Category Archives: Χατζόπουλος Νίκος

Το θεραπευτικό ντιμπέιτ Μπρόιερ-Νίτσε στη σκηνή

«ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΘΗΣΕΙΟΝ»

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011

Ακόμη ένα μπεστ σέλερ βρίσκει το δρόμο για τη σκηνή. Το μοσχοπουλημένο στην Ελλάδα «Οταν έκλαψε ο Νίτσε» του Ιρβινγκ Γιάλομ (εκδόσεις «Αγρα») κάνει πρεμιέρα στις 2 Νοεμβρίου στο θέατρο «Θησείον».

«Δεν μπήκα ποτέ στην περιπέτεια της ψυχοθεραπείας», εξομολογείται ο Ακύλλας Καραζήσης.«Ετσι κι αλλιώς, δεν εξυμνούμε στην παράσταση την ψυχοθεραπεία», προσθέτει ο Ν. Χατζόπουλος

«Δεν μπήκα ποτέ στην περιπέτεια της ψυχοθεραπείας», εξομολογείται ο Ακύλλας Καραζήσης.«Ετσι κι αλλιώς, δεν εξυμνούμε στην παράσταση την ψυχοθεραπεία», προσθέτει ο Ν. Χατζόπουλος

Κι ενώ «όλη η Ελλάδα το έχει διαβάσει», όπως παραδέχονται οι δύο πρωταγωνιστές και σκηνοθέτες της παράστασης, Ακύλλας Καραζήσης (Μπρόιερ) και ο Νίκος Χατζόπουλος (Νίτσε), οι ίδιοι από άποψη δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν το ίδιο. Παρ’ όλ’ αυτά όταν ήλθε ουρανοκατέβατη η πρόταση της αβανταδόρικης δουλειάς από τον παραγωγό Γιώργο Λυκιαρδόπουλο και τη μεταφράστρια – διασκευάστρια Ευαγγελία Ανδριτσάνου είπαν στον Γιάλομ χωρίς να το πολυσκεφτούν αμέσως «ναι».

Δεν τίθεται ζήτημα ασυνέπειας. «Το κυρίαρχο ήταν ότι θέλαμε να κάνουμε κάτι οι δυο μας», λένε οι ηθοποιοί που έχουν ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν από το «Αμόρε» έως το Εθνικό Θέατρο. Διαβάζοντας πια το κείμενο του Γιάλομ τούς «κέντρισε» «η πορεία της σχέσης των δύο βασικών προσώπων. Το θεραπευτικό debate μεταξύ τους». Για το λόγο αυτό η παράστασή τους εστιάζεται αποκλειστικά στην εξιστόρηση της φανταστικής σχέσης Μπρόιερ-Νίτσε. Φυσικά, υπάρχει και ο τρίτος της παρέας, ο νεαρός Χάρης Φραγκούλης (Φρόιντ), που επωμίζεται ισομερώς το κομμάτι της αφήγησης. Συνέχεια

