Category Archives: Studio Μαυρομιχάλη

«Δύο θεοί» γερνούν στην απομόνωση

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011

Κάθε φορά που επισκέπτομαι το σπίτι του ταξιδιάρη Λένου Χρηστίδη, στην πλατεία Εξαρχείων, αισθάνομαι ότι βυθίζομαι σε μια… μαγική κουνελότρυπα. Ή σε μια νησίδα εκτός τόπου και χρόνου.

Φώτης Μακρής και Γιώργος Νινιός: οι... μεγαλωμένοι κατά μία δεκαετία «Δύο θεοί»

Φώτης Μακρής και Γιώργος Νινιός: οι… μεγαλωμένοι κατά μία δεκαετία «Δύο θεοί»

Ιδίως σήμερα που δεν επιδιώκει καμία «επικοινωνία» με την άχαρη, χειμαζόμενη Ελλάδα του 2011, πέραν του μονίμως συνδεδεμένου στο Ιντερνετ pc του.

Κάθεται απέναντί μου, χαλαρός, με μια υπέροχη ινδική παντελόνα, έχοντας πίσω του ένα οργιαστικό κολάζ από αυθεντικές κινηματογραφικές αφίσες: απ’ το «Πάρτι» του Σέλερς, τον «Πολίτη Κέιν», την «Καζαμπλάνκα», τον «Ταξιτζή». Συνυπάρχουν δίπλα σε χαρακτικά του ΕΛΑΣ και πορτρέτα του Γκεβάρα. Παντού γύρω, σπαρμένα έθνικ αντικείμενα από τα μεγάλα, σταθερά ταξίδια του στην Ινδία, τη Λατινική Αμερική.

Και τώρα, ενώ οι περίφημοι «Δύο θεοί» του ετοιμάζονται να ανεβούν από τις 11 Φεβρουαρίου με τον Γιώργο Νινιό και τον Φώτη Μακρή, σε σκηνοθεσία του τελευταίου, στο «Studio Μαυρομιχάλη», «ενηλικιωμένοι» πια αλλά και περισσότερο ιδρυματοποιημένοι, ο Λένος Χρηστίδης ετοιμάζεται για ένα ακόμη μεγάλο ταξίδι στη μόνιμη «βάση» του στην Ινδία.

Μου μιλά με ενθουσιασμό για το Εκουαδόρ, όπου βρέθηκε πρόσφατα, και τον Ραφαέλ Κορέα που πέταξε πυξ λαξ το ΔΝΤ απ’ τη χώρα του. «Ομως, εμείς πού θα βρούμε έναν Κορέα; Η εναλλακτική που έχουμε είναι ο Σαμαράς!» διαπιστώνει με δυσθυμία. Μιλά για το «μπάχαλο» της τοπικής αυτοδιοίκησης, που διαπίστωσε μέσω της εμπλοκής μιας απλής υπόθεσής του στη Νομαρχία Αττικής, η οποία θεσμικά δεν υφίσταται σήμερα.

  • Εθισμένοι στο κομπιούτερ

Το αστείο είναι ότι οι «Δύο θεοί», με ήρωες δυο τυπάκια εθισμένα στη χρήση του κομπιούτερ, ενώ το 1999 που γράφτηκαν μας εκτόξευαν στο μέλλον, σήμερα καυτηριάζουν τη συνήθη καθημερινότητά μας. Βεβαίως, οι «εθισμένοι» χαρακτήρες, που είναι έγκλειστοι σε ίδρυμα «αποτοξίνωσης», επιδεικνύουν μεγαλομανία: Καταγράφοντας την ιστορία του ανθρώπινου γένους σε μια δισκέτα, για να τη βρουν οι μελλοντικοί κάτοικοι του πλανήτη που όπου να ‘ναι θα καταστραφεί, δίνουν στον εαυτό τους το ρόλο δύο παντοδύναμων δημιουργών. Δύο θεών, δηλαδή.

«Είναι ενδιαφέρον ότι έχουμε προχωρήσει το έργο ηλικιακά», παρατηρεί ο συγγραφέας για την παράσταση στο «Studio Μαυρομιχάλη». «Ενώ στην αρχή οι ήρωες ήταν 30άρηδες, δέκα χρόνια κλεισμένοι, τώρα με μερικές ελάχιστες διασκευαστικές παρεμβάσεις παρουσιάζονται σαν να είναι ήδη 20 χρόνια στη φυλακή και 10 στην απομόνωση. Είναι πιο μεγάλοι, πιο δυσκίνητοι. Φέρουν εντονότερα τον ιδρυματισμό».

Ο ίδιος πέρασε μια περίοδο που σκεφτόταν να παρουσιάσει τους ήρωες, τού βραβευμένου το 1999 έργου του με βραβείο «Κουν» για το καλύτερο ελληνικό θεατρικό, ακόμη μεγαλύτερους. «Να είναι 30 χρόνια στη φυλακή. Να έχουν φάει πολύ μπουντρούμι», σχολιάζει. «Γιατί η πρώτη εκτέλεση ήταν με πιτσιρικάδες και είχε χαβαλέ».

