Category Archives: The Jester of Τonga

Ρομπότ πρωταγωνιστής

Ρομπότ πρωταγωνιστής

Ο Στάνλεϊ, ένας ηλεκτρονικός ηθοποιός, κάνει το ντεμπούτο του στην παράσταση «Τhe Jester of Τonga», που γράφτηκε ειδικά γι αυτόν

Ηθοποιούς να παίζουν μηχανικά σε βαρετές παραστάσεις έχουμε δει. Αλλά ηθοποιούς – μηχανές; Ενας ηθοποιός – ρομπότ ποτέ δεν θα ζητούσε από τον σκηνοθέτη να μάθει «ποιο είναι το κίνητρό μου» και το «βιογραφικό του χαρακτήρα». Δεν θα απαιτούσε υψηλές αμοιβές, δεν θα αρρώσταινε και δεν θα φλέρταρε τις νεαρές ενζενί στα παρασκήνια.

Ωστόσο, πολλές ενζενί θα ήθελαν να φλερτάρουν με τον Στάνλεϊ, ένα αξιαγάπητο ανδροειδές που κάνει το σκηνικό του ντεμπούτο αυτή την εβδομάδα στη Νέα Υόρκη, σε μια παράσταση που γράφτηκε ειδικά για αυτόν. Είναι η παραγωγή του Τζόι Σιλόφκσι «Τhe Jester of Τonga». Ο Σιλόφκσι, που είναι και ο κατασκευαστής του ρομπότ, βρίσκεται στη σκηνή και αφηγείται τις λεπτομέρειες της αληθινής ιστορίας του Αμερικανού επιχειρηματία Τσέσε Μπογκντόνοφ, αυτο-έχρισε τον εαυτό του γελωτοποιό του φανταστικού νησιού Τόνγκα χάνοντας περίπου 14 εκατομμύρια λίρες σε κακές επενδύσεις.

Τη στιγμή της αφήγησης, το ρομποτάκι, ο Στάνλεϊ, που έχει το μέγεθος ενός νεογέννητου μωρού ερμηνεύει τον Τζέσε Μπογκντόνοφ. Παρόλο που τα εκφραστικά του μέσα είναι σχετικά φτωχά και δεν διαθέτει καν μύτη, ο Στάνλεϊ είναι ένας ελκυστικός και τρυφερός ηθοποιός, που κερδίζει πολύ περισσότερη κατανόηση και συμπάθεια από το κοινό απ ότι ο δόλιος χαρακτήρας τον οποίο αναπαριστά.

Οι χαρακτήρες – μηχανές δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενοι στη σκηνή. Ο πρώτος πατάει στη σκηνή του μπαλέτου «Κοπέλια» το 1870, ενώ μερικοί ακόμα βγαίνουν από το έργο του Κάρελ Κάπεκ «R.U.R.» το 1921, του πρώτου συγγραφέα που εισάγει την έννοια «ρομπότ» στην αγγλική γλώσσα. Μόνο που όλοι οι χαρακτήρες μηχανές ερμηνεύονταν τότε από ανθρώπους. Η πρώτη φορά που η Νέα Υόρκη είδε πραγματικό ρομπότ στη σκηνή ήταν πριν από μερικά χρόνια, όταν ο ίδιος επιστήμων – σκηνοθέτης, ο Σιλόφκσι, είχε φτιάξει ρομπότ που απήγαγαν μια νοικοκυρά και την ανάγκασαν να παίξει σκηνές από τη «Εντα Γκάμπλερ».

Πάντως, αν θυμηθούμε και το μοντέλο της Χόντα, τον Ασιμο, που πριν από λίγους μήνες διηύθυνε ολόκληρη παράσταση με τη συμφωνική ορχήστρα του Ντιτρόι, ίσως πολλοί καλλιτέχνες θα αρχίσουν να έχουν έναν πρόσθετο λόγο να ανησυχούν για ενδεχόμενη ανεργία.

Σοφία Στυλιανού, Έθνος, 22/11/2008

Advertisements