Tag Archives: ΘΕΑΤΡΟ

Το 24ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας

H Ένωση Πολιτιστικών Συλλόγων Ν. Καρδίτσας διοργανώνει και φέτος από 14 έως 23 Μαρτίου 2008 με τη συνεργασία της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, του Δήμου – ΔΕΤΑΚ, της ΤΕΔΚ Ν. Καρδίτσας και την υποστήριξη της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, το (24ο) Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας, που στοχεύει στην ενθάρρυνση της ερασιτεχνικής δημιουργίας και στην καλλιέργεια θεατρικής παιδείας στο Νομό Καρδίτσας. Το Φεστιβάλ έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα. Παίρνουν μέρος 8 θίασοι στο διαγωνιστικό μέρος και ένας εκτός συναγωνισμού. Η κριτική επιτροπή, που θα αποτελείται από σημαντικές προσωπικότητες του θεάτρου, θα επιλέξει Τέσσερα χρηματικά βραβεία: 1) Καλύτερης παράστασης (1.000 Ευρώ), 2) Σκηνοθεσίας (600 Ευρώ), 3) Επιλογής Kειμένου (400 Ευρώ), και 4) Καλύτερου Ελληνικού Έργου (500 Ευρώ – από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων). Επίσης, Δέκα τιμητικά βραβεία, Επαίνους και Βραβείο Κοινού.

Η διοργάνωση θα διαρκέσει μέχρι και την Κυριακή 23 Μαρτίου, ενώ την Κριτική Επιτροπή συμμετέχουν οι: Γιώργης Χριστοφιλάκης (θεατρικός συγγραφέας), Γιώτα Φέστα (ηθοποιός), Γιάννης Διαμαντόπουλος (σκηνοθέτης), Σάκης Τσιλίκης (μουσικοσυνθέτης), Τάσος Ζωγράφος (σκηνογράφος). Στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων του 24ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας, την ερχόμενη Δευτέρα 17 και την Τρίτη 18 Μαρτίου, στο 10ο Δημοτικό Σχολείο Καρδίτσας, θα διεξαχθεί το διήμερο Σεμινάριο Θεάτρου με θέμα «Πώς στήνεται μία θεατρική παράσταση στο σχολείο».

 

Στα φεστιβάλ των δυο τελευταίων χρόνων παρουσιάστηκαν τα παρακάτω έργα:

22ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ: «Υπηρέτης δύο αφεντάδων» Κάρλο Γκολντόνι, «Όλα του Τσέχοφ δύσκολα» Άντον Τσέχοφ, «Η Αντιγόνη» Ανούιγ, «Ποιος πυροβόλησε τον Jr;» Δημήτρη Βαλσαμάκη, «Ζευγάρια σε κρίση» Π. Μάτεσι, Ζ. Κοκτό, Ντάριο Φο, Φρ. Ράμε, «Η θεία από το Σικάγο» Αλέκου Σακελλάριου, «Ματωμένος Γάμος» Φρ. Γκαρθία Λόρκα, και «Τριαντάφυλλο στο στήθος» Τενεσί Ουίλιαμς

23ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ: «Τα κόκκινα φανάρια» Α. Γαλανού, «Η φιλονικία των μελών του σώματος» Νικήτα Νιφάκη, «Όλα θα πάνε περίφημα» Kaufman & Moss, «Ο Μπίντερμαν και οι εμπρηστές» Μαξ Φρις, «Μελάχρα » Παντελή Χορν, «Βότκα Μολότωφ» Νηλ Σάιμον, «Κοινός Λόγος» Έλλης Παπαδημητρίου, και «Υπάρχει και φιλότιμο» Αλ. Σακελάριου – Χρ. Γιαννακόπουλου.

