Tag Archives: ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

Γυναικεία μποτίλια σε αντρικό πέλαγος

  • Σαν μια μποτίλια ριγμένη στο πέλαγος που αναζητεί παραλήπτη.

  • Οι δυο μικροί εικοσάλεπτοι μονόλογοι και το μονόπρακτο που συνθέτουν το τρίπτυχο «Ας μιλήσουμε για άντρες» στο Θέατρο της Ημέρας στους Αμπελοκήπους (κάθε Κυριακή και Δευτέρα). Μια χειροποίητη παράσταση γένους θηλυκού που αφορά και τα δύο φύλα, αφού η γυναίκα εκμυστηρεύεται τα εσώψυχά της με ποθητό και αόρατο αποδέκτη τον άντρα.
  • Κριτικός τέχνης, διδάκτωρ της Σορβόνης, πεζογράφος, ποιήτρια, μεταφράστρια, η Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή κάνει το πρώτο της θεατρικό βήμα με λόγο διεισδυτικό και ενίοτε χιουμοριστικό. Προσεγγίζοντας τη διαφορετικότητα των δύο φύλων, μακριά από φεμινιστικές ακρότητες, σαν έμπειρος παλμογράφος της γυναικείας καρδιάς αλλά και του αντρικού εγκεφάλου. Τους χαρακτήρες των ηρωίδων της με τα θετικά και αρνητικά τους αναδεικνύει εύστοχα η λιτή σκηνοθεσία της Ανδρομάχης Μοντζολή.
  • Στον πρώτο μονόλογο, «Το σιδέρωμα», μια ευχαριστημένη από τον συζυγικό βίο 37χρονη γυναίκα σιδερώνοντας το πουκάμισο του άντρα της εξομολογείται ότι λατρεύει το σιδέρωμα. Την ηρεμεί, κόντρα στις απελευθερωτικές «σφήνες» μιας φίλης της μόνης που της δημιουργούν μικροανησυχίες (την ερμηνεύει πειστικά και αβίαστα η Ολγα Μουργελά).
  • Στον δεύτερο, «Η φωτογραφία», μια επιτυχημένη εργαζόμενη ψάχνοντας ένα χαρτί στο γραφείο της ανακαλύπτει μια καταχωνιασμένη φωτογραφία, «μνημείο και φάντασμα», με κάποιον που ήταν ερωτευμένη πριν από δέκα χρόνια. Τον θυμάται τρυφερά, τον βρίζει, κλαίει, θυμώνει για «τα λόγια τα μεγάλα», τη δειλία του να χωρίσει, χαϊδεύει και… σχίζει τη φωτογραφία (αρκετά καλή στις διακυμάνσεις της ηρωίδας η Τερέζα Λοΐζου).
  • Στο μονόπρακτο, «Ο ποθητός εραστής», σ’ ένα spa κάνουν ριλάξ δυο σαραντάχρονες. Η ελεύθερη και πιο αγχωμένη διηγείται στην παντρεμένη φίλη της τις κωμικοτραγικές συναντήσεις που είχε με άγνωστους άντρες βάζοντας αγγελία στις στήλες γνωριμιών σ’ εφημερίδα (σε ωραίο κοντράστ χαρακτήρων οι προαναφερθείσες ηθοποιοί).

Η επάνοδος των τροβαδούρων

  • Σκηνές από τις ομηρικές ραψωδίες, σε μια υπέροχη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη, ζωντανεύουν κάθε βράδυ και μέχρι το Σάββατο, σε μια συναρπαστική αφηγηματική – θεατρική προσέγγιση της ηθοποιού Αγλαΐας Παπά και με τη συνοδεία αρμονικά δεμένων μουσικών αυτοσχεδιασμών και ηχητικών εφέ, στο «Αλεκτον», Σφακτηρίας 23, στον Κεραμεικό.

