Category Archives: 104 Κέντρου Λόγου και Τέχνης

«Freak Show» στα Εξάρχεια

  • Προ-βολες
  • Tου Νικου Βατοπουλου, Η Καθημερινή, 14/04/2011

Καθώς έβγαινα από το «104» της οδού Θεμιστοκλέους, ψηλά στα Εξάρχεια, είχα το μυαλό πλημμυρισμένο από το «Freak Show». Είχα παρακολουθήσει την παράσταση της ομάδας Tandem, μιας «παρέας» ταλαντούχων νέων καλλιτεχνών, που εμφανίστηκαν το 2008. Πήγα περισσότερο από περιέργεια, γιατί με τράβηξε το θέμα, που συνέδεε τις ρωμαϊκές αρένες με τα τηλεοπτικά πλατώ. Μπαίνοντας, μου έδωσαν ένα σακουλάκι με ποπ κορν. Επρεπε να δοκιμαστούν οι αντιδράσεις όταν οι «άνθρωποι–εκθέματα» σαν σε τσίρκο του 19ου αιώνα, άπλωναν το χέρι και κοίταζαν στα μάτια. Και η παράσταση δεν είχε αρχίσει ακόμη.Αυτή η ιδέα της Μαργαρίτας Γερογιάννη, που σκηνοθετεί την ομάδα, να στήσει ένα θέαμα–σχόλιο, με στοιχεία καμπαρέ, drag show, τσίρκο και vaudeville, με ανθρώπους–συντρίμμια, με τα οποία γελάς αλλά και συμπονάς, σαν να βλέπεις μία Αννίτα Πάνια στην Αμερική του ’60, με άρωμα από Βερολίνο του Μεσοπολέμου, Cotton Club και αμερικάνικα καταγώγια και ολίγον από τον «Ανθρωπο που γελά» του Βίκτωρος Ουγκώ, με έκανε να χαμογελάω καθώς έβλεπα ένα έργο κατ’ ουσίαν δραματικό.Ενας τηλεπαρουσιαστής (με το ιδιαίτερο ταλέντο του Γιάννη Διακάκη) αναζητεί την «Μις Πόνος» και βάζει το κοινό να φωνάζει «Ωωωωω…» και «Ααααα..» καθώς διαγωνίζονται τρία κορίτσια, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους (Ειρήνη Γεωργαλάκη, Χριστίνα Δαλαμάγκα, Ζέτη Φίτσιου) και ξεφλουδίζουν θέλοντας και μη το «παρελθόν» τους. Ο βοηθός παρουσιαστή με το συμβολικό (;) όνομα Ιωσήφ (Δημήτρης Αντωνίου) «δένει» τη συνταγή, οδηγεί το έργο στην κορύφωση και δίνει το πιο όμορφο και λυπητερό ρεσιτάλ ερμηνείας και παντομίμας στο σκετς με τα χέρια και το άδειο παλτό. Στο πιάνο, ο Γιώργος Ζιάβρας ήταν μία ωραία φιγούρα, μισοφωτισμένη, θύμιζε Αμερική του ’50 και διέθετε νεύρο και ωραία φωνή. Φωνές είχαν όλοι οι ηθοποιοί και οι αμερικάνικες μπαλάντες έβγαιναν αληθινές.Παίρνοντας τη δροσιά και τη φλόγα της παράστασης, που τελειώνει σήμερα, αναλογιζόμουν όλους αυτούς τους νέους ηθοποιούς της Αθήνας, που με αντάλλαγμα τι άραγε, δίνουν αίμα και ενέργεια και καταθέτουν το ταλέντο τους σε υπόγεια και πατάρια της μεγάλης μας πόλης.

Advertisements

Παράσταση για να ερωτευτείς

  • ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΚΗ ΔΗΜΟΥ «ΑΝ ΑΡΓΗΣΩ ΚΟΙΜΗΣΟΥ»
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2011

Ο Θεσσαλονικιός Ακης Δήμου έγραψε για τον έρωτα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Υπάρχει όμως μια σημαντική λεπτομέρεια. Ηθελε να γράψει το σπονδυλωτό θεατρικό του «Αν αργήσω κοιμήσου», που δεν κάνει τυχαία πρεμιέρα στο «104» τη Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου, ανήμερα του Αγ. Βαλεντίνου, για μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα νεαρών ηθοποιών, που κατά διαστήματα έχει χαρεί σε διαφορετικές παραστάσεις της Αθήνας.

Γι' αυτούς τους έξι νέους ηθοποιούς ο Ακης Δήμου έγραψε το έργο: Ελευθερία Μπενόβια, Κ. Ασπιώτης, Νάντια Κοντογεώργη, Χρ. Γεωργαλής, Αλεξάνδρα Αϊδίνη και Μ. Θεοχάρης

Γι’ αυτούς τους έξι νέους ηθοποιούς ο Ακης Δήμου έγραψε το έργο: Ελευθερία Μπενόβια, Κ. Ασπιώτης, Νάντια Κοντογεώργη, Χρ. Γεωργαλής, Αλεξάνδρα Αϊδίνη και Μ. Θεοχάρης Για τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη, τον Μίνω Θεοχάρη, τη Νάντια Κοντογεώργη, τον Χρήστο Γεωργαλή, την Αλεξάνδρα Αϊδίνη και την Ελευθερία Μπενόβια.

