Category Archives: Φύλλα από γυαλί

«Εντα Γκάμπλερ», «Από Μακριά» και «Φύλλα από γυαλί»: Τελευταίες παραστάσεις

  • Μέχρι την Κυριακή θα παίζεται το έργο «Εντα Γκάμπλερ» στο «Αμφι-Θέατρο», σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου. Παράλληλα, συνεχίζονται οι πρόβες για την παράσταση «Εκδίκηση» του Τόμας Κιντ σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, που θα παρουσιαστεί σε πανελλήνια πρώτη την άνοιξη.
    • Μέχρι τις 28/2 Φεβρουαρίου θα παίζεται το έργο «Φύλλα από γυαλί» του Φίλιπ Ρίντλεϊ που παρουσιάζεται στο «Απλό Θέατρο», σε μετάφραση Ευάγγελου Τυρόγλου, σκηνοθεσία Βίκυς Γεωργιάδου, σκηνικά – κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη, μουσική Κώστα Ανδρέου και φωτισμούς Μελίνας Μάσχα. Παίζουν: Θέμις Μπαζάκα, Μαρία Παρασύρη, Γιώργης Τσαμπουράκης και Θανάσης Δόβρης. Θα το διαδεχεί το έργο «Η Μπέμπα» του Δημήτρη Τσεκούρα, σε σκηνοθεσία Ορέστη Τάτση, σκηνικά – κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη, μουσική Θοδωρή Αμπαζή και φωτισμούς Σοφίας Αλεξιάδου. Ερμηνεύει η Ναταλία Στυλιανού.
    • Το έργο «Από Μακριά» του Θοδωρή Αθερίδη μετά το «Μικρό Παλλάς» (θα παίζεται μέχρι τις 21/2) από 25/2 θα παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη, στο «Αριστοτέλειο» (μέχρι Κυριακή των Βαΐων). Το έργο, γραμμένο με χιούμορ και ευαισθησία, βάζει ερωτήματα και δίνει απαντήσεις σε ένα σουρεαλιστικό φουτουριστικό τοπίο του μέλλοντος. Σκηνοθετεί ο Θοδωρής Αθερίδης και μαζί του παίζουν Μένια Αναγνωστοπούλου, Βίκυ Βολιώτη, Γιώργος Καπουτζίδης, Σμαράγδα Καρύδη, Τηλέμαχος Κρεββάικας, Χρήστος Πλαΐνης, Χρήστος Σαπουτζής. Σκηνικά – κοστούμια Μανόλη Παντελιδάκη.
      Advertisements

      «Ψυχρό» κείμενο με φινάλε-χιονοστιβάδα

      Eνα οικογενειακό δράμα για οδυνηρά μυστικά και τον όλεθρο που προκαλεί η αποκάλυψή τους είναι η βάση του έργου του Φίλιπ Ρίντλεϊ «Φύλλα από γυαλί». Κείμενο «ψυχρό» και μετρημένο κατά το μεγαλύτερο μέρος του (μέχρι τις αποκαλύψεις με μορφή χιονοστιβάδας του φινάλε), παρουσιάζεται στη Νέα Σκηνή του «Απλού Θεάτρου», μέσα από την πυκνή και λιτή σκηνοθετική ανάγνωση της Βίκυς Γεωργιάδου, στο (πολύ ενδιαφέρον) σκηνικό του Κωνσταντίνου Ζαμάνη με τα γυάλινα φωτισμένα κουτιά-»ενυδρεία» γεμάτα γυαλικά και μετάφραση Ευάγγελου Τυρόγλου.

      Το βραδυφλεγές δράμα «Φύλλα από γυαλί» του Φίλιπ Ρίντλεϊ παρουσιάζεται στη Νέα Σκηνή του «Απλού Θεάτρου» με τους Θέμιδα Μπαζάκα, Γιώργη Τσαμπουράκη, Θανάση Δόβρη (φωτογραφία) και Μαρία Παρασύρη
      Το βραδυφλεγές δράμα «Φύλλα από γυαλί» του Φίλιπ Ρίντλεϊ παρουσιάζεται στη Νέα Σκηνή του «Απλού Θεάτρου» με τους Θέμιδα Μπαζάκα, Γιώργη Τσαμπουράκη, Θανάση Δόβρη (φωτογραφία) και Μαρία Παρασύρη

      Κι όσο κι αν το δράμα επικεντρώνεται στα δύο αδέλφια, ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται είναι η μητέρα (η Θέμιδα Μπαζάκα σε μια σπουδαία ερμηνεία που κρατά την ισορροπία και το «κλειδί» της ψυχικής κατάστασης των ηρώων).

