Δημοσθένη Κ. Μισιτζή «Ο απηλπισμένος σύζυγος»

Ο θίασος «Τέττιγες» ξεκινά τις καλοκαιρινές παραστάσεις του σήμερα (9 μ.μ.), στο δημοτικό θέατρο Περάματος, «Μίκης Θεοδωράκης», με την απολαυστική κωμωδία του Δημοσθένη Κ. Μισιτζή «Ο απηλπισμένος σύζυγος». Ακολουθεί παράσταση στις 14/7 (9 μ.μ.), στο Δημοτικό Κηποθέατρο Νίκαιας, στα πλαίσια του εκδηλώσεων του Δήμου Νίκαιας.

Το έργο, που γράφτηκε στην Κωνσταντινούπολη, το 1868, καυτηριάζει συμπεριφορές, ήθη, ανθρώπινα ελαττώματα, κοινωνικές συμβάσεις. Ο συγγραφέας καυτηριάζει την αστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας στην Κωνσταντινούπολη, το νεοπλουτισμό, την επίδειξη, τη σπατάλη, το γλωσσικό χάος και το μιμητισμό των ευρωπαϊκών ηθών. Η παράσταση μεταφέρει το έργο στο σήμερα, καταγγέλλοντας τις πρακτικές της σύγχρονης εξουσίας. Σκηνοθεσία Λεωνίδα Βαρδαρού, σκηνικά Μπάμπη Δαραδήμου, κοστούμια Μπέττυς Λυρίτη, μουσική επιμέλεια Γιάννη Νικολάου, επιμέλεια οπτικού υλικού Κώστα Σταματόπουλου, φωτισμοί: Ξενοφώντα Βαρδαρού, κίνηση Αγνής Παπαδέλη – Ρωσσέτου. Βοηθός σκηνοθέτη Κωνσταντίνα Κούτσιου. Παίζουν: Πάνος Ξενάκης, Κωνσταντίνα Κούτσιου, Κώστας Τζουβάρας, Δέσποινα Πόγκα, Λεωνίδας Βαρδαρός, Γιάννης Νικολάου.

Τρίπτυχος «Προμηθέας»

Από την Πειραιώς 260 αρχίζει (7/7, 9μ.μ.) ο κύκλος «Προμηθέας» του Φεστιβάλ Αθηνών, που περιλαμβάνει τις εξής παραστάσεις, με θέμα το μυθικό ήρωα:

Στις 7/7, η ομάδα «Studio Oyukalari» της Τουρκάλας ηθοποιού Σαΐκα Τεκάντ ανεβάζει την παράσταση «Αντι-Προμηθέας» (με ελληνικούς υπέρτιτλους). Μια σύγχρονη εκδοχή του μύθου, για τον εγκλωβισμένο στο μικρόκοσμό του σύγχρονο άνθρωπο, που αγωνίζεται όχι για μεγάλες ιδέες, αλλά για τις μικρές, καθημερινές, ασήμαντες και ψεύτικες ανάγκες που δημιουργεί το κοινωνικό σύστημα.

Στις 9, 10/7, στο Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας, ο θίασος «Αττις» του Θόδωρου Τερζόπουλου θα παρουσιάσει τον αισχυλικό «Προμηθέα δεσμώτη», με Ελληνες, Τούρκους και Γερμανούς ηθοποιούς, σε μετάφραση και στις τρεις γλώσσες. Η εικαστική όψη της παράστασης είναι έργο του Γιάννη Κουνέλλη, η μουσική του Τάκη Βελλιανίτη.

Στο Ηρώδειο (15/7, 9 μ.μ.) θα παιχθεί «Ο Προμηθέας στην Αθήνα», από την πρωτοποριακή γερμανική ομάδα «Rimini Protokol», που ασχολείται με το «θέατρο ντοκουμέντο». Η παράσταση διαπλέκοντας τον αρχαίο μύθο με τη σύγχρονη πραγματικότητα, χρησιμοποιεί 100 ανώνυμους Αθηναίους (άνδρες και γυναίκες), οι οποίοι εκφράζουν, επί σκηνής, με ποιο πρόσωπο του αρχαίου μύθου ταυτίζονται.

Πικ νικ στην Πειραιώς!

  • Eπί δύο ημέρες, το περασμένο Σάββατο και την Kυριακή, περίπου 1.400 άνθρωποι συνολικά δεν πήγαν για μπάνιο, ούτε εκδρομή, δεν πέρασαν ένα δίωρο σε θερινό σινεμά, δεν άραξαν καν στη βεράντα τους. Aφιέρωσαν μία ολόκληρη μέρα, δώδεκα ολόκληρες ώρες, παρακολουθώντας μια παράσταση μαμούθ: τους εμβληματικούς «Δαιμονισμένους» του Nτοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία Πίτερ Στάιν. Kι έκαναν «πικ νικ» στην Πειραιώς 260, στις εγκαταστάσεις του Φεστιβάλ Aθηνών.

