«Θερμοκήπιο» δικαστηρίων

  • ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΙΨΙΟΥ ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ ΠΕΡΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ
  • Θέλω να δηλώσω: 1. Οι διαδικασίες αποδοχής της κληρονομιάς του θείου μου Λευτέρη Βογιατζή συνεχίζονται συντεταγμένα με τους ρυθμούς των ελληνικών και γερμανικών δικαστηρίων. 2. Το δεύτερο στάδιο των ενεργειών μας είναι η αποσφράγιση του σπιτιού του θείου μου στην οδό Κομνηνών (το οποίο σφραγίσαμε με εισαγγελική εντολή αμέσως μετά τον…

lefteris vogiatzisΔιαστάσεις παίρνει το θέμα της διαχείρισης της περιουσίας και του πνευματικού έργου του Λευτέρη Βογιατζή, σύμφωνα με επιστολή που έστειλε από τη Γερμανία προς τη Σεμίνα Διγενή ο ανιψιός του σκηνοθέτη Παναγιώτης Σταμ. Βογιατζής και η οποία είδε το φως της δημοσιότητας.

Ο Παναγιώτης Βογιατζής αναφέρει σχετικά:

Με μεγάλη μου λύπη παρακολουθώ, μέσω του Διαδικτύου, αλλά και ενημερώνομαι προσωπικώς από τον πληρεξούσιο δικηγόρο μου στην Ελλάδα την ύπαρξη μιας εσκεμμένης δραστηριότητας η οποία έχει σχέση με την αντιμετώπιση του πνευματικού έργου του θείου μου, Λευτέρη Βογιατζή, από πρόσωπα που ουδεμία συγγενική ιδιότητα έχουν με τον θείο μου με σκοπό να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη και τα ΜΜΕ για ίδιον όφελος.

Θέλω να δηλώσω:
1. Οι διαδικασίες αποδοχής της κληρονομιάς του θείου μου Λευτέρη Βογιατζή συνεχίζονται συντεταγμένα με τους ρυθμούς των ελληνικών και γερμανικών δικαστηρίων.
2. Το δεύτερο στάδιο των ενεργειών μας είναι η αποσφράγιση του σπιτιού του θείου μου στην οδό Κομνηνών (το οποίο σφραγίσαμε με εισαγγελική εντολή αμέσως μετά τον θάνατό του) και η εκκαθάριση της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας που στεγάζεται στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων, ώστε να αποπληρωθούν οι οφειλές που τυχόν βαρύνουν τον θείο μου.
3. Ο επόμενος άμεσος στόχος μου είναι η ψηφιοποίηση του αρχείου, η βιβλιοθήκη του Λευτέρη Βογιατζή, η μουσική βιβλιοθήκη και το αρχείο του πατέρα μου Σταμάτη Βογιατζή. Ο φορέας που θα το διαχειρίζεται θα στεγαστεί στην οικία της Ανδρου (Στραπουργιές), ενώ τα αρχεία και οι βιβλιοθήκες θα στεγαστούν σε χώρο της Αθήνας που θα ανακοινωθεί σε συνέντευξη Τύπου.

Οποιαδήποτε ενέργεια (παράνομη αποσφράγιση οικίας ή κατάληψη περιουσιακών στοιχείων του Λευτέρη Βογιατζή) προσβάλλει το νομικό καθεστώς των ελληνικών δικαστηρίων, τη μνήμη και το έργο του Λευτέρη Βογιατζή, θα καταγγελθεί και θα διωχθεί αυτοφώρως ενώπιον της ελληνικής Δικαιοσύνης.

Παναγιώτης Σταμ. Βογιατζής

Advertisements

«Ετρεξε» σαν το αθάνατο νερό

  • Ηταν μια αλλιώτικη «Γκόλφω», που πήρε άξια τη θέση της στο πρόγραμμα των φετινών Επιδαυρίων. Μαύρα κοστούμια, μαύρο σκηνικό, κλαρίνα, υψηλή ποίηση και εξαιρετικές ερμηνείες
  • Της Εφης Μαρίνου, Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 19/08/13

getFile31«Τρέξε Τάσο!». Και ο Γιάννης Βογιατζής τρέχει. Τρέχει προς τα πεύκα, πίσω από την ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου. Είναι ο τρίτος Τάσος, ο σημερινός, ο αγαπημένος της Γκόλφως όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει…

Την είδαμε τον χειμώνα στη Σκηνή Ρεξ του Εθνικού Θεάτρου. Το βουκολικό κωμειδύλλιο «Γκόλφω», γραμμένο σε δεκαπεντασύλλαβο το 1893 από τον Σπυρίδωνα Περεσιάδη, έγινε επιτυχία. Την περασμένη Παρασκευή, η «Γκόλφω» κατάκτησε και την Επίδαυρο.

