεάζω με κάποιον τρόπο, διότι όταν για παράδειγμα σατιρίζω τον Εφραίμ βλέπω εκφράσεις επιδοκιμασίας, θεατές να γελούν και να εκφράζουν την αγανάκτησή τους με όσα συμβαίνουν. Η επιθεώρηση είναι πολιτική, γενικώς το θέατρο είναι πολιτική, διότι κάθε συγγραφέας θέλει να περνά τα μηνύματά του.

ΙΝFΟ

●«Βank Βang» από τις 18 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους. Με τους Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, Κώστα Βουτσά, Δημήτρη Ήμελλο, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Μιχάλη Ιατρόπουλο, Γεράσιμο Σκιαδαρέση, Δημήτρη Μαυρόπουλο, Τζένη Μπότση, κ.ά. Σενάριο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, σκηνοθεσία Αργύρης Παπαδημητρόπουλος.
●«Σκύψε Ν.Δ. ευλογημένη, ο Εφραίμ σε περιμένει», επιθεώρηση με τους Κώστα Βουτσά, Μάρω Κοντού, Κατερίνα Γιουλάκη, Τόνυ Άντονυ σε περιοδεία ανά την επικράτεια.

«Στην τηλεόραση υπάρχει προχειρότητα»

«Δεν είμαι πρωταγωνιστής στην ταινία «Βank Βang». Έναν μικρό ρόλο έχω. Το λέω γιατί στο παρελθόν μού έδιναν ρόλους γκεστ και για να μαζέψουν κόσμο στις αίθουσες έβαζαν το όνομά μου φαρδύ πλατύ. Δεν είναι σωστό» σημειώνει ο Κώστας Βουτσάς. Στο μεταξύ βρέθηκε μπροστά στις κάμερες για την ταινία Ο διαχειριστής» του Περικλή Χούρσογλου, ενώ είχε έναν μικρό ρόλο και στην ταινία «Ο γιος του Τσάρλι» του Κάρολου Ζωναρά. «Αυτή μάλλον δεν θα τη δούμε εδώ. Δεν βρήκε διανομή. «Έχουμε ξεφύγει από την κρίση των σεναρίων αλλά τώρα οι ελληνικές ταινίες αντιμετωπίζουν πρόβλημα διανομής. Δεν είναι ελληνικό φαινόμενο αλλά διεθνές πρόβλημα. Γυρίζονται ταινίες και δεν προβάλλονται διότι δεν τις παίρνουν οι διανομείς για να τις πάνε στις αίθουσες».

  • Μήπως όμως οφείλεται στο ότι γυρίζονται ταινίες με τηλεοπτικές συνθήκες στο ελληνικό σινεμά;

Ναι, συμβαίνει κι αυτό. Αλλά ο κινηματογράφος έχει δανείσει στην τηλεόραση και τα παίρνει πίσω. Από την άλλη, στην τηλεόραση υπάρχει και η προχειρότητα.

«Κάποιοι ηθοποιοί εκχυδαΐζουν την επιθεώρηση»

  • Γιατί η θεατρική επιθεώρηση είναι στην απαξίωση;

Κάποιοι ηθοποιοί εκχυδαΐζουν το είδος.

  • Σύμφωνοι, αλλά δεν οφείλεται και στα κείμενα;

Βεβαίως. Γίνονται προχειρότητες. Ευθύνη έχουν και οι ηθοποιοί. Αρχικά, όταν ήταν αμόρφωτοι, κατέφευγαν σε ευκολίες που επαναλάμβαναν αλλά και οι θεατρικοί επιχειρηματίες είχαν ευθύνη, διότι έβαζαν όποιον κι όποιον. Εμείς προσπαθούμε να μην ευτελίζεται το είδος. Δεν έχουμε βωμολοχίες. Δεν τις έχουμε ανάγκη. Βασιζόμαστε στο ταλέντο μας και στην αγάπη του κόσμου. Μόνο υπονοούμενα χρησιμοποιούμε, διότι έτσι κάνουμε τον θεατή να νιώσει πως τον έχουμε για έξυπνο. Στο παρελθόν όμως είχαμε και πολύ καλούς συγγραφείς, όπως ο Πρετεντέρης, ο Τσιφόρος, ο Γιαλαμάς…

  • Γιατί δεν έχουμε ανάλογους στις μέρες μας;

Υπάρχουν, δεν τους αφήνουν όμως οι πρωταγωνιστές που έχουν άποψη για τα κείμενα.

  • Έξι δεκαετίες ηθοποιός. Τα έχετε ζήσει σχεδόν όλα. Με τι θα ήσασταν ευχαριστημένος;

Να παίζω. Είτε στη σκηνή του θεάτρου είτε μπροστά από την κάμερα.

Παύλος Χαϊκάλης «Κάνω τηλεόραση για να προστατεύσω το θέατρο»

Ο Παύλος Χαϊκάλης μοιρασμένος ανάμεσα στη σκηνή και τη μικρή οθόνη

Γράφει ο Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
«Πίσω  από κάθε κωμικό ρόλο  υπάρχει να δράμα. Αυτό  το δράμα προσπαθώ να  ανακαλύψω. Αυτός είναι  ο πυρήνας που θα με  κεντρίσει. Γι΄ αυτό και  νας καλός κωμικός  μπορεί να παίξει δράμα,  ενώ δεν είναι καθόλου  εύκολο σε ναν καλό  δραματικό ηθοποιό να  παίξει κωμωδία. Το θμα  είναι να αντιμετωπίσεις ως  μη γενόμενο το αστείο και  απλώς να το λειτουργήσεις  ως κατάσταση, η οποία όμως  από μόνη της είναι  ανατρεπτική. Η μεγάλη  παγίδα είναι το ΄΄σώνει και  καλά πρπει να βγάλω  γλιο΄΄»
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΧΑΪΚΑΛΗΣ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΚΩΜΙΚΟΥΣ ΜΑΣ, ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ  ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ ΤΟΥ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕ ΣΤΟΥΣ «ΤΡΕΛΟΥΣ, ΤΡΕΛΟΥΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ» ΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΦΤΕΡΑ ΓΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ
Κλείνει είκοσι πέντε χρόνια στο θέατρο φέτος ο Παύλος Χαϊκάλης. Και διακριτικά, σχεδόν αθόρυβα, χωρίς δημόσιες σχέσεις, με το σπαθί του έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πρώτους κωμικούς μας.

Κωμικός άμα τη εμφανίσει, στρουμπουλός, με μια μάσκα κουτοπόνηρη, με ένα βλέμμα που πολλά λέει και περισσότερα υπονοεί, αστείος, απολαυστικός, έκανε σύγχρονη και κλασική κωμωδία, ελληνική και ξένη, έκανε Αριστοφάνη, έκανε επιθεώρηση, έκανε μιούζικαλ, έκανε τηλεόραση, χωρίς να ευτελίσει την τέχνη του, χωρίς να καταφύγει στη φτήνια και στην μπαλαφάρα, χωρίς να κατεβάσει τα βρακιά του. Συριανός ράφτης Κουτρούλης το καλοκαίρι- στον καλύτερό του νομίζω ρόλο- στην παλαιά κωμωδία του Αλεξάνδρου Ρίζου- Ραγκαβή «Του Κουτρούλη ο γάμος»- η παράσταση θα πάει και το επόμενο καλοκαίρι-, επανήλθε στο μιούζικαλ «Δυο τρελοί, τρελοί παραγωγοί» που παίζεται για δεύτερο χειμώνα για να κάνει πάλι, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, τον Μαξ Μπιάλιστοκ, έναν πολύ «ιδιαίτερο», ρατέ θεατρικό παραγωγό του Μπρόντγουεϊ, ντουέτο με τον Αντώνη Λουδάρο. Ενώ παράλληλα είναι ο Θανάσης ο διαχειριστής στη σειρά «Πολυκατοικία» του Μega.

Απόφοιτος 1981 της Δραματικής Σχολής Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη, ξεκίνησε το ΄83 μ’ έναν μικρό ρόλοπου «έγραψε» όμως και συζητήθηκε- στο «Τέλος του ταξιδιού» του Σέριφ το οποίο είχε ανεβάσει στο «Αμιράλ» ο δάσκαλός του. Μια πορεία είκοσι πέντε χρόνων συμπληρώθηκε πριν από λίγες μέρες- ο γεννημένος στο Κατάκολο και μεγαλωμένος στην Πάτρα ηθοποιός είναι στα σαράντα εννιά του σήμερα.

  • Έχετε κάνει απολογισμό;

«Σχετικά καλά τα πήγα. Με κράτησε ο χώρος. Θα μπορούσα να μην έχω κάνει και τίποτα. Αλλά θα μπορούσα να έχω κάνει και καλύτερα. Θα μπορούσαν να με έχουν ΄΄εκμεταλλευτεί΄΄ καλύτερα. Δεν είχα, για παράδειγμα, μία πρόταση να παίξω έστω και σε έναν Χορό στην Επίδαυρο».

  • Είπατε «θα μπορούσα να μην έχω κάνει και τίποτα». Πού πιστεύετε πως οφείλετε ό,τι τελικά κάνατε;

«Πρώτον, ότι το ξεκίνημα, για το οποίο μου έδωσε την ευκαιρία ο Γιώργος Θεοδοσιάδης, ήταν πολύ καλό. Δεύτερον, ότι υπήρξαν συνάδελφοι στην πρώτη αυτή δουλειά, με κορυφαίο τον Άγγελο Αντωνόπουλο ο οποίος πρωταγωνιστούσε, που με αγκάλιασαν και με προμοτάρισαν. Και τρίτον, ότι βρέθηκε ο Γιώργος Λεμπέσης, ο παραγωγός, ο οποίος, αμέσως μετά, ποντάρισε σε μένα και με βοήθησε και με κράτησε σχεδόν δέκα χρόνια στις δουλειές του και με έριξε σ΄ έναν στίβο καλών παραγωγών που με στιγμάτισαν, ώστε να μπορέσω να προχωρήσω ακόμα περισσότερο χωρίς να αφήσω να με ξεζουμίσουν. Μπορεί να είχα τις προδιαγραφές αλλά στάθηκα και τυχερός.

Το θέμα είναι πώς θα διαχειριστείς την επιτυχία. Τα πρώτα δεκαπέντε χρόνια οι κινήσεις μου ήταν για να κρατηθώ και να επιβιώσω. Δεν είχα, βλέπετε, πλάτες, μητέρα, πατέρα με περιουσίες… Αλλά δεν αποποιούμαι τίποτα. Ούτε και τις βιντεοταινίες που έκανα. Γιατί ταυτόχρονα έπαιρνα και το βραβείο των κριτικών για τον ρόλο μου στο ΄΄Ξενοδοχείο ο Παράδεισος΄΄ του Φεντό».

  • Νιώθετε περισσότερο στα νερά σας με τους ελληνικούς ρόλους;

«Δεν θα το έλεγα. Αισθάνομαι καλά όταν οι ρόλοι έχουν να πουν πράγματα και όταν η φύση τους και η δυσκολία τους μπορούν να με διεγείρουν για να βγάλω στοιχεία που θα προκαλέσουν ξάφνιασμα».

