Category Archives: Φρεναπάτη

Δράκος εναντίον… Φρεναπάτης

Οι δύο παραστάσεις «αναμετρώνται» στην πρώτη κρατική μας σκηνή, ενώ άλλες 27 παραγωγές ξεκινούν μέσα στην εβδομάδα

Κλασικό ρεπερτόριο, σύγχρονο, ελληνικό, κωμωδίες, δράματα, μονολόγους, πανελλήνιες πρεμιέρες, όλα τα έχει ο θεατρικός μπαξές της εβδομάδας. Η «Φρεναπάτη», το κλασικό αριστούργημα του Πιερ Κορνέιγ, ανεβαίνει για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο σε μετάφραση και διασκευή που βασίζεται στην αναθεωρημένη από τον συγγραφέα εκδοχή του 1660 του Δημήτρη Μαυρίκιου, ο οποίος υπογράφει και τη σκηνοθεσία (Κεντρική Σκηνή 20/10). Το καινούργιο έργο του Ρόλαντ Σίμελπφενιχ «Ο χρυσός δράκος» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου (Νέα Σκηνή – Νίκος Κούρκουλος 22/10).

Η Φρεναπάτη ανεβαίνει για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο.

Η Φρεναπάτη ανεβαίνει για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο.

Δύο κωμωδίες, μία ελληνική και μία ξένη, σκηνοθετεί ο Πέτρος Φιλιππίδης σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο στο θέατρο «Ηβη». Το «Φωνάζει ο κλέφτης» του Δημήτρη Ψαθά, κωμωδία καυστική, επίκαιρη και αγαπημένη (20/10), και το «Ψέμα στο ψέμα» του Αντονι Νίλσον, με δύο αστυνομικούς που έχουν ένα τελευταίο καθήκον προτού επιστρέψουν στα σπίτια τους για τις διακοπές των Χριστουγέννων, που κάνει απόψε πρεμιέρα.

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος ανεβάζει Ντάριο Φο και το έργο του «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού»

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος ανεβάζει Ντάριο Φο και το έργο του «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού»
  • Τετραλογία

Κάνουν πρεμιέρα απόψε, επίσης, η σατιρική τετραλογία «Black Humor» του Λάκη Μιχαηλίδη, αφιερωμένη στη μνήμη του συγγραφέα στο «Studio Κυψέλη». Το «Σουρελαϊκέν», μια κωμωδία γεμάτη λαϊκό τραγούδι, μπάτσους και τηλεοράσεις, στο θέατρο «Ακης Δαβής».

Στον κόσμο της τηλεόρασης, του χάπι έντ και των ονείρων, οτιδήποτε δεν φαίνεται τέλειο απορρίπτεται. Στην πραγματική ζωή, οι ατελείς μας σχέσεις παλεύουν να επιβιώσουν. Αγάπη και όνειρα. Ποιος θα κερδίσει; Η απάντηση στο «Rejected» του Γιάννη Σαρακατσάνη στο «Αγγέλων Βήμα». Η σχέση του ανθρώπου με τον χρόνο και τον θάνατο τίθεται στο «Οι βαλίτσες στο χέρι» στο θέατρο «Αργώ». «No Love Ταξιδιώτες μέσα στη νύχτα» είναι το δεύτερο μέρος της παράστασης του Γιώργου Σίμωνα στο «Ονειροδρόμιο».

Αν και γράφτηκε το 1970 για να ασκήσει κριτική στην κατάχρηση εξουσίας του συστήματος δικαιοσύνης της Ιταλίας και της κυβερνητικής διαφθοράς, ύστερα από σαράντα χρόνια ο θεατής θα βρει πολλές ομοιότητες με την Ελλάδα του σήμερα στον «Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού» του Ντάριο Φο, που ανεβάζει ο Σπύρος Παπαδόπουλος στο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης» (20/10).

«Η γυνή να φοβήται τον άνδρα», λέει ο Γιάννης Μπέζος στο «Κιβωτός» (22/10).

Μια παράσταση βασισμένη σε πραγματική ιστορία, μια ιστορία για την ανθρώπινη δύναμη, την αισιοδοξία, τη θέληση για ζωή είναι το «Μαύρα γράμματα σε άσπρο φόντο» του Ρουμπέν Γαλγιέγο στο «Ιδρυμα Κακογιάννη» (19/10).