  • Την ηθοποιό πλαισιώνουν η σκηνοθέτις Ελλη Παπακωνσταντίνου και ο μουσικός Τηλέμαχος Μούσας (κιθάρα και παραδοσιακά λαϊκά όργανα). Η αφηγήτρια, με τη δική της εκφραστική πολύτροπη ιδιοσυγκρασία, μεταδίδει τα μηνύματα και τις συγκινήσεις, από τις ομηρικές ραψωδίες, χωρίς τις γνώριμες ακαδημαϊκές υποκριτικές επιτηδεύσεις, που επί δεκαετίες εγκλώβιζαν τα θεατρικά – αφηγηματικά δρώμενα, σε επί το πλείστον μουσειακά πλαίσια, υποτάσσοντας έτσι τη διαχρονικότητα και την οικουμενικότητα της ομηρικής ποίησης, στους «κανόνες» της δογματικής ιστόρησης των αγγειογραφιών, γιατί όχι, αργότερα, και των βυζαντινών νωπογραφιών.
  • Στο επιτυχημένο αυτό εγχείρημά της, η Αγλαΐα Παπά βοηθήθηκε αποτελεσματικά από την επίμονη ερευνητική και ερμηνευτική σχέση της με το δραματουργικό ρεπερτόριο της αρχαιοελληνικής γραμματείας, αλλά και τις αναγνωρισμένες επιδόσεις της σε προωθημένες εκφράσεις του μοντέρνου θεάτρου.
  • Αξίζει να σημειωθεί ότι για τη μεταφορά του ομηρικού έπους στο αφηγηματικό – θεατρικό «πάλκο» η Παπά επιστρατεύει μέχρι το τελευταίο της μόριο. Οι ακροατές – θεατές του ιδιόρρυθμου καφε-μπαρ του Κεραμεικού κυριολεκτικά καθηλώνονται με την πρώτη αφήγηση των ραψωδιακών αποσπασμάτων. Η ηθοποιός – αφηγήτρια πυροδοτεί τη μέθεξη του κοινού με τα ιστορικά δρώμενα, με τη μαστοριά και το πάθος των τροβαδούρων, των Κινέζων και Αράβων παραμυθάδων, των Σκανδιναβών και Γερμανών τραγουδιστών – ποιητών των Νιμπελούγκεν. Και πάνω απ’ όλα, με την προσωπική της εκφραστική δυναμική. Με εναλλασσόμενες φωνητικές καμπύλες, που χαϊδεύουν, διεγείρουν και δονούν. Με εμβόλιμους στίχους και μουσική του Ζακ Μπρελ, που τεκμηριώνουν τη μεταμόρφωση των συντρόφων του Οδυσσέα σε χοίρους, αλλά και με ένα αδάμαστο ρυθμικό – χορευτικό ταμπεραμέντο. Εύγε!

«Λα Πουπέ»: Ολοστρόγγυλη, αλλά λεπτοδουλεμένη

  • ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ
  • «Λα Πουπέ». Γυναίκα απροσδιορίστου ηλικίας, απρόβλεπτης ψυχολογίας, δεξιοτέχνης στα ρουχαλάκια για κούκλες και κοριτσάκια. Βιρτουόζα στη δυσεύρετη τέχνη της, όσο και η Αννα Κοκκίνου στη δική της. Κάτω από τις ολοστρόγγυλες φόρμες τής αλλόκοτης ηρωίδας του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, η ηθοποιός την ερμηνεύει παραδειγματικά στο θέατρο «Σφενδόνη». Η φιγούρα που έπλασε θαρρείς πως ξεπήδησε από πίνακα του Μποτέρο.
  • Ογδοντάλεπτος μονόλογος είναι η «Λα Πουπέ». Υποφέρεται; ‘Η, κόντρα στις καλύτερες των προθέσεων, βαθμηδόν διολισθαίνεις στις γνώριμες σε μονολογικά «γυμνάσματα» αφασικές στιγμές…. άπνοιας και πλήξης; Και, από ένα σημείο και μετά, στριφογυρνώντας απεγνωσμένα στην καρέκλα σου (που δυστυχώς με τα τριξίματά της, σε προδίδει!), περιμένεις την ευκαιρία να γλιστρήσεις σαν τον κλέφτη μακριά απ’ το ατέλειωτο θεατρικό μαρτύριο; Ε, λοιπόν. «κιχ», πόσω δε μάλλον τριξίματα δεν ακούγεται στην παράσταση.
  • Η Αννα Κοκκίνου, αυτοσκηνοθετούμενη με κέφι και μεγάλη έμπνευση, στήνει ένα συναρπαστικό θεατρικό παιχνίδι, κεντώντας, όπως η Πουπέ τα λιλιπούτεια ρουχαλάκια, το μονόλογο-«διαμάντι» του Χατζηγιαννίδη. Μαστόρισσα της λεπτομέρειας, όπως στον «Βιζυηνό» (που παρεμπιπτόντως επανέκαψε στο «Σφενδόνη» τις Πέμπτες), η ηθοποιός δεν διολισθαίνει στο γκροτέσκο της σκηνικής περσόνας, ούτε πελαγοδρομεί στην υπερβολή της ιδιότυπης παραβατικότητας του οριακού μονολόγου. Ακροβάτισσα σε τεντωμένο σκοινί για μία ώρα και 20 λεπτά, μεθά τους θεατές της με καλό θέατρο.
  • ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 23/03/2009

