Category Archives: Χατζηπασχάλη Γαλήνη

«Το θέατρο σε κάνει ανοιχτό άνθρωπο»

  • ΑΠΟΝΕΜΗΘΗΚΕ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΑΠΟΥΝΤΖΗ»

Στην αέρινη, εύθραυστη Πετρονέλλα του «Φορτουνάτου» του Μάρκου-Αντώνιου Φόσκολου, που απολαύσαμε πέρσι στο Εθνικό Θέατρο, στην 29χρονη Γαλήνη Χατζηπασχάλη, απονεμήθηκε προχθές παμψηφεί το πέμπτο βραβείο «Ελευθερία Σαπουντζή».

Διάκριση θεσμοθετημένη προς τιμήν της αδικοχαμένης σκηνοθέτιδος, ηθοποιού, μεταφράστριας και ποιήτριας Ελευθερίας Σαπουντζή, που δίνεται σε νεαρή ηθοποιό «για το σύνολο του έργου της» κάθε δύο χρόνια. Την κριτική επιτροπή απάρτιζαν φέτος οι Αντώνης Γαλέος, Βίκυ Γεωργιάδου, Αλέξανδρος Ισαρης, Σωτηρία Ματζίρη και Κώστας Παπαγεωργίου.

Στη συγκινητική εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας και προλόγισε ο Δημήτρης Καταλειφός, η νεαρή βραβευθείσα δεν έκρυψε ούτε τη χαρά ούτε το ξάφνιασμά της. «Δεν το περίμενα», μας εξήγησε την επόμενη μέρα. «Δεν νομίζω ότι αλλάζει κάτι με το βραβείο, εκτός από τη χαρά που δίνει. Δεν αλλάζει κάτι σε σχέση με την εικόνα που έχω για τη δουλειά μου». Η πιο συγκινητική, πάντως, στιγμή παραδέχεται πως ήταν όταν οι προηγούμενες βραβευμένες, οι Αγγελική Παπαθεμελή, Αννα Μάσχα, Φένια Παπαδόδημα και Ελένη Μποζά, ερμήνευσαν με τη «μορφή μιας πρόβας» ποιήματα της ταλαντούχας Σαπουντζή.

Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αλεξανδρούπολη, η Γαλήνη Χατζηπασχάλη δεν είχε δει ποτέ θέατρο. Κι ωστόσο. Το παράδοξο είναι ότι από πολύ μικρή ήξερε ότι μόνο αυτό ήθελε να κάνει. «Ηθελα να γίνω ηθοποιός θεάτρου και όχι τηλεόρασης», ξεκαθαρίζει. Οι γονείς της δεν την αποπήραν. «Αντιθέτως, με ενθάρρυναν να πραγματοποιήσω το όνειρο». Αυτό έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο ότι μόλις τελείωσε το σχολείο έδωσε εξετάσεις στη Δραματική του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας.

Εκεί πια κατάλαβε τι είναι το θέατρο. «Δίνει μεγάλες συγκινήσεις στον ηθοποιό», αντιλήφθηκε αμέσως. «Κάθε φορά, ακόμα και σε «κακές» παραστάσεις, υπήρχαν στιγμές που αισθάνθηκα την επαφή με το κοινό».

Μετά την αποφοίτησή της το 2000 από το Κρατικό συνεργάστηκε με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης στη σατιρική παράσταση «Γίναμε θέατρο» της Νανάς Νικολάου, με κείμενα των Λαζόπουλου, Μανιώτη και Ποντίκα. Ακολουθούν το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου με το «Ματωμένο γάμο», σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη, και το ΚΘΒΕ με την «Αντιγόνη» του Αρη Αλεξάνδρου, που σκηνοθέτησε ο Βίκτωρας Αρδίττης. Ενας Σέξπιρ («Κωμωδία των παρεξηγήσεων») και ένας Ζιροντού («Νεράιδα») στο Νέο Θέατρο (σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα) την κρατούν λίγο ακόμα στη Θεσσαλονίκη.

Αμέσως μετά, το 2006, κατηφορίζει στην Αθήνα. Και μένει. Παίζει στο «Πεθαίνω σαν χώρα» του Δ. Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Γ. Αναστασάκη, στην κωμωδία «Μίλα μου για φόνο» της Ζ. Ντέβλιν με την ομάδα «Μέτοικοι». Ξεχωρίζει στο «Τυφλό σημείο» του Γ. Μαυριτσάκη, σε σκηνοθεσία Μάρθας Φριντζήλα. Συνεχίζει με το «Ξύπνημα της άνοιξης» του Βέντεκιντ, που σκηνοθέτησε στο Εθνικό ο Ν. Μαστοράκης. Τελευταία της εμφάνιση ήταν ως Πετρονέλλα στο Εθνικό, σε σκηνοθεσία πάλι της Φριντζήλα.

«Είμαι τυχερή, γιατί σε ένα επάγγελμα με τεράστιο πρόβλημα ανεργίας από την αρχή έμεινα ελάχιστα εκτός δουλειάς», λέει. «Είναι εξαιρετικά επίπονο να είσαι εκτός θεάτρου». Εξ ου το μόνο πράγμα που ονειρεύεται είναι «να έχω δουλειά». Τον χειμώνα θα παραμείνει στο Εθνικό, για να παίξει και στο «Μαρά/Σαντ» του Βάις, σε σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου και στο «Λεόντιος και Λένα» του Μπίχνερ, σε σκηνοθεσία Λοράν Σετσουάν. Επειτα, προσθέτει, «στο θέατρο γνωρίζεις διαρκώς ανθρώπους. Είναι ένα από τα μεγάλα δώρα του επαγγέλματος. Οπως και το ότι το θέατρο σε «ανοίγει». Σε κάνει πιο ανοικτό άνθρωπο. Κάθε παράσταση είναι ένα καινούργιο παράθυρο». *

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009