Ο Κώστας Μπερικόπουλος πετά τη μάσκα

Ο Κ. Μπερικόπουλος πετά τη μάσκα

  • Mια μαύρη φάρσα, από τις αντιπροσωπευτικότερες του γαλλικού 19ου αιώνα, γραμμένη από το μετρ του είδους Ευγένιο Μαρίν Λαμπίς, ανεβαίνει στο Από Μηχανής Θέατρο σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου. Η γαμήλια προοπτική της σχέσης της κόρης των Μαλενζάρ με ένα νέο του «καλού κόσμου» προκαλεί στην οικογένεια ανησυχία για το αν αρμόζουν στην κοινωνική θέση των υποψήφιων συμπέθερων. Αποφασίζουν, λοιπόν, να παραπλανήσουν τους Ρατινουά, να τους ρίξουν «στάχτη στα μάτια» υποδυόμενοι τους αριστοκράτες. Η ίδια ακριβώς ιστορία εκτυλίσσεται και στο σπίτι των Ρατινουά.
  • Ο Κώστας Μπερικόπουλος, που παίζει το ρόλο του κυρίου Μαλενζάρ, θεωρεί πως «είναι μία “αθώα” ανθρώπινη αδυναμία το να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια των άλλων. Για παράδειγμα, όταν ερωτευόμαστε, πάντα δείχνουμε κάτι παραπάνω από αυτό που είμαστε και νιώθουμε για να πείσουμε και να κερδίσουμε τον άλλο. Ή όταν δεν αισθανόμαστε άνετα σε ένα καινούργιο κοινωνικό περιβάλλον, δεν ανοίγουμε 100% τα χαρτιά μας. Το βρίσκω τρυφερό, ανθρώπινο. Αλλά μέχρι εκεί. Πιο πέρα χάνεται αυτή η τρυφερότητα και το όλο παιχνίδι γίνεται άγριο κι επικίνδυνο. Οταν παίρνεις δάνεια για να ζήσεις μια ζωή πέρα από τις δυνατότητές σου, για να ρίξεις “στάχτη στα μάτια” των άλλων, αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα βρεθείς σε αδιέξοδο και θα κληθείς να δεις τις πραγματικές σου ανάγκες». Τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη, άλλωστε, είναι πολύ νωπά και η οικονομική ύφεση μαζί με τη συνεπακόλουθη κοινωνική κρίση έχουν φέρει όλους μας προ των επιλογών μας. Ο Κ. Μπερικόπουλος είναι αφοπλιστικός: «Η στάχτη που έπεσε στα μάτια μου το Δεκέμβρη νομίζω ότι έγινε λάσπη και η λάσπη πέτρωσε και έγινε τσιμέντο. Ετσι, δεν “βλέπω” πια. Εκεί όπου πήγε κάτι να γίνει –δεν μιλάω για τις καταστροφές αλλά για μια γενικότερη πολιτική και κοινωνική αντίδραση– σαν να μου φαίνεται ότι το αφήσαμε πάλι στην άκρη το θέμα. Μεσολάβησαν τα Χριστούγεννα και οι γιορτές, φάγαμε γεμιστή γαλοπούλα, βάρυνε το στομάχι και περιμέναμε να χωνέψουμε για να συνεχίσουμε. Ηλθαν καπάκι κι οι Αποκριές, ‘’μασκαρευτήκαμε’’ και το θέμα έγινε πια παρελθόν. Νομίζω πως αν δεν αποκτήσουμε συλλογική συνείδηση, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αλλάξουμε τη ζωή μας προς το καλύτερο. Νιώθω ότι πρέπει να ωριμάσουμε και να οργανωθούμε καλύτερα».

Από Μηχανής Θέατρο, Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, τηλ. 210-5237297. Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. – Σάβ. 21.00, Κυρ. 19.00. Τιμές εισιτηρίων: €20, €14 (φοιτ.).

  • [Ι.Μπ., ET AGENDA, Σάββατο, 28.03.09]

«Ζούμε για το φαίνεσθαι…» – Λαμπίς «Στάχτη στα μάτια» στο Από Μηχανής Θέατρο

«Ζούμε για το φαίνεσθαι...»