Eλάχιστοι έφυγαν – είτε γιατί δεν άντεχαν είτε γιατί δεν τους άρεσε. Tο πολύ εκατό σε κάθε παράσταση. Tι ήταν αυτό, τελικά, που κράτησε τόσους ανθρώπους -διαφορετικής ηλικίας και μορφωτικού επιπέδου- σε μια παράσταση που ούτε εύκολη ήταν ούτε διασκεδαστική; Tι αναζητούσαν ώριμοι καθηγητές πανεπιστημίου, υπάλληλοι, αλλά και φοιτητές σε μια ιδιότυπη θεατρική «ανάγνωση» ενός κλασικού έργου;

Σίγουρα δεν ήταν μόνο για το event, αφού ναι, ήταν event, αλλά ήταν επίσης άβολο και κουραστικό. Kαι ασφαλώς δεν ήταν μόνο για το κύρος και τη γοητεία του ντοστογιεφσκικού κειμένου, που κάποιοι από τους θεατές ξαναδιάβασαν με αφορμή την παράσταση.

Kοίταζα όλους αυτους τους ανθρώπους, με τους οποίους γίναμε παρέα για μια μέρα. Kάποιοι γνωστοί από παλιά, άλλοι όχι. Oμως όλοι μίλαγαν με όλους, όλοι μοιράζονταν τα τραπέζια με άγνωστα πρόσωπα, που όμως για κείνη την ώρα ήταν οικεία και φιλικά.

Nαι, τελικά, ίσως αυτό κατάφερε αυτός ο μικροκαμωμένος δεσποτικός Γερμανός σκηνοθέτης. Nα δημιουργήσει, για μερικές ώρες μόνο, μια κοινότητα ανθρώπων. Που έκαναν κάτι που μάλλον όλοι είχαν πολύ καιρό να κάνουν: να μοιραστούν τον χρόνο τους και τον χώρο τους. Tις μικροαποσκευές τους, τις μικροπεριουσίες τους, την καρέκλα τους για να τεντωθούν λίγο, τη βεντάλια για να κάνουν αέρα, το μπουκαλάκι με το νερό…

Hταν καινούργια όλα αυτά, όπως καινούργιο ήταν και το ότι τόσοι άνθρωποι κάθησαν ν’ ακούσουν (και να δουν) όλοι μαζί μια ιστορία. Mια ιστορία κλασική, κι αυτή καινούργια όσο και παλιά. Για τα πάθη των ανθρώπων, για τους δαίμονές τους τους μεταφυσικούς, τους ερωτικούς, τους πολιτικούς… Για τις αναζητήσεις, τα οράματα, τους φανατισμούς τους, τις μισαλλόδοξες αποφάσεις, τη βία, τη συντριβή, την ελπίδα…

Iσως αυτός να ήταν εντέλει και ο στόχος του Πίτερ Στάιν όταν αποφάσισε αυτή τη δωδεκάωρη παράσταση. Nα αλλάξουν -έστω για μια μέρα- οι άνθρωποι συνήθειες. Nα μη δουν καθόλου τηλεόραση, να παρκάρουν το αυτοκίνητό τους, να γνωρίσουν νέους ανθρώπους ή να ανταμώσουν με παλιούς γνωστούς, χαμένους πια, αλλά πάντα αγαπημένους. Kαι, κυρίως, να αφήσουν πίσω την αγχωτική κίνηση της κάθε μέρας, να αυτοπειθαρχήσουν και να ακούσουν ένα κείμενο. Σαν ένα εντατικό σεμινάριο για να μάθουμε να ακούμε. Tους άλλους και τις απόψεις τους. Tον λόγο και όχι τις κραυγές.

  • Tης Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 6 Iουλίου 2010

Αιτήσεις συμμετοχής για το διαγωνισμό Κρατικών Βραβείων Θεατρικών Έργων

  • Προκηρύχτηκε ο διαγωνισμός των Κρατικών Θεατρικών Βραβείων για το 2010 από το Υπουργείο Πολιτισμού και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλλουν τις αιτήσεις συμμετοχής μέχρι τις 2 Αυγούστου. Οι διακρίσεις αφορούν στο Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου, το Κρατικό Βραβείο για νέους θεατρικούς συγγραφείς και το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Θεατρικού Έργου.

Στην πρώτη κατηγορία θα δοθούν τρία βραβεία, με χρηματικό έπαθλο 9.000 ευρώ (Α’ Βραβείο), 5.000 ευρώ (Β’ Βραβείο) και 3.000 ευρώ (Γ’ Βραβείο). Για τους νέους θεατρικούς συγγραφείς και τους συγγραφείς Παιδικού Θεατρικού Έργου θα δοθούν τα αντίστοιχα βραβεία που συνοδεύονται από το ποσό των 8.000 ευρώ (Α’ Βραβείο), 5.000 ευρώ (Β’ Βραβείο), 3.000 ευρώ (Γ’ Βραβείο).

Τα έργα υποβάλλονται στην αίτηση με ψευδώνυμο σε πέντε δακτυλογραφημένα αντίτυπα στη Διεύθυνση Θεάτρου και Χορού, Τμήμα Θεάτρου (Μπουμπουλίνας 20, τ.κ. 10682 Αθήνα). Το πραγματικό ονοματεπώνυμο, η διεύθυνση και ο αριθμός τηλεφώνου του συγγραφέα θα περιέχονται μέσα σε σφραγισμένο φάκελο που θα συνοδεύει την αίτηση. Η τυχόν αναγραφή στην αίτηση ή στα αντίτυπα του έργου του πραγματικού ονόματος κι όχι του ψευδωνύμου συνιστά λόγο ακύρωσης της συμμετοχής στο διαγωνισμό.

