Category Archives: Χαϊκάλης Παύλος

Ξανασμίγουν Δανδουλάκη-Χαϊκάλης

Τουλάχιστον οι δυο τους ζουν για τη συνύπαρξη αυτού του χειμώνα. Μετά τη «Βέρα στο δεξί», Κάτια Δανδουλάκη και Παύλος Χαϊκάλης θα ξανασυναντηθούν στη σκηνή του θεάτρου «Κάτια Δανδουλάκη» στο έργο του Μελ Μπρουκς «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Τη συνεργασία αυτή επιθυμούσαν οι δύο καλοί ηθοποιοί καιρό τώρα, και πλέον έφτασε το πλήρωμα του χρόνου. Στο υπαρξιακό ερώτημα «Να ζει κανείς ή να μη ζει;» καλούνται να απαντήσουν από σκηνής η Κάτια Δανδουλάκη και ο Παύλος Χαϊκάλης την ερχόμενη χειμερινή σεζόν. Προς αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλει το πετυχημένο συγγραφικό δίδυμο των Ρέππα – Παπαθανασίου, που ανέλαβε να διασκευάσει και να μεταφέρει με την πένα του στα καθ’ ημάς την ομότιτλη κομεντί του Μελ Μπρουκς που, εκτός από τα θέατρα, έσπασε ταμεία και στις κινηματογραφικές αίθουσες. Συνέχεια

Advertisements

Παύλος Χαϊκάλης: «Θέλει σεβασμό η Επίδαυρος»

Γιώργος Αρμένης -Παύλος Χαϊκάλης: Μια ευτυχής "συνάντηση"

  • Ο δημοφιλής ηθοποιός κρατά τον ρόλο του Αλλαντοπώλη στους «Ιππής» του Αριστοφάνη, που ανεβαίνουν την Παρασκευή

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Τρίτη 29 Ιουνίου 2010

«Σπατάλες, διαφθορά στο Δημόσιο αλλά και ευθύνες του λαού… Τα θέματα στους “Ιππής” είναι σήμερα – και μάλιστα αυτή τη συγκεκριμένη εποχή- ιδιαίτερα επίκαιρα και σύγχρονα. Γι΄ αυτό και είναι πραγματικά ευτυχής η συγκυρία για το ανέβασμά τους. Πρόκειται για ένα καθαρά πολιτικό έργο, που ανεβαίνει σε μια δύσκολη πολιτικά στιγμή»: Ο Παύλος Χαϊκάλης , ο Αλλαντοπώλης στην κωμωδία του Αριστοφάνη, κατεβαίνει για πρώτη φορά στην Επίδαυρο, στην παραγωγή που θα εγκαινιάσει μάλιστα, την προσεχή Παρασκευή, τα εφετινά Επιδαύρια.

Στην τρίτη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Βασίλη Νικολαΐδη , μετά την «Τύχη της Μαρούλας» και τον «Ταρτούφο», ο δημοφιλής κωμικός ηθοποιός επισημαίνει: «Δεν κάνουμε μοντερνιές ούτε κάτι εξεζητημένο. Παίζουμε όμως με το μπαλκόνι στο σκηνικό», παραπέμποντας στα πολιτικά μπαλκόνια.

