Category Archives: Φωνιαδάκης Αντώνης

Ο χορός ξέρει τον τρόπο. «Αll things are quite silent» από τον Αντώνη Φωνιαδάκη στο Ιδρυμα Κακογιάννη

Μια ερευνητική δουλειά του Αντώνη Φωνιαδάκη πάνω στο χορευτικό solo, αλλά και την ίδια την πορεία του ως χορευτή και χορογράφου, που εστιάζει στα κινησιολογικά του βιώματα και στη χορογραφική και εικαστική του αισθητική θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε στην παράσταση «Αll things are quite silent» στο Ιδρυμα Κακογιάννη ως και τις 18 Ιανουαρίου.

Η παράσταση δομείται σε τρία tableaux, που σηματοδοτούν ένα πέρασμα από την εξωτερική, στατική εικόνα στον εσωτερικό μυστικιστικό χώρο του υποσυνειδήτου και τέλος στο χτίσιμο της προσωπικής ουτοπίας του δημιουργού – ερμηνευτή. Η μουσική λειτουργεί υπόγεια, παράλληλα με τη χορευτική παρτιτούρα, ενώ η σκηνογραφική – εικαστική παρέμβαση συμβάλλει στο χτίσιμο ενός ονειρικού τοπίου μέσα στο οποίο λειτουργούν ο αντικατοπτρισμός, η μεταμόρφωση και τελικά το πέρασμα από τη σωματικότητα στο υποσυνείδητο. Το έργο δημιουργήθηκε το χειμώνα του 2009 και έχει παρουσιαστεί στο Βερολίνο (DOCKII), στη Λιόν (Maison de la Danse) και στην Ιεράπετρα.

Advertisements

«Βρήκα στη σιωπή άγνωστες πτυχές του εαυτού μου»

  • Την αξία της σιωπής εξαίρει ο Αντώνης Φωνιαδάκης στο νέο του χορογραφικό σόλο, «All things are quite silent».
  • Μετά το Βερολίνο (Dockii) και τη Λιόν (Maison de la dance) παρουσιάζεται ώς τη Δευτέρα στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

«Η σιωπή είναι για μένα η στιγμή που αποκαλύπτεται η αλήθεια χωρίς φανφάρες», μας λέει. «Είναι αυτό το κενό που, είτε περνάς καλά είτε άσχημα, το βιώνεις. Είναι ο χρόνος που μένεις μόνος σου με τον εαυτό σου και προσπαθείς, χωρίς να ακούς, χωρίς να σκέφτεσαι, μόνο να καταλάβεις. Την έχω βιώσει άσχημα αλλά και ονειρικά, όπως όλοι μας. Μην ξεχνάτε πως έρχομαι από ένα νησί».

Μέχρι να ενηλικιωθεί και να ακολουθήσει την τύχη του στον χορό ο Αντώνης Φωνιαδάκης έζησε στην Ιεράπετρα, εκεί όπου πρωτοπαρουσίασε το σόλο του το περασμένο καλοκαίρι. «Δεν ένιωσα πως έκανα παράσταση. Αλλά ότι μοιράστηκα κάτι δικό μου με οικείους μου», λέει.

Με έδρα του τη Λιόν και κύρια ασχολία του τη χορογραφία ο Αντώνης Φωνιαδάκης θέλησε να βιώσει μια τέτοια στιγμή «σιωπής» και στην καριέρα του. «Τα τελευταία έξι χρόνια δημιουργώ ασταμάτητα για άλλες ομάδες. Θέλησα, λοιπόν, για μια στιγμή να εστιάσω στον εαυτό μου και να δω τελικά όλα αυτά τα χρόνια που έχουν περάσει τι έχω ανακαλύψει, τι ποιότητες έχω αναπτύξει ως χορογράφος, αλλά και πώς θα μπορούσα να τα φέρω όλα αυτά δίπλα στην ταυτότητά μου ως ερμηνευτής».