Περισσότεροι από πέντε χιλιάδες θεατές παρακολούθησαν την παράσταση του Νίκου Καραθάνου -ανάμεσά τους αρκετοί που την έβλεπαν για δεύτερη φορά- που παρουσιάστηκε σε συμπαραγωγή με το Ελληνικό Φεστιβάλ, και την απόλαυσαν. Κι αυτό δεν φάνηκε μόνο στο χειροκρότημα του φινάλε, αλλά και στη διάρκεια της παράστασης.

Μια μικρή μπάντα έπαιζε έξω από το «Ξενία» καλωσορίζοντας σε μια παράσταση ξεχωριστή. Γιατί, τυπικά, η «Γκόλφω» στην Επίδαυρο -έτσι όπως την έχουμε συνηθίσει-, συνιστά ένα… αλλόκοτο θεατρικό γεγονός. Κι όμως, αυτή η «Γκόλφω» απέδειξε ότι ανήκει δικαιωματικά στο ρεπερτόριο των Επιδαυρίων. Συνέχεια

Τραγωδία στο τέλος της αποικιοκρατίας. Το όραμα και οι αγώνες του Πατρίς Λουμούμπα για τη δημιουργία του Κονγκό

13congo1707prodThe Guardian

Οι ταραχές που ακολούθησαν την ανεξαρτησία του Κονγκό είχαν εμπνεύσει τον Τζον Αρντεν να γράψει το έργο «Η τελευταία καληνύχτα του Αρμστρονγκ», το 1964. Δύο χρόνια αργότερα, ο Αϊμέ Σεζέρ, ο ποιητής και δραματουργός από τη Μαρτινίκα, άγγιξε τα ίδια γεγονότα στο εκπληκτικό έργο του «A Season in the Congo», που τώρα έκανε τη βρετανική του πρεμιέρα στο Young Vic του Λονδίνου, σε μετάφραση του Ραλφ Μάνχαϊμ και σκηνοθεσία του Τζο Ράιτ. Είναι μια εξαιρετική παραγωγή που θα πρέπει να προσελκύσει όσους αγαπούν το πολιτικό θέατρο. Και επίσης, με δεδομένο ότι περιέχει μια τρομερή ερμηνεία από τον Τσίουετελ Ετζιόφορ, όσους απλώς απολαμβάνουν την καλή ηθοποιία.

Ο στόχος του Σεζέρ σ’ αυτό το μεγάλο, φιλόδοξο έργο ήταν να ιχνηλατήσει τη διαδικασία εξόδου από την αποικιοκρατία και να δημιουργήσει έναν τραγικό ήρωα στο πρόσωπο του Πατρίς Λουμούμπα. Βλέπουμε αρχικά τον Λουμούμπα το 1955, όταν είναι πωλητής μπίρας και πολιτικός ακτιβιστής στο Βελγικό Κονγκό. Τον Ιούνιο του 1960, έχει πλέον γίνει ο πρώτος πρόεδρος του νέου ανεξάρτητου κράτους. Ο Λουμούμπα επιτίθεται αμέσως στις βελγικές αποικιοκρατικές δομές και εγκαθιστά τον παλιό του σύμμαχο, Τζόζεφ Μομπούτου, ως αρχηγό του στρατού. Εχει όμως να αντιμετωπίσει την απόσχιση της πλούσιας σε ορυκτά επαρχίας της Κατάνγκα, την επέμβαση από βελγικά στρατεύματα και την κατάρρευση του ονείρου του για ένα ενωμένο Κονγκό. Το 1961, ο Λουμούμπα δολοφονείται και ο θάνατός του οδηγεί στην 32χρονη δικτατορία του Μομπούτου.
Συνέχεια