Με το κόκκινο του θυμού και με όλα τα αξεσουάρ του Αλλαντοπώλη, ο Π. Χαϊκάλης ερμηνεύει έναν ήρωα που του ταιριάζει και ο οποίος είναι κόντρα στο κατεστημένο που εκφράζει ο Παφλαγόνας του Γιώργου Αρμένη. Με διαφοροποιημένο λόγο, βασισμένο στη μετάφραση του Κ.Χ. Μύρη και με παρεμβάσεις από τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς, «η παράσταση θίγει πράγματα που πρέπει να θιγούν, ενώ έχουν προστεθεί στην Παράβαση αποσπάσματα από τον Καβάφη, τον Ισοκράτη και τον λόγο του Αριστοφάνη. Καθώς πρόκειται για την πρώτη καταγγελία του Αριστοφάνη κατά του Κλέωνα, το κείμενο εξηγεί γιατί η πολιτική κατάσταση είναι αυτή που είναι». Δίχως αναφορές σε ονόματα, δίχως τρέχουσες επικαιρικές ατάκες, το έργο «δεν χτυπά τον πρωθυπουργό ή τους συγκεκριμένους πολιτικούς, αλλά το ίδιο το πολιτικό σύστημα, δίχως να χαϊδεύει τα αφτιά του λαού- έχουμε και εμείς ευθύνες». Γι΄ αυτό και, μαζί με όλη την ομάδα των συντελεστών, θέλει να ενώσει τη φωνή του σε μια «κραυγή με ουσία»«Δεν βωμολοχεί τυχαία ο Αριστοφάνης, γιατί ξέρει ότι η βωμολοχία δεν είναι η λύση» λέει ο Παύλος Χαϊκάλης, ο οποίος διαφωνεί με «τις ευτελείς παραστάσεις και τις λάθος αναγνώσεις που έχουν διώξει τον κόσμο. Εχουμε φύγει από το πνεύμα των αρχαίων και ελπίζω με την παράστασή μας να κάνουμε τον κόσμο να σκεφτεί λίγο», ενώ παραδέχεται: «Και μόνο που μπήκα στο αρχαίο θέατρο και είδα τη βεντάλια με τις άδειες κερκίδες που ανοίχτηκε μπροστά μου, ένιωσα την ενέργεια του χώρου και ένα δέος. Αν ερχόμουν πριν από δέκα χρόνιαίσως να μην ήμουν τόσο έτοιμος. Θέλει σεβασμό η Επίδαυρος».

  • ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
  • Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
  • Στις 2 και 3 Ιουλίου
  • Ωρα έναρξης 21.00

Κωμωδία καλπάζουσα

  • Ο Γιώργος Αρμένης και ο Παύλος Χαϊκάλης, από δύο διαφορετικές σχολές υποκριτικής, πρωταγωνιστούν στους αριστοφανικούς «Ιππής» που θα δούμε στην Επίδαυρο
  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Επτά, Κυριακή 27 Ιουνίου 2010

Είναι πολιτικός κι έχει τις χάρες όλες: χαμερπής, αμαθής, δειλός και φιλοχρήματος. Ετσι περιγράφει τον αθηναίο δημαγωγό Κλέωνα ο Αριστοφάνης με τη δηλητηριώδη πένα του στους «Ιππής». Με αυτό το έργο ανοίγουν τα φετινά Επιδαύρια.

Ο  Παύλος Χαϊκάλης και ο Γιώργος Αρμένης ως Αλλαντοπώλης και Παφλαγόνας  αντίστοιχα στους «Ιππής» που ανεβαίνουν σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη.

Ο Παύλος Χαϊκάλης και ο Γιώργος Αρμένης ως Αλλαντοπώλης και Παφλαγόνας αντίστοιχα στους «Ιππής» που ανεβαίνουν σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη.

Είναι συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και του Θεάτρου Διαδρομή, σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη, δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη. Κι επειδή η δημαγωγία, η ρεμούλα και η κατάχρηση του δημόσιου χρήματος έχουν τις ρίζες τους στην αρχαία Ελλάδα, η αριστοφανική κωμωδία εξακολουθεί να είναι… δραματικά επίκαιρη.

Ο Κλέων, βυρσοδέψης το επάγγελμα, μεταπήδησε στον πολιτικό στίβο ως αντίπαλος του Περικλή. Με τη δημαγωγία του απέκτησε επιρροή στις μεσαίες τάξεις της Αθήνας και στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου ηγήθηκε κόμματος που ήταν αντίθετο με την ειρήνη. Ο Αριστοφάνης τον παραλαμβάνει σε μια «δυνατή» στιγμή του: όταν σπεύδει να καρπωθεί μια νίκη που δεν του ανήκει, στη Σφακτηρία της Πύλου, την οποία είχαν προετοιμάσει οι στρατηγοί Δημοσθένης και Νικίας.