«Το έργο πράγματι προέκυψε από τη γνωριμία μας με τον Ακη» επιβεβαιώνει ο Ασπιώτης, που συν-σκηνοθετεί την παράσταση μαζί με τον Μίνω Θεοχάρη. «Τις ερωτικές ιστορίες τις έγραψε για να τις παίξουμε ειδικά εμείς».

Φίλοι που γνωρίζονται από παραστάσεις και κάποιοι ήδη από το σχολείο, πάντα ήθελαν να κάνουν κάτι στο θέατρο από κοινού. «Είναι μια πολύ οικογενειακή υπόθεση» λέει για την παράσταση ο Ασπιώτης. «Σαν να μιλάμε για δικά μας πράγματα μέσα από την ποιητική ματιά του Δήμου».

Οι ιστορίες της «θα μπορούσαν να έχουν συμβεί στον καθένα» προσθέτει. Μπροστά μας εμφανίζονται τρία ζευγάρια, που είναι φιλαράκια, και αφηγούνται τις ερωτικές ιστορίες τους. Βρίσκονται στο διαμέρισμα ενός εξ αυτών (τα σκηνικά είναι της Αλεξάνδρας Αϊδίνη). «Χρησιμοποιούμε και το κοινό στην παράσταση» λέει ο Ασπιώτης. «Γινόμαστε όλοι μια παρέα. Καθένας πάντως από μας τοποθετήθηκε στην παράσταση με πρωτοφανή ειλικρίνεια».

Κάποιος θυμάται ένα δείπνο που ετοίμαζε, αλλά η καλεσμένη του ποτέ δεν πήγε. Αλλος εξομολογείται ότι μόνο με ιερόδουλη αποδίδει ερωτικά. Κάποιοι παραδέχονται ότι παρ’ όλο που φορούσαν την πανοπλία «δεν θέλω να ερωτευτώ», ερωτεύονται παράφορα. «Είναι ιστορίες στις οποίες όλοι θα αναγνωρίσουν τον εαυτό τους» υποστηρίζει ο Ασπιώτης.

Ο Δήμου συνέθεσε το έργο «παντελώς ελεύθερος». «Είναι σαν φέτες ζωής, τις οποίες σκηνοθετικά προσπαθήσαμε να αποδώσουμε με μια απλότητα» εξηγεί ο Ασπιώτης. Το παράδοξο είναι ότι προηγήθηκαν έξι μήνες πρόβας!

Η αποστασιοποίηση στον τρόπο της αφήγησης επιτυγχάνεται μέσω της μουσικής. Γιατί η παράσταση είναι μουσική. Κάθε τόσο οι ηθοποιοί «σπάνε» την πρόζα για ένα τραγούδι του Θέμη Καρατουρατίδη, με στίχους του ίδιου και του Ακη Δήμου. Τα τραγούδια έρχονται την κατάλληλη στιγμή για να αποδώσουν την εκάστοτε ψυχική κατάσταση των ηρώων.

Η παράσταση σε ενθαρρύνει να ερωτευτείς; «Σε ενθαρρύνει να προσπαθήσεις. Μπορεί να αιωρείται κάτι το ανεπλήρωτο στο θέμα σχέση και έρωτας αλλά ξεκάθαρα σου αφήνει μια ελπίδα».

**info: «104» Κέντρο Λόγου και Τέχνης, Θεμιστοκλέους 104, 210-3826185 . Δευτέρα και Τρίτη. Από 14/02 ώς 19/04 *

Ο Μάξιμος Μουμούρης στο «Norma-L/N»

    Ο Μάξιμος Μουμούρης σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο έργο του Χρήστου Νικολόπουλου «Norma-L/N», έργο γραμμένο με αφορμή το «Ψυχώ» που παρουσιάζεται στη σκηνή 104-1 του «104 Κέντρου Λόγου και Τέχνης».
  • Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη προβολή της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας του Αλφρεντ Χίτσκοκ ζωντανεύει στο σανίδι μια ιστορία σε 66 εικόνες που «φωτογραφίζει» την ψυχοσύνθεση ενός (κάθε;) αγοριού «εγκλεισμένου»-εγκλωβισμένου σε σχέση εξάρτησης από τη μητέρα (με δεδομένο το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα, όπως περιγράφηκε από τον Φρόιντ) και θέτει το ερώτημα της «ενηλικίωσης» και της «απόστασης» ή μη ανάμεσα στο αγόρι της ιστορίας και έναν (κάθε;) άνδρα, αλλά και ανάμεσα στη μητέρα αυτή και μία (κάθε;) μητέρα. Συμμετέχει ο Χρήστος Νικολόπουλος.