  • Καλύτερα στην… Ινδία

Πάντως ακόμα και χωρίς παρεμβάσεις, το θεατρικό του θα έμοιαζε, όπως παραδέχεται και ο ίδιος, σαν να γράφτηκε για τις μέρες που ζούμε και δονούνται σχεδόν καθημερινά από τις αποκαλύψεις του WikiLeaks. «Επειδή είναι science fiction, αντέχει», θεωρεί. «Τα νατουραλιστικά έργα είναι εκείνα που ενδεχομένως χρειάζονται κάποια αλλαγή. Αν και η «Ωραία Φάση» μου αντέχει ως έχει».

Σήμερα ο Λένος Χρηστίδης δεν γράφει θέατρο. Ή μάλλον «δεν γράφω τίποτα», απαντά αποστομωτικά. «Το τελευταίο μου βιβλίο, το «Μόνολογκ», με εξάντλησε. Ηταν πολύ κουραστικό. Γενικά, με το που τελειώνω ένα βιβλίο, θεωρώ ότι δεν θα ξαναγράψω άλλο. Δεν χρειάζεται και να γράφεις συνέχεια».

Εδώ που τα λέμε, δεν ξέρει αν θα ξαναγράψει οτιδήποτε. «Αυτά έρχονται μόνα τους. Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να πω ποτέ «θέλω να γράψω κάτι για το θέατρο»».

Εχει απομακρυνθεί τα τελευταία τρία χρόνια από τη συγγραφή. Οχι όμως και από τους μεγάλους «έρωτες»: τα ταξίδια, την ανάγνωση… Η χώρα μας μοιάζει συστηματικά να τον διώχνει. «Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι δεν υπήρξε κράτος ποτέ», τονίζει. «Η Ιστορία του ελληνικού έθνους από το 1821 έως σήμερα είναι κάτι συμμορίες κατσαπλιάδων που αλληλομαχαιρώνονται. Εδώ δεν έχουμε καν Δεξιά με την κλασική έννοια, της συντηρητικής χριστιανοδημοκρατίας που έχει όλη η Ευρώπη. Η δεξιά παράταξη στην Ελλάδα πάντα ήταν Ακροδεξιά. Και τώρα έχουμε τον Σαμαρά, έναν εθνικιστή», παρατηρεί. «Το ρόλο των χριστιανοδημοκρατών, το ρόλο της πραγματικής Δεξιάς τον παίζει το ΠΑΣΟΚ. Οπότε όλο το σύστημα είναι τελείως ανισόρροπο. Κι ας μη μιλήσουμε για την Αριστερά. Απελπισία!».*

Δύο Θεοί

Έργο γραμμένο το 1999, «Οι δύο θεοί» του Λένου Χρηστίδη απέσπασε το βραβείο “Κάρολος Κουν”, ως το καλύτερο Ελληνικό θεατρικό έργο εκείνης της χρονιάς. Η δράση τοποθετείται κάπου στο μέλλον, με τους δύο ήρωες, τον Πάτρικ και τον Μιγκέλ να βρίσκονται για χρόνια κλεισμένοι σε ένα ίδρυμα, παλεύοντας να απεξαρτητοποιηθούν  από τον εθισμό τους στη χρήση κομπιούτερ.

Έξω από  το ίδρυμα, ο κόσμος έχει χωριστεί σε δύο υπερκράτη, την Αμερική και την Ευρασία, που με την έναρξη του έργου, μαθαίνουμε ότι βρίσκονται στα πρόθυρα πολεμικής σύρραξης, με χρήση πυρηνικών όπλων. Μια σύρραξη, που αν συμβεί, θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια, στην εξαφάνιση κάθε είδους ζωή στον πλανήτη.

Οι δύο φίλοι τότε, αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν το κομπιούτερ που κρυφά έχουν φέρει στο δωμάτιό τους, για να καταγράψουν την ιστορία του ανθρώπινου γένους σε μια δισκέτα, έτσι ώστε αν κάποτε κατοικηθεί ξανά ο πλανήτης, οι νέοι του κάτοικοι, να πληροφορηθούν την ύπαρξη αυτού του πολιτισμού που πλησιάζει στο τέλος του. Το προσωπικό και οι άλλοι τρόφιμοι του ιδρύματος, μαθαίνουν το σχέδιο του Πάτρικ και του Μιγκέλ και ζητούν να μπουν σε αυτή τη καταγραφή της Ιστορίας, όχι ως αυτό που είναι, αλλά,  ως κάποια σπουδαία  πρόσωπα, κερδίζοντας έτσι μια θέση στην αιωνιότητα.  Έτσι, ο Έντι θέλει να γίνει ο Παστέρ, ο Ζήρο – Ζήρο, ο Λίστ και ο Διευθυντής του ιδρύματος, ο Τζώννυ Βαισμίλερ!