  • Τι συμβαίνει όταν η ταξική δυσφορία συνδυάζεται με την προσπάθεια για κοινωνική ανέλιξη; Τι γίνεται όταν δύο νέοι ερωτεύονται και οι οικογένειές τους προσπαθούν να ρίξουν «Στάχτη στα μάτια» η μία της άλλης, με σκοπό να διεκδικήσουν μεγαλύτερη προίκα; Στη μαύρη φάρσα του Ευγένιου Μαρίν Λαμπίς, γραμμένη το 19ο αιώνα, που φωτίζει τη διαχρονικότητα του «ενστίκτου» της απάτης και του έρωτα, ο Κώστας Μπερικόπουλος παίζει το ρόλο του κυρίου Μαλενζάρ, πατέρα της μέλλουσας νύφης, «ιατρός στο επάγγελμα μεν, χωρίς πελατεία δε. Οταν η γυναίκα μου με βάζει να παίξω ένα ρόλο και να καμωθώ τον εύπορο, αρχικά αρνούμαι. Στη συνέχεια όμως μπαίνω στο παιχνίδι. Παίζω το ρόλο και μ’ αρέσει».
  • Ο Νίκος Χατζόπουλος, σκηνοθέτης της παράστασης, προσθέτει πως «είναι μια γενικότερη μικροαστική τάση το να δείχνεις διαφορετικός, ανώτερος στον περίγυρό σου από όσο είσαι στην πραγματικότητα. Στην κοινωνία μας ζούμε για το φαίνεσθαι και όχι το είναι. Είναι ένα κοινωνικό σύστημα που έχει καλλιεργηθεί ανά τους αιώνες και μας έχει μάθει πως όσο πιο εντυπωσιακοί φαινόμαστε τόσο μεγαλύτερο όφελος θα έχουμε από τους άλλους. Αυτό βέβαια είναι και μια μορφή εξαπάτησης από τη στιγμή που φοράς μια μάσκα και όχι τον εαυτό σου». Ο Κ. Μπερικόπουλος παρατηρεί πως «είναι μία ‘‘αθώα’’ ανθρώπινη αδυναμία το να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια των άλλων. Εννοώ όταν παίρνεις δάνεια πάνω από τις δυνατότητές σου για να αγοράσεις ένα πανάκριβο αυτοκίνητο, σπίτι ή ρούχο ώστε να ρίξεις ‘‘στάχτη στα μάτια’’ των άλλων, έρχεσαι αντιμέτωπος όχι μόνο με τη τράπεζα και το νόμο αλλά με τον εαυτό σου για κάτι που ξεκίνησε τρυφερά, παιδιάστικα σχεδόν, και στην πορεία λοξοδρόμησε».
  • Σε σημείο που σήμερα πια να μιλάμε για μια παγκόσμια οικονομική και κοινωνική κρίση. «Η οποία ίσως είναι και μια τιμωρία γι’ αυτόν τον κατ’ επίφασιν τρόπο ζωής», σημειώνει ο Ν. Χατζόπουλος. Και συνεχίζει: «Οι ηγεσίες πάντως των κρατών δεν βλέπω μέχρι στιγμής να θέτουν υπό αμφισβήτηση τα πραγματικά αίτια αυτής της κρίσης. Δηλαδή την κυριαρχία και ασυδοσία των τραπεζών και τη συνεπακόλουθη απομύζηση του πολίτη. Ολη η διαχείριση αυτής της κρίσης είναι πώς να μη χάσουν τα κεκτημένα τους».

Ιnfo

«Στάχτη στα μάτια» του Ευγένιου Μαρίν Λαμπίς
Πρεμιέρα αύριο, 14/3.
Από Μηχανής Θέατρο, Ακάδημου 13, Μεταξουργείο, τηλ.: 210-5237297. Παραστάσεις: Τετ. – Σάβ. 21.00, Κυρ 19.00.
Τιμές εισιτηρίων: €20, €14 (φοιτ.).
Παίζουν: Λ. Αγγελίδου, Α. Βλουτής, Ν. Γιαλελής, Δ. Ελευθεριάδης, Γ. Ζιόβας, Σ. Θεοφάνους, Κ. Μπερικόπουλος, Μ. Παπαδημητρίου, Α. Σακελλαροπούλου.

  • ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Κυριακή, 15.03.09

Φάρσα με ήρωες – καθάρματα. Λαμπίς «Στάχτη στα μάτια» στο «Από Μηχανής Θέατρο»

  • «Στάχτη στα μάτια» ρίχνει ο Ακης Βλουτής στο «Από Μηχανής Θέατρο» με το έργο του Λαμπίς, που με χιούμορ σαρκάζει την ταξική δυσφορία και την προσπάθεια για κοινωνική ανέλιξη. «Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς», λέει ο λαός. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι το έθεταν κάπως αλλιώς: «Συν Αθηνά και χείρα κίνει». Στην περίπτωση του ηθοποιού (και νεόκοπου θεατρικού επιχειρηματία) Ακη Βλουτή και τα δύο παραπάνω ισχύουν.

  • Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε δημιούργησε την εταιρεία θεάτρου «Συν, Επί (+,Χ)», ανέλαβε για μία πενταετία το «Από Μηχανής Θέατρο», το ανακαίνισε και το εξόπλισε πλήρως υπακούοντας στις ανάγκες μιας σύγχρονης θεατρικής σκηνής, παρουσιάζει εναλλασσόμενο (και ψαγμένο) ρεπερτόριο, ήδη το κοινό το έχει αγκαλιάσει, ενώ το καλοκαίρι θα συνεργαστεί και με το Φεστιβάλ Αθηνών (στην «Κωλοδουλειά» του Γιάννη Μαυριτσάκη, σε σκηνοθεσία, σκηνικά, κοστούμια Αγγελου Μέντη). Η τρίτη παραγωγή της χειμερινής σεζόν, ένα (σχεδόν) άπαιχτο έργο του Ευγένιου Μαρίν Λαμπίς -για να ακριβολογούμε παιγμένο προπολεμικά στη Θεσσαλονίκη-, το «Στάχτη στα μάτια», σε μετάφραση και σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου, ερμηνευμένο από θίασο ζηλευτό, κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 14 Μαρτίου.
  • «Κάποια στιγμή πρέπει να παίρνεις την απόφαση να κάνεις τα πράγματα που θέλεις στη ζωή σου. Ή κάνεις αυτό που θέλεις ή…», λέει ο Ακης Βλουτής απαντώντας στο πόσο «θαρραλέος» αισθάνεται. Δεν θα μπορούσε να περιμένει, να σταθμίσει τα πράγματα; «Τι… Να περιμένω να περάσει η κρίση; Αυτό μπορεί να γίνει και σε πενήντα χρόνια. Εως τότε; Οταν ξεκινάς με όνειρα και στόχους δεν μπορείς να τους βάλει σε καλούπι. Τι μπορεί να προκύψει; ή ας περιοριστώ επειδή είναι κρίση. Εάν θέλεις να κάνεις κάτι κάντο. Τα χρήματα μπορεί να τα χάσεις και στην τράπεζα. Τουλάχιστον ας χαθούν στο θέατρο».
  • Και πάλι. Για εναρκτήριο έργο του θεάτρου επέλεξε έναν άπαιχτο στην Ελλάδα συγγραφέα, τον Εντα Γουόλς, ενώ η δεύτερη παραγωγή μας σύστησε ένα πρωτοπαιγμένο έργο του Μάγιενμπουργκ. Και τώρα ο «καινούργιος» Λαμπίς. Το ρεπερτόριο όπου κινείται η εταιρεία θεάτρου «Συν, Επί» δεν είναι «εύκολο» κι ούτε αυτό που θα λέγαμε «πιασάρικο». «Δεν ήθελα να ξεκινήσω με συνταγές επιτυχίας. Ηθελα νέους ανθρώπους ή νέους στο συγκεκριμένο κομμάτι της δουλειάς που αναλαμβάνουν», εξηγεί ο ίδιος και διευκρινίζει ότι οι επιλογές των έργων έγιναν μαζί με τους σκηνοθέτες. Για παράδειγμα, ώσπου να βρεθεί το έργο του Λαμπίς διάβασε ( με τον σκηνοθέτη) δεκάδες έργα του.
  • Γιατί κατέληξαν σε αυτό; «Για τον μεγάλο σαρκασμό πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά, μέσα από την ελαφρότητα της κωμωδίας». Τι τον γοήτευσε; «Ολοι νιώσαμε μια ευφορία όταν το διαβάσαμε. Εχει χαρά, τρομερό κέφι, χιούμορ απίστευτο που η εποχή το ζητά πολύ. Βγαίνει με καλή διάθεση από το θέατρο ο θεατής. Χαίρεται. Αλλά και ο ηθοποιός χαίρεται».