Ξεκίνησε, λοιπόν, από το μηδέν. Απομονώθηκε σε ένα στούντιο στο Βερολίνο και άρχισε την έρευνα. Σύμμαχός του σε αυτή την προσπάθεια υπήρξε ο εικαστικός Χριστόδουλος Παναγιώτου. Λειτουργώντας ως καθρέφτης, έθετε ερωτήματα και έφερνε αντιρρήσεις. «Υπήρξε δραματουργός και συνδημιουργός. Τελικά, το αποτέλεσμα είναι ένα κράμα κι από τους δύο», λέει ο χορογράφος.

Προέκυψε ένα έργο ποιητικό και αφαιρετικό. Δομείται σε τρία ταμπλό, που σηματοδοτούν ένα πέρασμα από την εξωτερική, στατική εικόνα, στον εσωτερικό μυστικιστικό χώρο του υποσυνείδητου. «Δουλεύοντας με τον Χριστόδουλο εντοπίσαμε ευαισθησία, λυρισμό, μαλθακότητα στην ποιότητα της κίνησής μου, που εφάπτονται με ένα πιο θηλυκό μέρος του εαυτού μου. Γι’ αυτό στη χορογραφία υπήρχε η σύγχυση μεταξύ αρσενικού και θηλυκού», εξηγεί. «Τελικά, φτιάχνουμε ένα πορτρέτο σχεδόν ουτοπικό, ένα ονειρικό τοπίο μέσα στο οποίο μπορώ να εκφραστώ, να μετουσιωθώ σε κάτι πέρα από το καθημερινό και να αγγίξω πτυχές μου, πραγματικά πέρα από τη λογική, βαθιά χωμένες στο σχεδόν πρωτόγονο στοιχείο του εαυτού μου».

Η περσινή χρονιά, πάντως, μόνο σιωπηλή δεν υπήρξε για τον Αντώνη Φωνιαδάκη. Δούλεψε επίσης για την Εθνική Ομάδα της Ουαλίας και δημιούργησε το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» για το ΚΘΒΕ. Το αμέσως επόμενο διάστημα θα εργαστεί στη Βέρνη, στο Αμστερνταμ και στο Σάο Πάολο. «Με τις διαρκείς μετακινήσεις και αλλαγές πληροφοριών παραμένει το πνεύμα μου ανοιχτό. Γίνομαι όλο και πιο εναλλακτικός. Από την άλλη, οι αντοχές μειώνονται. Ξεκίνησα τα ταξίδια στα 32 και τώρα είμαι 38», λέει. «Ολα έχουν το τίμημά τους. Από τη μια έχω κερδίσει σε εμπειρίες και διασυνδέσεις αλλά έχω χάσει έναν τεράστιο φιλικό κύκλο εδώ και τη συνέχεια τού να βρίσκομαι σε έναν τόπο. Αγαπώ την Αθήνα, γι’ αυτό και πάντα προσπαθώ να φέρνω δουλειές μου εδώ».

* Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210-3418550). Στις 9.30 μ.μ. Η μουσική είναι του μόνιμου συνεργάτη του, Ζιλιέν Ταρίντ. * [Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010]

Η Καλαμάτα σέρνει και πάλι τον χορό

  • Αρχίζει σήμερα στη μεσσηνιακή πρωτεύουσα το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ. Το «άνοιγμα» στην Ασία τονίζει την εφετινή διοργάνωση

Μυστικά, ψέματα και ενοχές αποκαλύπτονται σταδιακά λύνοντας το μυστήριο ενός εγκλήματος στο «Justitia» της Ιάσμιν Βάρντιμον