Οι δύο φίλοι ικανοποιούν όλα τα αιτήματα, προχωρώντας σε μια τερατώδη παραχάραξη της Ιστορίας και για τον εαυτό τους κρατούν τον υπέρτατο ρόλο: Γίνονται οι Δύο Θεοί που δημιούργησαν κάθε τι πάνω σε αυτόν τον πλανήτη!

Συντελεστές:

  • Σκηνοθεσία : Φώτης Μακρής
  • Σκηνικά – κοστούμια : Γιώργος Ζιάκας
  • Μουσική επιμέλεια Νίκος Βίττης
  • Φωτισμοί – Βίντεο : Στέφανος Κοπανάκης
  • Βοηθοί σκηνοθέτη : Μαρία Πατσαφά, Κέβη Κουλούρη
  • Παίζουν: Γιώργος Νινιός, Φώτης Μακρής, Διονύσης Μανουσάκης

Studio Μαυρομιχάλη

  • Μαυρομιχάλη 134, Εξάρχεια   Τηλ: 210-6453330

Τιμές: Είσοδος 12 – 18 ευρώ

Ταξίδι μνήμης με μια βαλίτσα

Ταξίδι μνήμης με μια βαλίτσα
  • Σαρκασμός, χιούμορ, γλυκός πόνος με λόγο πυκνό και τρεις πρωταγωνίστριες στο «Studio Μαυρομιχάλη»

Στρατιωτάκια αγέλαστα, ακίνητα, αγάλματα, κρυφτό, τα μήλα, και η μέλισσα που πέρασε με όλα τα μελισσόπουλα από μπροστά μας χωρίς να μας ρίξει ένα βλέμμα. «Μην παίζεις με τα χώματα». Αλήθεια, τι ψάχνουμε, από παιδιά ακόμη, να βρούμε στο χώμα; Το παρελθόν μας ή το μέλλον μας; Τους απόντες ή τον χαμένο εαυτό μας; Ενα παιδί που θα λερωθεί πολύ παίζοντας με το χώμα κερδίζει την αθωότητά του ως ενήλικας; Τι είναι επιτέλους αυτά τα περιβόητα παιδικά χρόνια που βάζουν στα πόδια μας αλυσίδες κατάδικου και στους ώμους φτερά δαίμονα; Μία απάντηση -από τις πολλές- στα ερωτήματα δίνει το «Μην παίζεις με τα χώματα» της Στέλλας Βλαχογιάννη που παρουσιάζεται στο «Studio Mαυρομιχάλη», από την ομάδα Gaff.

Ενα έργο που απευθύνεται σε θεατές που οπωσδήποτε όταν ήταν παιδιά «έπαιξαν» με τα χώματα, λερώθηκαν, γύρισαν σπίτι, έφαγαν μερικές ξυλιές, αλλά δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν την αθωότητά τους ως ενήλικες. Πρόκειται για σπονδυλωτό θέαμα με άξονες τρεις μονολόγους και συνδετικά κείμενα από το βιβλίο της Στέλλας Βλαχογιάννη «Ιατρείον ασμάτων», που πραγματεύεται την απώλεια ποικιλοτρόπως αλλά εξαιρετικά εύστοχα.

Το κείμενο της παράστασης που διαμορφώθηκε στη διάρκεια των δοκιμών αποτελείται, εκτός από τα αποσπάσματα ραδιοφωνικού λόγου από το «Ιατρείον Ασμάτων», από τα μονόπρακτα «Ιδού Εγώ», «Αίμα», «Το ταξίδι» της Στέλλας Βλαχογιάννη. Κάποια από τα κείμενα υπήρχαν στα συρτάρια της συγγραφέως και κάποια έγραψε ειδικά για την παράσταση. Η περιπλάνηση της ανθρώπινης αγωνίας στον χρόνο είναι το «Μην παίζεις με τα χώματα». Ενα δρομολόγιο με επιβάτες τρεις γυναίκες που διανύουν πολλά χιλιόμετρα μνήμης: μια κλοσάρ που θέλει πίσω τις ηλικίες της, μια γυναίκα που θάβει μαζί με τον αυτόχειρα αδελφό της και αλλά «οικογενειακά μέλη» και τέλος μια γυναίκα που βιάζεται να εκτελέσει μιαν επιβεβλημένη αποστολή.

Η ανάγκη αποδοχής του «πένθους» ξυπνάει στις τρεις πρωταγωνίστριες ένα ταξίδι στις μνήμες. Ανασύρουν από το παρελθόν τους τις παιδικές και νεανικές τους εικόνες, τις κοιτάνε και βλέπουν το παρόν τους. Περνάνε από την παιδική ηλικία στην εφηβεία, από την εφηβεία στη νεότητα, από τη νεότητα στην ωριμότητα. Σε κάθε στάση αυτού του λεωφορείου ο θεατής βλέπει από τα τζάμια του ό,τι προλαβαίνει από τα σπαράγματα αυτών των γυναικών, μόνο που στο τέλος αυτά τα τζάμια καταλήγουν να είναι ο καθρέφτης του ίδιου του εαυτού του.