  • Θέατρο και τηλεόραση ταυτόχρονα, κακά τα ψέματα, δεν είναι κούραση;

«Κάνω τηλεόραση γιατί θέλω να προστατεύσω το θέατρο που θα κάνω. Η τηλεόραση, σε σχέση με το θέατρο, σου δίνει περισσότερα χρήματα που μπορεί να τα φυλάξεις ώστε να κάνεις στο θέατρο πράγματα που θέλεις ή να μην κάνεις πράγματα που δεν θέλεις. Τελευταία, αυτό το έχω ψιλοκαταφέρει. Από του χρόνου που σκοπεύω να ξεκινήσω μία τελείως διαφορετική πορεία, με παραγωγό τον Κώστα Μπάλλα, στο θέατρο «Βασιλάκου», την τη λεόραση θα την αντιμετωπίσω διαφορετικά. Δεν είναι όμως θέμα κούρασης. Δεν κουράζει η δουλειά, οι άνθρωποι στη δουλειά κουράζουν. Αν έχεις καλούς συνεργάτες και καλές συνθήκες δεν κουράζεσαι».

info

● «Δυο τρελοί, τρελοί παραγωγοί» στο θέατρο «Αλίκη» (Αμερικής 4, τηλ. 210-
3210.021).
● «Πολυκατοικία» κάθε Δευτέρα και Παρασκευή, στις 21.00, στο Μega.

«Οι Έλληνες ηθοποιοί πιστεύω πως είναι σπουδαίοι ηθοποιοί» μου τονίζει ο Παύλος Χαϊκάλης. «Αλλά μας λείπει η οργάνωση και η πειθαρχία».

  • Ο κωμικός ηθοποιός όμως μπορεί, έτσι κι αλλιώς, να πειθαρχήσει; Δέχεται, ακούει τον σκηνοθέτη;

«Εγώ προσωπικά ζητάω πάρα πολύ τον σκηνοθέτη. Και τον πιστεύω, αρκεί να έχει μία άποψη που να τεκμηριώνει αυτό που θα υπηρετήσω και να μπορεί να κρίνει τι πρέπει να κρατήσει απ΄ όσα κάνει ο ηθοποιός στην πρόβα και τι όχι. Πηγαίνω μαθητής στον σκηνοθέτη, αλλά δεν θέλω να στερεύει τη φαντασία του ηθοποιού».

  • Τι σκέφτεστε για το μέλλον;

«Εκείνο που θέλω είναι να μπορώ να δουλεύω πολύ τώρα που έχω τις δυνάμεις και όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου να φύγω στην ώρα μου και να μη σέρνομαι στη σκηνή. Και να έχω τη δυνατότητα να συντηρηθώ και να μην έχω μέσα μου απωθημένα. Να με αναγνωρίζει το κοινό και να με θυμάται. Να είμαι ωσεί παρών».

  • Πολλοί το λένε, ελάχιστοι το πράττουν κ. Χαϊκάλη…

«Ναι, αλλά δεν έχω την τρέλα του τύπου ΄΄δεν μπορώ να ξεφύγω΄΄, ΄΄το θέατρο είναι η ζωή μου΄΄ και τα σχετικά. Μ΄ αρέσει που κάνω αυτό το επάγγελμα το οποίο είναι και λειτούργημα, αλλά αν η ζωή με είχε ρίξει αλλού θα έκανα κάτι άλλο».

Θέλει να παίξει τον «Αχόρταγο» του Ψαθά, θέλει να κάνει Μολιέρο, θέλει να κάνει Κρέοντα στην «Αντιγόνη»…

  • Θέλετε να κάνετε και δραματικούς ρόλους;
«Ναι».
  • Όλοι οι κωμικοί το θέλουν όμως. Είναι κάτι σαν απωθημένο;

«Από την αρχή δεν μου άρεσε η τυποποίηση. Θεωρώ εκπληκτικό, θεωρώ χάρισμα θείο να μπορείς να κάνεις τον κόσμο να γελάει αλλά είναι καλό να ταξιδεύεις και σε άλλα. Είναι ανάσα. Το ευτύχημα είναι ότι δεν έχω διαβρωθεί. Πιστεύω, γιατί πηγαίνω στους ρόλους και δεν φέρνω τους ρόλους στα μέτρα μου. Δεν θέλω να έχω την ευκολία στο τσεπάκι και να παίζω όλους τους ρόλους ίδια».

  • Η «Πολυκατοικία» κατηγορήθηκε πως είναι το «Ρετιρέ» του 2008. Τι θα είχατε να πείτε;

«Κατάλληλος να απαντήσει είναι ο Γιάννης Δαλιανίδης που έκανε το ΄΄Ρετιρέ΄΄. Ήταν μια μεγάλη επιτυχία στην εποχή του. Αλλά εγώ δεν βρίσκω καμία σχέση. Οποιαδήποτε κριτική δεκτή αλλά όχι παρομοιώσεις. Γιατί βλάπτουν και τις δύο σειρές».

ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: «Τη βαριέμαι την τηλεόραση…»

"Τη βαρι�μαι την τηλεόραση..."

Σπύρος Παπαδόπουλος: "Στην υγειά μας, βρε παιδιά"!

Συνεχίζει για πέμπτη χρονιά να εύχεται «Στην υγειά μας» από τη ΝΕΤ, πρωταγωνιστεί σε σίριαλ του Αntenna και επαναλαμβάνει στο θέατρο την περυσινή του επιτυχία με το «Φιόρο του Λεβάντε». Γυρίζει την πλάτη του στο lifestyle και δηλώνει ότι εργάζεται ακατάπαυστα, επειδή κάτι του λείπει

Συνέντευξη στην ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΡΑΜΜΕΛΗ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008

ΦΙΛΟΤΙΜΟΣ, Ολυμπιακός, χαμηλών τόνων, καλός παίκτης, καλλιτέχνης. Στοιχεία του παζλ της εικόνας του Σπύρου Παπαδόπουλου όπως τον ήξερα και απ΄ όσα έμαθα από την κουβέντα μας. Λίγες οι συνεντεύξεις που έχει δώσει, πολλά αυτά που έχει να πει, αρκετά χρόνια στο σανίδι και στην τηλεόραση, με το πρώτο να κλέβει την καρδιά του και το μεγαλύτερο κομμάτι του χρόνου του. Εφέτος κάνει μια υποχώρηση και δίνει το «παρών» με διπλή τηλεοπτική εμφάνιση:στη σειρά του ΑΝΤ1 το «Κλειδί του Παραδείσου» ενώ από τη συχνότητα της ΝΕΤ συνεχίζει να λέει για πέμπτη συνεχή χρονιά «Στην υγειά μας».

– Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην Παλιά Κοκκινιά. Η λαϊκή καταγωγή σας λειτούργησε ως έναυσμα για να κυνηγήσετε με μεγαλύτερο πάθος τα όνειρά σας;

«Οχι, καθόλου. Κι αυτό γιατί ποτέ δεν είχα όνειρα και δεν κυνήγησα τίποτε και ποτέ».

– Δεν επιθυμήσατε δηλαδή μια καλύτερη ζωή;

«Όχι, γιατί ήταν πολύ περίεργα τότε τα πράγματα· λόγω των πολιτικών φρονημάτων του πατέρα μου μας κυνηγούσαν. Ζούσαμε για το σήμερα. Αυτό μας πέρασαν, να ζούμε για το σήμερα. Γι΄ αυτό και εγώ δεν έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου σχέδια και όνειρα. Όλα έγιναν συμπτωματικά. Όπως μου φέρνει η ζωή τα πράγματα, τα διαχειρίζομαι. Και αυτό ισχύει ως σήμερα».

– Πώς είναι δυνατόν να μην κάνετε management; Συμμετέχετε και σε μια εταιρεία παραγωγής…

«Αν το πείτε αυτό σε φίλους μου θα γελάνε! Δεν λειτουργώ καθόλου καλά. Είναι τελείως συμπτωματικό. Στη Νoir ήταν δύο σαΐνια του χώρου τα οποία όταν με γνώρισαν μου πρότειναν να κάνουμε εταιρεία αλλά από την αρχή τους ξεκαθάρισα ότι δεν θα είχα καμία ενεργό ανάμειξη επειδή είμαι άσχετος».

– Μοιράζεστε σε διάφορα και διαφορετικά πράγματα επαγγελματικά.Είναι εύκολο να πετύχεις όταν δεν είσαι αφοσιωμένος σε ένα και μόνο είδος;

«Οι δυνατότητες του μυαλού είναι πολύ μεγαλύτερες απ΄ ό,τι νομίζουμε. Έχουμε μάθει στον δυτικό τρόπο σκέψης να κλειδώνουμε μέχρι κάποιο σημείο. Εγώ απλώς τυχαίνει ό,τι κάνω, ακόμη και όταν δεν μου αρέσει- γιατί έχει συμβεί και αυτό- να το υπερασπίζομαι με φανατισμό ηλιθίου. Έχω αυτή τη δύναμη. Στο θέατρο σκέφτομαι ακόμη και όταν είμαι κουρασμένος ότι ξεκίνησαν κάποιοι άνθρωποι, έβαλαν τα καλά τους και ήλθαν να με δουν. Με πιάνει και το κομμουνιστικό μου…».

– Γιατί κάνατε πράγματα που δεν σας άρεσαν;

«Για βιοποριστικούς λόγους. Είχα ανάγκη τα λεφτά και έτσι δέχτηκα να τα κάνω».

– Κάποια στιγμή όμως βγάλατε χρήματα. Οπότε δεν υπήρχε λόγος για υποχωρήσεις…

«Ποτέ δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Αυτό θέλει ταλέντο και εγώ δεν το έχω. Για να μιλήσω ρεαλιστικά, αν αύριο πάθω κάτι με τη μοτοσικλέτα θα υπάρχει πρόβλημα».

– Το οικονομικό τι ρόλο παίζει στις επιλογές σας;

«Κανέναν ρόλο. Δεν έχω χαλάσει ποτέ δουλειά για λεφτά. Απλά μου αρέσει να παίζω. Είμαι παίκτης. Εκεί όπου ο άλλος περιμένει ότι θα του ζητήσω δέκα, άντε δεκαπέντε, του ζητάω εβδομήντα. Το κάνω γιατί είμαι παίκτης και τις εννέα από τις δέκα φορές τα έχω πάρει. Και δεν μιλάω για τώρα αλλά για εποχές όπου δεν ήμουν γνωστός».

– Δουλεύετε πολλές ώρες. Από ανάγκη, από ανασφάλεια;

«Πάντα νιώθω ότι κάτι μου λείπει. Κάθε μέρα περνάω τον ρόλο μου στο θέατρο πριν από την παράσταση για να είμαι σίγουρος. Ενδεχομένως να μην είμαι καλός εξαιτίας αυτής της ενοχής. Δεν έχω πολύ προσωπικό χρόνο ελεύθερο, αν και το θέατρο το αγαπώ πολύ και νιώθω όταν δουλεύω σε αυτό σαν να αφιερώνω προσωπικό χρόνο».

– Την τηλεόραση την αγαπάτε;

«Οχι, δεν θα το έλεγα. Εγώ είμαι της παλαιάς κοπής: ο ηθοποιός στο θέατρο. Τηλεόραση, δεν σας κρύβω, πως αν είχα χρήματα δεν θα έκανα καθόλου. Μπορεί να έκανα μία φορά στα δέκα χρόνια. Εξαιρείται φυσικά το “Στην υγειά σας”. Αυτό ο κόσμος το αγαπάει πολύ».

– Κάνετε όμως και σίριαλ,το «Κλειδί του Παραδείσου»…

«Ναι. Δεν είμαι βέβαια υπέρ των σίριαλ, πρέπει να σας πω. Άλλωστε πιστεύω ότι εγώ έκανα τα χιλιόμετρά μου στην τηλεόραση και δεν το λέω ηλικιακά. Απλά το συγκεκριμένο βλέποντας ένα βράδυ τον “Κύκλο των χαμένων ποιητών”, μου άρεσε, το είπα, και κάποιοι σκέφτηκαν και έστησαν ένα ολόκληρο σίριαλ. Δεν μπορούσα να πω όχι».