Η «Κακομοίρα της Νάπολι», ένας μονόλογος για το τι παθαίνει μια εγκαταλειμμένη σύζυγος παρουσιάζεται στο «Επί Κολωνώ» (24/10). «Πώς να έχετε έναν άντρα του χεριού σας» υπόσχεται να μας αποκαλύψει ο Ιάκωβος Μυλωνάς στο μπαρ θίατερ «Swing» (20/10).

Μέσα από ειδικές συνθήκες, μια νεαρή ζωγράφος βρίσκεται σε ένα διαμέρισμα ενός μεσήλικα άντρα στα Εξάρχεια, στα «Δακρυγόνα» του Αλέξη Σταμάτη, στη Β’ Σκηνή Οδού Κεφαλληνίας (22/10). Δύο μονόπρακτα του Ντέιβιντ Μάμετ, υπό τον γενικό τίτλο «Reunion» ανεβαίνουν στο «Τόπος Αλλού» (22/10). Εξι ηθοποιοί αντιμετωπίζουν καθημερινά, το ίδιο ανέλπιδο σενάριο στο «Από την αρχή…» στο Ιδρυμα Μ. Κακογιάννης (22/10). Το «Ωχ! Τα νεφρά μου» του Μπάμπη Τσικληρόπουλου παρουσιάζεται στη Θεατρική Σκηνή (21/10). Ενα «Βαλς» χορεύει η ομάδα «X-iT», υπό την καθοδήγηση του Φώτη Νικολάου (19/10).

Μας έρχονται ξανά λόγω επιτυχίας: «Μαράν Αθά», «Το κτήνος στο φεγγάρι», «Rent», «Μην κρίνεις έναν άνθρωπο από την ουρά του», «Λοκαντιέρα», «Αιώνες μακριά από την Αλάσκα», «Τι είδε ο μπάτλερ», «Caveman», «Ψηλά απ’ τη γέφυρα», «Η φαλακρή τραγουδίστρια».

  • «Σεμινάριο» απο τον Πιατά

«Σεμινάριο βλακείας» παραδίδει ο Δημήτρης Πιατάς απόψε στην Ελληνοαμερικανική Ενωση, στον ομώνυμο θεατρικό μονόλογο του Σάκη Σερέφα για την αξία της βλακείας ως αντίδοτο στη σκληρή λογική της εποχής μας.

Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 18/10/2010

«Φρεναπάτη» θεάτρου

  • Πρεμιέρα: 20.10.2010

Ενα αριστουργηματικό παιχνίδι «θεάτρου μέσα στο θέατρο». Από τα γοητευτικότερα στην ιστορία του: «Φρεναπάτη» του Κορνέιγ και του 1635. Ο κόσμος που φέρνει μπροστά στα μάτια μιας ανήσυχης για τον γιο της μητέρας που αναζητεί τα ίχνη του επαναστατημένου νέου, είναι πραγματικός ή μια κατασκευή του μάγου που παίζει με την αγωνία της τιμωρώντας την για την υπερβολική της αυστηρότητα; Ο Δημήτρης Μαυρίκιος, που υπογράφει και τη μετάφραση και τη διασκευή, μοιάζει ιδανικός σκηνοθέτης για το έργο αυτό που εγκαινιάζει τη φετινή σεζόν της Κεντρικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Στην εκλεκτή διανομή το υπέροχο και στη ζωή ζευγάρι Χρήστος Λούλης- Εμιλυ Κολιανδρή, Εύα Κοταμανίδου, Γιάννης Βογιατζής, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Γιώργος Γάλλος, Ευγενία Αποστόλου, Γιάννης Κότσιφας κ.ά. Τα σκηνικά είναι του Δημήτρη Πολυχρονιάδη, τα κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου, η σκηνοθεσία της κινηματογραφικής εικόνας του Χρήστου Δήμα. Γ. Δ. Κ. Σ.

  • ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010

> Από 20 Οκτωβρίου έως 30 Ιανουαρίου 2011, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, τηλ. 210-5288.170, 210-5288.171, 210-3305.074, 210-7234.567). Εισιτήρια: 21, (απογευματινή Τετάρτης) 15, (φοιτητικό και Πέμπτη) 13 ευρώ.