Κώστας Γεωργουσόπουλος: Ένας οδοιπόρος φίλος

Με τον τίτλο «Ένας οδοιπόρος φίλος» γράφει ένα ευαίσθητο κείμενο σήμερα στην εφημερίδα «Τα Νέα» (14/3/2008), ο κριτικός κ. Κώστας Γεωργουσόπουλος, κι έτσι με την έγκυρη γραφή του καταθέτει τη μαρτυρία του για τον Βαγγέλη Καζάν που έφυγε πριν λίγες μέρες, αλλά με την ευκαιρία κάνει ένα είδος προσκλητηρίου για κάποιους άλλους της τέχνης που είναι επίσης φευγάτοι:

Έφυγε και ο Βαγγέλης Καζάν και μείναμε λιγότεροι από εκείνη την παρέα που ξεκινούσε το καλοκαίρι του ΄58 με τόσα όνειρα. Δεν διαψεύστηκαν όλα. Γι΄ αλλού ξεκινήσαν μερικοί, αλλού ευδοκίμησαν. Το καλοκαίρι εκείνο στο αξέχαστο ως περιβάλλον κηποθέατρο του Εθνικού Κήπου παιζόταν το μελόδραμα του Γιαννουκάκη «Η ανθισμένη αμυγδαλιά» από τον θίασο του Κωστή Λειβαδέα. Ηλιόπουλος, Παπαγιαννόπουλος, Λευτεριώτης, Σμαρούλα Γιούλη. Ο συγγραφέας είχε παρεμβάλει σκηνές με τους κουτσαβάκηδες και τον Μπαϊρακτάρη που τους ξευτέλιζε. Μια ομάδα κομπάρσων (ομολογώ με αξιοπρεπές μεροκάματο) ήταν οι ζαπτιέδες του Μπαϊρακτάρη: ο Μίμης Χρυσομάλλης, ο Βαγγέλης Καζάν, ο Φώντας Κονδύλης (αναφέρω πρώτα τους φευγάτους ήδη), ο Βασίλης Λιόγκαρης, ο Χρήστος Δοξαράς και λοχίας ο Αρτέμης Μάτσας (φευγάτος κι αυτός). Εκεί στα παγκάκια του κήπου, όμορφες νύχτες θερινές ανάμεσα στις κλαίουσες ιτιές, ανάμεσα στις σποραδικές εμφανίσεις μας στη σκηνή, στα μεγάλα διαλείμματα και ανάμεσα στις δύο σαββατιάτικες και κυριακάτικες παραστάσεις δεθήκαμε, ονειρευτήκαμε, γκρινιάξαμε, επαναστατήσαμε, σχεδιάσαμε πορεία. Ο Μίμης έγινε μέγας τυπίστας ηθοποιός, ο Βαγγέλης ανεπανάληπτος καρατερίστας, ο Φώντας βραβευμένος συγγραφέας και έγκυρος μεταφραστής, ο Βασίλης μυθιστοριογράφος της προσφυγιάς, ο Χρήστος βραβευμένος θεατρικός συγγραφέας και κωμικός τυπίστας έξοχος. Ένας της παρέας εκείνης, ο γράφων, βρέθηκε συχνά, λόγω επαγγελματικών συνθηκών, απέναντι και πάντα χαιρόταν με τις επιτυχίες των παλιών φίλων. Χάρηκε δε περισσότερο όταν ως πρόεδρος της Επιτροπής Τιμητικών Συντάξεων τίμησε τον Βαγγέλη, τον Φώντα και τον Βασίλη μαζί με τα άξια μέλη της Επιτροπής την προσφορά τους στον τόπο. Ο Βαγγέλης έως πρόσφατα ερχόταν συχνά στο Θεατρικό Μουσείο και ζητούσε να προσφέρει ό,τι μπορούσε εθελοντικά. Κι ερχόταν πάντα από μακριά με τα πόδια, άρρωστος. Μια ζωή οδοιπόρος της Τέχνης και της Ειρήνης.
Μερικές φορές και η απλή αναφορά αποτελεί μια εξαίσια χειρονομία σε κάποιους ανθρώπους που υπηρέτησαν τις τέχνες και τα γράμματα. Κι αυτό το σημειώνω, διότι στην εποχή μας πολλοί συνάνθρωποι φεύγουν ξεχασμένοι, κανείς δεν τους θυμάται, κανείς δεν γράφει κάτι γι’ αυτούς, ότι πέρασαν απ’ αυτή τη ζωή κι άφησαν το ίχνος τους! Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος νομίζω ότι αποτελεί τον πιο έγκυρο «ληξίαρχο» της πνευματικής μας ζωής. Με τη λέξη «ληξίαρχος» δεν θέλω να υποτιμήσω αλλά αντιθέτως επιδιώκω να φορτίσω την ιδιότητα ενός ανθρώπου που γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα του πολιτισμού μας και ο έγκυρος λόγος του καταχωρίζει τους πάντες στις σελίδες της ιστορίας μας.