– Τουλάχιστον παρακολουθείτε κάποιες εκπομπές ή έστω τις δικές σας δουλειές;

«Τη βαριέμαι την τηλεόραση. Από μικρός. Είμαι νευρικός. Ούτε τον εαυτό μου φυσικά βλέπω. Το μόνο που μπορώ να δω είναι ποδόσφαιρο. Ο Ολυμπιακός είναι η αρρώστια μου. Το γήπεδο μας ενώνει. Παλαίμαχους, νέους, όλους».

-Επιστρέφετε στα μέρη που μεγαλώσατε;

«Μόνο με το μυαλό γιατί είμαι παρελθοντολάγνος. Με το σώμα όχι. Μία φορά πέρασα και είδα τις αυλές των θαυμάτων που εμείς μεγαλώσαμε να έχουν γίνει στενά τριώροφα και απογοητεύτηκα».

– Δεν βρήκα ούτε μία συνέντευξή σας σε lifestyle έντυπο.Είναι επιλογή ή τυχαίο;

«Ασφαλώς είναι επιλογή. Τα σιχαίνομαι. Όταν με παίρνουν τηλέφωνο από κίτρινες εφημερίδες και περιοδικά λέω πως δεν θέλω να δώσω συνέντευξη σε έντυπα τα οποία δεν διαβάζω».

– Το έχετε πληρώσει το τίμημα της άρνησης;

«Όχι, δεν νομίζω. Το να βρίσει κάποιος κάνα δυο φορές και να πει διάφορα, περνάει και τελειώνει. Κάπου στο βάθος πιστεύω ότι σε καταλαβαίνουν. Μπορεί να λένε μεταξύ τους “ποιος νομίζει ότι είναι ο βλάκας”, αλλά κατά βάθος γνωρίζουν και καταλαβαίνουν. Κι εγώ από την πλευρά μου καταλαβαίνω τον Ξαρχάκο ο οποίος μου έχει πει ότι θα ερχόταν στην εκπομπή μου, αλλά σιχαίνεται την τηλεόραση και δεν πάει πουθενά. Το καταλαβαίνω απόλυτα».

– Γενικά δηλώνετε ευχαριστημένος;

«Ναι, κάνω μια δουλειά που μου αρέσει. Αλλωστε δεν παίρνω τον εαυτό μου τόσο στα σοβαρά. Δεν λέω “εσύ για άλλα πράγματα γεννήθηκες και άλλα κάνεις”. Νομίζω ότι ο δρόμος μας μάς διαλέγει και ακολουθούμε. Επέλεξα απλά με την προσωπική μου αισθητική και το ανδρικό μου φιλότιμο να μην πουλιέμαι. Δηλαδή να μην κάνω πράγματα έξω από το γούστο μου. Για παράδειγμα, όταν έκανα τους “Απαράδεκτους” είχε κάνει αίσθηση η ατάκα: “Τι έγινε, ρε παιδιά;”. Δεν μπορείτε να φανταστείτε από πόσες δεκάδες διαφημίσεις μού ζήτησαν να το χρησιμοποιήσουμε. Είπα όχι, δεν το πουλάω. Είμαι ευχαριστημένος και ευγνώμων στη ζωή, σε έναν καλό άγγελο, δεν ξέρω…».

* Το πρώτο του πικάπ το απέκτησε στα 17. Του το δώρισε ένας ξάδελφός του.

* Μεγάλωσε στην Παλιά Κοκκινιά και στον Κορυδαλλό.

* Η μοτοσικλέτα είναι μεγάλη αδυναμία του. Σε όλη την περιοδεία του, το καλοκαίρι, ταξίδεψε με τη μηχανή του. * Από τότε που τελείωσε τη σχολή μόνο δύο χρονιές δεν έπαιξε στο θέατρο.

* Εχει κλείσει για δέκα χρόνια το θέατρο Ανεσις. * Πιστεύει ότι ο Ολυμπιακός θα στεφθεί πρωταθλητής και την εφετινή σεζόν.

Γρηγόρης Βαλτινός: «Εάν δεν παίξω εγώ Κάουαρντ ποιος θα παίξει;»

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

Ο Γρηγόρης Βαλτινός επέστρεψε στο θέατρο, έπειτα από τρία χρόνια αποχής, με έναν Νόελ Κάουαρντ -ήθελε διακαώς να ξανασυστηθεί με το κοινό μέσα από γέλια. Σκηνοθετεί στο «Βρετάνια» το «Μη γελάτε… είναι σοβαρό», υποδυόμενος… τον εαυτό του: έναν φιλάρεσκο πρωταγωνιστή σκηνής. Είχαμε ξεχάσει πόσο φίνος και αυτοειρωνικός μπορεί να είναι στην κωμωδία. Ευτυχώς, μας το ξαναθυμίζει με μια ερμηνεία απολαυστική. «Ηθελα να επιστρέψω στο θέατρο με γέλιο», μας ξεκαθάρισε στο καμαρίνι του.

Ο μπάτλερ κι ο ανικανοποίητος πρωταγωνιστής: Κώστας Φλωκατούλας και Γρηγόρης Βαλτινός
  • Γιατί ειδικά με γέλιο;

«Μαύρισε η ψυχή μου! Μαύρισε με τρία χρόνια καθημερινό γύρισμα στην τηλεόραση. Μαύρισε, γιατί τα τελευταία έργα μου ήταν πολύ «μαύρα» -η «Βιρτζίνια Γουλφ», η «Αθέατη θέα»».

  • Οπότε με τον Κάουαρντ χαίρεστε κι ευθυμείτε;

«Πάρα πολύ. Με γαργαλάει…».

  • Το κείμενο μοιάζει να σας αφορά απόλυτα. Υποδύεστε έναν πρωταγωνιστή του θεάτρου, με όλα τα χούγια και τα ελαττώματά του. Θα μπορούσε να είναι απλούστατα… εσείς.

«Το έργο ήταν αυτοαναφορικό και για τον ίδιο τον Κάουαρντ. Σκιαγραφεί όλο το παρασκήνιο ενός σταρ του θεάτρου. Το γεγονός ότι ο ήρωας είναι σταρ συνιστά πταίσμα μπροστά στα άλλα του ελαττώματα -που είναι όλα τα ελαττώματα των ανδρών, από τα οποία φυσικά δεν έχω γλιτώσει ούτε εγώ. Το ζήτημα είναι πόσο μπορείς να τα τιθασεύσεις. Δεν μπορείς να τα εκδηλώνεις στην οικογένειά σου, στα παιδιά σου, γιατί τότε γίνεσαι αφόρητος».

  • Εσείς παραμένετε… φυσιολογικός στο οικογενειακό πλαίσιο;

«Είμαι φυσιολογικός, γιατί δεν βρήκα έδαφος να καλλιεργήσω τα ελαττώματά μου. Συμβαίνει πάντως κάτι περίεργο μ’ εμένα και το θέατρο. Είμαι πολύ χορτασμένος. Τα έχω ζήσει τα πάθη μου εγώ: έκανα και τον «Βιολιστή στη στέγη» και τον «Οιδίποδα». Επειτα, απ’ τα πρώτα πέντε λεπτά που βγήκα στο θέατρο μπήκα σε μια μεγάλη σε μια ζεστή αγκαλιά: της Μελίνας, του Ντασσέν, του Φέρτη, της Καρέζη, της Βουγιουκλάκη, της Γαληνέα, του Καζάκου, της Δανδουλάκη, της Καλογεροπούλου. Δεν χρειάστηκε να υποκριθώ κάποιον άλλο. Δεν χρειάστηκε να κάνω τον σπουδαίο. Εγώ μπήκα στο θέατρο χορτασμένος και συνεχίζω να είμαι χορτασμένος».

  • Δεν φοβηθήκατε ωστόσο ότι θα σας κατηγορήσουν πως επιστρέφετε στο θέατρο με ένα παλιό, παρωχημένο έργο;

«Κατ’ αρχάς, εάν δεν παίξω εγώ Κάουαρντ, ποιος θα παίξει! Να το πω έτσι, τελείως αλαζονικά. Είναι ένα είδος θεάτρου που μου πάει τρομερά. Κάποια στιγμή θα τον έκανα τον Κάουαρντ. Επέλεξα αυτή η στιγμή να είναι τώρα. Πολλοί βεβαίως με κατηγορούν, γιατί περίμεναν να γυρίσω με κάτι πιο βαρύγδουπο. Περίμεναν να επιστρέψω έπειτα από τρία χρόνια με το «Θωρηκτό Ποτέμκιν»! Για μένα όμως βαρύγδουπη είναι κάθε παράσταση που κάνω. Εκτός αν ξέρουν κάτι που δεν ξέρω εγώ».




Στο «Μη γελάτε… είναι σοβαρό», ο Γρηγόρης Βαλτινός υποδύεται έναν αστέρα του θεάτρου, δηλαδή τον εαυτό του
  • Τι εννοείτε;

«Οτι θα πεθάνω του χρόνου και το τελευταίο μου έργο θα έπρεπε να είναι ο «Βασιλιάς Λιρ». Αν το ξέρουν, παρακαλώ να μου το πουν. Αποδείχτηκε ότι η επιλογή του Κάουαρντ είναι σοφή. Γιατί ήθελα να ξανασυστηθώ με τον κόσμο πιο απλά, πιο άμεσα. Γελώντας. Σίγουρα έχω πολλά σχέδια για το μέλλον, όπως έχω και μεγάλη αμηχανία. Δεν υπάρχουν έργα. Αν σκεφτώ κάτι για του χρόνου, μπορεί να καταφύγω πάλι σε κλασικό -είτε είναι δράμα είτε είναι κωμωδία. Δυστυχώς, δεν υπάρχει κάτι καινούργιο στον ορίζοντα. Το βλέπεις το έλλειμμα και στο εξωτερικό. Υπάρχει μεγάλη αμηχανία. Ας τελειώνουμε λοιπόν με το παραμύθι «τα καλά έργα είναι πολλά». Τα καλά έργα είναι πολύ λίγα. Αν έχω υγεία, τα χρόνια που μου απομείναν, θα τα παίξω. Νομίζω ότι μου επιτρέπονται κάποια διαλείμματα με κωμωδίες. Αυτή η παράσταση -επιμένω- είναι θέατρο, όπως εν πάση περιπτώσει το έχουμε συνηθίσει και οι χειρώνακτές του και οι θεατές. Είναι μια κλασική κωμωδία χωρίς τερτίπια, χωρίς μοντερνισμούς. Τόσο συμπαγής, μασίφ κι αληθινή, τόσο θέατρο με κεφαλαία γράμματα, που δεν σηκώνει επάνω της σκηνοθετισμούς. Εμένα αυτό το θέατρο μου αρέσει. Γιατί απ’ όλα έχει ο μπαξές».

  • Δηλαδή;

«Υπάρχουν έργα και παραστάσεις που είναι πιο μοντέρνες, πιο μεταμοντέρνες, πιο λαϊκές, πιο βαρειές, πιο τηλεοπτικές, πιο σαχλές ή πιο αφόρητες. Εγώ όμως πιστεύω στην αισθητική και στην αρμονία. Πιστεύω ότι η φόρμα πρέπει να έχει σχέση με το περιεχόμενο. Αλλιώς, κάνεις άλλα αντ’ άλλων».

  • Ανέκαθεν υπήρξατε συντηρητικός στις επιλογές σας. Ποτέ δεν κάνατε κάτι ριψοκίνδυνο ή πειραματικό. Δεν θέλετε να διακυβεύσετε την εικόνα-πρότυπο του λαμπερού πρωταγωνιστή;

«Εχω αντιστάσεις. Γιατί έχω γνώση και πείρα τώρα πια».