«Φρεναπάτη» του Πιερ Κορνέιγ στο Εθνικό Θέατρο

ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Ανησυχώντας για τη μακροχρόνια εξαφάνιση του γιου της, που η ίδια είχε προκαλέσει με την αυστηρότητά της, μια συντηρητική  μητέρα καταφεύγει σ’ έναν διάσημο μάγο. Εκείνος ζωντανεύει μπροστά στα μάτια της, αλλά και μπροστά στα μάτια του θεατή, όλη την πορεία του νεαρού, ο οποίος, μετά από μια τυχοδιωκτική ζωή και πολλές περιπέτειες που τον φέρνουν κοντά στο θάνατο, αφιερώνεται τελικά στην τέχνη του θεάτρου.

Ένας ύμνος στο θέατρο και τα στοιχεία που το συνθέτουν. Ο Πιερ Κορνέιγ στήνει ένα μηχανισμό «θεάτρου μέσα στο θέατρο», με μια μοναδική τεχνική, που αναμιγνύει την κωμωδία με το δράμα, το ερωτικό παιχνίδι με την περιπέτεια, την πραγματικότητα με την ψευδαίσθηση, τους ηθοποιούς με τους «θεατές». Ένα ιδιαίτερο έργο του γαλλικού κλασικισμού, η αριστουργηματική «Φρεναπάτη» παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου σε διασκευή και σκηνοθεσία του πάντοτε ευφάνταστου Δημήτρη Μαυρίκιου, που υπογράφει και τη μετάφραση του έργου -έμμετρη και ομοιοκατάληκτη όπως το πρωτότυπο- και, μαζί με ένα σύνολο σημαντικών καλλιτεχνών της παλαιότερης και της νεότερης γενιάς, εγγυάται μια μαγική θεατρική εμπειρία.

Στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου θα εφαρμοστεί εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, με την παράλληλη παρουσίαση παραστάσεών της στο ίδιο χρονικό διάστημα.
Αναλυτικές πληροφορίες για τις ημέρες και ώρες των παραστάσεων θα δίνονται από τα ταμεία και την ιστοσελίδα του Εθνικού Θεάτρου με την έναρξη της προπώλησης.

Πρώτη παράσταση: 20/10/2010

Τελευταία παράσταση: 30/01/2011

  • Μετάφραση – Διασκευή – Σκηνοθεσία Δημήτρης Μαυρίκιος
  • Σκηνικά Δημήτρης Πολυχρονιάδης
  • Κοστούμια Ελένη Μανωλοπούλου
  • Μουσική Στάθης Σκουρόπουλος
  • Φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος
  • Κινησιολογία – Χορογραφίες Αποστολία Παπαδαμάκη
  • Ξιφομαχία – Σκηνική πάλη Θάνος Δερμάτης
  • Μουσική διδασκαλία Μελίνα Παιονίδου
  • Βοηθός σκηνοθέτης Μανώλης Δούνιας
  • Βοηθός ενδυματολόγου Τίνα Τζόκα
  • Βοηθός φωτιστή Σοφία Αλεξιάδου
  • Βοηθός κινησιολόγου Jana Vierheilig
  • Κινηματογραφική εικόνα
  • Σκηνοθεσία Χρήστος Δήμας
  • Βοηθός σκηνοθέτη Στέλλα Χαριτοπούλου
  • Διευθυντής φωτογραφίας Αλέκος Γιάνναρος
  • Βοηθός διευθυντή φωτογραφίας Ιβάν Βουτίδης
  • Ηλεκτρολόγος Γιώργος Σατολιάς
  • Μοντάζ Γιάννης Μάρης
    Διανομή:
  • Γεροντία Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη
  • Δεσμοφύλακας Σπύρος Ανδρεόπουλος
  • Λίζα Ευγενία Αποστόλου
  • Μάγος Γιάννης Βογιατζής
  • Ματαμόρος Γιώργος Γάλλος
  • Βαλές Μανώλης Δούνιας
  • Ροζίνα / Νεαρή μητέρα Λουίζα Ζούζια
  • Ισαβέλλα Έμιλυ Κολιανδρή
  • Πριδαμάντα Εύα Κοταμανίδου
  • Άδραστος Γιάννης Κότσιφας
  • Κλίνδωρ Χρήστος Λούλης
  • Φρουροί / Μαθητευόμενοι μάγοι Σπύρος Ανδρεόπουλος, Περικλής Ασημακόπουλος, Λουίζα Ζούζια, Θανάσης Ιωάννου, Γιώργος Ντόκος, Στέφανος Παπατρέχας, Μιχάλης Σαράντης, Παύλος Σταυρόπουλος, Άγγελος Τριανταφύλλου
  • Παιδί Αλέξανδρος Βουτυράς, Γιάννης Μπαριάμης