Πληροφορίες: Για περισσότερες λεπτομέρειες για τους όρους συμμετοχής οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στο τηλέφωνο 210-8201722 και 737.

Είδαμε την 12ωρη παράσταση του Πέτερ Στάιν

  • Από τις πιο φιλόδοξες παραγωγές του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών ήταν η δωδεκάωρη παράσταση του Πέτερ Στάιν που μετέφερε στο θεατρικό σανίδι τους «Δαιμονισμένους» του Ντοστογιέφσκι. Ο Γερμανός σκηνοθέτης δε δοκίμασε απλώς τις αντοχές του κοινού με τη μακρά διάρκεια του έργου αλλά πρότεινε μια αιρετική ματιά στο έργο του κορυφαίου ρώσου λογοτέχνη.

Με φόντο ένα λειτουργικό, λιτό σκηνικό, διέσωσε αυτούσια τα σημαντικότερα διαλογικά αποσπάσματα του μυθιστορήματος, όμως επέλεξε να τα δει μέσα από ένα ειρωνικό, χιουμοριστικό πρίσμα. Το έργο του Ντοστογιέφσκι διαθέτει δραματικό βάρος, με τους παράφορους, αντιφατικούς ήρωες και τα δοκιμιακά μέρη. Στις σελίδες του μυθιστορήματος όμως διακρίνονται παράλληλα ένα ιδιαίτερο, διαβρωτικό χιούμορ καθώς και στοιχεία μελοδράματος.

Η σκηνοθετική γραμμή του Πέτερ Στάιν να υπερτονίσει το κωμικό στοιχείο αιφνιδίασε το κοινό και αποδείχτηκε ευφυής ιδέα. Η εισαγωγή της παράστασης ήταν μια καθαρόαιμη κωμωδία που αξιοποίησε την παράδοση των ιταλών ηθοποιών στο συγκεκριμένο είδος-παρότι ο Πέτερ Στάιν μιλούσε στις συνεντεύξεις του για ένα υποτίθεται «ρωσικό» και διεθνές τρόπο παιξίματος.

Τα καίρια αφηγηματικά μέρη του έργου ενσωματώθηκαν στους μονολόγους του Άντον Γγκριγκόριεβιτς ο οποίος σύστησε στο κοινό τους βασικούς ήρωες του έργου, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης είχε το δικαίωμα ως παντογνώστης-αφηγητής να σταματάει την πλοκή με τις εύστοχες παρατηρήσεις του. Τον ρόλο υποδύθηκε ο Αντρέα Νικολίνι διατηρώντας μέχρι την τελευταία σκηνή μια καλοζυγισμένη θεατρική ειρωνεία.

Μέχρι το πρώτο διάλειμμα, το κοινό είχε γνωρίσει το βασικό ζευγάρι που με τους καβγάδες και την πολύπλοκη σχέση του λειτούργησε ως ένα πολύ πετυχημένο κωμικό ιντερμέδιο στη μαραθώνια παράσταση : η κυριαρχική Βαρβάρα Πετρόβνα, (με την στιβαρή ερμηνεία της συζύγου του σκηνοθέτη, Μανταλένα Κρίπα) και ο προστατευόμενος της Στεπάν Τροφίμοβιτς, ο φιλελεύθερος διανοούμενος-παράσιτο που συνδέεται με την προστάτιδά του με μια περίεργη σχέση αγάπης-μίσους.

Ο Ελία Σίλτον φώτισε τις αλληλοσυγκρουόμενες πτυχές του Τροφίμοβιτς με υποδειγματικό τρόπο ισορροπώντας τέλεια ανάμεσα στην κωμική και τραγική πλευρά του χαρακτήρα.

Μετά το πρώτο διάλειμμα φάνηκαν οι πρώτες αδυναμίες, καθώς η πλοκή επιζητούσε μεγαλύτερη δραματικότητα, ενώ ο Στάιν επέμενε άσκοπα να σκηνοθετεί τους ηθοποιούς σαν γκροτέσκες καρικατούρες σε κρίσιμες στιγμές. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα ήταν η σκηνή με το χαστούκι που έδωσε ο Σάτοφ στον Σταυρόγκιν και η είσοδος της μισότρελης Μαρίας.

Και μπορεί ο Ιβάν Αλοβίζιο να μετέφερε στο κοινό ένα μέρος από τη δηλητηριώδη γοητεία του Σταυρόγκιν (τον ευνοούσε και η εμφάνιση) όμως η Φράνκα Πενόνε ως Μαρία άγγιξε τα όρια του γελοίου και είχε πολλά κενά στην ερμηνεία της.