Το όχημα της παράστασης κινούν οι λέξεις της Βλαχογιάννη, λέξεις που δεν έχουν τίποτα περιττό. Είναι κοφτές, έχουν βάρος και ελαφράδα, σαρκασμό και χιούμορ, συγκίνηση και γλυκό πόνο, θλίψη και λύτρωση. Ο λόγος πυκνός, γρήγορος, άλλοτε δανείζεται στοιχεία από το θέατρο του παραλόγου, την ποίηση, ακόμα και την ηθογραφία.

Το ταξίδι στον χρόνο γίνεται με όχημα ένα τροχήλατο μπαούλο, μια βαλίτσα (Νίκος Τσιάμης) αλλά κυρίως με τα σώματα και τις φωνές των τριών ηθοποιών. Οι Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Μουρελάτου, Σοφία Καραγιάννη, εξαιρετικές η καθεμία στον ρόλο της, κάνουν τεράστιες δρασκελιές μέσα σε ηλικίες, εποχές και τόπους. Η παράσταση, τέλος, καταφέρνει αυτή τη σπάνια ισορροπία ανάμεσα στο μαύρο στοιχείο και το χιούμορ κι αυτό το οφείλει στις σκηνοθέτιδες Σοφία Καραγιάννη και Υρώ Μιχαλακάκου. Στις ίδιες πιστώνεται η φρέσκια ματιά, η ιδιαίτερη φινέτσα ορισμένων σκηνών και αυτή η ανάλαφρη μελαγχολία που τη διαπνέει. Τα κοστούμια είναι της Αγγελικής Καραμούτσου, η μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη και η κίνηση του Χρήστου Παπαδόπουλου.

  • Για τρεις μέρες
    Το να «Μην παίζεις με τα χώματα» παίζεται στο «Studio Μαυρομιχάλη» Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη στις 9.15 μ.μ.

Αντιγόνη Κάραλη, ΕΘΝΟΣ, 29/11/2010

Ανθρώπινα δράματα με σουρντίνα

Το όνομα της Στέλλας Βλαχογιάννη το ξέραμε κατ’ αρχήν από τη δημοσιογραφική της θητεία.

Από τις καλογραμμένες, σταράτες μουσικοκριτικές της. Από τις ραδιοφωνικές εκπομπές της στο Δεύτερο. Τα ποιήματά της ήρθαν λίγο μετά να επιβεβαιώσουν μια ακριβή ευαισθησία, που ήξερε πότε να αυτο-αναχαιτίζεται και δεν καταδεχόταν να αφήσει τη μελαγχολική διάθεση να γίνει δυστυχία. Την κρίσιμη ώρα έμπαινε τελεία ή διέρρεε υπόγειο χιούμορ. Το ίδιο που διασώζει τις θεατρικές της ηρωίδες, όχι από τα μικρά ή μεγάλα τους δράματα, αλλά από την πρόθεση του θεατή να τις λυπηθεί ή να βγει από το «Studio Μαυρομιχάλη» βαρύς κι ασήκωτος.

Αντίθετα, το 60λεπτο έργο «Μην παίζεις με τα χώματα», από κείμενα της Βλαχογιάννη που μετασχηματίστηκαν από τη Σοφία Καραγιάννη σε τρία θεατρικά μονόπρακτα, λειτουργεί σε αντίστιξη με τα δράματα εσωτερικού χώρου που αφηγείται. Μια αδελφή μιλά για τον αδελφό της που, μεγαλώνοντας ορφανός από μάνα και «εσώκλειστος» στις σκέψεις και τα διαβάσματά του, δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει την πατρική απόρριψη. Μια γυναίκα, έχοντας περάσει τα 50 και μαζί μια μεγάλη περιπέτεια υγείας, φαντάζεται το μέλλον της δυσοίωνο, αλλά και σοφότερο. Μια κόρη, πελαγωμένη από τη συγκρουσιακή σχέση των γονιών της, αποφασίζει να τους γυρίσει στο χωριό, μήπως τα πατρώα χώματα τους ελαφρύνουν την ψυχή.

Ανθρώπινοι πόνοι αναγνωρίσιμοι, λέγονται ήσυχα, απλά και τρυφερά, με μια θεατρική γλώσσα κοφτή, που σαρκάζει ή θλίβεται κι επιλέγει πότε πότε το χιούμορ, αλλά ποτέ τις μελό μεγαλοστομίες. Η ποπ σκηνοθεσία (Σ. Καραγιάννη – Υρώ Μιχαλακάκου) ακολουθεί με ευφυή αφοσίωση το λόγο. Το ίδιο και η ανάλαφρη, κάπως ρετρό, μουσική (Θ. Καραμουρατίδης). Οπου, δηλαδή, το δράμα απειλεί να επιβάλει το σκοτάδι του, λόγος, σκηνοθεσία και μουσική το ξορκίζουν με φως και ελαφράδα. Επικίνδυνη η ισορροπία για τις τρεις ηθοποιούς Σ. Καραγιάννη, Ειρήνη Μουρελάτου, Θεοδώρα Σιάρκου. Βγαίνουν όλες νικήτριες, αλλά η Σιάρκου κερδίζει το μετάλλιο της σπουδαίας ερμηνείας.