  • Μηχανισμός λογοκρισίας

Οι «Ιππής», το πρώτο έργο που ο ποιητής υπογράφει με το όνομά του (όχι με ψευδώνυμο όπως έκανε μέχρι τότε), θίγει άμεσα πολιτικά πρόσωπα κι όταν παρουσιάζεται στα Λήναια εξασφαλίζει το πρώτο βραβείο. Ο ίδιος ο Κλέων βρίσκεται στην πρώτη σειρά των καθισμάτων κι ακούει καθαρά δύο φορές το όνομά του. Την επόμενη μέρα θέτει σε λειτουργία το μηχανισμό της λογοκρισίας: Απαγορεύει τα έργα που αναφέρονται σε πολιτικά και δημόσια πρόσωπα.

Με όχημα ένα τάγμα χιλίων Ιππέων, γόνων πλουσίων οικογενειών, ο ολιγαρχικός Αριστοφάνης αποφασίζει να ξεσκεπάσει τους απατεώνες. Επινοεί το εξής ριζοσπαστικό εύρημα: Για να κτυπηθεί η φαυλότητα πρέπει να επιστρατευτεί μια άλλη ακόμα μεγαλύτερη. Απέναντι στον πρώην βυρσοδέψη Παφλαγόνα (Κλέων) τοποθετεί ένα φανταστικό πρόσωπο, τον Αλλαντοπώλη. Ο αγώνας ξεκινά ανάμεσά τους και μετέρχεται δεκάδων τρόπων προκειμένου να αναδειχθεί ο δεινότερος τυχοδιώκτης, ο πιο καπάτσος στην κλεψιά και στην απατεωνιά.

Στην παράσταση οι ρόλοι ερμηνεύονται από δυο διαφορετικές σχολές υποκριτικής. Τον εκ του Θεάτρου Τέχνης προερχόμενο Γιώργο Αρμένη, με μια μεστή σαραντάχρονη εμπειρία στον Αριστοφάνη, στον ρόλο του Παφλαγόνα. Και τον Παύλο Χαϊκάλη, ηθοποιό με αίσθηση του ρυθμού και έμπειρο στην επιθεώρηση, στον ρόλο του Αλλαντοπώλη, που κάνει το ντεμπούτο του στην Επίδαυρο.

«Ο ακάματος Αρμένης, εύγλωττος ενεργειακά και κινησιολογικά, αλωνίζει στη σκηνή», λέει ο Β. Νικολαΐδης. «Ο Χαϊκάλης έχει μια σχεδόν μουσική αίσθηση του ρυθμού, ετοιμόλογος και δεινός στην ατάκα. Δυο ηθοποιοί μεγάλης εμβέλειας που η διαφορετικότητά τους είναι προς όφελος της παράστασης».

Δυο νέοι καλλιτέχνες συνεργάζονται στην παράσταση. Οι χορογραφίες του Χρήστου Παπαδόπουλου απομακρύνονται από το τυπικό, μπουφόνικο στοιχείο με το οποίο αποδίδονται συνήθως στους «Ιππής». Εδώ εμφανίζονται ως εστέτ, φινετσάτοι αριστοκράτες, που όμως διατηρούν τα αδρά στοιχεία των πολεμιστών. Η Αντιγόνη Τσολάκη έγραψε τη μουσική, μπλέκοντας ένα αρχαιοπρεπές ύφος με σύγχρονα ακούσματα. Το σκηνικό (η πρόσοψη ενός παλιού μπαρουτοκαπνισμένου απ’ τον πόλεμο νεοκλασικού κι ένα κρεβάτι) και τα κοστούμια (κινούνται στη δεκαετία του ’20) ετοίμασε ο Γιάννης Μετζικώφ: Ανάμεσα σε βελάδα, μιούζικ χολ και Σαρλό η εμφάνιση του Παφλαγόνα, μια βράκα μ’ ένα μεγάλο ζωνάρι με μαχαίρια και μια αρμαθιά λουκάνικα στον ώμο, του χυδαίου Αλλαντοπώλη. Η Ειρήνη βγαίνει στο τέλος χορεύοντας κάτι ανάμεσα σε μάμπο και τσιφτετέλι. Εκτός από τον 13μελή χορό παίζουν ακόμα ο Σαμψών Φύτρος, ο Θύμιος Κούκιος και ο Γιάννης Κοτσαρίνης, ερμηνεύοντας τον Δήμο, αρχικά ως πορνόγερο και στο τέλος ως Αθανάσιο Διάκο…