Απεβίωσε ο Πολωνο-γάλλος συγγραφέας Σλάβομιρ Μρόζεκ

mrozek_2Ο πολωνο-γάλλος δραματουργός, συγγραφέας και σκιτσογράφος Σλάβομιρ Μρόζεκ απεβίωσε σήμερα το πρωί στη Νίκαια της Γαλλίας, σε ηλικία 83 ετών, αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους οι εκδοτικοί οίκοι του, οι Noir sur Blanc και Wydawnictwo. Γεννημένος στις 29 Ιουνίου 1930 στο Μπορζέτσιν, κοντά στην Κρακοβία (νότια Πολωνία), ο Σλάβομιρ Μρόζεκ άρχισε να γράφει για τις εφημερίδες και τα θέατρα της Πολωνίας υιοθετώντας το μαύρο χιούμορ και το παράλογο. Το 1963 φεύγει από την Πολωνία και αποφασίζει να εγκατασταθεί πρώτα στην Ιταλία και στη συνέχεια στη Γαλλία, όπου δημοσιεύει το 1968 μια επιστολή διαμαρτυρίας εναντίον της εισβολής των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία. Ζητεί τότε πολιτικό άσυλο στη Γαλλία και δέκα χρόνια αργότερα παίρνει τη γαλλική υπηκοότητα. Συνέχεια

Η Γκόλφω και ο Τάσος στην Επίδαυρο. Στις 16 Αυγούστου στο αρχαίο θέατρο, σε σκηνοθεσία Ν. Καραθάνου.

H τραγική ιστορία της Γκόλφως και του Τάσου, δύο νέων που ζουν και ερωτεύονται σε ένα ορεινό χωριό του Χελμού, κοντά στα Υδατα της της Στύγας και την πύλη για τον Κάτω Κόσμο, ζωντανεύει για μια βραδιά στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, που παρουσιάστηκε με επιτυχία από τον περασμένο Μάρτιο στη σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» (θέατρο Ρεξ), αποτελεί μια σύγχρονη εκδοχή του βουκολικού δραματικού ειδυλλίου του Σπυρίδωνος Περεσιάδη σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου και σκηνικά-κοστούμια Ελλης Παπαγεωργακοπούλου. Διατηρείται ο δεκαπεντασύλλαβος και η ιδιαίτερη γλώσσα του συγγραφέα, ο οποίος σκιαγραφεί μια εξιδανικευμένη εικόνα της ελληνικής υπαίθρου στα τέλη του 19ου αιώνα. Το έργο γράφτηκε και πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο το 1893, κερδίζοντας αμέσως το κοινό, ενώ το 1914 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Συνέχεια

Ο κακός γραφικός χαρακτήρας και η τεχνολογία έδειξαν Σαίξπηρ

shakespeare-staging-the-worldThe New York Times

Για σχεδόν δύο αιώνες, οι λόγιοι φιλονικούσαν για το αν 325 αράδες από την έκδοση της «Ισπανικής Τραγωδίας» του Thomas Kyd από το 1602, ήταν ή δεν ήταν γραμμένες από τον ίδιον τον Σαίξπηρ. Πέρσι, ο Βρετανός μελετητής Μπράιαν Βίκερς χρησιμοποίησε μέθοδο ανάλυσης μέσω υπολογιστή και ισχυρίστηκε πως τα επικαλούμενα πρόσθετα μέρη ήταν όντως του Σαίξπηρ, ισχυρισμός που χαιρετίστηκε ως ο πιο πρόσφατος θρίαμβος της υψηλής τεχνολογίας σαιξπηρικής αρχαιολογίας κειμένων.

Αλλά τώρα, ένας άλλος μελετητής στο πανεπιστήμιο του Τέξας, στο Οστιν, ισχυρίζεται ότι βρήκε κάτι πλησιέστερο σε μία απόλυτη απόδειξη χρησιμοποιώντας μια πιο παλιομοδίτικη μέθοδο: την ανάλυση του ακατάστατου γραφικού χαρακτήρα του Σαίξπηρ.

Σε ένα τετρασέλιδο που θα περιληφθεί στο τεύχος Σεπτεμβρίου της επιθεώρησης Notes & Queries, ο Douglas Bruster ισχυρίζεται από τη μεριά του ότι διάφορα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των πρόσθετων μερών -ανάμεσά τους και μερικές περίεργες αράδες που χτύπησαν σε κάποιος δύσπιστους ότι ξεχωρίζουν σαν μίμηση- μπορούν να αποδοθούν σε εκτυπωτικές παρανοήσεις του δύσκολου γραφικού χαρακτήρα του Σαίξπηρ. Συνέχεια

Το «Πορφυρό χρώμα» σε μορφή μιούζικαλ… Αν και πιστό στην πηγή του, δεν αποφεύγει τελικά την υπερβολική συναισθηματικότητα