Η παράσταση, αξιοποιώντας αξιοθαύμαστα τους ελάχιστους πόρους που έχουν τέτοιες οφ-Μπρόντγουεϊ ομάδες, παίζεται από πέρυσι, Τρίτη με Πέμπτη στον ίδιο χώρο, αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά: λειτουργεί το «στόμα με στόμα» που, όπως διαπιστώσαμε, παραμένει αλάνθαστη εγγύηση.

ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010

Οι θεατές μπαίνουν στο σώμα του Ιβάν Ιβάνοβιτς

Η μαύρη κωμωδία του Νικολάι Εβρέινοβ παρουσιάζεται στο «Studio Μαυρομιχάλη»

Ενα καλειδοσκόπιο φαντασιώσεων ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια των θεατών
Ενα καλειδοσκόπιο φαντασιώσεων ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια των θεατών

Μια παράσταση-οδηγός για το τι πρέπει να αποφεύγει εκείνος που έχει επιλέξει διπλή ερωτική ζωή, μια ιστορία απιστίας που διαδραματίζεται μέσα στο ανθρώπινο σώμα είναι το θέμα του μονοδράματος του Νικολάι Εβρέινοβ, «Στα Παρασκήνια της Ψυχής», από την Εταιρεία Δραματικής Εκφρασης και Θεραπείας «Παλμός». Εργο γραμμένο το 1912, σε διασκευή και σκηνοθεσία Λάμπρου Γιώτη, παρουσιάζει στο «Studio Μαυρομιχάλη», έως τις 10 Ιανουαρίου.
Οι θεατές εισέρχονται στο σώμα του Ιβάν Ιβάνοβιτς, για να εμπλακούν στη διαμάχη ανάμεσα σε δύο ρόλους, τη λογική και το συναίσθημα, που διεκδικούν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, σύζυγο και ερωμένη, με μεσάζοντα το υποσυνείδητο. Σ’ αυτό το φαντασιακό περιβάλλον σταδιακά αναδύονται θετικές και αρνητικές εικόνες της συζύγου και της ερωμένης του, καθεμιά από τις οποίες διεκδικεί και συγκρούεται με τη λογική, τη συναισθηματική και την υποσυνείδητη υπόσταση του άντρα. Αυτό το καλειδοσκόπιο φαντασιώσεων επιταχύνεται προοδευτικά, καθώς εξελίσσεται το έργο, έως ότου όλοι οι ρόλοι στροβιλιστούν σε ένα ξέφρενο παιχνίδι ζωικών ενστίκτων χωρίς επιστροφή. Μόνον ένας απ’ όλους θα γλιτώσει για να μεταναστεύσει σε κάποιο άλλο σώμα… Ποιος άραγε;

Μαύρη κωμωδία, γραμμένη πριν από 100 χρόνια, με έντονα σουρεαλιστικά στοιχεία πολύ πριν από το θέατρο του παραλόγου, από τον πρωτοπόρο Ρώσο συγγραφέα και σκηνοθέτη Νικολάι Εβρέινοβ (1879-1953), εμπνευστή της «θεατροθεραπείας» και πρόδρομο του χάπενινγκ. Η παράσταση έχει προκύψει έπειτα από έναν χρόνο ερευνητικής δουλειάς της ομάδας, ως τώρα γνωστής στον θεατρικό χώρο από τις παραστάσεις θεάτρου Playback, πάνω στη ζωή και το έργο του Ρώσου συγγραφέα.

Τα σκηνικά – κοστούμια είναι της Ερωφίλης Πολιτοπούλου, η μουσική των Κατερίνα Ελοσίτου – Γιάννη Παπαθανασίου και η κίνηση της Στέλλας Κρούσκα. Παίζουν: Δάνης Απτόσογλου, Χρήστος Θεοχαρόπουλος, Αντώνης Ιορδάνου, Μαργαρίτα Καστρινού, Νίκος Κουρνιάτης, Μαριλίζα Χρονέα.

Studio Μαυρομιχάλη: «Στα Παρασκήνια της Ψυχής» του Νικολάι Εβρέινοβ

Στα Παρασκήνια της Ψυχής στο Studio Μαυρομιχάλη
  • Tο μονόδραμα του Νικολάι Εβρέινοβ: «Στα Παρασκήνια της Ψυχής», παρουσιάζεται στο Studio Μαυρομιχάλη από τις 3 Οκτωβρίου.

