Tag Archives: Εξελίξεις στο Θέατρο Τέχνης

Συγκατοίκηση στο Υπόγειο [Θέατρο Τέχνης]

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ

Με ανανεωμένο διοικητικό συμβούλιο το Θέατρο Τέχνης επιχειρεί να ανασυνταχθεί και να κερδίσει το παρόν και το μέλλον

Μυρτώ Λοβέρδου | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008

Ο Γιώργος Δραγώνας και ο Βασίλης Παπαβασιλείου

Ηταν μια καθοριστική εβδομάδα αυτή που πέρασε για το Θέατρο Τέχνης. Ενδεχομένως η επόμενη να είναι ακόμη πιο καθοριστική, αφού αναμένεται να συνεδριάσει το νέο Διοικητικό Συμβούλιο για την εκλογή προέδρου και, κυρίως, καλλιτεχνικού διευθυντή. Η είσοδος της Ρένης Πιττακή και της Μάγιας Λυμπεροπούλου , καθώς και του Διαγόρα Χρονόπουλου στο νέο επταμελές ΔΣ, έκαναν την έκπληξη: Την περασμένη Τρίτη το βράδυ, ανάμεσα σε συζητήσεις, αντιπαραθέσεις και αποχωρήσεις, το ιστορικό θέατρο το οποίο ίδρυσε ο Κάρολος Κουν το 1942 επέλεξε την οδό της συγκατοίκησης. «Με την παρούσα σύνθεση , το συμβούλιο θέλησε να μετατρέψει τους “εξόριστους” σε “συμμέτοχους”» , λένε κάποιοι, ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι «τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» και αναρωτιούνται αν το σημερινό κλίμα «συμφιλίωσης» μπορεί να έχει διάρκεια και να αποφέρει καρπούς.

Με δεδομένο, πάντως, το ασυμβίβαστο, ο Διαγόρας Χρονόπουλος δεν μπορεί πλέον να είναι υποψήφιος για τη θέση που κατείχε τα τελευταία πέντε χρόνια, οπότε το πεδίο είναι ανοικτό. Από το προηγούμενο ΔΣ, του οποίου η θητεία είχε λήξει ήδη από τις 17 Νοεμβρίου, υποψηφιότητα δεν έθεσε η Κάτια Γέρου, ενώ οι Θόδωρος Γράμψας και Κωστής Καπελώνης δεν επανεξελέγησαν. Παρέμειναν οι Αγγελος Δεληβορριάς, Διονύσης Καψάλης, Πάνος Σακελλαριάδης και ο Θέμος Χαραμής (ισοψήφησε με την Εύα Κοταμανίδου, η οποία και παραιτήθηκε).

Με βασικό αντικείμενο συζήτησης τη φυσιογνωμία του Θεάτρου Τέχνης, η γενική συνέλευση της εταιρείας της περασμένης Τρίτης στο Μουσείο Μπενάκη δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το θέμα του ΕΚΕΘΕΧ και την πρόταση του «δεύτερου πόλου»- τη μετατροπή δηλαδή του Τέχνης σε ημικρατική σκηνή με υψηλή κρατική επιχορήγηση και αντάλλαγμα τη συνδιοίκηση με το Κέντρο. Μία ημέρα νωρίτερα, άλλωστε, το ίδιο το ΕΚΕΘΕΧ είχε δημοσιοποιήσει ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία έθετε την πρότασή του για το ποσό ύψους 1,2 εκατ. ευρώ σε συζήτηση από «μηδενικής βάσεως». Στον νέο, πάντως, προϋπολογισμό το ΕΚΕΘΕΧ δεν πήρε ξεχωριστό κωδικό- μόνο μεμονωμένες διαστηριότητές του έλαβαν κωδικό, όπως τα ΔΗΠΕΘΕ. Οπότε δεν είναι ακόμη σαφές το συνολικό ποσόν που μπορεί να διαχειρισθεί και ποιες από τις ιδέες και τις πρωτοβουλίες του μπορεί να υλοποιήσει. Μετά και τον θάνατο του Γιώργου Λαζάνη, πάντως, είναι η πρώτη φορά που στο ΔΣ του Θεάτρου Τέχνης εκπροσωπούνται όλες οι τάσεις- σε μια αντιστοιχία βέβαια 5-2. Κάτι τέτοιο βέβαια αυξάνει και τις ευθύνες των μελών του, καλώντας τα να αποδείξουν ότι η συνεργασία μπορεί να έχει διάρκεια.

«Χορτάσαμε συνελεύσεις» δηλώνει στο «Βήμα» η Ρένη Πιττακή και αναρωτιέται «τι προέχει, η εταιρεία ή το Θέατρο; Το θέμα είναι τι γίνεται στην πράξη. Κι αν θα υπάρξουν άλλοι όροι. Η μη συμμετοχή μας είχε να κάνει με τους όρους που υπάρχει αυτό το Θέατρο ως σήμερα».

Από την πλευρά του, ο Διαγόρας Χρονόπουλος δηλώνει ιδιαίτερα χαρούμενος: «Θα είμαστε πια όλοι μαζί. Με τις δύο κυρίες και τους υπολοίπους θα βρούμε παρέα τη φυσιογνωμία του θεάτρου ώστε να σταματήσουν και οι αντιπαραθέσεις» . Ο ίδιος έκανε, όπως λέει, «μια κίνηση καλής θέλησης για το καλό του Θεάτρου Τέχνης». Από την άλλη πλευρά, ο Θόδωρος Γράμψας εξηγεί ότι «έγινε αυτό

Η Ρένη Πιττακή, η Μάγια Λυμπεροπούλου και ο Διαγόρας Χρονόπουλος, που έκαναν την έκπληξη

που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και πολύ καιρό.Το θέατρο χρειάζεται και τη Μάγια και τη Ρένη, τόσο στις σκηνές του όσο και στη διοίκηση. Στο χέρι τους ήταν το πότε θα επέστρεφαν. Με το αποτέλεσμα αυτής της ψηφοφορίας φάνηκε ότι ούτε ίντριγκες υπήρχαν ούτε έχει εξοριστεί κανένας άλλος. Και ακόμη ότι οι επιθέσεις που δεχθήκαμε όλον αυτόν τον καιρό ήταν άδικες. Ελπίζω η παρουσία τους να συσπειρώσει κι άλλους».

Το ως χθες κλίμα αντιπαράθεσης αντικαταστάθηκε πράγματι από τις λέξεις συσπείρωση, συνεργασία, συμφιλίωση, συγκατοίκηση; Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι μια ψηφοφορία στάθηκε ικανή να αλλάξει μια κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια. Ισως όμως οι παρούσες συνθήκες να επιτρέψουν να στηθεί ένα νέο σκηνικό. Ο χρόνος θα δείξει. Με τις παραστάσεις στις σκηνές του Υπογείου και της Φρυνίχου να λειτουργούν όπως είχαν προγραμματισθεί, το Θέατρο Τέχνης βρίσκεται ενώπιον του εαυτού του και των συνεχιστών του. Από το αποτέλεσμα θα κριθεί αν το παρελθόν και ο ιστορικός τίτλος του έχουν συνέχεια στο παρόν και κυρίως στο μέλλον.