  • Καλύτερες μέρες

Οι «Ιππής» πάντως δεν είναι έργο που προτιμούν οι σκηνοθέτες όταν ανατρέχουν στο ρεπερτόριο του Αριστοφάνη. «Δεν παρουσιάζει ποικιλία, ούτε καινούρια πρόσωπα», σχολιάζει ο σκηνοθέτης. «Ωστόσο, αν βρεις τρόπο να μην το παρουσιάσεις μονόχορδα, αποκτά γοητεία, ποικιλία και ρυθμό. Ο Αριστοφάνης, λιγότερο ποιητικός και ουτοπιστής απ’ ό,τι στα άλλα έργα του, τολμά να βγει μπροστά. Μοναδικός σκοπός του είναι να καυτηριάσει τον μεγάλο του εχθρό και πολιτικό αντίπαλο που, εκμεταλλευόμενος τη νίκη άλλων, ανεβάζει τις μετοχές του στην Αθήνα. Αντιπαραθέτει στη βρομιά των δερμάτων του Κλέωνα εκείνη των εντοσθίων με τα οποία ανακατεύεται ένας άνθρωπος που φτιάχνει λουκάνικα. Η αισιόδοξη νότα στο τέλος δεν λείπει. Ο Αλλαντοπώλης γίνεται καλός και αναδομεί το Δήμο κάνοντάς τον καινούργιο, υγιή. Σαν να μας λέει: «Θα ‘ρθουν καλύτερες μέρες»». *

ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΛOΔΡΑΜΑ ΣΕ ΕΚΔΟΧΗ – ΠΑΡΩΔΙΑ «ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΝΔΡΕΣ». «Ορφαναί» και… αξύριστες