Κατάχρηση εξουσίας

Σαράντα δύο χρόνια την είχε στο συρτάρι του τη «Φρεναπάτη» του Πιέρ Κορνέιγ ο Δημήτρης Μαυρίκιος. Διάβασε το έργο, το αγάπησε, ολοκλήρωσε την έμμετρη μετάφρασή του. Εφτασε η στιγμή να το ανεβάσει και στο θέατρο. Το ιδιαίτερο κείμενο του γαλλικού κλασικισμού κάνει πρεμιέρα στις 20 του μηνός στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου με βασικούς ερμηνευτές τους Χρήστο Λούλη, Εύα Κοταμανίδου, Εμιλυ Κολιανδρή, Γιάννη Βογιατζή, Γιώργο Γάλλο, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη κ.ά.

«Το αγάπησα σε πολύ τρυφερή ηλικία αυτό το έργο. Σ’ ένα φλεγόμενο Παρίσι, τον Μάη του ’68! Στο μάθημα θεατρολογίας του Ντορτ πρωτάκουσα για τη «Φρεναπάτη», η οποία ταίριαξε απόλυτα με την αγαπημένη μου τότε κραυγή του Αντρέ Ζιντ «Οικογένειες, σας μισώ»! Ηταν για μένα ένα είδος μυστικού συνθήματος. Ισως επειδή είχα μια σχέση λατρείας με τους γονείς μου και συνειδητοποιούσα τι θα έχανα αν μου είχαν αρνηθεί να ασχοληθώ μ’ αυτό που αγαπούσα -όπως συμβαίνει με τον πρωταγωνιστή του έργου Κλίνδορα», λέει ο σκηνοθέτης.

Τι τόσο γοητευτικό, όμως, έχει αυτό το κείμενο; «Κατ’ αρχάς το γεγονός ότι ένας ευαίσθητος μάγος υπερασπίζεται την τέχνη του θεάτρου απέναντι σ’ έναν… σκληρόκαρδο γονιό. Το παραμύθι, ο έρωτας -άλλοτε απολλώνιος κι άλλοτε διονυσιακός- η δίψα για ελευθερία, ο αντικομφορμισμός, η εξέγερση ενάντια στη γονική εξουσία, όλα αυτά με θέλγουν στη «Φρεναπάτη»».

Η αλήθεια, πάντως, είναι πως ο Κορνέιγ διαπραγματεύεται με μαεστρία διάφορα ζητήματα (το ερωτικό παιχνίδι, την περιπέτεια, τα όρια της πραγματικότητας με την ψευδαίσθηση). Κυρίως, όμως, στέκεται στις σχέσεις γονιών – παιδιών: Στο επίκεντρο μια συγκεντρωτική, συντηρητική και αυταρχική μητέρα που με τη στάση της εξώθησε το γιο της στη φυγή. Συγχρόνως, επειδή ανησυχεί, καταφεύγει σ’ έναν διάσημο μάγο για να τον βρει. Εκείνος της διηγείται την τυχοδιωκτική του ζωή, τις περιπέτειες που τον φέρνουν κοντά στο θάνατο αλλά και το γεγονός ότι πλέον είναι αφιερωμένος στο θέατρο.