  • Το «Στάχτη τα μάτια» αποτελεί μια μαύρη φάρσα -από τις αντιπροσωπευτικότερες και τις καλύτερες του γαλλικού 19ου αιώνα- γραμμένη από τον μετρ του είδους, Λαμπίς. Μπουρζουάδες και υποψήφιοι μπουρζουάδες, ξεπεσμένοι επιχειρηματίες, σοβαροφανείς επαγγελματίες, ματαιόδοξες κυρίες, χρυσές μετριότητες, κανένας εκπρόσωπος της μεσαίας τάξης δεν μένει αλώβητος από τη φοβερή πένα του οξυδερκούς συγγραφέα που ανύψωσε τους χαρακτήρες του σε πλάσματα που μοιράζονται εξίσου τον τίτλο του ήρωα και του καθάρματος, του αγίου και του ασώτου. Σε αυτό το έργο ο Λαμπίς καταπιάνεται με την ταξική δυσφορία και την προσπάθεια για κοινωνική ανέλιξη.
  • Η φάρσα αποτελεί «πολύ δύσκολο είδος θεάτρου. Δεν το περιμέναμε», αναφέρει ο Ακης Βλουτής. «Διαθέτει ειδικού τύπου ρυθμολογία, σαν μουσικό κείμενο. Είναι γραμμένο σαν παρτιτούρα με σόλο όργανα κι από πίσω ορχήστρα. Ενα δευτερόλεπτο να χάσεις χάνεται όλο το χιούμορ». Ο Λαμπίς, η τρίτη επιλογή της σεζόν, ακουμπάει στο κλασικό ρεπερτόριο συγκριτικά με τις δύο προηγούμενες («Η φάρσα της οδού Γουόλγορθ» του Εντα Γουόλς» και «Ο σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι» του Μάριους φον Μάγιενμπουργκ).
  • Ποιος ο στόχος του προγραμματισμού από δω και στο εξής; «Στόχος μου είναι ένα πιο κλασικό ρεπερτόριο, μέσα από σημερινή ματιά, αφού στο σήμερα ζούμε. Νομίζω ότι και το κοινό ζητά πιο κλασικά έργα. Επειτα απ όλη αυτήν την υπερπροσφορά σύγχρονου έργου θέλουμε να δούμε πώς μπορούν να ανταποκριθούν και οι ηθοποιοί σε πιο κλασικά κείμενα που έχουν διαφορετικές απαιτήσεις. Να ξαναδούμε πώς αυτοί οι κόσμοι που χάνονται σιγά σιγά, πώς μπορούν να φωτιστούν μέσα από τη ματιά μας σήμερα και τι μπορεί να δώσουν. Υπάρχει μια ολόκληρη κληρονομιά πάνω στο θέατρο που έχει σημασία να ξαναδούμε το τι έχει να μας πει μέσα στη φτώχεια που έχουμε καταντήσει να ζούμε όλοι. Φυσικά πάντα θα παρακολουθούμε το σύγχρονο έργο», τονίζει και διευκρινίζει ότι για του χρόνου, π.χ., έχει συμπεριλάβει στον προγραμματισμό κείμενα πολύ σύγχρονα, αλλά τείνει προς πιο κλασικό ρεπερτόριο για να… «φτιάξει έναν πυρήνα ηθοποιών που θα λειτουργεί σ’ ένα πολυρεπερτόριο». – Αντιγόνη Καράλη