Ακατάλληλον το… Λεωφορείον ο πόθος!

Κάτι δεν πάει καλά με τους εκπαιδευτικούς! Προσφάτως είχαμε το κρούσμα της απαγόρευσης για μια επίσκεψη σε έκθεση έργων του Πάμπλο Πικάσο. Τώρα, κάποιοι έκριναν ως Ακατάλληλο το «Λεωφορείον ο πόθος» του Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Τενεσί Ουίλιαμς.

Ο διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Σερρών, Γιώργος Χατζημιχάλης, απαγόρευσε σε μαθητές ενός Γυμνασίου και ενός Λυκείου των Σερρών να παρακολουθήσουν την παράσταση «Λεωφορείον ο Πόθος» του ΚΘΒΕ στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων «Ισότητα των δύο φύλων» και «Γυναίκα στην τέχνη». Διαβάζω στην «Ελευθεροτυπία»:

Η απόφαση ελήφθη και πάλι, όπως και στην περίπτωση της έκθεσης Πικάσο στη Θεσσαλονίκη, έπειτα από εισηγήσεις καθηγητών, οι οποίοι μετέφεραν στον προϊστάμενό τους ότι το έργο έχει άσεμνες σκηνές. Παρ’ όλα αυτά, και έπειτα από εισήγηση περισσότερο ευαίσθητων περί του πολιτισμού εκπαιδευτικών, ελήφθη απόφαση να παρακολουθήσουν την παράσταση δύο καθηγητές-μέλη του συλλόγου εκπαιδευτικών Σερρών, ώστε να αποφανθούν αν το έργο είναι κατάλληλο για τα μάτια μαθητών άνω των 13 ετών.

Κάτι είπε σχετικά ο υπουργός Παιδείας Ευριπίδης Στυλιανίδης, αλλά πλέον το κλίμα που έχει αρχίσει να εμπεδώνεται στην ελληνική κοινωνία, είναι αυτό ακριβώς που άπλωσε παντού η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με την πρακτική της και τις ιδεολογικές αγκυλώσεις της. Ό,τι είχε κατακτηθεί κατά την τελευταία εικοσαετία, μέσα σε τέσσερα χρόνια έγινε καπνός και διελύθη, πομφόλυγες και διερράγησαν, που θα έλεγε και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Δεν είναι θέμα ενός καθηγητή ή της εκπαιδευτικής κοινότητας. Αφορά όλη την ελληνική πολιτεία που επιτρέπει το ξεπούλημα των κατακτήσεών της.

Στη Θεσσαλονίκη πάει η «Θεία…»

Κ�ρδισε το κοινό η Αννα Παναγιωτοπούλου

Δυο χρονιές που παίζεται η «Θεία από το Σικάγο» φαίνεται ότι άρεσε. Βέβαια, η πρώτη «Θεία» με την Γεωργία Βασιλειάδου είναι αξεπέραστη. Ωστόσο, και η Άννα Παναγιωτοπούλου έδωσε τις δικές της πινελιές και το έργο απόκτησε και μια δεύτερη «Θεία» που θα κατοχυρωθεί στη θεατρική μας ιστορία. Η κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου, γεμάτη νοσταλγία και άρωμα παλιάς Αθήνας, ζωντάνια, γέλιο και φρεσκάδα, ολοκληρώνει τις παραστάσεις της στο θέατρο «Ήβη» στις 23 Μαρτίου. Από τις 2 Απριλίου η «Θεία…» θα είναι στη Θεσσαλονίκη για τη συνάντησή της με το θεατρικό κοινό της συμπρωτεύουσας.