ΥΓ. Όλα τα παραπάνω για την κυρία Άννα Κοκκίνου θα είχαν ισχύ εάν η κυρία Άννα αποφάσιζε να είναι συνεπής και τίμια με τους ανθρώπους που συνεργάζεται ή συνεργάστηκε. Εάν της λέει κάτι το γεγονός ότι χρωστάει και της Μιχαλούς, τι θα έλεγε; Τι να το κάνω εγώ ότι παίζει καλά; Όταν στην πραγματική ζωή κοροϊδεύει τον κόσμο; «Βιρτουόζα» στην κοροϊδία. Με κλαψουρίσματα, μια ζωή…

Αγαπητή Άννα, μήπως θυμάσαι ότι κάποτε συνεργαστήκαμε [επαγγελματικά] και δεν με πλήρωσες ποτέ; Με κορόιδεψες! Με εξαπάτησες! Και είπες ότι ο καιρός θα τα πάρει σβάρνα και θα ξεχαστούν. Εγώ δεν ξεχνώ. Δούλεψα σκληρά για την οργάνωση του Φεστιβάλ Μπέκετ [θυμάσαι;] και δεν με πλήρωσες ποτέ! Με εξαπάτησες! Πλέον σε ξέρω… Το «ήθος»  του καλλιτέχνη για σένα είναι ένα παραμύθι για βλάκες. Αλλά υπάρχει και το ήθος που πρέπει να έχουμε όλοι στην καθημερινότητά μας. Να σεβόμαστε τους άλλους. Κάτι που εσύ δεν το κάνεις. Συνεπώς, γιατί κάνεις θέατρο;