  • Η Εριέτη και η τυφλή Λουίζα, «αι δύο ορφαναί» του 19ου αιώνα, επανέρχονται στον 21ο με τις μορφές του Παύλου Χαϊκάλη και του Αργύρη Αγγέλου
  • Είναι δύο. Και είναι ορφαναί. Και πολύ δυστυχισμένες. Και σέρνουν μία ιστορία 135 χρόνων. Μόνο που το φύλο τους, στη συγκεκριμένη περίπτωση- και παράσταση-, «παίζει». Διότι την Εριέτη θα υποδυθεί ο… Παύλος Χαϊκάλης και τη Λουίζα, που εκτός από ορφανή και δυστυχισμένη είναι και τυφλή, ο… Αργύρης Αγγέλου- δύο καλοί κωμικοί δύο διαφορετικών γενεών. Θα τους συμπαρασταθεί ο Γιάννης Βούρος στον ρόλο της Κόμισσας Αρτέμιδος Δεβοδρέ.
  • Πρόκειται για το γαλλικό λαϊκό μελόδραμα με αίσιον τέλος, ήτοι happy end- των Αντόλφ ντ΄ Ενερί και Εζέν Κορμόν «Οι δύο ορφανές» που ξεκίνησε ως έργο θεατρικό το 1874 και το 1887 μετασχηματίστηκε και σε μυθιστόρημα γράφοντας ιστορία ως ένα από τα δημοφιλέστερα αναγνώσματα και θεάματα δύο αιώνων- του 19ου και του 20ού – ενώ δεν είναι λίγες και οι μεταφορές του στον κινηματογράφο. Το οποίο ετοιμάζεται για μεγάλη καλοκαιρινή περιοδεία στην εκδοχή «μόνο με άνδρες»- αλλά όχι μόνο για άνδρες…- του Τάκη Χρυσικάκου. Μία δια σκευή- παρωδία που πρωτοπαρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1992 από το «Θέατρο της Γελοιότητας» σε σκηνοθεσία του Τάκη Χρυσικάκου με τον ίδιο ως τυφλή Λουίζα και τον Κωνσταντίνο Τζούμα ως ανοιχτομάτα Εριέτη, είχε γκραν σουξέ και συνεχίστηκε τον χειμώνα στα θέατρα «Μπουρνέλη» και «Γκλόρια».
  • Τη διασκευή επαναφέρει στην κυκλοφορία η «Θεατρική Διαδρομή» του Κώστα Μπάλλα με σκηνοθέτη και πάλι τον Τάκη Χρυσικάκο. Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα είναι της Άννας Μαχαιριανάκη, οι μουσικές επιλογές και οι στίχοι των τραγουδιών των Άγγελου Πυριόχου και Πάνου Χατζηκουτσέλη και οι χορογραφίες του Χρήστου Παπαδόπουλου. Στον θίασο, επίσης, οι: Κώστας Φλωκατούλας, Γιάννης Θωμάς, Σπύρος Μπιμπίλας, Φώτης Σπύρος, Δημήτρης Παλαιοχωρίτης, Σαμψών Φύτρος, Χρόνης Παυλίδης, Νίκος Τσιάμης, Ιωσήφ Ιωσηφίδης και ο τενόρος Φίλιππος Μοδινός που θα τραγουδάει άριες σατιρικά ενταγμένες στην παράσταση, γιος της σοπράνο Τζένης Δριβάλα και του βαρύτονου Τζων Μοδινού ο οποίος συμμετείχε με ανάλογο ρόλο στην παράσταση του 1992.
  • ΙΝFΟ: Πρεμιέρα στις 20 Ιουνίου στην Καλαμάτα.
  • Πρεμιέρα στην Αθήνα, στην Πετρούπολη, στις 24 Ιουνίου.

«Το χιούμορ που μας λείπει»

  • «Η επιλογή ενός έργου στους καιρούς μας αποτελεί μια δύσκολη αλλά δημιουργική δουλειά», λέει ο διασκευαστήςσκηνοθέτης Τάκης Χρυσικάκος. «Πώς ξεχωρίζει κανείς εκείνο το έργο που θα «μιλήσει» στον κόσμο και θα του δώσει την πολυπόθητη κάθαρση; «Αι δύο ορφαναί» είναι μία ομαδική δουλειά που ο καθένας από τους δημιουργούς της την ξεχώρισε ανάμεσα από μια πλειάδα έργων. Ίσως να φταίει το έξυπνο χιούμορ του έργου, που λείπει από την καθημερινότητά μας… Ίσως οι δυνατοί του χαρακτήρες που συνδυάζονται αρμονικά και που είναι ισοδύναμοι και συμπληρωματικοί… Ίσως το γεγονός ότι τους ρόλους υποδύονται μόνο άντρες… Τέλος, ίσως να φταίνε οι… λαμπερές πρωταγωνίστριες, «αι δύο ορφαναί», που αν και κατατρεγμένες από τις τραγελαφικές υπερβολές της μοίρας τους, καταφέρνουν να ανταμώσουν με την ευτυχία».

Η τυφλή και η «ακόλαστη»

  • Παρίσι 1800, πόλη της διαφθοράς και της ακολασίας. Δύο ορφανά κορίτσια καταφθάνουν από την επαρχία με σκοπό να θεραπευτεί η μία εξ αυτών που, αλίμονο, είναι τυφλή.  Ξαφνικά, με τον ερχομό τους, η μια πέφτει θύμα ερωτικής απαγωγής και τότε αρχίζει η Οδύσσεια των δυο νεανίδων. Η τυφλή αναγκάζεται από την μέγαιρα κυρά- Φροσάρ, ντυμένη με κουρέλια, να ζητιανεύει στους δρόμους του Παρισιού, η άλλη, στα χέρια διεφθαρμένου μαρκησίου, κινδυνεύει να χάσει ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει, την τιμή της.
  • Η τραγωδία των δύο κοριτσιών δεν έχει τέλος. Η απαχθείσα ορφανή φυλακίζεται από τον κόμητα αστυνομικό διοικητή ως ακόλαστη και η μικρή τυφλή, βαριά άρρωστη από τις κακουχίες σέρνεται στους δρόμους, από τους βασανιστές της.  Αλλά… Η συνέχεια σε κάποιο θερινό θέατρο κοντά στο σπίτι σας.