Μια μεσοαστική οικογένεια της Αθήνας του ’60. Μπαμπάς αυστηρός, πρώην στρατιωτικός. Τέσσερις κόρες σε ηλικία γάμου. Μια μαμά που ξέρει ότι τα κορίτσια της πρέπει πια να παντρευτούν. Και μια θεία που έρχεται κυριολεκτικά εξ ουρανού (με Ολυμπιακή από Σικάγο) να σώσει την κατάσταση. Η στάμνα που θα πέσει από το μπαλκόνι θα είναι μόνο η αρχή…

Το ΣΕΗ δεν ήταν στο κατευόδιο του Βαγγέλη Καζάν

Απουσίες από την κηδεία του Βαγγ�λη Καζάν

Δυστυχώς, συμβαίνουν και στις καλύτερες «οικογένειες» – εννοώ επαγγελματικές. Αλλά, οι άνθρωποι στο τέλος γίνονται ψυχροί και δεν αφήνουν λίγο χώρο στην καρδιά τους για τους άλλους. Ο χώρος του θεάτρου είναι ένας χώρος κατεξοχήν ανθρώπινος, που δημιουργεί δυνατές σχέσεις. Αφορμή μας, η κηδεία του ηθοποιού Βαγγέλη Καζάν, που δεν είχε την τύχη να τον αποχαιρετίσει είτε η πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, Ελένη Γερασιμίδου, είτε κάποιος άλλος εκπρόσωπος του ΣΕΗ. Δήλωσαν «απόντες» από την κηδεία. Ήσαν εκεί, χθες το πρωί στο Νεκροταφείο Σχιστού, εκπρόσωποι όλων των κομμάτων, συνεργάτες, συνάδελφοι, φίλοι για να του απευθύνουν το ύστατο «χαίρε». Η οικογένειά του, οι δικοί του άνθρωποι, με δάκρυα στα μάτια τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία. Γιατί, λοιπόν, το ΣΕΗ έδειξε αυτή τη στάση; Δεν υπάρχει δικαιολογία…

ΑΝΡΕΑΣ ΣΤΑΪΚΟΣ: «Μοναδικό φως στο σκοτάδι που ζούμε είναι η επικοινωνία με τους άλλους…»

Θα μου επιτρέψει η κυρία Έλενα Χατζηιωάννου να παραθέσω ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη που πήρε από τον θεατρικό συγγραφέα Ανδρέα Στάικο (Ανδρέας Στάικος: «Είμαστε ρόλοι σε μια κοινωνία χωρίς θεατρικότητα», «Τα Νέα», 13/3/2008). Είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά που λέει ο κ. Στάικος:

«Θα ήθελα η ζωή μας να είναι πιο θεατρική. Έτσι κι αλλιώς αυτοσκηνοθετούμεθα, γινόμαστε εν αγνοία μας θεατρικά όντα, φοράμε το κοστούμι μας, κάνουμε μακιγιάζ, χτενίσματα, παίρνουμε πόζες και με τον τρόπο μας παίζουμε ρόλους. Δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε και γι’ αυτό δεν τους υπερβαίνουμε. Μένουμε στην συμφέρουσα εικόνα, αυτή που πρέπει να έχει ανταπόκριση, χωρίς να εμπλουτίζουμε τους ρόλους μας με στοιχεία ανιδιοτέλειας. Το θέατρο είναι χώρος ψευδαίσθησης. Αν οι άνθρωποι μπορούσαν να δημιουργήσουν ψευδαισθήσεις, θα είχαν απαιτήσεις και ως θεατές κι έτσι δεν θα τελμάτωνε και το θέατρο στα νερά του ρεαλισμού.

Η θεατρικότητα είναι μια σχεδόν απρόσιτη έννοια. Το βλέπουμε παντού, ακόμα και στους συνδικαλιστές, που δεν κάνουν την υπέρβαση του ρόλου τους. Βεβαίως υποστηρίζω τα κεκτημένα και είμαι εναντίον κάθε πολιτικής που αναστέλλει την πρόοδο. Το ζητούμενο όμως είναι να παρουσιάζουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Αυτή είναι η προσφορά μας στην κοινωνία, στην επανάσταση για αλλαγή συνθηκών. Μοναδικό φως στο σκοτάδι που ζούμε είναι η επικοινωνία με τους άλλους. Να μπορούμε να συζητάμε με κατανόηση και αλληλοεκτίμηση. Όλη μου η ζωή είναι η εξεύρεση του άλλου με κάθε τρόπο, τον έρωτα, τη φιλία. Αλλά πώς να μην είσαι σκοτεινός, όταν μειώνονται δραματικά οι πιθανότητες να επικοινωνήσεις, όταν οι άλλοι, ως απαθής αγέλη, έχουν ενταχθεί σ’ ένα γειωμένο στρατόπεδο;».