Μελαγχολική συμφωνία γυναικών – «Ανάσα ζωής» του Ντέιβιντ Χέαρ

  • ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ
  • Η Φράνσις, αστή, σύζυγος, δις απατημένη και τώρα πια μόνη, όψιμη συγγραφέας μπεστ-σέλερ. Η Μαντλίν, τυπική εκπρόσωπος της αντισυμβατικής γενιάς του ’70, αλλά τώρα πια μοναχική, πρώην ερωμένη και συνταξιούχος διευθύντρια μουσείου. Κι ο κυνικός Μάρτιν, που εγκατέλειψε και τις δύο και τώρα πια ζει με πολύ νεότερή του γυναίκα. Η ιστορία στην «Ανάσα ζωής» του Ντέιβιντ Χέαρ δεν είναι δα και σπάνια.
  • Αντίθετα, «όλες μας έχουμε υπάρξει Φράνσις ή Μαντλίν ή ταυτόχρονα και τα δύο», όπως παρατηρούσε μία από τους θεατές της παράστασης στο «Απλό Θέατρο», που σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα φέρνει στη σκηνή τη Λυδία Φωτοπούλου-σύζυγο και τη Ράνια Οικονομίδου-ερωμένη. Φαντάζομαι ότι και αρκετοί άνδρες έχουν ή έστω εύχονται να είχαν υπάρξει Μάρτιν. Εμείς, πάντως, δεν τον βλέπουμε ποτέ κι ας πρωταγωνιστεί στα συμβάντα εξίσου με τις ηρωίδες. Συναντιούνται για ένα 24ωρο, όταν η Φράνσις βρίσκει μια αφορμή για να επισκεφτεί τη Μαντλίν που ζει απομονωμένη σε νησί της νότιας Αγγλίας. Η επιτομή της συνάντησης είναι μια λεπτή, μελαγχολική συμφωνία για φαγκότο και τσέλο, όπως το θέλησε η Ελένη Καραΐνδρου, που παρακολουθεί μουσικά τη δράση, αφήνοντας τα μουσικά όργανα να συνδιαλέγονται ή να «τσακώνονται», γνωρίζοντας πως και στην παρτιτούρα της δεν υπάρχουν «κερδισμένοι».
  • Είναι φυσικά θέατρο μ’ αυτό τον ουσιαστικό τρόπο που αξιοποιεί, περισσότερο κι από το λόγο, τις σιωπές, τις παύσεις ακόμη και τις παραμικρές κινήσεις, όπως είναι το πώς ή πότε βγάζεις το παλτό σου. Το κάνουν θέατρο η πανταχού παρούσα σκηνοθεσία του Αντύπα και οι δύο σπουδαίες ηθοποιοί, που ερμηνεύουν με την πιο απόλυτη και φορτισμένη λιτότητα ό,τι θα μπορούσε εύκολα να διολισθήσει στο μπανάλ της στερεοτυπίας. Τι δεν είναι; Αποκλειστικά γυναικείο έργο. Καιροφυλακτεί η σύγκρουση του ορθολογισμού με το συναίσθημα, οι ματαιωμένες νεανικές βεβαιότητες, τα γηρατειά και οι κάθε είδους συμβιβασμοί. Εργο που κάποιες φορές σε κάνει να επαναστατείς με την ειλικρίνειά του, η «Ανάσα ζωής», διάσημη από το 2002 για το πρωταγωνιστικό δίδυμο Τζούντι Ντεντς-Μάγκι Σμιθ, ευτυχεί και στην αθηναϊκή του εκδοχή.
  • ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 19/03/2009

Δώστε του χορού να πάει… «Ηθελα να σ’ αντάμωνα» στο Θέατρο Νέου Κόσμου

  • Πώς ερμηνεύεται  η ξαφνική απώλεια ενός αγαπημένου και μάλιστα νέου ανθρώπου; «Ο Χάρος κι ο Ερωτας απάντηση δεν δίνουν». Περνάει με το χρόνο; «Ο χρόνος τον πόνο αυτόν δεν τον γιατρεύει. Μόνο σε μαθαίνει να τον κουβαλάς». Απαλύνεται; «Με τη μνήμη». Με το να θυμάσαι στιγμές που μοιραστήκατε μαζί. Σαν ιστορία βγαλμένη από τη δημοτική παράδοση, που εκτυλίσσεται σε παλιούς καιρούς. Σαν τρυφερή ανοιξιάτικη αγκαλιά, που ξορκίζει το θάνατο υμνώντας τη ζωή και την αγάπη. Το έργο της Μαρίας Παπαλέξη «Ηθελα να σ’ αντάμωνα» στο Θέατρο Νέου Κόσμου σε συμπαραγωγή με το «Θέατρο του Παπουτσιού».
  • Ενας πλανόδιος μουσικός – τραγουδιστής συμμετέχει στην αντίστροφη διαδρομή από το θάνατο στα μικράτα του. Η απώλεια του πατέρα, ο γάμος του ήρωα, η γέννηση του παιδιού, ο θάνατος της γυναίκας του, το φευγιό του, διάφορες εμπειρίες του ταξιδιού του, η «επιστροφή» στην πατρίδα των παιδικών χρόνων.
  • Η σκηνοθέτρια Βαλεντίνα Παπαδημητράκη με το «Θέατρο του Παπουτσιού» έχει δώσει όμορφα δείγματα γραφής σε έργα για παιδιά. Εδώ ζύμωσε μια ηδύτατη, λιτή παράσταση, που μοσχοβολάει, με πανέμορφα παραδοσιακά τραγούδια. Τα ερμηνεύουν οι ηθοποιοί και τους συνοδεύει ο Αλέξανδρος Ιερωνυμίδης (λύρα, λαούτο). Σεμνός κι ευαίσθητος ο Κωνσταντής από τον Βαγγέλη Λιοδάκη. Σε ποικίλους ρόλους η αεικίνητη Αννα Γαρεφαλάκη (Βγενιώ, οξύθυμη γριά, αυταρχική επιστάτρια) κι ο Βασίλης Παπαγεωργίου (αγόρι, δάσκαλος, φίλος περαστικός, κ.ά.).
  • Οι ηθοποιοί σε κάποιες σκηνές μοιράζουν γλυκά, πιτάκια και κρασί στους θεατές. Στο τέλος παρασύρουν κάποιους επί σκηνής και χορεύουν μαζί τους παραδοσιακά τραγούδια! «Δώστε του χορού να πάει / τούτ’η γης θα μας εφάει / τούτη η γης που την πατούμε / όλοι μέσα θε να μπούμε».
  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 17/03/2009