Επετειακή η εφετινή χρονιά για το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που κλείνει αισίως τα 15 του χρόνια. Στο πλαίσιο αυτό η σημερινή έναρξη της διοργάνωσης, η οποία θα διαρκέσει ως τις 26 Ιουλίου, δεν μπορεί παρά να λαμβάνει χαρακτήρα πανηγυρικό: με σταθερό στίγμα την ανάδειξη του πολυσύνθετου τοπίου της διεθνούς και ελληνικής δημιουργίας, το πρόγραμμα του 2009 περιλαμβάνει 11 σχήματα και δημιουργούς από διαφορετικές χώρες οι οποίοι θα παρουσιάσουν 12 παραγωγές σε 20 συνολικά παραστάσεις δημιουργώντας ένα όσο το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτικό «παζλ». Για μία ακόμη χρονιά, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, που διεξάγεται υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Βίκυς Μαραγκοπούλου, οι καταξιωμένοι χορογράφοι θα συνυπάρξουν με το «νέο αίμα», το εγχώριο με το διεθνές στοιχείο, ενώ ιδιαίτερο- και πολύ ενδιαφέρον- στοιχείο είναι η γεωγραφική εξάπλωση της διοργάνωσης προς την κατεύθυνση της Ασίας.

  • Εα Σόλα
  • Ταξίδι στον κόσμο

Μία ακόμη πανελλήνια «πρώτη» σηματοδοτούν οι εμφανίσεις της ομάδας της Γαλλίδας, βιετναμέζικης καταγωγής Εα Σόλα. Το σόλο «Αir Lines» («Αερο-γραμμές») συνδυάζει την ευαίσθητη, φορτισμένη και ταυτόχρονα λεπτεπίλεπτη κίνηση της Απω Ανατολής με τη δυναμική αλληγορία της πολιτικής performance. Η συνεχής ροή του ανέμου «ταξιδεύει» τη χορογράφο στα μονοπάτια του κόσμου όπου έρχεται αντιμέτωπη με την ανθρώπινη διαμαρτυρία, την αδικία και τον αγώνα για επιβίωση. Οι «Αερο-γραμμές» θα παρουσιαστούν αύριο και το Σάββατο (στις 20.00) στο Γυμναστήριο Πολυκλαδικού Λυκείου Καλαμάτας.

  • Ζοζέφ Νατζ
  • Ρηξικέλευθος «Βόιτσεκ»

Ιδιαιτέρως αγαπητός στο ελληνικό κοινό ο Ζοζέφ Νατζ προτείνει μια ρηξικέλευθη εκδοχή επάνω στον «Βόιτσεκ» του Μπύχνερ. Παράξενα πλάσματα, στα όρια του ανθρώπινου, ερμηνεύουν επί σκηνής μια τραγωδία σε μια παράσταση γεμάτη ωμότητα, γιορτινή μουσική και παράξενες καταστάσεις. Ο «Βόιτσεκ» θα παρουσιαστεί στις 18 και 19 Ιουλίου (στις 22.00 και 20.00 αντίστοιχα) στο Δημοτικό Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας.

  • Ιάσμιν Βάρντιμον
  • Μυστικά και ψέματα

Ενα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της σύγχρονης βρετανικής σκηνής, σταθερά φιλοξενούμενη καλλιτέχνις στο Sadler΄s Wells του Λονδίνου, η εκρηκτική Ιάσμιν Βάρντιμον και η ομάδα της έρχονται να αποδώσουν δικαιοσύνη παρουσιάζοντας το «Justitia». Μυστικά, ψέματα και ενοχές αποκαλύπτονται σταδιακά λύνοντας το μυστήριο ενός εγκλήματος και παράλληλα διαγράφοντας τα τρωτά σημεία του συστήματος δικαιοσύνης. Το «Justitia» θα παρουσιαστεί στις 19 και 20/7 (στις 22.00) στο Αμφιθέατρο Κάστρου Καλαμάτας.

  • Αντώνης Φωνιαδάκης
  • Τα ανθρώπινα όρια

Τη δική του χορογραφική εκδοχή επάνω στο κλασικό αριστούργημα του Ιγκόρ Στραβίνσκι «Η ιεροτελεστία της άνοιξης» προτείνει ο «δικός μας» Αντώνης Φωνιαδάκης. Ο χορογράφος ακολουθεί τα συναισθήματα τα οποία υποβάλλει η μουσική για να μιλήσει για την υπέρβαση των ορίων της ανθρώπινης φύσης. Ερμηνεύει η Ιωάννα Τουμπακάρη. «Η ιεροτελεστία της άνοιξης» παρουσιάζεται στις 20 και 21/7 (στις 20.00 και 22.00) στο Γυμναστήριο Πολυκλαδικού Λυκείου Καλαμάτας.