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 26 Μαΐου 2009

Παύλος Χαϊκάλης «Κάνω τηλεόραση για να προστατεύσω το θέατρο»

Ο Παύλος Χαϊκάλης μοιρασμένος ανάμεσα στη σκηνή και τη μικρή οθόνη

Γράφει ο Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
«Πίσω  από κάθε κωμικό ρόλο  υπάρχει να δράμα. Αυτό  το δράμα προσπαθώ να  ανακαλύψω. Αυτός είναι  ο πυρήνας που θα με  κεντρίσει. Γι΄ αυτό και  νας καλός κωμικός  μπορεί να παίξει δράμα,  ενώ δεν είναι καθόλου  εύκολο σε ναν καλό  δραματικό ηθοποιό να  παίξει κωμωδία. Το θμα  είναι να αντιμετωπίσεις ως  μη γενόμενο το αστείο και  απλώς να το λειτουργήσεις  ως κατάσταση, η οποία όμως  από μόνη της είναι  ανατρεπτική. Η μεγάλη  παγίδα είναι το ΄΄σώνει και  καλά πρπει να βγάλω  γλιο΄΄»
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΧΑΪΚΑΛΗΣ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΚΩΜΙΚΟΥΣ ΜΑΣ, ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ  ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ ΤΟΥ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕ ΣΤΟΥΣ «ΤΡΕΛΟΥΣ, ΤΡΕΛΟΥΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ» ΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΦΤΕΡΑ ΓΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ
Κλείνει είκοσι πέντε χρόνια στο θέατρο φέτος ο Παύλος Χαϊκάλης. Και διακριτικά, σχεδόν αθόρυβα, χωρίς δημόσιες σχέσεις, με το σπαθί του έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πρώτους κωμικούς μας.

Κωμικός άμα τη εμφανίσει, στρουμπουλός, με μια μάσκα κουτοπόνηρη, με ένα βλέμμα που πολλά λέει και περισσότερα υπονοεί, αστείος, απολαυστικός, έκανε σύγχρονη και κλασική κωμωδία, ελληνική και ξένη, έκανε Αριστοφάνη, έκανε επιθεώρηση, έκανε μιούζικαλ, έκανε τηλεόραση, χωρίς να ευτελίσει την τέχνη του, χωρίς να καταφύγει στη φτήνια και στην μπαλαφάρα, χωρίς να κατεβάσει τα βρακιά του. Συριανός ράφτης Κουτρούλης το καλοκαίρι- στον καλύτερό του νομίζω ρόλο- στην παλαιά κωμωδία του Αλεξάνδρου Ρίζου- Ραγκαβή «Του Κουτρούλη ο γάμος»- η παράσταση θα πάει και το επόμενο καλοκαίρι-, επανήλθε στο μιούζικαλ «Δυο τρελοί, τρελοί παραγωγοί» που παίζεται για δεύτερο χειμώνα για να κάνει πάλι, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, τον Μαξ Μπιάλιστοκ, έναν πολύ «ιδιαίτερο», ρατέ θεατρικό παραγωγό του Μπρόντγουεϊ, ντουέτο με τον Αντώνη Λουδάρο. Ενώ παράλληλα είναι ο Θανάσης ο διαχειριστής στη σειρά «Πολυκατοικία» του Μega.

Απόφοιτος 1981 της Δραματικής Σχολής Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη, ξεκίνησε το ΄83 μ’ έναν μικρό ρόλοπου «έγραψε» όμως και συζητήθηκε- στο «Τέλος του ταξιδιού» του Σέριφ το οποίο είχε ανεβάσει στο «Αμιράλ» ο δάσκαλός του. Μια πορεία είκοσι πέντε χρόνων συμπληρώθηκε πριν από λίγες μέρες- ο γεννημένος στο Κατάκολο και μεγαλωμένος στην Πάτρα ηθοποιός είναι στα σαράντα εννιά του σήμερα.