Ενα αριστούργημα στην «Πόρτα» μας: «Rock-n-Roll» του Τομ Στόπαρντ

  • Η ελληνική σκηνή δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον έξω κόσμο. Κι ας γκρινιάζουν οι κοσμοπολίτες της. Και τις νέες τάσεις παρακολουθεί με άνεση και εξασκημένα αντανακλαστικά έχει, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα σχεδόν με τη θεατρική Ευρώπη την τελευταία λέξη της δραματουργίας. Και φρέσκες πειραματικές δουλειές συνυπάρχουν δίπλα σε παραδειγματικές παραστάσεις κλασικών κειμένων. Φυσικά, η «σκαρταδούρα» ποτέ δεν θα λείψει.
  • Αναρωτιέμαι, όμως, τι μπορεί να καθοδηγήσει σε έναν θεατρικό χάρτη χαοτικά πληθωριστικό τον θεατή, που έχει τη δυνατότητα να δει μια, το πολύ δύο -και πολλές λέω- παραστάσεις το μήνα. Τι να επιλέξει; Συγγραφέα, θίασο, πρωταγωνιστή; Αν πάντως αποφασίσει να κινηθεί με γνώμονα το έργο, θα του προτείναμε με ενθουσιασμό ένα αληθινό αριστούργημα: το «Rock-n-Roll» του Τομ Στόπαρντ, γραμμένο το 2006, στην παράσταση του Γιώργου Κοτανίδη στο θέατρο «Πόρτα», με τον ίδιο σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή -ιδού ένα παράδειγμα ανήσυχου και «καλωδιωμένου» καλλιτέχνη με ό,τι συντελείται στο εξωτερικό.
  • Είναι τουλάχιστον αξιοθαύμαστο πώς τα κατάφερε ο τσεχικής καταγωγής Βρετανός συγγραφέας και συνδύασε, με τέτοια βαθύτητα, δεξιοτεχνία και οίστρο, σε βαθμό που το κείμενο να γίνεται δοκίμιο για την πολιτική, τον έρωτα και τη ζωή, τόσα πολλά και ετερόκλητα «υλικά» -πάντα, τιμώντας τον τίτλο του έργου, υπό τους δυνατούς ήχους της ξεσηκωτικής κλασικής ροκ μουσικής (Σιντ Μπάρετ, Pink Floyd, Rolling Stones, Plastic people of the Universe κ.ά.). Το παράτολμο πείραμα να συνδυαστούν η πολιτική, κυρίως η διαλεκτική υπέρ και κατά του κομμουνισμού, με τη ροκ μουσική, η λυρική ποίηση με την ανθρώπινη αρρώστια, το γήρας, τον θάνατο, το Κέιμπριτζ με την Πράγα, από το 1968 ώς το 1990, δεν πέτυχε απλώς. Ο Στόπαρντ παρέδωσε στην Ιστορία της παγκόσμιας δραματουργίας ένα έργο-μνημείο. Μπείτε στον κόπο να κάνετε μια βόλτα από το «Πόρτα» και θα μας θυμηθείτε.
  • ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 16/03/2009