Θέτει πολλά ζητήματα: Το θέατρο, η ψευδαίσθηση, η επικοινωνία, ο ρεαλισμός στο θέατρο και στη γραφή γενικότερα, η προσφορά του πνευματικού δημιουργού στην κοινωνία…

 

[Photo: © E.KE.BI, 2001. Μητρόπουλος]

 

Ηθοποιοί προνομιούχοι!

Έχει δίκιο ο κύριος Σαρηγιάννης που γράφει σήμερα στην εφημερίδα «Τα Νέα» ότι κάποιοι ηθοποιοί είναι προνομιούχοι, τη στιγμή που υπάρχουν εκατοντάδες άνεργοι! Βέβαια, ο χορτάτος δεν σκέφτεται τον πεινασμένο κι ούτε νοιάζεται αν ζει ή αν πεθαίνει. Αλλά, μάλλον το πρόβλημα δεν έχει σχέση με τη φιλανθρωπία…

Οι ίδιοι και οι ίδιοι; Από πέρσι, εκφράζοντας μία ευρύτερη δυσαρέσκεια, έγραφα για τους- καλούς, δεν λέωηθοποιούς που συμμετείχαν σε περισσότερες από μία παραγωγές του Ελληνικού Φεστιβάλ. Σε μία περίοδο που η ανεργία πλήττει τον κλάδο των ηθοποιών- και, προς Θεού, δεν μιλώ με συνδικαλιστική «οπτική»- και ενώ το ελληνικό θέατρο δεν στερείται καλών ηθοποιών. Φέτος, πάλι, με την πρώτη ματιά στο πρόγραμμα που ανακοίνωσε το Φεστιβάλ, είδα το όνομα του Μηνά Χατζησάββα να είναι στη διανομή και του «Αγαμέμνονα» της Άντζελας Μπρούσκου και του μιλερικού «Φιλοκτήτη» του Ματίας Λάνγκχοφ και του Χρήστου Λούλη και στη διανομή του ίδιου «Φιλοκτήτη» αλλά και των «Βακχών» του Θωμά Μοσχόπουλου. Φοβάμαι πως δεν θα είναι οι μόνοι. Εκτιμώ βαθιά και τιμώ τους δύο ηθοποιούς, αλλά πιστεύω πως θα έπρεπε να επιλέξουν. Είναι θέμα ευαισθησίας. Και πιστεύω πως το Φεστιβάλ θα έπρεπε να έχει γνώμη επί του θέματος αυτού. Που, εγώ, το θεωρώ σοβαρό. (Γ.Δ.Κ.Σ.)

Μπορεί το Ελληνικό Φεστιβάλ να πάρει τα μέτρα του και πάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Γιατί δεν είναι μόνο ότι κάποιοι εμφανίζονται ως προνομιούχοι. Η απόδοσή τους είναι σε βάρος της ποιότητας. Και στο κάτω της γραφής, ποιος θέλει να δει μέσα σε λίγες μέρες θέαμα με τους ίδιους ηθοποιούς;

Στη Θεσσαλονίκη η καρδιά του Θεάτρου!

NTNG

Για δεύτερη συνεχή χρονιά το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, συμμετέχει στη διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Βραβείου Θεάτρου, που θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη, στις εγκαταστάσεις του Κ.Θ.Β.Ε., από τις 10 έως τις 13 Απριλίου 2008.