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

  • «Στάχτη στα μάτια» του Ευγένιου Λαμπίς από την εταιρεία θεάτρου «Συν, Επί (+,Χ)». Μετάφραση/Σκηνοθεσία: Νίκος Χατζόπουλος. Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη. Κοστούμια: Θάλεια Ιστικοπούλου. Μουσική: Θοδωρής Αμπαζής. Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλό-πουλος. Παίζουν: Λαμπρινή Αγγελίδου, Ακης Βλουτής, Νίκος Γιαλελής, Δημοσθένης Ελευθεριάδης, Γιώργος Ζιόβας, Σοφιάννα Θεοφάνους, Κώστας Μπερικόπουλος, Μάνια Παπαδημητρίου, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου. «Από Μηχανής Θέατρο». Προγραμματισμένη πρεμιέρα 14 Μαρτίου. [ΕΘΝΟΣ, 08/03/2009]

Το τέταρτο κουδούνι: Μαρά-Σαντ, Ο Θείος Βάνιας, Μαύρη γαλήνη…

O Μηνάς Χατζησάββας (στη φωτογραφία) θα ΄ναι ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, ο Νίκος Κουρής ο ασθενής που υποδύεται τον Ζαν- Πολ Μαρά και η Κόρα Καρβούνη η τρόφιμη του ψυχιατρείου της Σαραντόν που υποδύεται την Σαρλότ Κορντέ, τη δολοφόνο του- εξαιρετικό τρίο- στο «Μαρά- Σαντ» του Πέτερ Βάις που θ΄ ανεβάσει τον επόμενο χειμώνα στο Εθνικό- στην Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»- η Έφη Θεοδώρου. Το έργο του Γερμανού Βάις- εν έτει 1808, επί Ναπολέοντος Α΄, όταν η Γαλλική Επανάσταση έχει καταντήσει αυτοκρατορία, ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, έγκλειστος στο ψυχιατρικό άσυλο της Σαραντόν, σκηνοθετεί τους τροφίμους σ΄ ένα έργο του που αναπαριστά τη δολοφονία τού εκ των πρωτεργατών της Επανάστασης Ζαν- Πολ Μαρά το 1793 και σε μια παράσταση με πολλές παραμέτρους…-, γραμμένο το 1963-πρωτότυπος τίτλος «Η καταδίωξη και δολοφονία του Ζαν- Πολ Μαρά όπως παραστάθηκε από τους τροφίμους του ασύλου της Σαραντόν υπό τη διεύθυνση του Μαρκήσιου ντε Σαντ»-, έκανε πρεμιέρα το 1964 στο θέατρο «Σίλερ» του- τότε- Δυτικού Βερολίνου. Η φήμη του όμως εκτοξεύτηκε μέσα απ΄ την παράσταση, την ίδια χρονιά, του Πίτερ Μπρουκ στο Λονδίνο, με τον Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο και με Σαντ τον Πάτρικ Μαγκί, «Μαρά» τον Ίαν Ρίτσαρντσον και «Κορντέ» την Γκλέντα Τζάκσον. Παράσταση που την επόμενη χρονιά μεταφέρθηκε στο Μπρόντγουέι ενώ το 1967 ο Πίτερ Μπρουκ τη μετέφερε, με τους ίδιους πρωταγωνιστές, στον κινηματογράφο. Στην Ελλάδα το βαθύτατα επηρεασμένο απ΄ το «θέατρο της σκληρότητας» του Αντονέν Αρτό και τον Μπέρτολτ Μπρεχτ έργο πρωτοπαρουσίασε- βέβαια…ο Κάρολος Κουν με το «Θέατρο Τέχνης» τη σεζόν 1965-΄66 με Δημήτρη Χατζημάρκο, Γιώργο Λαζάνη, Μάγια Λυμπεροπούλου στους αντίστοιχους ρόλους. (Φανταστείτε: Και μόνο μέσα στο χειμώνα αυτό ο Κουν ανεβάζει για πρώτη φορά εδώ «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ» του Άλμπι, για πρώτη φορά «Επιστάτη του Πίντερ, για πρώτη φορά «Μαρά- Σαντ»!!!). Το πιο πρόσφατο ελληνικό ανέβασμα του έργου έχει γίνει το χειμώνα του 2003-2004 (με επανάληψη την επόμενη σεζόν) απ΄ την ομάδα «Νέμεση» της Θεσσαλονίκης σε σκηνοθεσία Τίνας Στεφανοπούλου. Στο Εθνικό έχει ανεβεί μια μόνο φορά, με τον τίτλο «Η δολοφονία του Μαρά»: τη σεζόν 1988/ ΄89- επαναλήφθηκε και την επόμενη-, στο, τότε, «Γκαράζ» απ΄ τον Κοραή Δαμάτη με Γιώργο Τσιτσόπουλο, Τάσο Χαλκιά, Όλγα Δαμάνη.Ο Νίκος Χατζόπουλος (φωτογραφία) θα ερμηνεύσει τον επώνυμο ρόλο, ο Ακύλας Καραζήσης τον γιατρό Άστροφ, η Μαρία Σκουλά την Ελένα και η Άλκηστις Πουλοπούλου την Σόνια στον «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ που θ΄ ανεβεί στο Εθνικό, τη σεζόν 2009- 2010, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά.

Για τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού θα ΄ναι ο δεύτερος Τσέχοφ που ανεβάζει. Το 1994- ΄95 είχε κάνει με το «Θέατρο του Νότου», στην Κεντρική Σκηνή του «Αμόρε», τις «Τρεις αδελφές».

Το έργο έχει να παιχτεί στην ελληνική σκηνή απ΄ την περσινή σεζόν 2007-2008, όταν το ανέβασε ο Γιώργος Μιχαηλίδης στο «Ανοιχτό Θέατρό» του. Στο Εθνικό έχει παρουσιαστεί μόνο μια φορά: το 1952- ΄53 απ΄ τον Κάρολο Κουν- η πέμπτη και τελευταία του σκηνοθεσία στο Εθνικό- με Βάνια τον Βασίλη Διαμαντόπουλο, Άστροφ τον Θάνο Κωτσόπουλο, Ελένα την Ρίτα Μουσούρη, Σόνια την Μαρία Αλκαίου και Σερεμπριακόφ τον Νίκο Παρασκευά.

Ό,τι πιο καλτ στο θέατρό μας φέτος. Ως τίτλος τουλάχιστον (διότι ως χώρος ήταν οι τουαλέτες του «Βios» όπου παίχτηκε η «Τριλογία» του Χάινερ Μίλερ): «Κορσεδία» απ΄ την ομάδα «Κούλα η Πλανιδού»! Δεύτερη Σκηνή στο θέατρο «Άσκηση», πίσω απ΄ το Πάντειο. Όπου, πάντως, το κείμενο μπορεί να ΄ναι λίγο από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα, αλλά η παράσταση των παιδιών πολλά καλά έχει. Και, ιδιαίτερα, ενέργεια και καθόλου συνηθισμένη αισθητική.