Η παράσταση στο πρώτο μέρος της θύμιζε μπουλβάρ με τα κωμικά και μελοδραματικά στοιχεία να υπερτερούν. Στο δεύτερο μέρος βρήκε τους σωστούς ρυθμούς, όταν ο Πέτερ Στάιν παρουσίασε τα πιο αντιπροσωπευτικά μέρη του πολιτικού και φιλοσοφικού προβληματισμού του συγγραφέα, διανθίζοντάς τα με εύστοχο χιούμορ αλλά αφήνοντας περιθώριο στους πρωταγωνιστές για ερμηνείες με δραματική βαρύτητα.

Το δωδεκάωρο θέαμα απογειώθηκε όταν οι ιδεολογικοί δαίμονες που βασάνιζαν τους ήρωες του έργου πήραν σάρκα και οστά μέσα από τις πολύ καλές ερμηνείες των Ροζάριο Λίσμα (Σάτοφ), Αλεσάντρο Αβερόνε (Πιοτρ Βερχοβένσκι), Φάουστο Ρούσο Αλέσι (Κυρίλοφ, πάτερ Τύχων). Ο Γερμανός σκηνοθέτης είχε και τον καιρό σύμμαχο, αφού όταν ο Σταυρόγκιν περιπλανιόταν με μια ομπρέλα στη σκηνή, έξω άρχισε να βρέχει, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα.

Η μεγάλη διάρκεια της παράστασης, η οποία τείνει να γίνει ένας είδος μανιέρας για τον Πέτερ Στάιν δεν απέφυγε τη φλυαρία και τα χάσματα, κυρίως στο πρώτο μέρος. Το θέατρο επιζητεί τη συμπύκνωση και τη δραματουργική ένταση και ο σκηνοθέτης δεν μπόρεσε να βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στο χρόνο και τα μηνύματα του έργου.

Φάνηκε καθαρά ότι τους Έλληνες θεατές τους συγκίνησε το πολιτικό και φιλοσοφικό κομμάτι. Ο Ντοστογιέφσκι είναι περισσότερο επίκαιρος παρά ποτέ: είχε μιλήσει με προφητικό τρόπο για τους «δαίμονες», δηλαδή τις πληγές μιας Ρωσίας σε βαθιά πολιτική και ηθική κρίση, με την τρομοκρατία να προετοιμάζει την έλευση ενός πιο σκληρού δεσποτισμού.

Στην παράσταση του Στάιν βρήκαν θέση όλα τα αντιτιθέμενα τμήματα της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα: οι σλαβόφιλοι που ονειρεύονταν τη Ρωσία ως ηγέτιδα δύναμη και υμνούσαν τον «γνήσιο ρωσικό» τρόπο ζωής ως αντίβαρο στον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τις γαλλικές συνήθειες των καλλιεργημένων ρωσικών ελίτ.

Οι Δυτικόφιλοι-εκσυγχρονιστές, οι οποίοι είχαν αναγάγει σε σύμβολο του δικού τους Διαφωτισμού την Αγία Πετρούπολη, το «παράθυρο προς τη Δύση», το στοιχειωμένο όνειρο του Μεγάλου Πέτρου για τον εκδυτικισμό και εκσυγχρονισμό της χώρας.

(Δεν είναι τυχαίο ότι ο δανδής Σταυρόγκιν επιστρέφει από την Αγία Πετρούπολη, το άντρο της πνευματικής ακολασίας για τους σλαβόφιλους της εποχής του Ντοστογιέφσκι, μολυσμένος από τη διαφθορά και τα επικίνδυνες θεωρίες που κρύβονταν πίσω από το προσωπείο ενός κυνικού «ορθολογισμού»).

Όπως το έθετε ο ίδιος ο Ντοστογιέφσκι : «εμείς οι Ρώσοι έχουμε δύο πατρίδες: τη Ρωσία και την Ευρώπη». Ο ρωσικός διχασμός ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και εθνική ταυτότητα βρισκόταν σε πρώτο πλάνο στην ανάγνωση του γερμανού σκηνοθέτη και δημιούργησε συνειρμούς για ανάλογες αντιστοιχίες στην ελληνική πραγματικότητα.

Οι παθιασμένοι φιλολαϊκοί στις μαραθώνιες επαναστατικές συνελεύσεις του έργου, αντιπροσώπευαν ένα μεγάλο μέρος της ρωσικής νεολαίας. Γι’ αυτούς, ο ρώσος χωρικός που είχε απελευθερωθεί το 1861 από τα δεσμά του θεσμού των δουλοπάροικων, ήταν γεννημένος σοσιαλιστής και πρότυπο στη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας.

Ο πιο συγκλονιστικός χαρακτήρας του έργου όμως είναι ο τρομοκράτης Πιοτρ Βερχοβένσκυ, σκιαγραφημένος από τον Ντοστογιέφσκι ως πιστή αντανάκλαση του Σεργκέι Νετσάγιεφ. Ο Νετσάγιεφ , ο οποίος διακήρυττε ότι ο επαναστατικός σκοπός αγιάζει τα μέσα, δολοφόνησε τον φοιτητή Ιβάνοφ επειδή διαφώνησε με τις ακραίες μεθόδους του. Η σκηνή της δολοφονίας του Σάτοφ ουσιαστικά διασώζει εκείνο το ιστορικό γεγονός που είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη της Ρωσίας.