Αξιοθαύμαστοι ερασιτέχνες από τον Πύργο

  • ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ
  • Το μεράκι για θέατρο από νέους ανθρώπους είναι έντονο στον Πύργο Ηλείας. Τρεις ερασιτεχνικές ομάδες παρουσιάζουν διαδοχικά τις δουλειές τους στο θέατρο «Απόλλων» βρίσκοντας σημαντική ανταπόκριση στους ντόπιους. Πρόσφατα είδαμε την αρυτίδωτη σάτιρα «Το σακάκι που βελάζει» του Βούλγαρου Στάνισλαβ Στρατίεβ, που πρωτοπαίχτηκε το ’81 από το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου. Η ομάδα του Δημοτικού Πολιτιστικού Κέντρου Πύργου, που το παρουσιάζει έως αρχές Απριλίου, έχει εννιάχρονη δραστήρια παρουσία με έργα των Μποστ, Ψαθά, Φεϊντό, Ρέππα-Παπαθανασίου κ.ά.
  • Με σουρεαλιστικό, διαβρωτικό χιούμορ, ο συγγραφέας καταγράφει την περιπετειώδη διαδρομή ενός καθηγητή σε λαβυρινθώδη γραφεία μιας δημόσιας υπηρεσίας σ’ επταώροφη πολυκατοικία. Ο ήρωας προσπαθεί ν’ αποδείξει ότι δεν έχει… πρόβατο στο διαμέρισμά του. Ζώο για το οποίο του έχουν στείλει ένταλμα να πληρώσει φόρο. Θέλοντας ν’ απαλλαγεί από το τριχωτό ύφασμα του σακακιού του, το έδωσε σ’ ένα βοσκό κρατικής υπηρεσίας και το κούρεψε, αλλά τον καταχώρισαν στο βιβλίο απογραφής ως κάτοχο ιδιωτικού προβάτου!
  • Η ατυχία να είσαι τίμιος, η «τρέλα» των πιστοποιητικών και βεβαιώσεων, η αδιαφορία, η τυπολατρία, η μη παραδοχή λάθους από κανένα δημόσιο υπάλληλο αναγκάζουν τον ήρωα να… βόσκει και ν’ αρμέγει το σακάκι του στο πάρκο για να βρει το χαμένο του δίκιο. Σκηνοθέτης έμπειρος, ο Κώστας Φαρμασώνης «άρμεξε» επιδέξια το πληθωρικό, γαλακτερό χιούμορ του Στρατίεβ φτιάχνοντας μια λιτή, παιγνιώδη παράσταση με ρυθμούς βωβού κινηματογράφου, μουσική ραγκτάιμ και «πινελιές» Μαύρου Θεάτρου της Πράγας.
  • Επάξιοι στους ρόλους, μικρούς και μεγάλους, οι ηθοποιοί της ομάδας που έχει την αμέριστη συμπαράσταση του δημάρχου Μάκη Παρασκευόπουλου. Ητοι οι Νίκος Λαϊνόπουλος, Σωκράτης Υδραίος, Ιουλία Μπουροπούλου, Νάνσυ Τζανετοπούλου, Γιώτα Πατρινού, Μαρία Μαντά, Ανδριάνα Θεοδωροπούλου, Κώστας Αυλωνίτης, Βαγγέλης Γαρατζιώτης, Σάκης Τσάμης, Λουί Ραμαροσόν.
  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 13/03/200

«Οσκαρ» θεατρικής ακρίβειας – τιμές που αγγίζουν τα 50 και 80 ευρώ το άτομο!

  • Η Αθήνα διαθέτει περίπου 125 θέατρα. Το πώς επιβιώνουν το ξέρει το φυλλοκάρδι, το ταλέντο, η αφοσίωση, το κουράγιο, το πείσμα, το ψώνιο των ηθοποιών. Ας όψεται η σαγηνευτική λάμψη της σκηνής και η ευεργετική θαλπωρή του χειροκροτήματος.
  • Αυτό τον καιρό δύο μουσικοθεατρικά έργα κατέχουν αδιαφιλονίκητα το «Οσκαρ» ακριβότερου εισιτηρίου στην πρωτεύουσα, με τιμές που αγγίζουν τα 50 και 80 ευρώ το άτομο! Τιμές διπλάσιες, τριπλάσιες και τετραπλάσιες από το σύνηθες αντίτιμο των 20 ευρώ (σπανίως 25) και των 15 ευρώ στις μικρότερες σκηνές.