  • Δεν χρειάζεται, δηλαδή, να συντηρείτε την εικόνα σας;

«Ισα ίσα που εγώ χαίρομαι να τη σπάω. Γι’ αυτό κι έχω κινηθεί απ’ το δράμα στην κωμωδία, απ’ την κωμωδία στην επιθεώρηση κι απ’ το μιούζικαλ στη σύγχρονη πρόζα. Από σεβασμό ξεκινά ο δισταγμός μου προς την αποδόμηση. Αλλωστε γιατί να αποδομήσω κάτι όταν ακόμα δεν το έχω κατακτήσει; Αναμφίβολα, όμως, την πιο τρελή παράστασή μου δεν την έχω ακόμα κάνει!».

  • Μπορεί να τη δούμε του χρόνου;

«Μπορεί του χρόνου να το γυρίσω και στον… Καλαματιανό. Δεν ξέρω. Μπορεί να ανεβάσω ένα βουκολικό δράμα. Ολα είναι θέατρο. Αρκεί να είναι καλό».

**Στο «Μη γελάτε… είναι σοβαρό» την απόδοση υπογράφει ο Γρηγόρης Βαλτινός. Μαζί του στη σκηνή οι Πέγκυ Σταθακοπούλου, Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, Κώστας Φλωκατούλας, Βύρων Κολάσης, Χρήστος Ευθυμίου, Κατερίνα Μάντζιου, Φώτης Σπύρος, Τζένη Θεωνά και Ιωάννα Χιώτη.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 02/12/2008

Χάρης Ρώμας: «Κάνω στροφή, θεατρική και τηλεοπτική»

Με τις «Ράγες πίσω μου» στο «Τρένο του Ρουφ» και τα τραγούδια του Σαββόπουλου προσπερνά «τη μανιέρα που μου επέβαλαν τα κανάλια για να τα φέρνω» λέει ο Χάρης Ρώμας

Δεν νιώθει μεταμελημένη Μαγδαληνή. Δηλώνει πως κάνει «απεξάρτηση» από την τηλεόραση που ναι «βαρύ ναρκωτικό» και πως μέσα από τη νέα θεατρική δουλειά του δίνει τον λόγο στον… άλλο Χάρη, που είχε «καπελωθεί» από το γυαλί, για να εκφράσει όσα είχε καταπνίξει για καιρό. Κάνει «στροφή» με τόλμη, ρισκάρει παίζοντας σε ένα βαγόνι τρένου, που χωρά 80 περίπου θεατές, το πρώτο θεατρικό του έργο που χει εμπνευστεί από το έργο του Διονύση Σαββόπουλου. «Σήκω ψυχή μου, δώσε ρεύμα, βάλε στα ρούχα σου φωτιά». Ο στίχος αυτός του ταιριάζει…

«Κάνω στροφή, θεατρική και τηλεοπτική»
  • Ο Χάρης, που είχα γνωρίσει χρόνια πριν, έκανε εναλλακτικό θέατρο και πρωτοποριακά θεατρικά πράγματα. Ύστερα μπήκε η τηλεόραση στη ζωή σου κι άλλαξε το σκηνικό.
«Απεξάρτηση κάνω. Γιατί είναι σκληρό ναρκωτικό η τηλεόραση! Και για να έρθεις στα ίσια σου, πρέπει να πάρεις τις αποστάσεις σου. Τρελαίνει κόσμο η τηλεόραση, η AGB, η λύσσα της πρωτιάς»

«Απεξάρτηση κάνω. Γιατί είναι σκληρό ναρκωτικό η τηλεόραση! Και για να �ρθεις στα ίσια σου, πρ�πει να πάρεις τις αποστάσεις σου. Τρελαίνει κόσμο η τηλεόραση, η AGB, η λύσσα της πρωτιάς»

Πράγματι, όταν ξεκίνησα να κάνω θέατρο, το ζητούμενό μου ήταν να κάνω πρωτοποριακές κινήσεις, να υπάρχω κάνοντας εναλλακτικές δουλειές. Επειτα, ήρθε η τηλεόραση και με έβγαλε, αν θες, απ αυτό το μονοπάτι που με ενδιέφερε. Μπήκα σε μια διαδικασία να παίξω ρόλους σε κωμωδίες αντίστοιχες με τις τηλεοπτικές δουλειές που αγαπούσε το κοινό. Αναγκάστηκα να υποκύψω στις επιταγές του κόσμου. Η τηλεόραση, που μου έφερε λεφτά, φήμη, αναγνώριση και ανέβασε τις μετοχές μου, «καπέλωσε» τον «παλιό» Χάρη και τις επιλογές της ψυχής του.

  • Αποφάσισες λοιπόν να «απεξαρτηθείς» από αυτή φέτος;

[γελά δυνατά] Απεξάρτηση κάνω, όπως το λες! Γιατί είναι σκληρό ναρκωτικό η τηλεόραση! Και για να έρθεις στα ίσια σου, πρέπει να πάρεις τις αποστάσεις σου. Τρελαίνει κόσμο η τηλεόραση, η AGB, η λύσσα της πρωτιάς, η μανία να φάει ο ένας τον απέναντί του! Μπαίνεις στα… σκληρά, χωρίς να το καταλάβεις κι, άμα δεν κοιτάξεις καθαρά, χάθηκες! Κοίτα γύρω μας. Καβαλάνε το καλάμι και πάνε! Είναι τραγικό.

  • Εσύ το καβάλησες κάποια στιγμή το καλάμι με τις μεγάλες επιτυχίες που έκανες; Ενιωσες να χάνεις το μέτρο;

Το ένιωσα, ναι! Ιππευσα για ένα μεγάλο διάστημα, μα άνοιξα τα μάτια μου εγκαίρως και προσγειώθηκα. Πρέπει να έχεις ισχυρό «θέλω» για να το πετύχεις αυτό. Δεν είναι εύκολο πράγμα. Μπαίνεις σε μια δίνη που σε παρασέρνει και χάνεσαι εύκολα! Χάνεις τον έλεγχο, χάνεις το μέτρο, χάνεις τον εαυτό σου. Με συνέφεραν φίλοι, δικοί μου άνθρωποι, με επανέφεραν αν θες. Πρέπει να χεις τέτοιους ανθρώπους πλάι σου κι όχι κόλακες.

  • Ένιωσες λοιπόν την ανάγκη να γυρίσεις την πλάτη σου στην τηλεόραση και να κάνεις αυτό το θέατρο που ήθελες να κάνεις στο ξεκίνημά σου. Πρόκειται για μια στροφή; Γιατί αυτό έχει βγει προς τα έξω.

Δεν μου αρέσει να βάζω ετικέτες σε ό,τι κάνω! Κοίταξα πίσω στον παλιό Χάρη και είδα πως μου έχει λείψει η άλλη φωνή του, που καπελώθηκε από τον Δάγκα των «Μεν και Δεν», τον Κατακουζηνό του «Κωνσταντίνου και Ελένης», τον Πώποτα του «Καφέ της Χαράς». Τους αγάπησα, τους λάτρεψα όλους όπως και το κοινό, αλλά με έβγαλαν από τον δρόμο που είχα στον νου μου να βαδίσω. Τους κρατάω μέσα μου με αγάπη, μα νιώθω την ανάγκη να ξαναμπώ στον δρόμο της ψυχής μου. Μη σου ακουστεί αυτό αχάριστο. Η τηλεόραση μου έδωσε μεγάλη χαρά, μεγάλες «νίκες», πολλά λεφτά και δεν μετανιώνω, ούτε αποκηρύσσω το τηλεοπτικό μου παρελθόν, όπως έμαθα πως σχολίασαν! Απλώς θέλω να ακουστεί η άλλη φωνή μου πια, που είχε καταπνιγεί – καταπιεστεί στο γυαλί.

  • Μεταμελημένη Μαγδαληνή λοιπόν;

Ε, όχι και μεταμελημένη Μαγδαληνή [γέλια ξεκαρδιστικά]. Δεν έχω κάνει κάτι για το οποίο να έχω μετανιώσει, στο είπα και πριν. Ο,τι έκανα με εξέφραζε. Απλώς τώρα ήρθε η ώρα να εκφραστεί και ο άλλος Χάρης που είχε παραγκωνιστεί! Με κούρασε η μανιέρα που μου επέβαλαν τα κανάλια να έχω για να τα φέρνω. Θέλω στην ηλικία που βρίσκομαι να κάνω αυτό που έχω καταπνίξει, να αρπάξω την τελευταία ευκαιρία μου να πω τα πράγματα που δεν έχω πει και είναι σημαντικά για μένα. Κάνω μια τελευταία στροφή, για να μιλήσω με τον τρόπο που δεν μπόρεσα να μιλήσω μέχρι τώρα. Κάποιοι μπορεί να πουν ότι άργησε και έφυγε το… τρένο. Εχω πάψει να ασχολούμαι με αυτούς τους κάποιους που πάντα με περίμεναν στη γωνία για να ρίξουν χτυπήματα κάτω από τη μέση.

  • Με το «Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο», την τελευταία σου τηλεοπτική δουλειά, σε επέκριναν πιο άγρια από ποτέ.

Εκαναν πάρτι με τα νούμερα τηλεθέασης που δεν ήταν αυτά περασμένων μου σειρών. Δεν ήταν κακά νούμερα για σειρά εποχής, ούτε για τον Ant1 που είχε ξεκινήσει τον κατήφορό του, αλλά ήθελαν να βγάλουν το άχτι τους. Το «Μίστερ 60%» που με ακολουθούσε τους πονούσε και βρήκαν ευκαιρία να με χτυπήσουν για να πάρουν την εκδίκησή τους. Μου το χρέωσαν προσωπικά, χωρίς να σταθούν στο ότι ο Ant1 δεν ήταν πλέον ο Ant1 που ήταν. Η σειρά μου – που ήταν εξαιρετική καλλιτεχνικά και το είπαν πολλοί εντός και εκτός χώρου – έπεσε θύμα της όλης κατάρρευσης του καναλιού του Αμαρουσίου. Κανείς δεν το είπε αυτό! Είπαν «Ξεφούσκωσαν τα νούμερα του Ρώμα!».

  • Αν ήσουν σε άλλο κανάλι, θα είχε πάει καλύτερα αυτή η σειρά σου;

Αναμφίβολα! Μου το είπαν και από το Mega ότι, αν έβγαινε η σειρά μου σε αυτούς, θα είχε πάει σαφώς πολύ καλύτερα.

  • Αναφέρεσαι στο Mega και οι πληροφορίες μου λένε ότι πας εκεί, ότι έχεις κάνει μια σειρά συζητήσεων, Χάρη.

Αλήθεια είναι αυτό. Έχω κάνει θετικές συζητήσεις, τους έχω δώσει ένα σενάριο καινούργιο, στο οποίο πιστεύω πολύ και θα έχω σύντομα νεότερα για αυτό. Δεν έχουμε «κλείσει» όμως…

  • Αυτό πώς μεταφράζεται; Οτι συζητάς και με τον Αnt1;

Μου ζήτησε να κουβεντιάσουμε ο Γιάννης Λάτσιος. Ξέρεις, τις προηγούμενες μέρες έληξε το συμβόλαιό μου μαζί τους, μα θέλουν να κάνουμε έναν νέο κύκλο συζητήσεων. Περιμένω να δω τι θα γίνει με το Mega. Θέλω να κάνω εκεί την καινούργια μου σειρά, δεν στο κρύβω, γιατί θεωρώ ότι έχω κλείσει έναν κύκλο με τις σειρές που έκανα στον Ant1. Αυτή η στροφή μου η θεατρική θέλω να γίνει και τηλεοπτικά. Θέλω να κάνω μια νέα αρχή και εκεί και αυτό το νέο μου σενάριο κινείται σε νέα μονοπάτια. Γιατί πρέπει να είμαι πιστός σε μια ετικέτα που πλέον με κούρασε; Δεν σου λέω ότι θα παίξω Άμλετ ή Ριχάρδο, αλλά γιατί μου απαγορεύεται να δοκιμαστώ σε πειραματικές δουλειές ή σε σειρές πέραν της «μανιέρας» μου;

  • Με πνίγει αυτό, σαν μια ταφόπλακα που σε απειλεί. Ποιος θα μου απαγορέψει να κάνω τη στροφή που θέλω να κάνω;

ΚΙΜΑΔΟΜΗΧΑΝΗ
Φέτος παρατηρείται «αποκεφαλισμός» πολλών σειρών!