Στο τέλος του έργου το κοινό αποθέωσε τους συντελεστές της παράστασης, ενώ και οι ηθοποιοί χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό τους θεατές που έμειναν στις θέσεις τους χωρίς να σημειωθούν αποχωρήσεις μέχρι την τελευταία σκηνή.

  • ΜΑΝΙΑ ΣΤΑΪΚΟΥ
  • NAFTEMPORIKI.GR Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Ο Σοφοκλής νιώθει τρόμο, όχι ευλάβεια για το θείο

  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 6 Ιουλίου 2010
  • Η κλασική τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος» είναι το δεύτερο έργο που θα παρουσιαστεί στην Επίδαυρο (9 και 10 Ιουλίου). Μια παραγωγή του «Αμφι-θεάτρου», σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου, με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη ως Οιδίποδα και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη ως Ιοκάστη.

Κ.  Μαρκουλάκης, Σπ. Ευαγγελάτος, Κ. Καραμπέτη: σκηνοθέτης και  πρωταγωνιστές

Κ. Μαρκουλάκης, Σπ. Ευαγγελάτος, Κ. Καραμπέτη: σκηνοθέτης και πρωταγωνιστές

Ο δημιουργός του «Αμφι-θεάτρου» Σπύρος Ευαγγελάτος μάς δίνει το στίγμα του έργου και της παράστασης.

  • Σε τούτη την τραγωδία του Σοφοκλή ο ήρωας βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Μοίρα του, που τον συντρίβει;

«Είναι ο άνθρωπος αντιμέτωπος με το Αγνωστο. Ενας άνθρωπος με βίαια πάθη, σφραγισμένος με το αμάρτημα της αλαζονείας, που αναμετριέται με τις υπέρτατες, άλογες Δυνάμεις. Συντρίβεται. Ομως η συντριβή του προβάλλει τη δυνατότητα του ανθρώπου να κρούσει τις θύρες του Αγνώστου. Να επιδιώξει διάλογο με το Αρρητο».

  • Η έννοια του θείου στο έργο;

«Το θείον υπάρχει, αλλά η “λογική” του δεν ταυτίζεται με τις αρετές που του αποδίδουν οι θνητοί. Ανελέητο, κρατά το μυστικό του και εχθρεύεται τον ταπεινό που δοκιμάζει να υπεισέλθει στα Μυστήρια. Ο ύμνος για το θείον στο μεγαλούργημα του Σοφοκλή είναι ένα “ξόρκι” για την ακατονόμαστη συμπεριφορά του προς τον άνθρωπο. Τρόμος για την πιθανή τιμωρία του, όχι ένδειξη ευλάβειας. Στον Οιδίποδα του Σοφοκλή θα εναποθέταμε την ευθύνη να μας εκπροσωπήσει ως ανθρώπινο γένος».

  • Πού εστιάζει περισσότερο η σκηνοθεσία σας;

«Η παράσταση επιδιώκει να προβάλει κατά το δυνατόν τα βαθύτερα νοήματα του έργου. Η αισθητική είναι σύγχρονη τόσο στο σκηνικό,το οποίο σταδιακά διαλύεται, όσο και στα κοστούμια, αλλά και στη μουσική».

  • Πόσο διαφορετικός είναι σ’ αυτή την τραγωδία ο Σοφοκλής, σε σχέση με τον μεταγενέστερο «Οιδίποδα επί Κολωνώ», τον οποίο επίσης έχετε σκηνοθετήσει;

«Ο Οιδίπους Τύραννος είναι μια τραγωδία που τελειώνει χωρίς κάθαρση. Τελειώνει με στίγματα απόγνωσης και απελπισίας. Η κάθαρση έρχεται στο τέλος του Οιδίποδα επί Κολωνώ με τη λυτρωτική “ανάληψή” του».

  • Η λογική και η ευφυΐα βοηθούν τον ήρωα να λύσει το αίνιγμα της Σφίγγας και στη συνέχεια τον καταβαραθρώνουν. Αυτά τα δύο είναι δύναμη, αλλά και πηγή δεινών;

«Στο έργο αυτό ο Οιδίπους ψάχνει να βρει τον δολοφόνο του Λάιου και στο τέλος ανακαλύπτει ότι ο φονιάς είναι ο ίδιος. Είναι ένας χαρακτήρας πέραν της λογικής και της ευφυΐας, όπως έχω αναφέρει πιο πάνω».

  • Ο Οιδίπους βλέπει εξωτερικά κι είναι τυφλός εσωτερικά. Το αντίθετο συμβαίνει με τον τυφλό μάντη Τειρεσία. Συμβολίζει κάτι αυτή η διαφορά; Η εσωτερική γνώση από πού πηγάζει;

«Πηγάζει από την άλογη διαίσθηση, από την προσπάθεια επικοινωνίας με το Αγνωστο».

  • Στην εποχή μας μπορούμε να πούμε ότι έχουμε «τυφλωθεί» πνευματικά, αφού τα μάτια μας είναι αιχμαλωτισμένα από τους κομπιούτερ, τα κινητά, την τηλεόραση;

«Εχουν τυφλωθεί εκείνοι που είναι ώριμοι για να τυφλωθούν».