* Στη μετεπιθεώρηση του Λάκη Λαζόπουλου «Ο βιοπαλαιστής στη στέγη», με τον ίδιο πρωταγωνιστή ως φουκαρά ανερχόμενο κομπιναδόρο Ελληνα στο «Θέατρον», το πιο ακριβό εισιτήριο είναι 50 ευρώ. Ακολουθούν 35, 30 ευρώ, 22 ευρώ το φοιτητικό, 15 ευρώ για άνω των 65.

* Στο μιούζικαλ «Το κλουβί με τις τρελές» με πρωταγωνιστές τον Σταμάτη Φασουλή και τον Γιάννη Μπέζο ως αδελφές ψυχές στο «Παλλάς», το ακριβότερο εισιτήριο είναι 80 ευρώ. Έπονται τιμές των 60, 50, 45, 30, 25 και 20. Να θυμίσουμε ότι και τα δύο θέατρα αγγίζουν 1.000 θέσεις έκαστο.

  • Οι δύο προαναφερθείσες παραστάσεις είναι πολυμελείς, διαθέτουν εντυπωσιακά σκηνικά, κοστούμια, διάφορα φρου-φρου κι αρώματα. Κόστος υψηλό, που δικαιολογεί τις τόσο τσιμπημένες τιμές; Οι πρωταγωνιστές τους έχουν ένα ευρύ κοινό, λαϊκό στην πλειονότητά του (η τηλεόραση βάζει το χεράκι της με διαφορετικό τρόπο στις περιπτώσεις Λαζόπουλου και Μπέζου). Δεν θα έπρεπε να πείσουν τους παραγωγούς να συμπιέσουν τις τιμές σε μια εποχή διεθνούς κρίσης κι επερχόμενης στην Ελλάδα; Εκτός αν καμαρώνουμε ότι έτσι γινόμαστε Λονδίνο και Μπρόντγουεϊ.

  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 10/03/2009

Ζωή υπό… σκιάν. Γιώργος Μπινιάρης – Γιάννης Τσορτέκης στον «Επαγγελματία»

  • Η εφιαλτικά «επιστημονική» τέχνη της παρακολούθησης και συνάμα εκμηδένισης της ιδιωτικής ζωής στα πάλαι ποτέ καθεστώτα του (αν)υπαρκτού σοσιαλισμού έγινε ευρύτερα γνωστή στο ανυποψίαστο κοινό πριν από δύο χρόνια με την εξαιρετική γερμανική ταινία «Οι ζωές των άλλων».
  • Πολύ νωρίτερα, το 1990, ο Σέρβος Ντούσαν Κοβάσεβιτς είχε ανιχνεύσει αυτή την πτυχή και πληγή στην πρώην σοσιαλιστική κι αδιαίρετη Γιουγκοσλαβία με το έργο του «Ο επαγγελματίας». Παρουσιάζεται τώρα στο «Αγγέλων Βήμα». Εχοντας δώσει επιτυχημένο δείγμα τηλεοπτικής γραφής με το «Δέκα» του Καραγάτση, η σκηνοθέτρια Πηγή Δημητρακοπούλου κάνει εδώ την πρώτη της θεατρική επαφή με μια λεπτοδουλεμένη παράσταση δωματίου, που αναδίδει τον υπαρξιακό-κοινωνικό εγκλωβισμό των δύο αντιηρώων, βουτηγμένο σε μια θριλερική ατμόσφαιρα.
  • Ενας μυστηριώδης άντρας εισβάλλει στο γραφείο ενός νεοφερμένου διευθυντή σε κρατικό εκδοτικό οίκο και τον αναστατώνει την ημέρα των γενεθλίων του. Ο εισβολέας, ένας συνταξιούχος πλέον αστυνομικός, υπήρξε για δεκαοχτώ χρόνια η «σκιά» του. Εχει καταγράψει τα πάντα για τον κάποτε μαχητικό κι αντικομφορμιστή νεαρό συγγραφέα, που υπηρετεί πλέον το… ρετουσαρισμένο σύστημα. Κουβαλώντας μια βαλίτσα, βγάζει σιγά σιγά απ’ αυτήν προσωπικά αντικείμενα, μικροδώρα, γράμματα, φωτογραφίες που ανήκαν στον τωρινό διευθυντή κι εκείνος τα είχε χάσει και ξεχάσει.
  • Ακροβάτης σε τεντωμένο σχοινί, ο Γιάννης Τσορτέκης πάλλεται ψυχή και σώματι ως Τέγια, ανακαλύπτοντας έκπληκτος το κρυφό και μακροχρόνιο «στριπ-τιζ» που υφίστατο κι αγνοούσε τόσο καιρό. Εξίσου καλός ο Γιώργος Μπινιάρης ως Λούκα, ο ανέκφραστος αλλά και τσαλακωμένος πιστός υπάλληλος του ολοκληρωτικού κρατικού μηχανισμού, που προτείνει στο θύμα του στο τέλος έναν αποχωρισμό συμφιλίωσης. Στο μικρό «πυροσβεστικό» ρόλο της γραμματέως ταιριαστή η Δέσποινα Σιδηροπούλου.
  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 06/03/2009