      Σε πρώτο επίπεδο, η θεματική του μοιάζει να έχει να κάνει με τη μυθολογία της οικογένειας και τη μνήμη. Αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας που κάτω από τη γυαλιστερή της επιφάνεια, τον καθωσπρεπισμό της και την τυπική συνταγή της ευτυχίας της, κρύβει ένοχα μυστικά που προσπαθεί να αποσιωπήσει ή να αγνοήσει μέχρι τη στιγμή που η τελική τους έκρηξη θα αποκαλύψει σοκαριστικά το καρκίνωμα ψεύδους που υπάρχει στα κύτταρά της, αφήνοντας μια μετέωρη αίσθηση ανεπίδοτης λύτρωσης.

      Ο 30άρης Στίβεν (Θανάσης Δόβρης) διευθύνει μια επιτυχημένη εταιρεία καθαρισμού γκράφιτι. Ο αδελφός του Μπάρι (Γιωργής Τσαμπουράκης) είναι ένας επίδοξος καλλιτέχνης και αλκοολικός. Ο πατέρας τους αυτοκτόνησε όταν ήταν παιδιά και ο Στίβεν ενδύεται με αυτοσυνείδηση την ωριμότητα, υιοθετώντας τον ρόλο της κεφαλής της οικογένειας, έχοντας δημιουργήσει τη δική του οικογένεια. Η σύζυγός του Ντέμπι (Μαρία Παρασύρη) εγκυμονεί το παιδί τους. Αλλά μια προδοσία που έχει θαφτεί στο παρελθόν απειλεί να προκαλέσει ρωγμές στο αστραφτερό λούστρο της ζωής όλων.

      Μετωπική με το παρελθόν

      Ενα οικογενειακό δράμα συντελείται στη Νέα Σκηνή του Απλού Θεάτρου. Για τα μέλη μιας φαινομενικά αναμάρτητης οικογένειας ήρθε η δύσκολη ώρα. Να αναμοχλεύσουν το παρελθόν και να συγκρουστούν μ’ όλα εκείνα που επί χρόνια έκρυβαν κάτω απ’ το χαλί. Το έργο του Φίλιπ Ρίντλεϊ «Φύλλα από γυαλί» παίζεται σε μετάφραση Ευ. Τυρόγλου και σκηνοθεσία Βίκυς Γεωργιάδου.

      Γραμμένο το 2007, το έργο αφηγείται την ιστορία μιας εργατικής οικογένειας κάπου στο ανατολικό Λονδίνο. Η μητέρα (Θέμις Μπαζάκα), τα δυο της παιδιά και η νύφη (Μαρία Παρασύρη) ζουν ήσυχα, αξιοπρεπώς, μια ζωή σκεπασμένη από μυστικά και ψέματα. Το τακτοποιημένο παρόν όμως έχει μονταριστεί πάνω σ’ ένα οδυνηρό παρελθόν που κάποια στιγμή θα αποκαλυφθεί, φέρνοντάς τους μπροστά στην ευθύνη των πράξεών τους.

      Ο ένας γιος, δραστήριος, πετυχημένος επαγγελματίας (Θανάσης Δόβρης), φροντίζει τον μικρότερο, ένα παιδί προβληματικό, με ταλέντο στη ζωγραφική (Γιώργης Τσαμπουράκης). Αναθέτοντάς του μια δουλειά -στην εταιρεία καθαρισμού γκράφιτι που διευθύνει- ο μικρός θα ξαναδεί το χρώμα και θα αφυπνιστεί.. Αρχίζει να ζωγραφίζει, να στέκεται στα πόδια του και ν’ αναμετριέται με τις μνήμες του παρασύροντας και τους άλλους. Ολοι θα προσπαθήσουν να συναρμολογήσουν την αληθινή ιστορία της οικογένειας, όμως ο καθένας θα υπερασπίζεται την επιλεκτική εικόνα που έχει διαμορφώσει μέσα στο πέρασμα των χρόνων για τα συμβάντα.