  • Η έλλειψη τιμωρίας σε εγκλήματα και ατασθαλίες των ισχυρών της εξουσίας στον σύγχρονο κόσμο, αλλά και στα ημέτερα εδάφη είναι εμφανέστατη. Καμιά σχέση με την αρχαία τραγωδία, όπου την ύβρη ακολουθεί η άτη και η δίκη. Τι δείχνει αυτό; Τραγικοί ήρωες δεν υπάρχουν στις μέρες μας;

«Αν εννοείτε εγκλήματα του κοινού Ποινικού Δικαίου, αυτά δεν χαρακτηρίζουν βέβαια ένα τραγικό πρόσωπο. Αλλωστε και η λέξη τραγωδία στην τρέχουσα ομιλουμένη και στη δημοσιογραφική γλώσσα έχει απολέσει τη σημασία της. Λέμε π.χ. “τραγωδία στην εθνική οδό το Σαββατοκύριακο, 25 νεκροί”. Αυτοί οι νεκροί είναι θύματα ή κακοί οδηγοί. Δεν χάθηκαν στην αναμέτρησή τους με τα μεγάλα ερωτήματα του ανθρώπινου βίου».

Η παράσταση μετά την Επίδαυρο θα περιοδεύσει σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Info: Μετάφραση Κ.Χ. Μύρη, σκηνικά-κοστούμια Γιώργου Πάτσα, μουσική Γιάννη Αναστασόπουλου. Παίζουν επίσης οι Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Νικόλας Παπαγιάννης, Δημήτρης Παπανικολάου, Λευτέρης Πολυχρόνης, Βασίλης Πουλάκος, Βαγγέλης Ψωμάς, Τίνα Αλεξοπούλου, Μαρία Πανίδου, Ελένα Χατζηαυξέντη, Κώστας Ανταλόπουλος, Θανάλης Κουρλαμπάς, Σωτήρης Τσακομίδης.*

Ο Πέτερ Στάιν με μια κουδούνα τήρησε την τάξη

Εφθασε αργά το βράδυ του περασμένου Σαββάτου κι έτσι πρόλαβε να είναι παρών μόνο στην υπόκλιση της πρεμιέρας. Προχθές όμως, δεύτερη και τελευταία ημέρα, ήταν παρών από την αρχή ως το τέλος. Ο Πέτερ Στάιν συμμετείχε με τον δικό του τρόπο στους «Δαίμονες» που παρουσίασε στην Αθήνα και σίγουρα το απήλαυσε σαν μικρό παιδί. Κατά τη διάρκεια της μαραθώνιας, 12ωρης παράστασής του ήταν εκεί από τις έντεκα το πρωί της περασμένης Κυριακής ως μια ώρα πριν από τα μεσάνυχτα εκτελώντας κάθε είδους χρέη· ανεβοκατέβαινε στη σκηνή ανακοινώνοντας τις σκηνές και τα μέρη του έργου, διευκόλυνε την είσοδο και την έξοδο των θεατών κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων, εξηγούσε και απαντούσε στις απορίες, ενώ στο τέλος μπλέχτηκε με τον θίασο παίζοντας κι έναν ρόλο ηθοποιού. Λίγα λεπτά πριν από την έναρξη, γύρω στις έντεκα και τέταρτο το πρωί, ο γερμανός θεατράνθρωπος ντυμένος στα μαύρα ανέβηκε στη σκηνή και μας σύστησε αυτό που επρόκειτο να διεξαχθεί μπροστά στα μάτια μας. Στόχος του ήταν «να δώσει μια γεύση» του μυθιστορήματος των 950 σελίδων των «Δαιμονισμένων» του Ντοστογέφσκι . Εξήγησε ότι οι ελληνικοί υπέρτιτλοι περικόπηκαν από τον ίδιο (περίπου κατά ένα τρίτο) ώστε να παρακολουθούμε περισσότερο τη δράση και λιγότερο να διαβάζουμε τη μετάφραση, ενώ ζήτησε από τους θεατές να μην αργούν στους διαδρόμους μπαίνοντας ή βγαίνοντας κατά τη διάρκεια των τεσσάρων διαλειμμάτων και των δύο διαλειμμάτων για φαγητό.

Με μια κουδούνα στο χέρι, σαν τον επιστάτη του σχολείου, ο Πέτερ Στάιν είχε αναλάβει την τήρηση της τάξης. Μια ξεχωριστή στιγμή για όσους είχαμε την τύχη να βρεθούμε στο Πειραιώς 260 την περασμένη Κυριακή. Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος της παράστασης, που απογοήτευσε κυρίως εκείνους οι οποίοι έχουν θαυμάσει την πλούσια και ευφάνταστη σκηνοθετική του δουλειά στο παρελθόν, απέδειξε ότι παραμένει δημιουργικός. Με τους δικούς του… δαίμονες.