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου. Οστρόφσκι το «Ημερολόγιο ενός απατεώνα»

  • ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ
  • Αν παρακάμψεις τους τίτλους και τα στερεότυπα της τσαρικής Ρωσίας, ο Οστρόφσκι (1823-1886) το «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» θα μπορούσε άνετα να το είχε γράψει σήμερα. Απλώς, κοιτώντας γύρω του. Από εκεί και πέρα, ο Γιάννης Κακλέας, σε ένα αξιοζήλευτο comeback στον παλιό καλό εαυτό του (βλέπε «Παγοποιείο» και «Τεχνοχώρο»), έστησε στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, πιστός στον Οστρόφκσι, ένα σύμπαν συναρπαστικό και επικίνδυνα σημερινό.
  • Τι να κάνουμε που ο Γκλουμόφ (καταπληκτικός ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, που επίσης ξαναθυμήθηκε τον παλιό, καλό, θεατρικό εαυτό του), είναι ένας χαρακτήρας που παραπέμπει σε παθογενή «φαινόμενα» της σημερινής ζωής; Γλείφοντας και, κατά περίπτωση, συκοφαντώντας χτίζει σαν ταχυδακτυλουργός με μαεστρία το γερό πλαίσιο για να αναρριχηθεί. Την ψευτιά και την πλεκτάνη τις κάνει τέχνη, προκειμένου να πετύχει μια καλή θέση κατ’ αρχάς στο Δημόσιο. Πολύ οικείο το τελευταίο.
  • Ομως, «το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται». Ο υπότιτλος του έργου γίνεται πράξη και αποκαλύπτονται οι πομπές του. Κι εκεί ακριβώς ο Οστρόφκσι μάς δίνει μία και τον δικαιώνει. Σε μια κοινωνία ψεύδους και δολοπλοκίας, ποιος είναι ο ακέραιος που θα τα βάλει με τον Γκλουμόφ; Στα δικά της διδάγματα πάτησε για να «μεγαλουργήσει».
  • Δεν χρειάζεται να σας πω ότι οι δυόμισι ώρες της παράστασης κυλούν σαν το νεράκι, συνοδεία σπαρταριστών γέλιων απ’ την πλατεία του κατάμεστου «Κοτοπούλη – Ρεξ». Να σημειώσουμε ότι στη θεατρική ευφορία καταλυτική είναι η συμβολή του Δημήτρη Πιατά. Ως πάμπλουτος θείος του Γκλουμόφ, «χτίζει» με ευχέρεια μία απ’ τις απολαυστικότερες ερμηνείες της χρονιάς.
  • Κι ένα τελευταίο, εν πολλοίς αυτονόητο ερώτημα, που εγείρει η εξαιρετική παράσταση: Γιατί ο Οστρόφσκι, κορυφαίος ανατόμος της κοινωνικής παθολογίας και ανθρώπινης μικροπρέπειας, πάντα προσέκρουε στην επιδεικτικά γυρισμένη πλάτη της ελληνικής σκηνής; Και μετά μιλούν για κρίση έργων και ρεπερτορίου.
  • ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 25/02/2009