      Το άχρονο σκηνικό (Κωνσταντίνου Ζαμάνη) συνθέτουν ένας λαβύρινθος γεωμετρικών σχημάτων στο πάτωμα κι ένα πλήθος αραχνιασμένων και σκονισμένων μικροαντικειμένων που στοιβάζονται το ένα δίπλα στο άλλο παραπέμποντας στο παρελθόν.

      Το «Φύλλα από γυαλί», χτισμένο με μαστοριά, δραματουργικές αναφορές στον Ιψεν αλλά και στον Πίντερ, εξερευνά τις συνέπειες από την άρνηση της ευθύνης και της ειλικρίνειας.

      Ο Φίλιπ Ρίντλεϊ αργά και μεθοδικά αναλύει τη σχέση μνήμης και αλήθειας. Πώς ο φόβος, η ενοχή, η παθητικότητα μπορεί να παραποιήσει έως να εξουδετερώσει την αλήθεια οδηγώντας σε συσσωρευμένη καταπίεση, ζήλια, άσκηση εξουσίας. Ο συγγραφέας μάλιστα συσχετίζει τα ψεύδη στο οδυνηρό παρελθόν αυτής της οικογένειας με τις αντίστοιχες πρακτικές στο πλαίσιο των σύγχρονων πολέμων και του κλίματος τρομοκρατίας.

      Η Θέμις Μπαζάκα ύστερα από δύο χρόνια παραμονής της στο Εθνικό Θέατρο επιστρέφει σε μικρότερο χώρο, σε διαφορετική θεατρική ατμόσφαιρα μ’ ένα ρόλο που δεν έχει ξαναπαίξει.

      Συμβαίνει γύρω μας

      «Εχω αγωνιστεί να μη χαρακτηριστώ από μια τυποποιημένη καριέρα κι έχω διεκδικήσει με επιμονή ρόλους ετερόκλητους μεταξύ τους. Είναι η πρώτη φορά που παίζω τη μάνα και μάλιστα μια τέτοια μάνα… Μια γυναίκα χωρίς ίχνος κοκεταρίας, που στέκει ανάμεσα στα παιδιά της αρνούμενη να δει το πρόβλημα στο μικρότερο και γέρνοντας ευνοϊκά προς το μεγαλύτερο, αυτόν που εξωτερικά φαίνεται γερός. Τον στηρίζει, όπως εκείνος την κάλυψε πριν από χρόνια σ’ ένα τρομερό γεγονός.

      Κι όμως, αυτή η άδικη μάνα έχει μια επίφαση χαράς, γλυκύτητας, καλοσύνης. Υπερασπίζεται την αλήθεια που υπαγορεύει η επιλεκτική μνήμη της. Ο θεατής μπορεί ν’ αναρωτηθεί: μα αυτή η μητέρα δεν βλέπει; Κι όμως, συμβαίνει γύρω μας σε μικρή και σε μεγάλη κλίμακα».

      »Αυτή η παράσταση λειτούργησε και λίγο ψυχαναλυτικά πάνω μου, μιας και πριν από έξι μήνες έχασα τη μητέρα μου. Ενα δεύτερο στοιχείο που συνέβαλε σ’ αυτό ήταν και η παρουσία της κόρης μου στις πρόβες, ως βοηθού της σκηνοθέτριας. Συχνά αναρωτήθηκα με τη σειρά μου για τη σχέση με τη μητέρα μου, τη σχέση με την κόρη μου».

      Η Μπαζάκα πιστεύει ότι η δραματουργία των νέων άγγλων διανοούμενων απαιτεί προσηλωμένους θεατές.

      «Συχνά με ρωτούν: «Γιατί δεν παίζετε κωμωδία;». Οσο κι αν τους διαβεβαιώνω ότι το δραματικό δεν σημαίνει κατάθλιψη, αντίθετα μπορεί να τους κάνει καλά, να δουν ένα φως στο όποιο αδιέξοδό τους, δεν πείθονται. Η σύγχρονη ζωή μάς έχει καθηλώσει στην ευκολία. Αλλά για να σου συμβεί το θαύμα, πρέπει να είσαι ανοιχτός». *

      • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ,Επτά, Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2009