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Τρίτη 6 Ιουλίου 2010

Θέατρο Badminton Εκτεταμένες ζημιές από τη ξαφνική νεροποντή

Μόλις 60 λεπτά κράτησε η ξαφνική μπόρα τροπική θύελλα που έπληξε τις βορειοανατολικές περιοχές της Αθήνας, άλλα η πρωτοφανής ένταση του φαινομένου ήταν τόσο μεγάλη που οι χείμαρροι του νερού από τον Υμηττό εισέβαλαν ορμητικά στο θέατρο Badminton (που σημειωτέον το μεγαλύτερο μέρος των σκηνικών και ηλεκτρομηχανολογικών του εξοπλισμών αναπτύσσεται κάτω από το έδαφος) και προξένησαν ανυπολόγιστες ζημιές στο κάτω φουαγιέ, την πλατεία των θεατών, τη σκηνή, την αποθήκη της σκηνής, τον ηλεκτρολογικό και μηχανολογικό εξοπλισμό, τα πατώματα κλπ.

Στην περιοχή γύρω από το θέατρο τα νερά σχημάτιζαν λίμνες έως και μισό μέτρο.

Προσωπικό του θεάτρου που ήταν αυτόπτες μάρτυρες της καταστροφής αναφέρουν ότι δεν έχουν ποτέ ξαναδεί τέτοια νεροποντή, άνοιξαν οι ουρανοί και τόνοι νερού και λάσπης με θυελλώδεις ανέμους περικύκλωσαν και εισέβαλαν στο θέατρο, από την πίσω είσοδο στο ημιυπαίθριο καπνιστήριο, στο κάτω φουαγιέ και μέσα στο θέατρο στην πλατεία της Α & Β θέσης, τη σκηνή και άλλους βοηθητικούς χώρους. Το νερό στο κάτω φουαγιέ έφτασε τους 50 πόντους.

Αυτή την εποχή και έως τα τέλη του Σεπτεμβρίου το θέατρο Badminton είναι κλειστό. Οι παραστάσεις που πραγματοποιούνται στο Προαύλιο του Badminton συνεχίζονται κανονικά.

Η καταγραφή και ο απολογισμός των ζημιών δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Η αποκατάσταση των ζημιών άρχισε ήδη και οι υπεύθυνοι ευελπιστούν να έχει ολοκληρωθεί πριν την έναρξη των παραστάσεων του θεάτρου τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

Εξορμούν με Αριστοφάνη και Σαίξπηρ

«Πλούτος – Πενίας θρίαμβος»

Πρεμιέρα, σήμερα και αύριο, του «Θεάτρου Τέχνης», στο θέατρο «Μελίνα Μερκούρη» στο Βόλο, με το έργο του Αριστοφάνη «Πλούτος – Πενίας Θρίαμβος», σε μετάφραση Γιάννη Βαρβέρη και σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου. Η παράσταση – συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου, θα παρουσιαστεί στην Επίδαυρο (13 – 14/8) και σε περιοδεία. Ο «Πλούτος», παρουσιάστηκε το 388 π.Χ. για να διακωμωδήσει την άδικη διανομή του πλούτου, τις κοινωνικές ανισότητες και την κατάπτωση των αξιών. Ο ποιητής αναδεικνύει τη δίψα της κοινωνίας της εποχής του για πλούτο, δίψα που μοιάζει με τη δική μας εποχή. Η Πενία αντιτίθεται στην επιθυμία για πλούτο, ενσαρκώνοντας την ανάγκη που οδηγεί τον άνθρωπο στην καθημερινή σκληρή εργασία για την επιβίωση. Για να τονίσει την άκρως επίκαιρη συνθήκη της κρίσης, αλλά σεβόμενη απόλυτα το αριστοφανικό κείμενο, η σκηνοθεσία δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στο ρόλο της Πενίας, η οποία με τη συνεχή παρουσία της τονίζει την παντοτινή ύπαρξή της και σ’ όλες τις «πολιτισμένες» κοινωνίες. Σκηνικά – Κοστούμια: Πάρις Μέξης. Μουσική: Χρήστος Λεοντής. Χορογραφία: Σοφία Σπυράτου. Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν: Κάτια Γέρου, Δημήτρης Λιγνάδης, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μάνια Παπαδημητρίου, Κωστής Καπελώνης, Κώστας Βελέντζας, Αναστασία Γεωργοπούλου, Λευτέρης Λουκαδής, κ.ά.