Πρόκειται για ένα έργο γραμμένο το 1912, σε διασκευή και σκηνοθεσία Λάμπρου Γιώτη. Για μια ιστορία απιστίας που διαδραματίζεται μέσα στο ανθρώπινο σώμα. Οι θεατές εισέρχονται στο σώμα του Ιβάν Ιβάνοβιτς για να εμπλακούν στη διαμάχη ανάμεσα σε δύο ρόλους, τη λογική και το συναίσθημα, που διεκδικούν, ο καθένας με το δικό του τρόπο, σύζυγο και ερωμένη, με μεσάζοντα το υποσυνείδητο. Σ’ αυτό το φαντασιακό περιβάλλον, σταδιακά αναδύονται θετικές και αρνητικές εικόνες της συζύγου και της ερωμένης του, καθεμιά από τις οποίες διεκδικεί και συγκρούεται με τη λογική, τη συναισθηματική και την υποσυνείδητη υπόσταση του άντρα. Αυτό το καλειδοσκόπιο φαντασιώσεων επιταχύνεται προοδευτικά, καθώς εξελίσσεται το έργο, ωσότου όλοι ρόλοι στροβιλιστούν σε ένα ξέφρενο παιχνίδι ζωικών ενστίκτων χωρίς επιστροφή. Μόνον ένας απ΄ όλους θα γλυτώσει, για να μεταναστεύσει σε κάποιο άλλο σώμα… Ποιος άραγε;

Μια παράσταση – οδηγός για το τι πρέπει να αποφεύγει εκείνος που έχει επιλέξει διπλή ερωτική ζωή… Μαύρη κωμωδία, γραμμένη πριν από 100 χρόνια, με έντονα σουρεαλιστικά στοιχεία πολύ πριν από το θέατρο του παραλόγου, από τον πρωτοπόρο Ρώσο συγγραφέα, και σκηνοθέτη Νικολάι Εβρέινοβ (1879-1953), εμπνευστή της «θεατροθεραπείας» και πρόδρομο του happening. Το έργο, χαρακτηρίζεται από τον συγγραφέα ως «μονόδραμα», που, σύμφωνα με τη θεωρία του, εξυφαίνεται η ιστορία ενός μόνον κεντρικού προσώπου, με τους υπόλοιπους ηθοποιούς να παίζουν τις εικόνες των προσώπων, όπως αυτό τις αντιλαμβάνεται. Το έργο διασκευάστηκε έτσι ώστε να αφορά τον σημερινό θεατή, πέρα από τις συνθήκες της εποχής που γράφτηκε (1912).

Στα Παρασκήνια της Ψυχής στο Studio Μαυρομιχάλη

Η παράσταση έχει προκύψει μετά από ένα χρόνο ερευνητικής δουλειάς της ομάδας, ως τώρα γνωστής στο θεατρικό χώρο από τις παραστάσεις θεάτρου Playback, πάνω στη ζωή και το έργο του Ρώσου συγγραφέα. Διαμορφώθηκε μετά από μελέτη των ιστορικών, πολιτικοκοινωνικών συνθηκών και αισθητικών τάσεων στην προεπαναστατική Ρωσία. Η θεατρική έρευνα των ηθοποιών είχε ως άξονες τον φωνητικό και σωματικό αυτοσχεδιασμό, την εξάσκηση σε τεχνικές κλόουν και την προσέγγιση της θεατρικότητας στη συμπεριφορά των ζώων. Επίσης, ανιχνεύτηκε η θεατρικότητα της ζωής της ομάδας σε μη θεατρικές συνθήκες, σε σκηνές από την καθημερινότητα.

Η παράσταση στηρίχτηκε στο ένστικτο της μεταμόρφωσης- κεντρικό σημείο της θεωρίας του Εβρέινοβ για το θέατρο- και στη σύγκρουση των ενστίκτων, όπως φωτίστηκε από τις πρώτες ψυχαναλυτικές τάσεις της εποχής. Το εσωτερικό του ανθρώπινου σώματος ζωντανεύει εικαστικά με στοιχεία παρωδίας και τσίρκου, ενώ η μουσική της παράστασης, είναι μια σύνθεση που χρησιμοποιεί αληθινούς ήχους οργάνων του ανθρώπινου σώματος.

Σκηνικά – Κοστούμια: Ερωφίλη Πολιτοπούλου, Μουσική: Κατερίνα Ελοσίτου – Γιάννης Παπαθανασίου, Κίνηση: Στέλλα Κρούσκα, Τεχνικές κλόουν: Κάιο Βέλτζ, Φωτισμοί: Κώστας Μπλουγουράς, Φωτογραφίες: Αγγελική Μπίτσικα. Παίζουν: Δάνης Απτόσογλου, Χρήστος Θεοχαρόπουλος, Αντώνης Ιορδάνου, Μαργαρίτα Καστρινού, Νίκος Κουρνιάτης, Μαριλίζα Χρονέα..