  • Έχετε κάνει απολογισμό;

«Σχετικά καλά τα πήγα. Με κράτησε ο χώρος. Θα μπορούσα να μην έχω κάνει και τίποτα. Αλλά θα μπορούσα να έχω κάνει και καλύτερα. Θα μπορούσαν να με έχουν ΄΄εκμεταλλευτεί΄΄ καλύτερα. Δεν είχα, για παράδειγμα, μία πρόταση να παίξω έστω και σε έναν Χορό στην Επίδαυρο».

  • Είπατε «θα μπορούσα να μην έχω κάνει και τίποτα». Πού πιστεύετε πως οφείλετε ό,τι τελικά κάνατε;

«Πρώτον, ότι το ξεκίνημα, για το οποίο μου έδωσε την ευκαιρία ο Γιώργος Θεοδοσιάδης, ήταν πολύ καλό. Δεύτερον, ότι υπήρξαν συνάδελφοι στην πρώτη αυτή δουλειά, με κορυφαίο τον Άγγελο Αντωνόπουλο ο οποίος πρωταγωνιστούσε, που με αγκάλιασαν και με προμοτάρισαν. Και τρίτον, ότι βρέθηκε ο Γιώργος Λεμπέσης, ο παραγωγός, ο οποίος, αμέσως μετά, ποντάρισε σε μένα και με βοήθησε και με κράτησε σχεδόν δέκα χρόνια στις δουλειές του και με έριξε σ΄ έναν στίβο καλών παραγωγών που με στιγμάτισαν, ώστε να μπορέσω να προχωρήσω ακόμα περισσότερο χωρίς να αφήσω να με ξεζουμίσουν. Μπορεί να είχα τις προδιαγραφές αλλά στάθηκα και τυχερός.

Το θέμα είναι πώς θα διαχειριστείς την επιτυχία. Τα πρώτα δεκαπέντε χρόνια οι κινήσεις μου ήταν για να κρατηθώ και να επιβιώσω. Δεν είχα, βλέπετε, πλάτες, μητέρα, πατέρα με περιουσίες… Αλλά δεν αποποιούμαι τίποτα. Ούτε και τις βιντεοταινίες που έκανα. Γιατί ταυτόχρονα έπαιρνα και το βραβείο των κριτικών για τον ρόλο μου στο ΄΄Ξενοδοχείο ο Παράδεισος΄΄ του Φεντό».

  • Νιώθετε περισσότερο στα νερά σας με τους ελληνικούς ρόλους;

«Δεν θα το έλεγα. Αισθάνομαι καλά όταν οι ρόλοι έχουν να πουν πράγματα και όταν η φύση τους και η δυσκολία τους μπορούν να με διεγείρουν για να βγάλω στοιχεία που θα προκαλέσουν ξάφνιασμα».

  • Θέατρο και τηλεόραση ταυτόχρονα, κακά τα ψέματα, δεν είναι κούραση;

«Κάνω τηλεόραση γιατί θέλω να προστατεύσω το θέατρο που θα κάνω. Η τηλεόραση, σε σχέση με το θέατρο, σου δίνει περισσότερα χρήματα που μπορεί να τα φυλάξεις ώστε να κάνεις στο θέατρο πράγματα που θέλεις ή να μην κάνεις πράγματα που δεν θέλεις. Τελευταία, αυτό το έχω ψιλοκαταφέρει. Από του χρόνου που σκοπεύω να ξεκινήσω μία τελείως διαφορετική πορεία, με παραγωγό τον Κώστα Μπάλλα, στο θέατρο «Βασιλάκου», την τη λεόραση θα την αντιμετωπίσω διαφορετικά. Δεν είναι όμως θέμα κούρασης. Δεν κουράζει η δουλειά, οι άνθρωποι στη δουλειά κουράζουν. Αν έχεις καλούς συνεργάτες και καλές συνθήκες δεν κουράζεσαι».

info

● «Δυο τρελοί, τρελοί παραγωγοί» στο θέατρο «Αλίκη» (Αμερικής 4, τηλ. 210-
3210.021).
● «Πολυκατοικία» κάθε Δευτέρα και Παρασκευή, στις 21.00, στο Μega.