  • Κατερίνα Παπαγεωργίου
  • Σόλο για δύο

«Ενα σόλο για δύο σώματα» ακούγεται, βεβαίως, παράδοξο. Ωστόσο, η Κατερίνα Παπαγεωργίου το κάνει πραγματικότητα στο «Lang»: δείγμα επίμονης χορογραφικής έρευνας, παράξενη περιπέτεια ανάμεσα στο σόλο και στο ντουέτο, όπου οι δύο ερμηνευτές (η χορογράφος και ο Νίκος Καμόντος ) κινούνται αδιάσπαστα επί σκηνής εμβαθύνοντας όλο και περισσότερο στο μινιμαλιστικό κινητικό υλικό τους. Το «Lang» θα παρουσιαστεί στις 22/7 (στις 20.00) στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας.

  • Ρeeping Τom
  • Διπλό παρών

Η ομάδα Ρeeping Τom έχει μέσα σε λίγα χρόνια κατακτήσει την ευρωπαϊκή σκηνή. Στο «Le Sous Sol» («Το Υπόγειο») ζωή και θάνατος γίνονται ένα

Εχοντας ως βάση το Βέλγιο, η πολυεθνική ομάδα Ρeeping Τom έχει μέσα σε λίγα χρόνια κατακτήσει την ευρωπαϊκή σκηνή. Η παρουσία τους στο 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας είναι διπλή: ακμή και παρακμή συνυπάρχουν έντονα και αδιάσπαστα στο «Le Salon» («Το σαλόνι»), ενώ στο «Le Sous Sol» («Το Υπόγειο») ζωή και θάνατος γίνονται ένα. Το «Le Salon» παρουσιάζεται στις 22/7 (στις 22.00) στο Αμφιθέατρο Κάστρου Καλαμάτας ενώ το «Le Sous Sol» στις 24/7 (στις 22.00) στον ίδιο χώρο.

  • Ιraqis Βodies
  • Χoρεύοντας τη βία

Το «Crying of my mother» («Ο σπαραγμός της μητέρας μου») είναι το πρώτο έργο της ομάδας Ιraqis Βodies. Πρόκειται για μια ομάδα νέων ιρακινών χορευτών με χορογράφο τον 24χρονο Μουχανάντ Ρασίντ. Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται η ιστορία τριών ανδρών οι οποίοι ζουν κάτω από την ίδια στέγη ώσπου θρησκευτικές διαφορές τούς οδηγούν σε αλληλοκτονία. Η νεανική οργή διοχετεύεται μέσω της κίνησης… Το «Crying of my mother» παρουσιάζεται στις 23 και 25/7 (στις 20.00) στο Δημοτικό Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας.

  • Ματίλντ Μονιέ
  • Χορογράφος- περφόρμερ

Σημείο αναφοράς στη διεθνή σκηνή του σύγχρονου χορού η Ματίλντ Μονιέ εν προκειμένω θα εμφανιστεί στον διπλό «ρόλο» της χορογράφου και της περφόρμερ. Με την ομάδα της θα παρουσιάσει το «Τempo 76», μια ποιητική παράσταση επάνω στην ιδέα της ταυτοφωνίας. Ως ερμηνεύτρια προτείνει την παράσταση «Gustavia», μαζί με την ισπανίδα περφόρμερ Λα Ριμπό. Το «Gustavia» παρουσιάζεται στις 23 και 24/7 (στις 22.00 και 20.00 αντίστοιχα) στο Γυμναστήριο Πολυκλαδικού Λυκείου Καλαμάτας. Το «Τempo 76» θα παρουσιαστεί στις 26/7 (στις 22.00) στο Αμφιθέατρο Κάστρου Καλαμάτας.