Το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου ξεκίνησε ως πιλοτικό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 1986. Διοργανώνεται ετησίως από την εταιρεία Europe Theatre Prize (Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου), η οποία έχει αναγνωριστεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως «πολιτιστικός οργανισμός ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος»· συνεργάζεται και υποστηρίζεται από την Ένωση των Θεάτρων της Ευρώπης, την Ευρωπαϊκή Θεατρική Σύμβαση, τη Διεθνή Ένωση Κριτικών Θεάτρου, το Διεθνές Ινστιτούτο Μεσογειακού Θεάτρου, το Ινστιτούτο Διεθνούς Θεάτρου της UNESCO και την Ένωση Ευρωπαϊκών Φεστιβάλ. Το βραβείο απονέμεται σε προσωπικότητες ή θεατρικούς θεσμούς, των οποίων το καλλιτεχνικό έργο έχει συμβάλλει στην αμοιβαία κατανόηση και συνεργασία μεταξύ των λαών.

Σάσα Βάλτς

Πέρα από αυτή την τιμητική διάκριση, από την τρίτη διοργάνωση και μετά, προστέθηκε το Βραβείο «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες», που έχει ως στόχο να ενθαρρύνει τις νέες καλλιτεχνικές τάσεις και πρωτοβουλίες στον χώρο του ευρωπαϊκού θεάτρου. Τον Απρίλιο του 2008, το 12ο Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου θα απονεμηθεί στον Γάλλο σκηνοθέτη Πατρίς Σερό [Patrice Chéreau], που έχει τιμηθεί στο παρελθόν με πολλές διακρίσεις και βραβεία, ενώ το 10ο Βραβείο «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες», που προβάλλει τη δουλειά νέων πρωτοπόρων καλλιτεχνών, θα μοιραστούν: η Γερμανίδα χορογράφος Σάσα Βαλτς [Sasha Waltz], ιδρύτρια της ομάδας Sasha Waltz and Guests, που έδωσε νέα ώθηση στην ανάπτυξη του σύγχρονου χορού, o Πολωνός σκηνοθέτης Κριστόφ Βαρλικόβσκι [Krzysztof Warlikowski], ένας από τους κορυφαίους σκηνοθέτες της Πολωνίας και η ανατρεπτική σκηνοθετική ομάδα της Γερμανίας Πρωτόκολλο Ρίμινι [Rimini Protokoll] που πειραματίζεται πάνω στις θεατρικές συμβάσεις.

Οσκάρας Κορσουνόβας

Ειδική μνεία θα γίνει στο (Ελεύθερο Θέατρο Λευκορωσίας [Belarus Free Theatre], ένα στρατευμένο θέατρο, «ενάντια στο καταπιεστικό πολιτικό σύστημα της χώρας», όπως δηλώνει ο ιδρυτής του θεάτρου Νικολάι Καλέζιν [Nikolai Khalezin]. Στο πλαίσιο του τμήματος Επιστροφές [Retours], που παρουσιάζει έργα βραβευμένων προηγούμενων διοργανώσεων του Ευρωπαϊκού Βραβείου Θεάτρου, ο Οσκάρας Κορσουνόβας [Oskaras Korsunovas], βραβευμένος με το 8ο Βραβείο «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες», θα παρουσιάσει τον Άμλετ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ σε «work in progress».

Η 21χρονη θεατρική συγγραφέας Polly Stenham…


Polly Stenham
Polly Stenham’s That Face was hailed as ‘gob-smacking’ when it opened. Photograph: Alex Macnaughton/Rex Features

H βραβευμένη βρετανίδα θεατρική συγγραφέας Polly Stenham (γενν. 1987) στα 21 της χρόνια κατέκτησε το West End του Λονδίνου. Είναι η νεαρότερη συγγραφέας της οποίας ένα έργο παρουσιάζεται στο λονδρέζικο θεατρικό βασίλειο. Το έργο θα παιχτεί το Μάιο και στο θέατρο Duke της Νέας Υόρκης.Το έργο με το οποίο ξεκίνησε ήταν το That Face που παίχτηκε στο Royal Court Theatre στο Λονδίνο τον Απρίλιο του 2007. Κέρδισε το Charles Wintour Award για μια πολλά υποσχόμενη νέα θεατρική συγγραφέα και το 2007 το TMA Award για το καλύτερο νέο έργο.