ΙΝFO:
Στο Studio Μαυρομιχάλη, Μαυρομιχάλη, 134, Εξάρχεια, τηλ. 210 6453330 κάθε Κυριακή 10μμ και Δευτέρα 9μμ
Aπό 3 Οκτωβρίου 2010 έως και 10 Ιανουαρίου 2011

Πρεμιέρα: Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010, 10μμ
Διάρκεια παράστασης: 70’ (χωρίς διάλειμμα)
Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ, φοιτητικό 12 ευρώ

«Μακμπέτ» του Ευγένιου Ιονέσκο για δεύτερη χρονιά στο Studio Μαυρομιχάλη

  • Μακμπέτ (STUDIO ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ)
  • Ο Θεατρικός Οργανισμός «Νέος Λόγος», λόγω της μεγάλης καλλιτεχνικής επιτυχίας, ανεβάζει για δεύτερη χρονιά το έργο του Ευγένιου Ιονέσκο στο Studio Μαυρομιχάλη, από τις 24 Σεπτεμβρίου. Ο «Μακμπέτ» είναι ένα έργο της τελευταίας και πιο ώριμης περιόδου του Ευγένιου Ιονέσκο, γραμμένο το 1972, που αποτελεί τον καρπό της ανατρεπτικής ματιάς του συγγραφέα στο αριστούργημα του Σαίξπηρ. Με αφορμή τον «Μακπέθ» του Ελισαβετιανού ποιητή, ο Ιονέσκο βρίσκει την ευκαιρία να εξαπολύσει έναν ανελέητο πόλεμο σε κάθε μορφής εξουσία, χρησιμοποιώντας φυσικά όλα τα «όπλα» που του παρέχει το θέατρο του παραλόγου, του οποίου υπήρξε ηγετική μορφή, με κυριότερο αυτό της κωμωδίας.
  • Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές, Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής, Σκηνικά – Κοστούμια: Πάρις Μέξης, Μουσική επιμέλεια: Νίκος Βίττης, Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης. Ηθοποιοί: Ευαγγελία Καπόγιαννη, Στέλλα Κρούσκα, Φώτης Μακρής, Διονύσης Μανουσάκης, Θεοδώρα Ντούσκα, Δημήτρης Πλειώνης

Οι παραστάσεις θα διαρκέσουν έως την Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011.

  • Θέατρο: STUDIO ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ
  • Διεύθυνση: Μαυρομιχάλη 134 , Εξάρχεια
  • Τηλέφωνο: +302106453330
  • Ημέρες – Ώρες: Πα: 21:15 Σα: 21:15 Κυ: 19.00
  • Πρεμιέρα: 14/09/2010

Ερωτας στο τρένο

  • Ιστορίες ιδανικής αγάπης, γεµάτες περιπέτειες, ροµαντισµό, ασυγκράτητα πάθη εκτυλίσσονται στις «Αισθηµατικές νουβέλες δρχ. 35» που παρουσιάζονται στο 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης των Εκδόσεων Καστανιώτη (Θεµιστοκλέους 104, Εξάρχεια, τηλ.210-3826.185) στις 21.30. Με τους Γεωργία Τσαγκαράκη, Αγγελίτα Τσούγκου, Κωνσταντίνο Κακούρη.

* «Ακρόπολις, Reconstruction», µία παράσταση βασισµένη στο έργο του Στανίσλαβ Βισπιάνσκι που κάνει πρεµιέρα στο Θησείον, Ενα Θέατρο για τις Τέχνες (Τουρναβί του 7, τηλ. 210-3255.444) στις 20.30. Η σκηνοθεσία και η δραµατουργική επεξεργασία είναι του Μιχαήλ Μαρµαρινού. Παίζουν: Θεοδώρα Τζήµου, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Αγγελική Δηµητρακοπούλου, Λάµπρος Φιλίππου, Τατιάνα Πίττα, Γιώργος Κριθάρας, Γιώργος Χριστοδούλου.
* Ολοκληρώνονται (στις 16 Μαΐου) οι παραστάσεις του έργου «Το κολιέ της Ελένης» στο Τρένο στο Ρουφ (Σιδηροδροµικός Σταθµός Ρουφ, οδός Κωνσταντινουπόλεως, τηλ. 210-5298.922) στις 21.00. Σκηνοθετεί και παίζει η Τατιάνα Λύγαρη. Μαζί της εµφανίζονται οι Βαγγέλης Ρόκκος, Ανατολή Αθανασιάδου.
* Οι παραστάσεις του έργου «L’ Αmante Αnglaise» («Η αγγλίδα ερωµένη») της Μαργκερίτ Ντιράς συνεχίζονται στο Θέατρο Σηµείο (Χαριλάου Τρικούπη 10, όπισθεν Παντείου Πανεπιστηµίου, τηλ. 210-9229.579). Σκηνοθετεί και παίζει ο Νίκος Διαµαντής. Μαζί του εµφανίζονται οι Ιωάννα Μακρή, Γεράσιµος Δεστούνης.
* «Το σπίτι της κούκλας» του Ερρίκου Ίψεν παρουσιάζεται στο Studio Μαυροµιχάλη (Μαυροµιχάλη 134, τηλ. 210-6453.330) σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη. Παίζουν: Μαρία Μακρή, Δέσποινα Πόγκα, Λεωνίδας Χρυσοµάλλης, Αντώνης Ραµπαούνης, Βασίλης Βλάχος.