  • Ξαβιέ Λε Ρουά
  • Με νέο βλέμμα

«Αυλαία» του φεστιβάλ με μία από τις σημαντικότερες παραστάσεις στην ιστορία του, την οποία εν προκειμένω έχει κανείς την ευκαιρία να δει με νέο βλέμμα. Ο λόγος για το «Self Unfinished» («Αυτοτελής») του Ξαβιέ Λε Ρουά. Χορογραφημένο προσεκτικά και με ιδιαίτερη ευαισθησία, το έργο εξερευνά τις δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος. Το «Self Unfinished» θα παρουσιαστεί στις 25 και 26/7 (στις 22.00 και 20.00 αντίστοιχα) στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας.

  • Σαμπούρο Τεσιγκαουάρα: Με έμπνευση τον Μπουνιουέλ

Χορευτικό στιγμιότυπο από την ομάδα Κaras («Κοράκι») του σπουδαίου ιάπωνα δημιουργού Σαμπούρο Τεσιγκαουάρα

Είναι η πρώτη φορά που η ομάδα Κaras («Κοράκι») του σπουδαίου ιάπωνα δημιουργού Σαμπούρο Τεσιγκαουάρα θα εμφανιστεί στη χώρα μας. Εχοντας αρχίσει να χορογραφεί στα 28 του χρόνια, συγκαταλέγεται σήμερα στους χορογράφους οι οποίοι αναμόρφωσαν την εικόνα του σύγχρονου χορού στην Ιαπωνία αρθρώνοντας μια προσωπική γλώσσα στην οποία συμπεριλαμβάνει στοιχεία τού μπούτο. Ο ίδιος ορίζει το ύφος του ως εξής: «Είμαι ένας άνθρωποςπου τον απασχολεί η αντίθεση ανάμεσα στην πολυπλοκότητα και στην απλότητα» λέει χαρακτηριστικά. Η αντίθεση, άλλωστε, όπως και η «συγχώνευση» αποτελούν, όπως παραδέχεται, σταθερές πηγές έμπνευσής του. Στην Καλαμάτα θα παρουσιάσει τη νέα του παραγωγή με τίτλο «Εμμονή- Ενας σκύλος Α» («Οbsession- Un Chien Α»), εμπνευσμένη από την αριστουργηματική ταινία «Ενας ανδαλουσιανός σκύλος» του Λ. Μπουνιουέλ. Πρόκειται για ένα ντούο το οποίο ερμηνεύει ο ίδιος ο Σαμπούρο Τεσιγκαουάρα μαζί με τη χορεύτρια Ριχόκο Σάτο. Ο,τι τον «ερέθισε» στη συγκεκριμένη ταινία είναι, όπως δηλώνει, «το στοιχείο της εμμονής, το πνεύμα της αναταραχής, η ανεπίδοτη αγάπη». Ο Σαμπούρο Τεσιγκαουάρα συλλαμβάνει τα έργα του ως ολότητες σχεδιάζοντας τους φωτισμούς, τα σκηνικά, τα κοστούμια και επιλέγοντας τη μουσική. Μία από τις βασικές ιδέες που διαπερνούν το έργο του είναι ότι ο χρόνος δεν υπάρχει παρά μόνο μέσα από την ανθρώπινη κίνηση… Το «Εμμονή- Ενας σκύλος Α» θα παρουσιαστεί σήμερα και αύριο (στις 22.00) στο Αμφιθέατρο Κάστρου Καλαμάτας.

ΙΣΜΑ Μ. ΤΟΥΛΑΤΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 16 Ιουλίου 2009

Καλαμάτα, πρωτεύουσα του χορού, ανεβάζει τον πήχυ πιο ψηλά

  • Λίγο πριν από την έναρξη του φετινού Φεστιβάλ, η πόλη κάνει απολογισμό και επενδύει
  • Tης Σαντρας Βουλγαρη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 11/7/2009