«Οι Έλληνες ηθοποιοί πιστεύω πως είναι σπουδαίοι ηθοποιοί» μου τονίζει ο Παύλος Χαϊκάλης. «Αλλά μας λείπει η οργάνωση και η πειθαρχία».

  • Ο κωμικός ηθοποιός όμως μπορεί, έτσι κι αλλιώς, να πειθαρχήσει; Δέχεται, ακούει τον σκηνοθέτη;

«Εγώ προσωπικά ζητάω πάρα πολύ τον σκηνοθέτη. Και τον πιστεύω, αρκεί να έχει μία άποψη που να τεκμηριώνει αυτό που θα υπηρετήσω και να μπορεί να κρίνει τι πρέπει να κρατήσει απ΄ όσα κάνει ο ηθοποιός στην πρόβα και τι όχι. Πηγαίνω μαθητής στον σκηνοθέτη, αλλά δεν θέλω να στερεύει τη φαντασία του ηθοποιού».

  • Τι σκέφτεστε για το μέλλον;

«Εκείνο που θέλω είναι να μπορώ να δουλεύω πολύ τώρα που έχω τις δυνάμεις και όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου να φύγω στην ώρα μου και να μη σέρνομαι στη σκηνή. Και να έχω τη δυνατότητα να συντηρηθώ και να μην έχω μέσα μου απωθημένα. Να με αναγνωρίζει το κοινό και να με θυμάται. Να είμαι ωσεί παρών».

  • Πολλοί το λένε, ελάχιστοι το πράττουν κ. Χαϊκάλη…

«Ναι, αλλά δεν έχω την τρέλα του τύπου ΄΄δεν μπορώ να ξεφύγω΄΄, ΄΄το θέατρο είναι η ζωή μου΄΄ και τα σχετικά. Μ΄ αρέσει που κάνω αυτό το επάγγελμα το οποίο είναι και λειτούργημα, αλλά αν η ζωή με είχε ρίξει αλλού θα έκανα κάτι άλλο».

Θέλει να παίξει τον «Αχόρταγο» του Ψαθά, θέλει να κάνει Μολιέρο, θέλει να κάνει Κρέοντα στην «Αντιγόνη»…

  • Θέλετε να κάνετε και δραματικούς ρόλους;
«Ναι».
  • Όλοι οι κωμικοί το θέλουν όμως. Είναι κάτι σαν απωθημένο;

«Από την αρχή δεν μου άρεσε η τυποποίηση. Θεωρώ εκπληκτικό, θεωρώ χάρισμα θείο να μπορείς να κάνεις τον κόσμο να γελάει αλλά είναι καλό να ταξιδεύεις και σε άλλα. Είναι ανάσα. Το ευτύχημα είναι ότι δεν έχω διαβρωθεί. Πιστεύω, γιατί πηγαίνω στους ρόλους και δεν φέρνω τους ρόλους στα μέτρα μου. Δεν θέλω να έχω την ευκολία στο τσεπάκι και να παίζω όλους τους ρόλους ίδια».

  • Η «Πολυκατοικία» κατηγορήθηκε πως είναι το «Ρετιρέ» του 2008. Τι θα είχατε να πείτε;

«Κατάλληλος να απαντήσει είναι ο Γιάννης Δαλιανίδης που έκανε το ΄΄Ρετιρέ΄΄. Ήταν μια μεγάλη επιτυχία στην εποχή του. Αλλά εγώ δεν βρίσκω καμία σχέση. Οποιαδήποτε κριτική δεκτή αλλά όχι παρομοιώσεις. Γιατί βλάπτουν και τις δύο σειρές».