«Το σπίτι της κούκλας» του Ερρίκου Ιψεν στο «studio Μαυρομιχάλη»

  • «Το σπίτι της κούκλας» του Ερρίκου Ιψεν, παρουσιάζει (μέχρι 31/5) ο θίασος του Οργανισμού Εταιρικών Θιάσων του ΣΕΗ «Συνθήκη», κάθε Παρασκευή και Σάββατο (9 μ.μ.) και Κυριακή (8 μ.μ.), στο «studio Μαυρομιχάλη» (Μαυρομιχάλη 134, στα Εξάρχεια). Σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία συναλλαγής και απάτης, μια γυναίκα, παίζοντας με τους όρους των ανδρών, συνειδητοποιεί το αδιέξοδο της περιθωριοποίησής της και οδηγείται στη φυγή. Ενα από τα κορυφαία έργα του μεγάλου συγγραφέα που παραμένει επίκαιρο, αν και γράφτηκε στο τέλος του 19ου αιώνα. Σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, σκηνικά – κοστούμια Ανδρέα Σαραντόπουλου και μουσική Βασίλη Μπαμπούνη. Παίζουν: Δέσποινα Πόγκα, Δημήτρης Οικονομίδης, Μαρία Μακρή, Κωνσταντίνος Συράκης και Αγγελος Κεχαγιάς.

«Ακατονόμαστος», «Οντισιόν» και «Αποδιοπομπαίος τράγος»

«Ο Ακατονόμαστος»

Το «Αντιθέατρο» της Μαρίας Ξενουδάκη ανέβασε και παρουσιάζει (Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή), τον «Ακατονόμαστο» του Μπέκετ. Πρόκειται για το σπουδαιότερο μέρος της μπεκετικής τριλογίας «Μολόι», «Ο Μαλόν πεθαίνει», «Ο ακατονόμαστος». Μετάφραση Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου, σκηνοθεσία Μαρία Ξενουδάκη – Ειρήνη Τζαβάρα, σκηνικά – κοστούμια Κώστα Βελινόπουλου, μουσική Γιάννη Πεϊκίδη. Παίζουν: Μαρία Ξενουδάκη, Μαρίνα Σωκράτη, Ειρήνη Τζαβάρα. Στο έργο ο άνθρωπος μπορεί να αναιρεί όσα είπε και έκανε. Λέει κάπου στο κείμενο: «Θέλουν να με κάνουν να παίρνω εντολές και αυτόματα να τις εκτελώ, θέλουν να με πείσουν πως υπάρχω με παραλογισμό, τον παραλογισμό τού να μην μπορώ! Είμαι φαλακρός, γυμνός, με τα χέρια μου απλωμένα μια για πάντα στα γόνατά μου, δεν κινδυνεύουν να μπλεχτούν σε καμιά βρωμοδουλειά».

  • Το «Ιωνικό Θέατρο» παρουσιάζει την «Οντισιόν», έργο στηριγμένο στο επιτραπέζιο παιχνίδι «Cluedo», στο θέατρο – μπαρ «Γκαράζ» (Πνευματικό Κέντρο Κορυδαλλού, λεωφόρος Γρηγορίου Λαμπράκη). Από τις 18/1 έως το τέλος Μάρτη, κάθε Κυριακή – Δευτέρα (8.30 μ.μ.). Σκηνοθεσία Ελενας Moon. Παίζουν: Μαρία Αμερικάνου, Ελένη Μιχαηλίδου, Ευγενία Πασπαλά, Ελένη Μίχου κ.ά. Κουστούμια: Ελένη Πατσάκη. Γραφιστικά: Χρήστος Τριβιζάς. Μουσική: Γιώργος Κομνάς. Σενάριο – Σκηνοθεσία: Αντώνης Παπαδόπουλος.
  • Στο STUDIO Μαυρομιχάλη 134, παρουσιάζεται ο «Αποδιοπομπαίος τράγος», από το θίασο «Devised» (μέχρι 15/2). Θέατρο και δραματοθεραπεία συναντιούνται σε μια παράσταση με τέσσερις ηθοποιούς, που μας «ξεναγούν» στη ζωή. Σκηνοθεσία Λάμπρου Γιώτη, σκηνογραφία Αση Δημητρολοπούλου, μουσική Κατερίνας Ελοσίτου – Γιάννη Παπαθανασίου, χορογραφία Στέλλας Κρούσκα. Παίζουν: Χρήστος Θεοχαρόπουλος, Αντώνης Ιορδάνου, Βέρα Λάρδη, Δημήτρης Μπέγιογλου.