Μας έφερε σε επαφή με όλες τις τάσεις του σύγχρονου χορού, με εμβληματικές, ιστορικές πλέον, προσωπικότητες, όσο και καταξιωμένους νέους δημιουργούς, οι οποίοι μετά την εμφάνιση τους στην Καλαμάτα μάθαμε ότι η καλλιτεχνική τους πορεία εκτινάχθηκε στα ύψη κι εμείς ήμασταν από τους πρώτους που τους είχαμε δει. Μιλάμε φυσικά για ένα «φαινόμενο» στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού χορού. Για το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας, που φέτος γιορτάζει τα 15 του χρόνια και ανοίγει την αυλαία του την ερχόμενη εβδομάδα στις 16 του μηνός. Το Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας υπήρξε η πρώτη ολοκληρωμένη και γενναία παρέμβαση από την πλευρά της πολιτείας, τόσο από το υπουργείο Πολιτισμού όσο και από τον δήμο, σε μια πόλη που είχε συνδέσει στενά την ανάπτυξη της με τον πολιτισμό. «Το γεγονός ότι ένας τέτοιος θεσμός δημιουργήθηκε, αλλά και εδραιώθηκε στην περιφέρεια αποτελεί τομή, σπάνια νομίζω, για την ελληνική πραγματικότητα», έλεγε πέρσι σε συνέντευξη της στην «Κ» η Βίκυ Μαραγκοπούλου. Αυτό το επιβεβαιώνουν κάθε χρόνο οι φανατικοί φίλοι του Φεστιβάλ, άνθρωποι σχετικοί ή και άσχετοι έως πρόσφατα, οι οποίοι εξαιτίας της Καλαμάτας γνωρίζουν πλέον και παρακολουθούν με μεγάλο ενδιαφέρον αυτά που συμβαίνουν στον χορό σήμερα. Το φεστιβάλ λειτουργεί και ως πλατφόρμα παρουσίασης των «δικών μας» χορογράφων και του έργου τους. Λίγες μέρες πριν από την έναρξη του φετινού κύκλου παραστάσεων, δύο Ελληνες καλλιτέχνες (ο ένας εκ των οποίων ζει και εργάζεται στο εξωτερικό) μοιράζονται τις σκέψεις και την ευγνωμοσύνη που αισθάνονται, ο καθένας από την δική του οπτική. Παράλληλα, εν όψει του εορτασμού των δεκαπέντε χρόνων του φεστιβάλ παίρνουν το θάρρος να αναρωτηθούν εάν υπάρχει κάτι που θα βοηθούσε το Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας να προχωρήσει στο μέλλον με όλο και πιο συναρπαστικά βήματα.

  • AΠOΨH : Δικτυώνει την ελληνική σκηνή με άλλα φεστιβάλ
  • Του Αντωνη Φωνιαδακη*

Tο Φεστιβάλ Καλαμάτας είναι ένα από τα πιο ζωτικά καλλιτεχνικά γεγονότα της χώρας μας, με έναν προγραμματισμό που περιλαμβάνει σημαντικούς διεθνείς και εγχώριους καλλιτέχνες. Είναι σημαντικό για τον ελληνικό χορό η παρουσία ενός τέτοιου θεσμού όχι μόνο γιατί προτείνει νέα σημεία αναφοράς στους Ελληνες χορογράφους, αλλά και γιατί τους συμπεριλαμβάνει δυναμικά παρουσιάζοντας τις πιο ενθαρρυντικές νέες δημιουργίες τους. Ετσι, δικτυώνει την ελληνική σκηνή με ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Ενα από τα ατού του Φεστιβάλ, κατά τη γνώμη μου, είναι η γεωγραφική του τοποθεσία. Προτείνει δυναμικά την αποκέντρωση και αποδεικνύει πως τα μεγάλα αστικά κέντρα δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να πετύχει ένας θεσμός. Η καλλιτεχνική «εκδρομή» προς Καλαμάτα, λοιπόν, δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει ως κάθαρση από την υπερφόρτιση της πρωτεύουσας.