Το έργο πήρε έπαινο από τους κριτικούς, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Charles Spencer της εφημερίδας Daily Telegraph, ο οποίος έκανε και το εξής σχόλιο: Αυτό είναι μια από τις ελάχιστες εκπλήξεις που εγώ έχει δει σε περισσότερο από 30 χρόνια θεατρικής κριτικής. Η συγγραφέας του, Polly Stenham, μια απόφοιτος του Royal Courts Young Writers Programme, είναι 20 τώρα, ακριβώς 19 όταν έγραψε ένα έργο που μου έστειλε μια νύχτα… Από κάθε άποψη αυτό είναι ένα αξιοπρόσεκτο και αξέχαστο κομμάτι του θεάτρου… [Playwright wins West End transfer at 21, Mark Brown, 19/2/2008, The Guardian]

ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ: One of the most thrilling debuts for decades. Charles Spencer reviews That Face at The Royal Court (Telegraph, 26/4/2007)

Chiwetel Ejiofor, ο Οθέλλος του, κέρδισε Βραβείο Ολίβιε!

chiwetel-ejiofor.jpgΉταν αρκετά γνωστός ο Chiwetel Ejiofor (να τον πούμε… Τσιουίτελ Ετζίοφορ;), καλός και έξυπνος ηθοποιός. Τώρα όμως που τιμήθηκε με το «Βραβείο Ολίβιε» για την ερμηνεία του στο ρόλο του Οθέλλου, η καριέρα του στο θέατρο θα απογειωθεί. Γιατί, εδώ που τα λέμε, δεν και λίγο να αφήνεις πίσω σου έναν Ian McKellen που ήταν κι αυτός υποψήφιος για το ίδιο βραβείο μετά την εξαιρετική ερμηνεία του στον Βασιλιά Λιρ. Και ο McKellen το σεξπιρικό ρεπερτόριο το έχει φάει με το κουτάλι! Είναι αλήθεια ότι αρκετές φορές γράφτηκε πως είναι ανερχόμενο κινηματογραφικό αστέρι ο Chiwetel Ejiofor, και όπως φαίνεται δεν έχει διαψεύσει τους κριτικούς για τους επαίνους, αφού η τωρινή βράβευσή του αποτυπώνει μια εξελικτική πορεία σε ρόλους που χρειάζονται κότσια. Κι αυτός απέδειξε ότι έχει μεγάλο ταλέντο.. Η Eva Vermandel (Telegraph, 11/11/2007) του κάνει το πορτρέτο του:

Watch the trailer for American Gangster, starring Chiwetel Ejiofor

As Chiwetel Ejiofor ambles into the upmarket West End restaurant, a quote from D.H. Lawrence springs to mind: ‘One’s action ought to come out of an achieved stillness.’ Everything about Ejiofor is understated, from his contained demeanour to his workmanlike, if well-cut, jeans and T-shirt combo and his soft, well-modulated speaking voice. But as he ponders the menu and dazzles the waiting staff -‘Hmmm, monkfish I think, with just a tomato and onion salad on the side?’ he says, his full-beam grin and fluttering, expressive fingers working on them like a benediction – his natural charisma is laid bare.

Chiwetel Ejiofor
Chiwetel Ejiofor: ‘I like to disappear into a role’

Magnetism is a useful quality for an actor to have, particularly when it seems effortless; thus, it’s not surprising that even the most hard-bitten of critics and directors have long been lauding the 30-year-old Ejiofor as one of the finest practitioners of the art, but also as ‘Britain’s first genuine black movie star.’ In role after role – the troubled immigrant Okwe in Stephen Frears’s movie Dirty Pretty Things, his breakthrough stage appearance as a schizophrenic in Joe Penhall’s Blue/Orange at the National Theatre in 2000 (for which he won both Olivier and Evening Standard awards), even his comparatively showboating turn as a drag queen in the 2005 film Kinky Boots – Ejiofor has shown a knack for nailing what Frears calls ‘the ability to act between the lines, to edge subtly into the nuance beneath the nuance’…

ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ:

Outsider wins battle of the anti-heroes. Olivier awards throw up surprise as theatre’s coming man beats Shakespearean rivals to best actor prize. Mark Brown, arts correspondent, Monday March 10, 2008, The Guardian

Chiwetel Ejiofor (Main page)