 

Alice Walker, The Color PurpleThe Guardian

Μερικές φορές με κατηγορούν ότι αποφεύγω να αναφερθώ στις αντιδράσεις του κοινού στις θεατρικές παραστάσεις που σχολιάζω. Ας πω, λοιπόν, χωρίς καμιά περιστροφή ότι αυτή η διασκευή σε μιούζικαλ του μυθιστορήματος της Αλις Γουόκερ [φωτο] «Πορφυρό χρώμα» (1982) είχε ενθουσιώδη υποδοχή: οι θεατές στο θέατρο Menier Chocolate Factory χειροκροτούσαν, ποδοκροτούσαν και φώναζαν «μπράβο!». Ομως, παρότι συμμερίστηκα την ευχαρίστηση που δίνει η δεξιοτεχνία της παραγωγής και των ερμηνειών, αισθάνομαι επίσης ότι η παράσταση αποστειρώνει -και επενδύει με υπερβολική συναισθηματικότητα- την αρχική ιστορία της Γουόκερ.

Ας σημειωθεί ότι παρόμοιες επιφυλάξεις για υπερβολική συναισθηματική φόρτιση και ωραιοποίηση είχαν εκφραστεί από την κριτική και για την κινηματογραφική εκδοχή του έργου («Πορφυρό χρώμα», 1985) που σκηνοθέτησε ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, με πρωταγωνίστρια τη Γούπι Γκόλντμπεργκ. Η ταινία, η οποία παρ’ όλα αυτά αναγνωρίστηκε ως σημαντική κινηματογραφική δημιουργία, είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία και ήταν υποψήφια για εννέα Οσκαρ, χωρίς ωστόσο να κερδίσει κανένα. Συνέχεια

Πέθανε η Μίρκα Γεμεντζάκη

Η σκηνοθέτις, δασκάλα και «μύστης» στα περί ανθρώπινης φωνής, Μίρκα Γεμεντζάκη, πέθανε την Παρασκευή. Η κηδεία έγινε στο κοιμητήριο της Καισαριανής

Μεγάλη απώλεια για το θέατρο. Η Μίρκα Γεμεντζάκη, μια απο τις σημαντικότερες δασκάλες του ελληνικού θεάτρου τις τελευταίες δεκαετίες, ο άνθρωπος ο οποίος ήξερε πώς ακριβώς πρέπει να αρθρώνεται ο λόγος στο αρχαίο δράμα, η σκηνοθέτιδα σημαντικών παραστάσεων (οπως οι πιο προσφατες «Φεύγουσα κόρη», «Ορλάντο», «Διηγήματα του Βιζυηνου») δεν είναι πια κοντά μας. Η Μίρκα Γεμεντζάκη γεννήθηκε στην Αθήνα. Τελείωσε το Αμερικανικό Κολέγιο (Pierce College) και συνέχισε τις σπουδές της στη Γερμανία με υποτροφία του Ινστιτούτου Goethe. Σπούδασε μονωδία, Liedbegleidung, Opergestaltung κ.λπ. Φεύγοντας από τo χώρο της όπερας, εργάστηκε στο Berliner Konzert Chor της Φιλαρμονικής του Βερολίνου (1974-1983). Διεύθυνε τέσσερις παιδικές χορωδίες, τέσσερις χορωδίες νέων και, ως δασκάλα φωνητικής, τη Χορωδία Φιλαρμονικής του Βερολίνου στα ορατόρια. Συνέχεια

Θέατρο Μεσσήνης: Επαναλειτούργησε μετά από πολλούς αιώνες

  • Το αρχαίο θέατρο αποκάλυψε ο καθηγητής αρχαιολογίας Πέτρος Θέμελης.
 

Μετά από πολλούς αιώνες, επαναλειτούργησε χθες βράδυ αναστηλωμένο το αρχαίο θέατρο Μεσσήνης, με γκαλά όπερας, που οργάνωσε το φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, το σωματείο «Διάζωμα», η ΛΗ΄ Εφορεία Αρχαιοτήτων, ο Δήμος Μεσσήνης και η Περιφέρεια Πελοποννήσου.Το αρχαίο θέατρο Μεσσήνης αποκάλυψε ο καθηγητής αρχαιολογίας Πέτρος Θέμελης, που έχει την ευθύνη του ανασκαφικού έργου στην αρχαία Μεσσήνη και αναστηλώθηκε μερικώς με χρηματοδοτήσεις, από το 2ο & 3ο Κ.Π.Σ. κι ολοκληρώθηκε με δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.