Μελλοντικά θα επιθυμούσα το Φεστιβάλ να μπορέσει να προσφέρει οικονομική υποστήριξη και φιλοξενία χώρου για να δημιουργηθούν χορογραφίες κατόπιν παραγγελίας σε διεθνές επίπεδο. Επίσης, την δημιουργία ενός κέντρου που θα λειτουργεί ετησίως με πρόγραμμα έρευνας και σεμιναρίων. Η δυνατότητα συνεργασίας με άλλους κρατικούς φορείς θα βοηθούσε στο να δημιουργηθούν νέες πλατφόρμες προώθησης των έργων που παρουσιάζονται ειδικά για το Φεστιβάλ. Εξίσου σημαντική είναι η δημιουργία ενός νέου κλειστού θεάτρου, το οποίο θα μπορούσε να φιλοξενήσει θεάματα με απαιτητικό τεχνικό εξοπλισμό και πιο ογκώδη σκηνογραφία. Λαμβάνοντας υπόψη τον θερινό φεστιβαλικό συνωστισμό, αλλά και την απουσία σημαντικών οργανώσεων τον χειμώνα, πέραν της πλατφόρμας χορού, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ αν υπάρχει δυνατότητα προώθησης μιας special winter edition του Φεστιβάλ, όπου η ελληνική νέα δημιουργία θα είναι στο πρώτο πλάνο.

*Ο Αντώνης Φωνιαδάκης ζει και χορογραφεί στην Λυών. Στο φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας θα παρουσιάσει την τελευταία του δουλειά («Ιεροτελεστία της Ανοιξης»).

  • AΠOΨH : Η σημαντικότερη έλλειψη είναι οι συμπαραγωγές
  • Της Μαριελλας Νεστορα*

Tο Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην επαφή του ελληνικού κοινού με τον σύγχρονο χορό. Το Φεστιβάλ έγινε σταδιακά τόπος συνάντησης για τους Ελληνες χορευτές και χορογράφους, που εξελίσσονταν μέσα από την επαφή τους με δημιουργούς από το εξωτερικό αλλά και μέσα από τον θεσμό του σεμιναρίου με σημαντικούς δασκάλους. Το πρόγραμμά του πλέον συμπεριλαμβάνει και επιλογές με μεγαλύτερο ρίσκο, πιο νέες και πειραματικές ομάδες, δημιουργώντας ένα πιο ενδιαφέρον και ευρύ τοπίο.

Τώρα που έχει αναπτυχθεί το ενδιαφέρον προς τον σύγχρονο χορό, από τη στιγμή που παρουσιάζεται συστηματικά και μέσα από άλλα φεστιβάλ, ποιο θα μπορούσε να είναι το επόμενο βήμα; Πιστεύω ότι θα ήταν πολύ γόνιμο να υπάρχει καλή συνεργασία ανάμεσα στα φεστιβάλ. Θα ευχόμουν δύο πράγματα προς αυτήν την κατεύθυνση: Πρώτον, να μη συμπίπτουν οι ημερομηνίες των παραστάσεων έτσι ώστε κάποιος να μπορεί να τα παρακολουθήσει όλα, χωρίς να εξαναγκάζεται σε επιλογές. Δεύτερον, να αναπτυχθεί η συνομιλία ανάμεσα στα φεστιβάλ και τις θεματικές που παρουσιάζουν μέσα στην ίδια χρονιά.

Μιλώντας για την εξέλιξη του σύγχρονου ελληνικού χορού, η σημαντικότερη έλλειψη αυτή τη στιγμή είναι οι συμπαραγωγές. Κάτι που στο εξωτερικό είναι ο συνήθης τρόπος συνεργασίας δημιουργού και φεστιβάλ (ενίοτε και παραπάνω από ένα φεστιβάλ συμπράττουν για μια παραγωγή) σπάνια συμβαίνει για τους Ελληνες δημιουργούς, από τα ελληνικά φεστιβάλ. Αν είναι να επενδύσουμε στην εξέλιξη του ελληνικού χορού και όχι μόνο στην εξέλιξη του ελληνικού κοινού, χρειάζεται άμεσα να γίνουν οι συμπαραγωγές θεσμός.

* Η Μαριέλλα Νέστορα είναι χορογράφος και ιδρύτρια της ομάδας σύγχρονου χορού «Yelp». Πριν από λίγες μέρες, παρουσίασε την τελευταία της παραγωγή με τίτλο «Das (ist) ein – Σαν ένα κομμάτι ζάχαρη μέσα στο νερό» στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.