Το άρχισε πέρσι ο Ant1, το προχωρά φέτος ο Alpha. Δεν δίνουν δεύτερη ευκαιρία, δεν σέβονται τον κόπο που χουν κάνει οι δημιουργοί των σειρών, δεν σέβονται τους θεατές, όσοι κι αν είναι αυτοί που βλέπουν τις σειρές που εκείνοι κόβουν με ελαφρά καρδιά! Σε ρίχνουν στην κιμαδομηχανή χωρίς ενδοιασμό! Μα να κόβουν τον Καφετζόπουλο ή να απειλούν την Κωνσταντινίδου; Για την AGB, ρε γαμώτο; Κανένας σεβασμός σε τίποτα; Ολα πλέον κρίνονται απ την AGB; Σε πουλάνε και αγοράζουν για αυτήν!

  • Εσύ ένιωσες ανάλογα όταν δεν πήγε καλά το Δεληγιάννειο;

Δεν με στήριξαν όπως στήριξαν άλλες σειρές που δεν τους πήγαν καθόλου και τις χρυσοπλήρωσαν. Αυτό με πόνεσε! Αλλά εντάξει, η τηλεόραση είναι κιμαδομηχανή. Οταν τους τα φέρνεις χοντρά είσαι «οικογένειά» τους, όταν δεν κάνεις τα εξηντάρια σε βάζουν απέναντι και σε δακτυλοδείχνουν!

ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
Λούκος – Χουβαρδάς τρώνε τα μούτρα τους

  • Οι δημοφιλείς ηθοποιοί στο πλατύ κοινό είναι εκτός Ελληνικού Φεστιβάλ. Γιατί νομίζεις ότι συμβαίνει αυτό;

Πληρώνουμε το τίμημα της αγάπης του μεγάλου κοινού. Αντί να το εκμεταλλευτούν αυτό για να γεμίσουν το Εθνικό, την Επίδαυρο, το Ηρώδειο μας κρατάνε εκτός, επιλέγοντας «κουλτουριάρικα» σχήματα τα οποία απ ό,τι βλέπω και απογοητεύουν καλλιτεχνικά και δεν φέρνουν κόσμο στα ταμεία. Τρώνε τα μούτρα τους και ο Λούκος και ο Χουβαρδάς. Θέλεις να ανεβάσεις το «Οκτώ γυναίκες» πρωτοποριακά; Τότε τόλμησέ το στο έπακρο. Κράτα την πρόταση και αντί για τους νέους -εκλεκτούς κατά τα άλλα ηθοποιούς- που το ανεβάζεις, βάλε τον Φιλιππίδη, τον Μπέζο, τον Παπαδόπουλο, εμένα να παίξουμε τους ρόλους. Τότε να δεις τι ταμεία θα σπάσεις!

ΖΑΠΙΝΓΚ…

Για τη σειρά για την Αλίκη: Ήταν λάθος μεγάλο να γυριστεί σε σειρά η ζωή της Αλίκης που ‘ναι ακόμα ανάμεσά μας. Η Παπουτσάκη είναι χαρισματική και είναι άδικο το ότι τη χτυπάνε τόσο άγρια. Η σειρά είναι λάθος, όχι η ίδια η Κατερίνα.

Για τον Alpha: Είναι στον απόλυτο κατήφορο! Τα λάθη είναι πολλά. Δεν επιβιώνει ο ίδιος ο Alpha, θα επιβιώσει η ηθοποιός;

Για τη Ρέινα Εσκενάζι: Αυτό είναι ο κανιβαλισμός της τηλεόρασης! Τους έφερε βραβεία και τώρα την πετάξανε!

Για τη Στιγμή της αλήθειας: Ο απόλυτος εξευτελισμός του ανθρώπου. Ξεπούλησέ τα όλα και εγώ θα στα χώσω χοντρά.

Για τους Μουτσινά – Ζαρίφη: Άμα έχει συνηθίσει ο άλλος να ‘χει την απαστράπτουσα Βασίλισσά του, θα πάρει το στέμμα να το βάλει στη Ζαρίφη; Δεν σου κάνει λίγο παρωδία αυτό;

Για τα Άγρια Παιδιά: Είναι η μόνη σειρά που θέλω να κάνω γκεστ! Είναι τέλεια παραγωγή και τα παιδιά είναι εξαιρετικά.

Για τις ξενόφερτες σειρές: Πατάνε σε δοκιμασμένες συνταγές χωρίς να πετυχαίνουν πάντα. Δεν θα θελα να κάνω διασκευές τέτοιων σειρών. Μου το πρότειναν μα το αρνήθηκα σθεναρά.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
«Ο κεντρικός ήρωάς μου, ο Θαλής, έχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Από τη στιγμή που γεννήθηκε περνούσε απαρατήρητος. Κανείς δεν του έδινε σημασία, κανείς δεν τον πρόσεχε, περνούσε αδιάφορος σαν να μην υπήρχε. Οπως ο ίδιος λέει χαρακτηριστικά υπήρξε πάντα ένας μέτριος σε όλα, ούτε καλός ούτε κακός.

Απλώς μέτριος. Φτάνοντας τώρα στον σιδηροδρομικό σταθμό μιας μικρής πόλης για να συναντήσει τη γυναίκα του, που πρόκειται να φύγει με τον εραστή της και να την παρακαλέσει να μείνει, αναλογίζεται κομμάτια και αποσπάσματα απ όλη του τη ζωή και βλέπει να ξεπηδούν μπροστά του πρόσωπα που τον σφράγισαν.

Καταλύτης για τον ήρωα ήταν πάντα και είναι μέχρι τέλους η παρουσία, οι στίχοι και τα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου, το έργο του οποίου στάθηκε πηγή έμπνευσης και για μένα για να γράψω τις «Ράγες πίσω μου». Το ραντεβού δίνεται στο φιλόξενο «Τρένο στο Ρουφ» της Τατιάνας Λύγαρη και μαζί μου παίζουν οι εξαιρετικά ταλαντούχοι Θωμαϊς Ανδρούτσου, Δημήτρης Καρατζιάς και Αναστάσης Κολοβός».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 30/11/2008

Θανάσης Τσαλταμπάσης: «Στη διαφήμιση είναι σαν να παίζω Σαίξπηρ»

Γράφει ο Χρήστος Ν.Ε. Ιερείδης, ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΦΑΤΣΑ ΕΥΠΛΑΣΤΗ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΙΜΗ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΑΛΤΑΜΠΑΣΗ. «ΤΟ ΠΑΛΕΥΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΥΓΩ ΣΤΙΣ ΕΥΚΟΛΙΕΣ ΜΟΥ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ», ΛΕΕΙ Ο ΝΕΑΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Πέντε ρόλους στον «Μπακαλόγατο» κάνει στη σκηνή του θεάτρου «Μουσούρη», ενώ αυτές τις μέρες τον βλέπουμε και στη μεγάλη οθόνη, στον «Ηλία του 16ου», επίσης, πλάι στον Πέτρο Φιλιππίδη. Παράλληλα, ο Θανάσης Τσαλταμπάσης παίζει στη σειρά «Ευτυχισμένοι μαζί» (Μega) και είναι το κεντρικό πρόσωπο σε διαφήμιση εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Από εκεί άρχισαν όλα. Το μάτι του Φιλιππίδη τον εντόπισε στο πρώτο διαφημιστικό.

Προλαβαίνετε να μπείτε, όπως λέγεται, στο πετσί τόσων ρόλων;

«Το μπες-βγες το κατακτάς στις πρόβες. Νομίζω τα καταφέρνω. Ναι μεν αγχώνομαι, αλλά μάλλον τα καταφέρνω. Έχω και τον Πέτρο που μου δίνει συμβουλές και ξαναβρίσκω τον δρόμο μου. Είμαι συγκεντρωμένος στην παράσταση, δεν με απασχολεί τίποτε άλλο στη διάρκεια του έργου και είναι εύκολο να περνώ από τον έναν ρόλο στον άλλο. Είμαι διαρκώς στις κουίντες, δεν πάω ποτέ στο καμαρίνι».

Γιατί;

«Θέλω να έχω το κλίμα της παράστασης. Άλλωστε, δύο ώρες είναι η δουλειά μου. Θέλω να είμαι εκεί». Και από τον «Μπακαλόγατο» στον «Ηλία του 16ου». Σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Τον «μέτρησε» ο Φιλιππίδης και του έδωσε τον ρόλο του Θωμά, τον οποίον έκανε ο Θανάσης Βέγγος στην ταινία του ΄59. «Το στοιχείο αυτό προσθέτει επιπλέον ένα φορτίο σε αυτό που έχω αναλάβει να κάνω, διότι γνωρίζω πως θα γίνει σύγκριση». Αλλά δεν έπεσε στην παγίδα. «Την ταινία των Σακελλάριου- Γιαννακόπουλου απέφυγα να τη δω τον προηγούμενο καιρό, αν και μπήκα στον πειρασμό, για να μην επηρεαστώ. Το ζητούμενο για μένα είναι ο ρόλος και όχι ο ηθοποιός. Συμφωνώ δηλαδή με τη θέση του Πέτρου Φιλιππίδη. Δεν σκέφτομαι ποιος έχει παίξει τον ρόλο».

Ο παρ΄ ολίγον μηχανολόγος μηχανικός από τη Θεσσαλονίκη, λίγο προτού πάρει το πτυχίο του, ήρθε στην Αθήνα να κυνηγήσει το όνειρό του. «Οι γονείς μου είναι θεατρόφιλοι και από μικρό με πήγαιναν να δω θεατρικές παραστάσεις. Απ΄ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ήθελα να γίνω ηθοποιός».

Η δημοσιότητα μετά τις τηλεοπτικές διαφημίσεις δεν σας τρόμαξε;

«Τη χαίρομαι. Θέλω να ευχαριστώ τον κόσμο και δεν θέλω να του χαλάσω την εικόνα που έχει σχηματίσει. Δε λέω, άνθρωπος είμαι, έχω και τις κακές στιγμές μου, τις κακοκεφιές μου, αλλά με τον κόσμο θέλω να είμαι όπως με φαντάζεται. Γιατί κι εγώ μικρός ήθελα να βλέπω τους ηθοποιούς όπως τους είχα στο μυαλό μου. Το ίδιο επιθυμώ να συμβαίνει και με μένα».

Τα μυαλά σας δεν πήραν αέρα,που λένε;

«Δεν έχω παραμυθιαστεί. Υπάρχουν άνθρωποι σπουδαίοι που δεν είναι προβεβλημένοι αλλά έχουν κάνει πολύ σημαντικά πράγματα. Απλώς εγώ έτυχε να βρεθώ μπροστά σε μια κάμερα».

Παραδέχεται πως έκανε πράγματα «για τα οποία δεν τρελάθηκα, αλλά δεν μετανιώνω. Οι σειρήνες ήταν πολλές κι εγώ, εδώ στην Αθήνα, δεν είχα κάποιον να εμπιστευτώ, να συμβουλευτώ. Έκανα πολλά πράγματα μαζί και ζορίστηκα. Στο μέλλον θα είμαι προσεκτικός. Ένιωθα κι εγώ αυτό που μου έλεγαν διάφοροι, ότι είμαι «παντού». Με νοιάζει να κάνω καλά πράγματα και λίγα, να είμαι δημιουργικός. Δεν με απασχολούν τόσο τα χρήματα όσο το να περνάω καλά».