Στην αποψινή πρώτη, γέμισαν ασφυκτικά τα εδώλια του αρχαίου θεάτρου και μεταξύ των θεατών παραβρέθηκαν ο υφυπουργός Πολιτισμού Γιάννης Ανδριανός, η υφυπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Εύη Χριστοφυλοπούλου, βουλευτές, ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης, ο πρώην υπουργός και πρόεδρος του σωματείου «Διάζωμα» Σταύρος Μπένος, αυτοδιοικητικοί παράγοντες της Μεσσηνίας, άνθρωποι από τον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών αλλά και των επιχειρήσεων.

Ομάδα καθηγητών στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου προ της συναυλίας, πραγματοποίησε παράσταση διαμαρτυρίας, για τις διαθεσιμότητες και τις απολύσεις συναδέλφων τους.

Πηγή: AMΠE

Το μήνυμα του Ιψεν, ο χαρακτήρας του ήρωα και ο κ. Οστερμάγιερ

  • Μια διαφορετική άποψη για την παράσταση «Ενας εχθρός του λαού» από τη βερολινέζικη Σαουμπίνε, στην Πειραιώς 260
  • Του Στεφανου Ληναιου*Η Καθημερινή, 4/8/2013

Λυπάμαι ειλικρινά που πικράθηκα τόσο πολύ την Πέμπτη, 4/6/13 το βράδυ, βλέποντας, στην Πειραιώς 260, τον «Εχθρό του λαού» του κ.Οστερμάγιερ, δυστυχώς και όχι του Ιψεν. Και στο πλαίσιο μάλιστα του παντοδύναμου Ελληνικού Φεστιβάλ. Χάνοντας την ψυχραιμία μου, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ώστε να εκδηλώσω φωναχτά κι εγώ, την αποδοκιμασία μου, μαζί με πολλούς άλλους θεατές. Που αντέδρασαν έντονα και στις δύο άλλες παραστάσεις, όπως πληροφορήθηκα. Κάποιος μάλιστα τους αποκάλεσε δολοφόνους του Ιψεν. Φοβάμαι ότι είχε δίκιο… Θα προσπαθήσω, όσο μπορώ πιο ψύχραιμα, να μεταφέρω τις παρατηρήσεις μου.

Με το δικαίωμα όχι μόνο των 55 χρόνων μου στο θέατρο αλλά, το κυριότερο, με τη μελέτη, την απόδοση και τη σκηνοθεσία του έργου του Ιψεν «Ενας Εχθρός του Λαού». Και την παρουσίασή του όλο τον χειμώνα στο Θέατρο Αλφα, με την Ελλη Φωτίου και όλους τους συνεργάτες μας με μια συγκινητική, πρέπει να το πω, υποδοχή από το κοινό. Ερμηνεύοντας και τον κεντρικό ρόλο του γιατρού Θωμά Στόκμαν.

Συμφωνούμε και πλειοδοτούμε στην απόλυτη ελευθερία των θεατρανθρώπων να ερμηνεύσουν όπως θέλουν ένα κλασικό έργο. Αυτό κάναμε κι εμείς, 42 χρόνια πριν, τον Οκτώβρη του 1971, παρουσιάζοντας έναν πειραματικό Οιδίποδα όχι όμως του Σοφοκλή αλλά ένα έργο βασισμένο στον μύθο του Σοφοκλή. Και με ένα στόχο: να χτυπήσουμε, έμμεσα, τη δικτατορία της εποχής. Και ρωτάμε: Ο κ.Οστερμάγιερ γιατί δεν έκανε το ίδιο αφού ήθελε να περάσει, λίαν πειραματικά, τις δικές του θέσεις εναντίον του καπιταλισμού που δεν έχουν καμιά σχέση με τις θέσεις του Ιψεν;

Το μήνυμα του Ιψεν είναι ξεκάθαρο, έχοντας δίπλα του τη γυναίκα του και την κόρη του που τον στήριξαν μέχρι τέλους: «Οι πιο δυνατοί άνθρωποι στον κόσμο δεν είναι αυτοί που κατέχουν την εξουσία. Είναι αυτοί οι λίγοι που, έστω και μόνοι, μένουν όρθιοι, πιστοί στις ιδέες τους, δίνοντας ακόμη και τη ζωή τους. Και πάνω σ’αυτούς, αιώνες τώρα, ακουμπάνε όλοι οι πεσμένοι και ορθώνουν το ανάστημά τους».