  • Αύριο, το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Αετοπούλειου Πολιτιστικού Κέντρου, παρουσιάζει στο θέατρο Ρεματιάς, το «Ο έμπορος της Βενετίας» του Σαίξπηρ, σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, σκηνοθεσία Κώστα Γάκη – Βασίλη Μαυρογεωργίου. Σκηνικά – Κοστούμια: Αγνή Ντούτση. Χορογραφία – Κίνηση: Ελενα Γεροδήμου. Μουσική: Κώστας Γάκης. Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα. Παίζουν: Χρίστος Καλαβρούζος, Γιώργος Μωρογιάννης, Γεωργία Γεωργόνη, Παναγιώτης Κατσώλης, Σωκράτης Πατσίκας, Δημήτρης Μακαλιάς, κ.ά.
  • Στις 9,10/7 στον ίδιο χώρο η «Θεατρική διαδρομή» και το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου παρουσιάζουν τους «Ιππής» του Αριστοφάνη. Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης. Σκηνοθεσία: Βασίλης Νικολαΐδης. Σκηνικά – Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ. Μουσική: Αντιγόνη Τσολάκη. Χορογραφία: Χρήστος Παπαδόπουλος. Φωτισμοί: Κώστας Χλίβας. Παίζουν: Παύλος Χαϊκάλης, Γιώργος Αρμένης, Σαμψών Φύτρος, Θύμιος Κούκιος, Γιάννης Κοτσαρίνης. Χορός: Αρμένης Κωνσταντίνος, Γκάγκας Θωμάς, Δουδώνης Φοίβος, Θεοδωράκης Μανώλης, Ιωσηφίδης Ιωσήφ, Καρνάκης Χρήστος, Καρύδας Ορέστης, Κούκιος Θύμιος, Μόσχος Δημήτρης, Φάις Αλμπέρτο, κ.ά.

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ: Πλήθος ερωτημάτων για την «υιοθεσία» του

Αίθουσα του Θεατρικού Μουσείο στο ημιυπόγειο του Πνευματικού Κέντρου της Αθήνας

Οφειλές στο IKA, φόροι, μισθοδοσίες, ενοίκιο της βιβλιοθήκης και πολλές άλλες οικονομικές υποχρεώσεις συνεχίζουν να πονοκεφαλιάζουν τη διοίκηση και τους εργαζόμενους του Κέντρου Μελέτης – Ερευνας Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικό Μουσείο (μη κερδοσκοπικό σωματείο). Αποκλειστικά επιχορηγούμενο από το ΥΠΠΟ το Κέντρο έλαβε μόνο 150.000 ευρώ τον περασμένο Νοέμβρη, από τα οποία πληρώθηκαν οι μισθοί μέχρι και τον Απρίλη, ενώ έγινε ένας διακανονισμός με το ΙΚΑ, που σημαίνει 12.000 ευρώ το μήνα.Ετσι, δέσμια της κυβερνητικής αδιαφορίας, άλλη μια κιβωτός πολιτισμού, εκτός όλων των άλλων προβλημάτων, χρόνια τώρα, αδυνατεί να επιλύσει και το στεγαστικό της πρόβλημα. Κατά καιρούς, έχουν δηλώσει διάφοροι πρόθεση «υιοθεσίας» του Κέντρου. Τελευταίος υποψήφιος ο δήμος Αθηναίων, ο οποίος αγόρασε ένα διατηρητέο κτίριο καταστήματος – γραφείων στην ακριβότερη περιοχή του κέντρου, στη Μητροπόλεως. Για την αγορά, ο δήμος πλήρωσε 7 εκατομμύρια ευρώ, ώστε να στεγαστεί «πολυχώρος – μουσείο». Για την ιστορία θυμίζουμε ότι στην πρόσκληση ενδιαφέροντος για την αγορά κτιρίου με συγκεκριμένες φωτογραφικές αξιώσεις προσήλθε μόνον ένας ενδιαφερόμενος, προσφέροντας το ακίνητο που είχε αγοράσει το 2005 έναντι 2,9 εκατ. (αντικειμενικής αξίας 1,9). Για την αγορά αυτή, υπήρξαν καταγγελίες αδιαφάνειας, αλλά και ακαταλληλότητας για το συγκεκριμένο σκοπό.

Η Ζωή Βαλάση από τη «Συμπαράταξη», σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου τον περασμένο Νοέμβρη μίλησε για αγορά με στοιχεία λανθασμένα και παραπλανητικά, ακόμη και στο συμβόλαιο που αναφέρει λάθος διεύθυνση στην πίσω όψη του κτιρίου της οδού Πετράκη. Είπε, μεταξύ άλλων, και για χώρους που δεν επαρκούν και δεν επιτρέπουν πρόσβαση σε αναπήρους, για λιθόκτιστο κτίριο με άγνωστη στατική συμπεριφορά, έλλειψη κεντρικής θέρμανσης και ζήτησε αναβολή της συζήτησης.

Ομως, ο Δήμος προχώρησε το θέμα και σύμφωνα με πληροφορίες είναι έτοιμος να αποστείλει, ίσως και να απέστειλε προς το ΔΣ του Θεατρικού Μουσείου, σύμβαση συνεργασίας, που είναι αμφίβολο κατά πόσο θα επιλύσει πραγματικά τα προβλήματα του Θεατρικού Μουσείου ή θα του δημιουργήσει περισσότερα. Γιατί βιάζεται τόσο ο Δήμος; Είναι έτοιμο το κτίριο να στεγάσει ένα μουσείο; Υπάρχει μουσειολογική και εκθεσιακή μελέτη (που να προβλέπει το ελάχιστο που χρειάζεται ένα σύγχρονο μουσείο); Εχουν εξασφαλιστεί τα χρήματα για τα παραπάνω και για την απρόσκοπτη συνεχή λειτουργία του; ‘Η θα κληθεί το Θεατρικό Μουσείο, ενώ δεν έχει χρήματα, να ανακαινίσει το κτίριο; ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 6 Ιούλη 2010

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 47 other followers