Όποιος διυλίζει τον κώνωπα, και γκρινιάζει, και ταλαιπωρεί κόσμο αυτά παθαίνει… Στο «Τέταρτο Κουδούνι» της περασμένης Πέμπτης η φωτογραφία της Αννίτας Δεκαβάλλα που παίζει στο «Πολύ καλά!» της Λίζας Κρον- ανεβαίνει στο «Θέατρο Εξαρχείων»- είχε πάρει τη θέση της φωτογραφίας της Μαρίας Κίτσου η οποία θα παίξει στα σονέτα του Σαίξπηρ που πρόκειται να ανεβούν στο «104». Και τούμπαλιν. Το μόνο κοινό που υπάρχει είναι πως τα δυο θέατρα είναι στον ίδιο δρόμο, σχεδόν απέναντι…

Ο Γιάννης Τσορτέκης είναι «επίσημα» στο σανίδι απ΄ το ΄95. Δεν είναι γνωστός στο «ευρύτερο κοινό». Αλλά έχει κάνει πολλά πράγματα στο θέατρο. Με το σπαθί του. Και με το Ήθος του. Έχει κάνει εξαιρετικά ρόλους σημαντικούς, είναι πιστωμένος με ενδιαφέρουσες σκηνοθετικές προτάσεις, έχει γράψει κείμενα θεατρικά- ένας άνθρωπος ζυμωμένος με το θέατρο.

Φέτος, όμως, απ΄ το «Δώμα» του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου», μας δίνει μια γερή γροθιά. Πήρε το, έτσι κι αλλιώς, συγκλονιστικό κείμενο του Δημήτρη Μαρωνίτη «Μαύρη γαλήνη», μαρτυρία του απ΄ τη βασανιστική κράτησή του στο ΕΑΤ/ ΕΣΑ τα χρόνια της χούντας ας μην ξεχνάμε…-, ταυτίστηκε απόλυτα μ΄ αυτό, βούλιαξε μέσα του, έμπλεξε την κάθε ίνα του κορμιού του με την κάθε λέξη του και σ΄ ένα σκληρά γυμνό χώρο, «εκφωνώντας» το κείμενο μπροστά σ΄ ένα μικρόφωνο με πόδι, σιωπώντας συνταρακτικά μπροστά στα κάγκελα ενώ καπνίζει- κι η κάθε ρουφηξιά είναι μαχαιριά- σ΄ αρπάζει απ΄ το λαιμό και σε ταρακουνάει. Για να δώσει τέρμα εκρηκτικό στα σαράντα ασφυκτικά λεπτά ορμώντας και σπάζοντας ένα λαμπτήρα. Μια συναρπαστική στιγμή του θεάτρου μας. Και δεν εννοώ μόνο για φέτος.

Μετά το Μουσείο Μπενάκη και τη θεατρική εκδοχή του στο «Άγνωστο αριστούργημα» του Μπαλζάκ που παρουσίασε εκεί τον Σεπτέμβριο του 2007, ο νεαρός σκηνοθέτης Γρηγόρης Χατζάκης περνάει στο Μουσείο Σπύρου Βασιλείου- το σπίτι του ζωγράφου στην οδό Γουέμπστερ, στην Ακρόπολη. Που τον κάλεσε για μια παράσταση η οποία να σχετίζεται με τον αξέχαστο ζωγράφο.

Έτσι προέκυψε, σε κείμενα Διαμαντή Γκιζιώτη, «Η ξενάγηση- 12 ζωγραφιές του Σπύρου Βασιλείου»: μια θεατρική «ξενάγηση» σε δώδεκα πίνακες του ζωγράφου απ΄ τους οποίους θα ξεπηδούν- από 17 Μαρτίου- θεατρικές εικόνες. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Δανάης Χατζάκη, η κινησιολογική επιμέλεια της Φρόσως Κορρού κι η μουσική του Χρήστου Θεοδώρου που θα συνοδεύει απ΄ το πιάνο τους τέσσερις ηθοποιούς.

  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009