Στην παράσταση του κ. Οστερμάγιερ ακούσαμε ένα ημίωρο, αντικαπιταλιστικό, μονόλογο του ήρωα που μάλλον έμοιαζε με αποσπάσματα από παμπάλαια, αναρχοαυτόνομα, τσιτάτα του Προυντόν, του Μπουχάριν και των νεότερων διαδόχων τους, κατά οποιασδήποτε πλειοψηφίας, εναντίον του θεσμού της οικογένειας και υπέρ της άναρχης κοινωνικής έκρηξης. Και για να το φέρει στις μέρες μας και να το «εμπεδώσει» στους θεατές, κατήργησε τον ρόλο της κόρης και πρόσθεσε μια αδιανόητη σκηνή, με τη γυναίκα του ήρωα να κάνει έρωτα με τον δημοσιογράφο σε τοίχο της σκηνής! Ανάγκασε τους ηθοποιούς να ουρλιάζουν συνέχεια και χωρίς κανένα λόγο, έβαλε μουσικές που κούφαναν τ’αυτιά μας και με έναν κραυγαλέο νατουραλισμό, βρώμισε όχι μόνο τη σκηνή αλλά και τα πρόσωπα και τα σώματα των ηθοποιών.

Κι όταν οι ίδιοι οι ηθοποιοί, ζήτησαν από τους θεατές τη γνώμη τους, δεν επέτρεψαν σ’ αυτούς που είχαν αντίθετες απόψεις να μιλήσουν. Με αποτέλεσμα και στις τρεις παραστάσεις να έχουμε δυσάρεστα γεγονότα που θύμιζαν γήπεδα ή μικροκομματικές συνελεύσεις και όχι θέατρο.

Και ακολουθεί η απαράδεκτη διαστροφή του χαρακτήρα του ήρωα. Σβήνει το πιστεύω του, δηλαδή το ουσιαστικό μήνυμα του Ιψεν και τον βάζει να λέει ότι «..ναι, μπορεί και να έκανα λάθος…». Και τελειώνει η παράσταση με τον ήρωα και τη γυναίκα του να πίνουν μπίρες αγκαλιασμένοι. Λέγοντας τη λέξη «Αμήν…»! Είναι σαν να βάζεις τον Γαλιλαίο να φεύγει από το δικαστήριο μουρμουρίζοντας: «Μπορεί και να μην κινείται»!

Συνολικά μετέφερε το έργο στην περιθωριακή, ψυχασθενή, παρακμιακή εποχή μας και δίδαξε ή ανάγκασε, δυστυχώς, ιδιαίτερα τον ήρωα, να παίζει τόσο υστερικά, τόσο άναρχα, τόσο κωμικά πολλές φορές ώστε όλα τα λόγια του έχαναν πλέον οποιαδήποτε αξία τους. Και οι περισσότεροι θεατές έφευγαν, πολλές φορές και στη μέση του έργου, χωρίς να καταλάβουν τίποτε. Με την εντύπωση ότι τόση ώρα άκουγαν ασυναρτησίες κάποιου παράφρονα.

Ευτυχώς ότι δυο τρεις εφημερίδες και το Διαδίκτυο επέκριναν αυτή την αθλιότητα εις βάρος του Ιψεν. Ολες οι υπόλοιπες και όλα τα κανάλια δεν είπαν λέξη. Ισως γιατί, τα τελευταία χρόνια, οι δημόσιες σχέσεις του Φεστιβάλ Αθηνών, είναι παντοδύναμες.

Εμείς θα επαναλάβουμε τον Οκτώβρη αυτό το κλασικό και αφάνταστα επίκαιρο έργο στο θέατρο Αλφα. Με τη δική μας ελεύθερη και σύγχρονη απόδοση χωρίς να προδώσουμε ούτε τον Ιψεν ούτε και τα πολυσήμαντα, ανθρώπινα και αιώνια μηνύματά του. Σας προσκαλούμε να το δείτε. Κι εσείς που ευχαριστηθήκατε από την παράσταση του κ. Οστερμάγιερ και εσείς που απογοητευτήκατε… Κι έπειτα να το συζητήσουμε. Με απόλυτη ελευθερία.

* Ο κ. Στέφανος Ληναίος είναι σκηνοθέτης – ηθοποιός.