Η καμπάνια για την κινητή τηλεφωνία όμως σάς απέφερε χρήμα…

«Όχι όσο νομίζουν πολλοί. Τα οικονομικά βελτιώθηκαν με την ανανέωση του συμβολαίου. Συνεχίζω διότι τα σποτ έχουν σενάριο. Είναι μικρές ιστορίες, έχω ρόλο, και για μένα αυτό έχει νόημα. Στη διαφήμιση είναι σαν να κάνω Σαίξπηρ. Δεν την αποποιούμαι και προσπαθώ να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου. Έχει τη δυσκολία της γιατί μέσα σε 30″ πρέπει να πεις πολλά. Υπό προϋποθέσεις είναι μέσα στην τέχνη του ηθοποιού και γι΄ αυτό οφείλω να δίνω τον εαυτό μου. Ο ανταγωνισμός είναι έντονος και δεν πρέπει να κάνουμε οικονομίες. Κανείς δεν μας χαρίζεται, ούτε επίσης οποιαδήποτε δουλειά δίνεται με ευκολία».

«ΑΝ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΣΤΥΨΟΥΝ, ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΣΤΥΨΟΥΝ»

Από τη διαφήμιση στο σινεμά, στην τηλεόραση, στο θέατρο με παράλληλες εμφανίσεις: «Λούφα και απαλλαγή», τηλεπαιχνίδι («Σου Μου Σου») και σειρά («Ευτυχισμένοι μαζί») στο Μega, από πέρσι στον «Μπακαλόγατο» και τώρα στον «Ηλία του 16ου». Χάρη στη διαφήμιση οι προτάσεις στον Θανάση Τσαλταμπάση έπεφταν βροχή.

Δεν αισθάνεστε σαν λεμονόκουπα που τη στύβουν;

«Τίποτα δεν μας συμβαίνει αν δεν το επιτρέψουμε. Αν δεν θέλεις να σε στύψουν, δεν θα συμβεί. Ύστερα από τη διαφήμιση, όλοι όσοι μου έκαναν προτάσεις για δουλειά ήθελαν να κάνω τον Τζακ. Και φέτος η πολιορκία συνεχίστηκε. Μου αρκεί που παίζω στο «Ευτυχισμένοι μαζί» και στον «Μπακαλόγατο»- παρά να έχω ακόμη μια τηλεοπτική συμμετοχή και εν τέλει να καταντήσω μαϊντανός. Είμαι μόλις δύο χρόνια στον χώρο και θέλω να είμαι για μια ζωή».

Δεν βρίσκετε πως είναι προκλητικό να έχετε πέντε ρόλους σε ένα έργο όταν άλλοι συνάδελφοί σας είναι στην ανεργία;

«Βοηθώ όπου και όπως μπορώ. Όμως όταν με κάλεσε ο Πέτρος Φιλιππίδης να παίξω μαζί του, είχε κατά νου έναν ρόλο μικρό. Στην πορεία, στην προσαρμογή του κειμένου, προέκυψαν οι άλλοι τέσσερις. Αν ήταν στο χέρι μου, θα έκανα κάτι. Αλλά δεν εξαρτάται από εμένα. Το επάγγελμα του ηθοποιού είναι σκληρό, θα σε φάει. Θέλει θυσίες και σκληρό αγώνα. Παρατηρώ τον Πέτρο Φιλιππίδη, που αν και καταξιωμένος δεν επαναπαύεται, το παλεύει».

info

● «Ο Ηλίας του 16ου» προβάλλεται από την περασμένη Πέμπτη στους κινηματογράφους.
● «Ο Μπακαλόγατος» των Σακελλάρου- Γιαννακόπουλου παίζεται στο θέατρο «Μουσούρη».
● «Ευτυχισμένοι μαζι», κάθε Παρασκευή στο Μega.

Πνευματικό, πολιτικό και τηλεοπτικό το κραχ

«Μπήκανε τα βούρλα πρώτη θέση» λέει ο Λάκης Λαζόπουλος και μιλά για τον «Βιοπαλαιστή στη στέγη», τη διαφθορά, τη Νέα Δημοκρατία, την Αριστερά και για την επιστροφή του στη μικρή οθόνη.

«Έρχομαι! Έρχομαι πάλι, ποια βιοπάλη μού ρίχνει φάσκελα; Ερχομαι. Να μαι στη στέγη, ένστικτο λέγει, σε λίγο ανάσκελα. Σε λίγο για πάντα αντίο και χολ και κουζίνα, σε λίγο η φύση θα με ξεφτιλίσει. Πάει η Αθήνα, δεν θα μείνει κανείς. Το ποτάμι ξεχείλισε νάτο, δεν θα μείνει κανείς! Θα τα πάρει ο Θεός, ό,τι χτίσαμε. Δεν θα μείνει κανείς από Βόρεια μέχρι Μοσχάτο, δεν θα μείνει κανείς! Θα ρωτάν τα παιδιά μας πού ζήσαμε». Είναι Κυριακή απόγευμα και μπαίνω στον «Ελληνικό Κόσμο» και την αχανή θεατρική αίθουσα «Αντιγόνη», που έχει χωρητικότητα εννιακοσίων θέσεων.

Πνευματικό,     πολιτικό και τηλεοπτικό το κραχ

Ο Λάκης Λαζόπουλος είναι στη μέση της εντυπωσιακής σκηνής και προβάρει το τραγούδι που θα «ανοίξει» τον «Βιοπαλαιστή στη στέγη». Είναι κατάκοπος, εξουθενωμένος από τις εντατικές πρόβες για το απαιτητικό ανέβασμα, μα παράλληλα είναι εξαιρετικά χαρούμενος που είναι και πάλι στη σκηνή. Σημειώνω… κλεφτά τους στίχους του. Με πλησιάζει. Τραγουδώντας. «Το ποτάμι ξεχείλισε νάτο». Κι έπειτα… σαλτάρει στη «Στέγη». «Ακολουθώ την πορεία των… νεύρων του μέσου Ελληνα», μου λέει σε πρόζα.

Πνευματικό,     πολιτικό και τηλεοπτικό το κραχ
  • Ένας χείμαρρος θα τα παρασύρει όλα, στο νέο σου έργο;

Το ποτάμι θα ξεχειλίσει, όλα θα βουλιάξουν, μαζί και το σπίτι του ήρωά μου, που καθώς το βλέπει να χάνεται, περνά μπροστά από τα μάτια του όλη η ζωή του, όπως τελειώνει και μια πολύ μεγάλη πολιτική και κοινωνική περίοδος στην Ελλάδα.

Όλα τέλειωσαν – όλα βουλιάζουν και χάνονται, για να έρθει κάτι νέο, κάτι δυνατό, κάτι καθαρό που θα χει ξεπλυθεί απ το ποτάμι… Θα χει ξεπλυθεί από τη βρωμιά, τη σαπίλα και την ξεφτίλα.

  • Να υποθέσω ότι ο… χείμαρρος θα περάσει και από τη Βουλή;

Τι να τους κάνει ο… χείμαρρος εκεί; Τσουνάμι χρειάζονται και πάλι δεν είμαι σίγουρος αν θα καθαρίσει το… τοπίο!

  • Και τι θα αναδειχτεί μετά το επερχόμενο τσουνάμι;

Κάτι πιο καθαρό -γιατί αλίμονο αν δεν γίνει κάθαρση σε όλο αυτό το σκηνικό της απόλυτης διαφθοράς…

  • Ποιο κόμμα μπορεί να δώσει ελπίδα μιας καλύτερης μέρας;

Κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα που λειτουργούν σαν δύο μεγάλα… νοσοκομεία. Οι ασθενείς τρέχουν από το ένα στο άλλο, όταν ακούνε ότι υπάρχει ένας καλός… γιατρός σε ένα από αυτά (γέλια). Πολλή ταλαιπωρία! Πάνε στο ένα… μαγαζί και βγάζουνε πλάκες, πάνε στο άλλο για… ακτίνες, χωρίς να βγάζουν άκρη για την… ασθένειά τους. Κάνουν… θεραπείες, μα κανένας «σχηματισμός» από τους δύο δεν υπόσχεται να προσφέρει ταχεία ανάρρωση. Δεν υπάρχει… προοπτική, αλλά μονάχα θεραπεία! Και η μεγάλη κόντρα των δύο μεγάλων νοσοκομείων-κομμάτων έχει να κάνει με το ποιο από τα δύο θα κατασπαταλήσει το δημόσιο χρήμα. Κανένα από τα δύο δεν ενδιαφέρεται για τον έρμο τον ασθενή-πολίτη, παρά μόνο για το πώς θα αρπάξουν περισσότερα και ολοένα περισσότερα.

  • Γιος παπά ο Οδυσσέας που παίζεις. Μπλεγμένος σε μίζες!

Ούτε προφήτης να ήμουν! Όταν έγραφα το έργο δεν είχε ξεσπάσει το θέμα με τη Μονή Βατοπεδίου και όταν έσκασε, δεν το πίστευα. Πράγματι, ο Οδυσσέας είναι γιος παπά, με τη μάνα του να λύνει και να δένει σε αγοροπωλησίες – με κοινό λογαριασμό με την… Παναγία, ένα πράγμα (γέλια). Στο ίδιο παιχνίδι ανήκει και η καλόγρια αδελφή του, που είναι μανούλα στις κομπίνες! Ανταλλάσσει περιουσίες, ξεπουλάει τα πάντα!

  • Ο κόσμος εξαγριώθηκε με την τόση διαφθορά…

Πίστεψε ότι ψηφίζοντας τη Νέα Δημοκρατία θα καθαρίσει το τοπίο, θα χτυπήσει τη διαφθορά, αλλά ανακάλυψε ότι επί των ημερών της αυτή γιγαντώθηκε και έφτασε μέχρι… τη Μονή Βατοπεδίου! Και έχουν μαθευτεί ελάχιστα μόνο από τα «εγκλήματα» που έχουν συμβεί. Ναι, εξαγριώθηκε ο κόσμος!

  • Εξαγριώθηκε και χάρηκε που υπήρξε μια τιμωρία ας πούμε στο πρόσωπο του Εφραίμ και του Θοδωρή Ρουσόπουλου;

Κοίτα ο κόσμος έχει φρικάρει γενικά! Βλέπει ότι υπάρχει ένα «άσυλο» για τους πολιτικούς, ότι οι νόμοι δεν λειτουργούν γι αυτούς, δημιουργώντας μια αίσθηση «μαφίας» την οποία δεν την πειράζει κανείς και φρικάρουν! Δεν… πειράζονται υπουργοί, χάνονται στοιχεία, πιθανότατα… λαδώνονται οι Εξεταστικές και κανείς δεν πληρώνει τίποτα! Έτσι στήνεται ένα άτυπο δικαστήριο από την κοινωνία που κάνει αυτό που πρέπει. Δεν τον τιμωρείς τον φταίχτη, αλλά δεν θέλω να τον βλέπω και απαιτώ να απομακρυνθεί. Απομακρύνονται λοιπόν σταδιακά αυτοί που με έπαρση και με αλαζονεία… παρίσταναν τους καμπόσους! Και είναι πάρα πολλοί αυτοί!

  • Η Αριστερά θα μπορούσε να δώσει λύση στο αδιέξοδο;

Θα μπορούσε να κάνει πολλά, μα δεν προτάσσει κανένα… σχέδιο σωτηρίας! Λέει στον κόσμο «δεν είμαι… περίπτερο! Αλλά είμαι εδώ αν χρειαστείτε κανένα… ξυραφάκι, καμιά… τσίχλα, κάτι ελαφρύ τέλος πάντων, μη μου ζητάτε βαριά πράγματα!». Δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη αποφάσεων η Αριστερά.

  • Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι, άρα μιλάς για ένα πολιτικό κραχ. Υπάρχει και πνευματικό κραχ;

Εκεί κι αν υπάρχει το απόλυτο κραχ! Έχουν διαλυθεί τα πάντα! Οι άνθρωποι που έχουν σκέψη είναι στο περιθώριο και στέλνει επιστολές στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας η… Ντούβλη και στον πρωθυπουργό η… Στέλλα Μπεζαντάκου! Μπήκανε τα… βούρλα πρώτη θέση. Γεμίσαμε από τέτοια! Ως εκ τούτου αυτή η κοινωνία δεν έχει να ελπίσει τίποτα…

  • Έχουμε το… τρελό κραχ και στην τηλεόραση! Έτσι Λάκη;

Πιο… τρελό δεν γίνεται! Η οικονομική κρίση οδηγεί τα κανάλια να παίρνουν «έτοιμο πρόγραμμα» απ το εξωτερικό και να ελαχιστοποιούν τις ελληνικές παραγωγές. Και αυτή είναι μονάχα η αρχή. Από τον… πάγκο θα ψωνίζουν πια!

  • Φέτος γίνεται πολύς ντόρος για τη «Στιγμή της αλήθειας»…

Λες για την εκπομπή της κυρίας… Μπουμπούκου; (γέλια) Της… Μπουμπούκας; Το ότι η γενιά του ψέματος κάνει… ορό της αλήθειας μέσα από την τηλεόραση είναι τρομερό! Αλλά δεν θα το σχολιάσω κι αυτό! Άσε με ήσυχο! (γέλια).

  • Δεν θα σχολιάσεις ούτε τις αντεπιθέσεις-επιθέσεις Μιμής Ντενίση και Εφης Σαρρή που έχουν… κορυφωθεί πλέον;

Μετά τα όρια της σάτιρας που αποφάσισαν να βάλουν, θέλουν να βάλουν και όρια στην… αξιοπρέπεια και θέλεις να στο σχολιάσω εγώ αυτό; Εχω σοβαρότερα πράγματα να κάνω από το να τις βοηθάω να διαφημίζονται. Θα μου το παίξουν… ιέρειες της αξιοπρέπειας; Δεν κοιτάνε τα μαύρα τους τα χάλια λέω εγώ; Δεν κοιτάνε τα… μαύρα τους τα χάλια πια;

Ο Οδυσσέας είναι ο σύγχρονος Ελληνας

  • Χωμένος στη διαφθορά είναι και ο ήρωας που παίζεις…

Ο Οδυσσέας είναι ο σύγχρονος Ελληνας που βγαίνει απ τα ρούχα του, βγαίνει από το σπίτι του, βγαίνει από τον εαυτό του. Του βγαίνει η ψυχή του κανονικά! Του τη βγάζουν και του τη δίνουν στο χέρι! Είναι τα βιώματά του, η ζωή του που του αρνούνται, η ζωή που τον προσπερνά, η ζωή που του έμαθαν να ζει… σαν να ζει! Βιοπαλαιστής από τα γονίδιά του κουβαλά πάντα μαζί τη μάνα, τον πατέρα, τη γυναίκα, το παιδί, τους θείους και προσπαθεί να τους βολέψει όλους. Ετσι θα φτάσει στο σήμερα. Το κυνήγι του χρήματος θα τον οδηγήσει στις μίζες, στα ρουσφέτια, στις προμήθειες, στη χαμένη Ελλάδα του 2008, στα χαμένα όνειρα. Το ποτάμι θα φουσκώσει και όλα πια θα βουλιάξουν – όσα έχτισε, όσα απέκτησε, όσα έφτιαξε. Το παρελθόν θα του… χτυπήσει την πόρτα τότε και όλα πια θα περάσουν μπροστά του.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ

«Είμαι ευτυχισμένος που δουλεύω και πάλι με τη Χρυσούλα Ρώπα, που παίζει τη γυναίκα μου… Είναι ακριβό πλάσμα, σπουδαία ηθοποιός και λατρεμένη φίλη. Μαζί μας έχουμε μια ομάδα εξαιρετικών ηθοποιών, όπως οι Μαρία Αντουλινάκη, Πάνος Βλάχος, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Μπάμπης Γούσιας, Σοφία Καζαντιάν, Τίτος Λίτινας, Σύνθια Μπατσή, Χριστίνα Παναγιωτίδου, Αγγελος Τριανταφύλλου, Χαρά Τσιτομενέα, Σόλων Τσούνης, Ανδρέας Φυλακτού. Μαζί μας οι χορευτές Γιώργος Κωστόπουλος και Ροδή Στεφανίδου. Για την πολύ απαιτητική και πολυδάπανη αυτή παραγωγή έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό ο Γιώργος Γαβαλάς -σκηνικά- και η Ελευθερία Ντεκώ -φωτισμοί-, η Ελλη Παπαγεωργακοπούλου -κοστούμια-, ο Κωνσταντίνος Ρήγος -χορογραφίες- και βέβαια ο Σταμάτης Κραουνάκης, που έντυσε την παράσταση με τις εξαιρετικές μουσικές και τα καταπληκτικά τραγούδια του». Η παράσταση θα ανέβει στην αίθουσα «Αντιγόνη», στο νέο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑLΡΗΑ

Το «Αλ Τσαντίρι» θα επιστρέψει για να μείνει!

  • Έχεις σκοτωθεί με τον Δημήτρη Κοντομηνά, είστε στα μαχαίρια και δεν θέλετε να βλέπετε πια ο ένας τον άλλον, λέει!

Αχ αυτός που λέει! [γέλια]. Οι σχέσεις μου μαζί του είναι μια χαρά, δεν είμαστε στα μαχαίρια, ούτε και σκοτωθήκαμε! Αυτά είναι αποκυήματα φαντασίας κάποιων και μας κάνουν να γελάμε πολύ με τον Δημήτρη! Ποτέ δεν υπήρξε το παραμικρό πρόβλημα-θέμα μεταξύ μας. Μου περιέρχονται και μένα ανάλογα δημοσιεύματα, που δεν ευσταθούν διόλου.

  • Ούτε οι Γερμανοί που ανέλαβαν τον Alpha σε έχουν πιέσει να παρουσιάσεις νέο «Αλ Τσαντίρι» προκειμένου να δει νούμερα το κανάλι;

Δεν με πιέζει κανείς! Πίστεψέ με, δεν με έχει πιέσει κανείς.

  • -Σου έχουν βάλει το μαχαίρι στον λαιμό, έχω διαβάσει, Λάκη!

Βαθιά ή απέξω απέξω; [γέλια]. Κανένας δεν με έχει πιέσει, κανένας δεν μου έβαλε το… μαχαίρι στον λαιμό! Σου αρκεί αυτό;

  • Οχι βέβαια! Λένε ότι υπάρχει γκρίνια σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για το κανάλι, που τίποτα δεν… τραβάει, εσύ λείπεις…

Είχα ενημερώσει τον Δημήτρη Κοντομηνά ότι θα λείπω για την πρεμιέρα μου από την αρχή, δεν μου προέκυψε ξαφνικά! Όσο για την γκρίνια που λες, εγώ δεν την έχω πάρει χαμπάρι!

  • Επομένως όλα είναι καλά και θα επιστρέψεις!..

Θα επιστρέψω δριμύτερος [γελά]. Όχι σύντομα όμως.

  • Κατά τα Χριστούγεννα, άκουσα να λένε. Ισχύει αυτό ή όχι;

Ελπίζω να είναι εκεί γύρω στα Χριστούγεννα, αλλά δεν στο υπογράφω κιόλας. Στον Alpha ανήκω πάντως, για να σου λυθούν οι απορίες και ναι, θα επιστρέψει το «Αλ Τσαντίρι»!

  • Θα επιστρέψει για να μείνει ή θα το βλέπουμε σπανίως;

Θα επιστρέψει για να μείνει! Και το δικό μου ζητούμενο και του καναλιού είναι να προβάλλεται κάθε Τρίτη όπως πάντα. Με τις παραστάσεις θα είναι λίγο δύσκολο, αλλά θα κάνω το καλύτερο δυνατόν για να μένω πιστός στο ραντεβού με το τηλεοπτικό κοινό!

  • Θέλω να μείνω στο θέμα και σε δημοσιεύματα τα οποία λένε ότι η γκρίνια υπάρχει γιατί πληρώνεσαι για το «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» ακόμα και όταν δεν το παρουσιάζεις.

Να απαντήσω και σε αυτόν λοιπόν. Πληρώνομαι για τον ρόλο που έχω ως σύμβουλος στον Alpha και για το «Αλ Τσαντίρι» μόνο όταν βγαίνει στον αέρα. Βαρέθηκα να διαβάζω δημοσιεύματα και ρεπορτάζ για μένα, που τα φέρνω στο κανάλι -για να δανειστώ τη γλώσσα τους!- και να μην ακούω για αυτούς που δεν τα φέρνουν στο κανάλι. Δεν θέλω να επεκταθώ σε αυτά. Με κατάλαβες.

  • Και θα κλείσω τις ερωτήσεις που αφορούν το γυαλί με μια φήμη που κυκλοφορεί και σε θέλει να γυρνάς στο Μega.

Δεν υπάρχει κανένα τέτοιο θέμα. Ανήκω στον Alpha, στο είπα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 23/11/2008

Επιμένοντας στο «Απλό Θέατρο»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Αντώνης Αντύπας

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΙΑΦΚΟΥ- φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 23/11/2008
Είναι είκοσι τα χρόνια του καλλιτεχνικού οργανισμού «Φάσμα» που θα γιορτάσει το 2009 ο Αντώνης Αντύπας. Εκεί, στο «Απλό Θέατρο», σε μια γειτονιά όπου περισσεύουν τα συνεργεία αυτοκινήτων και η επιλογή της κάποτε είχε ξενίσει, ο σκηνοθέτης μπόρεσε να δημιουργήσει μια νέα θεατρική πιάτσα, προτείνοντας ρεπερτόριο και κερδίζοντας συνήθως γεμάτες αίθουσες.

Ενα θέατρο ανάμεσα σε συνεργεία αυτοκινήτων; Πριν από δυο δεκαετίες, όταν ο Αντώνης Αντύπας ίδρυσε τον καλλιτεχνικό οργανισμό «Φάσμα» και πρωτολειτούργησε το «Απλό θέατρο», μια τέτοια επιλογή δεν φαινόταν καλή ιδέα. Να, όμως, που σύντομα το θέατρο γιορτάζει τα εικοστά του γενέθλια με σπάνιες παραστάσεις και γεμάτες αίθουσες.

Φέτος επαναλαμβάνει στην κεντρική σκηνή την περσινή επιτυχία «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» του Ο’ Νιλ, ενώ στη Νέα Σκηνή ξεκίνησαν οι παραστάσεις του «Βερολίνο 1989, ιστορίες μιας πόλης», βασισμένο στο βιβλίο του Δημήτρη Γκενεράλη, σε δραματουργική επεξεργασία του σκηνοθέτη Αρη Τρουπάκη από κοινού με τον συγγραφέα και τους επτά ηθοποιούς που ερμηνεύουν τους ρόλους. Στα μέσα Φεβρουαρίου θ’ ανέβει η «Ανάσα ζωής» του Ντέιβιντ Χέαρ με τις Ράνια Οικονομίδου και Λυδία Φωτοπούλου, ενώ στη Νέα Σκηνή η Ολια Λαζαρίδου από τις 3 Φλεβάρη θα ερμηνεύει τη «Δεσποινίδα Μαργαρίτα» του Ρομπέρτο Ατάιντε, σε σκηνοθεσία της Αντζελας Μπρούσκου.

Αν ρωτήσεις τον Αντύπα πώς βιώνει την εικοσάχρονη αυτή περιπέτεια, θα απαντήσει πως αυτό που τον ενδιέφερε και τον ενδιαφέρει είναι η συνάντησή του με τους συγγραφείς: «Θέλω να καταδύομαι στον ψυχισμό τους. Αναρωτιέμαι γιατί ασχολούνται με συγκεκριμένα θέματα. Τους ανοίγω μια πόρτα σε κόσμο, αφού αυτοί ζουν σε συγκεκριμένο περιβάλλον και εποχή. Γνωρίζοντάς τους επί της ουσίας, μπορώ να ανιχνεύσω τους χαρακτήρες που δημιουργούν και να τους παντρέψω με τους κατάλληλους ηθοποιούς».

  • – Ψάχνετε ηθοποιούς οι οποίοι να έχουν ήδη μέσα τους ψήγματα του ρόλου για τον οποίο τους προορίζετε;

«Υποσυνείδητα ή συνειδητά αυτή νομίζω πως είναι η διεργασία. Εχοντας κατανοήσει εγώ έναν χαρακτήρα προσπαθώ να βρω τον κατάλληλο ηθοποιό που θα τον κάνω ένα μαζί του. Κι ύστερα οι ηθοποιοί που επιλέγω προέρχονται από διάφορες σχολές. Πρέπει να κατανοήσουμε από κοινού τις διαθέσεις του συγγραφέα για ν’ αποκτήσει ομοιογένεια η παράσταση, να αποκτήσει το ύφος και τη μορφή που θα καθορίσω, με στόχο πάντα να ακουστεί καθαρά ο λόγος. Κι είναι σημαντικό να ξέρεις πώς λειτουργεί ένας ηθοποιός πάνω στη σκηνή, έχοντας ήδη αγωνιστεί για να ξεπεράσεις παλαιότερα προβλήματα όμοια με τα δικά του, το πώς να δουλέψεις π.χ. με την ανάσα σου, που είναι το βασικότερο στοιχείο για τον ρόλο και το έργο».

  • – Την ανάσα;

«Εκεί παίζονται όλα. Στην αναπνοή, μεταφυσικά και πραγματικά, βρίσκεται η ουσία. Κάθε χαρακτήρας σου ζητάει να την προσαρμόζεις με διαφορετικό ρυθμό. Είναι το βασικό στοιχείο που δίνει και τον ρυθμό στην παράσταση. Πρέπει όμως να υπάρχει κατανόηση από τον ηθοποιό. Διαφορετικά υπάρχει πίεση».

  • – Ξαναβλέπετε τις παραστάσεις σας;

«Κάθε βράδυ! Συχνά οι ηθοποιοί, χωρίς να έχουν κακή πρόθεση, οδηγούνται προς τις δικές τους ευκολίες. Πιστεύουν πως είναι για το καλό του χαρακτήρα που υποδύονται. Οπότε εκεί φιλικά τους επαναφέρεις. Αλλά και πάλι δεν μπορείς να αποφύγεις ένα ποσοστό φθοράς».

  • – Τόσα έργα, τόσα χρόνια, είναι χαρά ή κούραση;

«Νομίζω ότι είναι χαρά που διαρκεί. Υπάρχουν και μέρες που είσαι πτώμα διανοητικά και σωματικά και πιστεύεις πως δεν αντέχεις άλλο. Είναι κι αυτό μέσα στο παιχνίδι. Ομως μετά ξαναρχίζεις σαν να είναι η πρώτη φορά».

  • – Σκηνοθέτης αλλά και παραγωγός των έργων που ανεβάζετε, από το 1994 διπλασιάσατε κατά μία έννοια τη δουλειά σας με τη Νέα Σκηνή.

«Ο χώρος διατίθεται σε νέους καλλιτέχνες. Ανέλαβα το ρίσκο και πληρώνω το τίμημα. Ο χώρος μας είναι εστία πολιτισμού, που το κοινό στηρίζει. Δεν είναι τυχαίο το ότι το «Μακρύ ταξίδι» έκλεισε πέρσι με γεμάτη την αίθουσα».

  • – Εχοντας πάντα πλάι σας την Ελένη Καραΐνδρου...

«Δεν ξέρω αν θα συνέδεα τη ζωή μου μ’ άλλον άνθρωπο. Είμαστε συνέχεια μαζί και συνάμα ελεύθεροι. Μιλάμε κοινή γλώσσα και συμμετέχουμε ο ένας στη δουλειά του άλλου. Συζώ με τη μουσική, όπως κι εκείνη με το θέατρο. Αφουγκραζόμαστε απόλυτα ο ένας τον άλλο. Αν δεν ακούσω το πιάνο της μπαίνοντας στο σπίτι, μου λείπει. Μου λείπει και όταν λείπω από το σπίτι».

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ: «Ολη η γενιά μου οφείλει την καριέρα της στον Χουβαρδά»

Ο σκηνοθέτης της «Στρίγκλας» εκθειάζει τον διευθυντή του Εθνικού

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΡΑΜΜΕΛΗ, ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008

Φωτογραφία

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και ο Ακης Σακελλαρίου σε στιγμιότυπο από «Το ημέρωμα της Στρίγκλας» του Σαίξπηρ. Η παράσταση που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο έχει τη σκηνοθετική επίβλεψη του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη (επάνω), ο οποίος εργάζεται έπειτα από καιρό σε κρατική σκηνή. MOTIONTEAM

Έρχεται στους κόλπους του Εθνικού Θεάτρου έχοντας διανύσει πολυετή διαδρομή στο ελεύθερο θέατρο. Αν και δηλώνει πως νιώθει ότι «τα κρατικά θέατρα είναι ο φυσικός μου χώρος», εν τούτοις χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να δούμε παράσταση του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη σε κρατική σκηνή. Η στιγμή ήλθε και πριν από λίγες ημέρες έκανε πρεμιέρα το σαιξπηρικό «Ημέρωμα της Στρίγκλας» στο Εθνικό. Οι απόψεις και οι εντυπώσεις πολλές και διαφορετικές. Κάποιοι δυσανασχέτησαν με την προσέγγιση, άλλοι διαφώνησαν και κάποιοι είδαν με ενδιαφέρον τη σκηνοθετική ματιά του.

Ο ίδιος σε μια απόπειρα να αναλύσει τη σχέση του με το έργο, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ πέρασε από σαράντα κύματα, περιγράφει τα εμπόδια, τους προβληματισμούς αλλά και τις προκλήσεις στις οποίες ανταποκρίθηκε ξεκινώντας από τον ίδιο τον συγγραφέα.

«Στην Αμερική, όπου έζησα πολλά χρόνια, κατάλαβα το βάθος αυτού του κόσμου που λέγεται Σαίξπηρ μέσα από τη μελέτη του έργου του. Αντιλήφθηκα πώς σκηνοθετεί τον λόγο του. Σου λύνει όλα τα ζητήματα σε επίπεδο ερμηνείας. Έκανα ένα καταπληκτικό ταξίδι στον κόσμο του Σαίξπηρ».

Ωστόσο «πρακτική» συνάντηση δεν είχε γίνει ως τα περασμένα Χριστούγεννα, όταν ο Γιάννης Χουβαρδάς τον κάλεσε και του ζήτησε να σκηνοθετήσει τη «Στρίγγλα». Οι πρώτοι ενδοιασμοί, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, αφορούσαν τη μετάφραση. «Υπήρχε ένα ενδιαφέρον πρόβλημα: το πώς θα μπορούσαν να βρουν την αντιστοιχία με τη γλώσσα της μετάφρασης αυτά τα παιχνίδια που κάνει ο Σαίξπηρ. Η μετάφραση είναι πολύ βασικό ζήτημα και γι΄ αυτό κατέληξα να περάσω μήνες με το κείμενο βιώνοντας μια καταπληκτική εμπειρία. Νιώθεις πάρα πολύ λίγος και οδηγείσαι σε επιλογές ακραίες προσπαθώντας να πετύχεις αυτό που λέει ο ίδιος».

Ανάγνωση στο άλλο άκρο

Επόμενο βήμα, η προσέγγιση του κειμένου και η ιδέα της σκηνοθεσίας. Όπως ομολογεί, «στην αρχή δεν ενθουσιάστηκα, δεν ήταν από τα αγαπημένα μου έργα.Με βοήθησε όμως η δυσκολία του. Υπήρχαν και δύο βασικά ζητήματα: το ζήτημα της καταπίεσης της γυναίκας αλλά και αυτό της περιβόητης εισαγωγής του έργου, που αποτελεί δραματουργικό πρόβλημα και πρόκληση ταυτόχρονα».

Πέρασε ένας μήνας δουλειάς και αναζήτησης. Ο Κ. Αρβανιτάκης αποφάσισε να δει τον ρόλο της Κατερίνας διαφορετικά σε σχέση με τον τρόπο που είχε αντιμετωπιστεί ως σήμερα. Συγκεκριμένα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «δεν υπάρχει περίπτωση σε σύγχρονη ανάγνωση να εγκλωβιστεί κάποιος στη φαλλοκρατική εκδοχή του θέματος. Για μένα μια ανάγνωση στο άλλο άκρο ήταν αποδεκτή και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να την παρουσιάσω εγκλωβισμένη στον φαύλο κύκλο της φαλλοκρατίας. Είδα το έργο από την πλευρά του άντρα. Η Κατερίνα είναι έξυπνη, δυναμική, με χιούμορ. Δεν βρίσκει άντρα ισάξιό της. Αρνείται να παίξει το παιχνίδι τού “εγώ θα κατέβω επίπεδο να σε συναντήσω” και οι άνδρες τη φοβούνται. Πλέκουν τον μύθο της στρίγκλας. Ουσιαστικά είναι εγκλωβισμένη στις ικανότητές της. Το ημέρωμα είναι απελευθέρωση. Ο Πετρούκιο βλέπει τα χαρίσματα και με την τρέλα του την αφοπλίζει, με το χιούμορ του της επιτρέπει να χαλαρώσει και να χαμογελάσει. Αυτή τη γυναίκα εγώ σήμερα τη συναντάω και την αναγνωρίζω».

Μην πυροβολείτε το Εθνικό

Παλιός γνώριμος του Γ. Χουβαρδά, ο σκηνοθέτης τοποθετείται στην κριτική που έχει γίνει μέχρι στιγμής στους χειρισμούς και στο έργο του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. «Νιώθω ότι ξέρει πολύ καλά τι θέλει, έχει δυνατό όραμα και είναι σημαντικό για κάθε σκηνοθέτη να ενταχθεί σε αυτό. Όλη η δική μου γενιά σκηνοθετών οφείλουμε την καριέρα μας στον Γιάννη. Είναι ο πιο ικανός και ξεκινήσαμε πολλοί από εμάς στο Αμόρε και το γνωρίζουμε καλά. Ο Χουβαρδάς είναι σαφής στο τι θέλει σε σχέση με τα όρια του προγραμματισμού και του προϋπολογισμού. Από την άλλη, υπάρχει απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία. Καμία επέμβαση δεν γίνεται,υπάρχει πολυφωνία σε όλα τα επίπεδα και είναι θετικό το ότι έχουν μπει τόσα νέα πρόσωπα. Επί Κούρκουλου ακούγαμε τα ίδια και τα ίδια ονόματα να σκηνοθετούν, κάτι που δεν ισχύει πλέον. Είναι αυτονόητο ότι 18 παραστάσεις δεν μπορεί να αφορούν όλους. Ενα Εθνικό Θέατρο έχει υποχρέωση να έχει μία παράσταση για τον καθένα. Μετά τον δεύτερο χρόνο θα κριθεί ο Χουβαρδάς. Ακόμη είναι νωρίς».