  • Ολέθριος ρόλος

«Ο Κορνέιγ παρουσιάζει ένα γονιό που στενοχωριέται τόσο με την είδηση ότι το παιδί του πέθανε, όσο και με το ότι έγινε ηθοποιός!», λέει ο Δημήτρης Μαυρίκιος. «Βέβαια, το 1635 είχες να πείσεις πολύ κόσμο ότι το θέατρο δεν είναι πράμα του σατανά. Από αυτή τη μεσαιωνική «θεατροφοβία» όλο και κάποιο κατάλοιπο φωλιάζει μέσα μας. Αρκεί να σκεφτούμε την αρνητική σημασία που συχνά έχουν οι λέξεις «θεατρίνος», «σκηνοθεσία», «υποκριτικός», ιδιαίτερα από στόματα πολιτικών… Η παράσταση καταγγέλλει κάθε είδους κατάχρηση εξουσίας και τον ολέθριο ρόλο πολλών σημερινών γονιών που αποφασίζουν για το επάγγελμα, τον τρόπο ζωής ή τους έρωτες του παιδιού τους, ερήμην των δικών του επιθυμιών, κλίσεων, ικανοτήτων».

Αυτό άραγε είναι και ένα στοιχείο που κάνει διαχρονικό ένα παλιό έργο; «Ενα παλιό κείμενο μπορεί να γίνει σημερινό, αν είναι σημερινοί οι κώδικες της παράστασης (γλωσσικός, δραματουργικός, υποκριτικός, αισθητικός κ.λπ.). Ενα έργο μοιάζει σύγχρονο αν ηθοποιοί και συντελεστές δεν διακατεχόμαστε από μια επιστημονικοφανή σεμνοτυφία συντηρητών έργων τέχνης ή, χειρότερα, από έναν επιδεικνυόμενο επαγγελματισμό εμπόρων αρχαιοτήτων. Δυστυχώς υπάρχουν, εν έτει 2010, κάποιοι που υποστηρίζουν ότι οι παραστάσεις οφείλουν να προσφέρουν αναπαλαιωμένα θεατρικά έργα. Χρέος κάθε δημιουργού είναι να σεβαστεί το πνεύμα κι όχι το γράμμα ή τους τύπους κάθε εποχής, αλλά και να μην καταντήσει συντηρητής -ή και αντικέρ- θεάτρου».

Δεν ήταν λίγες οι δυσκολίες της έμμετρης μετάφρασης -που επίσης επιμελήθηκε ο ίδιος. «Συνήθως τα νοήματα κι οι λέξεις ενός γαλλικού 12σύλλαβου στίχου μετά βίας χωράνε σ’ έναν ελληνικό 15σύλλαβο. Θα το πω πιο απλοϊκά: Για κάθε 60 λεπτά που αφιερώνει ένας Γάλλος ή ένας Αγγλος σε μια παράσταση Ρακίνα ή Σέξπιρ, ο Ελληνας πρέπει να αφιερώσει τουλάχιστον 75 ή 90 λεπτά αντίστοιχα! Κι αυτό γιατί στη θέση πολλών μονοσύλλαβων του πρωτοτύπου στοιβάζονται πολυσύλλαβες λέξεις, καθιστώντας το ελληνικό κείμενο μιας παράστασης κατά μισή ή και μία ώρα μεγαλύτερο. Επειδή η πυκνότητα είναι αρετή στο θέατρο και ο χρόνος του θεατή σεβαστός, προβληματίζομαι με το «άπλωμα» που θα προκύψει. Ο σκηνοθέτης δεν είναι ζωγράφος ή πεζογράφος που αφήνει τον αποδέκτη του έργου του να αποφασίσει για το χρόνο που θα αφιερώσει σ’ αυτό. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι μεγάλης διάρκειας παραστάσεις ή ταινίες μού δίνουν την εντύπωση «αρμένικης βίζιτας» ή υποχρεωτικού εκκλησιασμού».

* Τα σκηνικά επιμελήθηκε ο Δημήτρης Πολυχρονιάδης, τα κοστούμια η Ελένη Μανωλοπούλου, τη μουσική ο Στάθης Σκουρόπουλος, τους φωτισμούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος, τα βίντεο ο Χρήστος Δήμας. *

Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010

«Φρεναπάτη» από το Εθνικό Θέατρο: «Ο έρωτας και η τέχνη δεν φυλακίζονται»

Με ένα  τίναγµα του ραβδιού του,  ο µάγος  (Γιάννης  Βογιατζής)  «ζωντανεύει» όλη την  πορεία του  Κλίνδωρα (Χρήστος Λούλης) και  τις ερωτικές τους  περιπέτειες  πλάι στην  Ισαβέλλα  (Εµιλυ Κολιανδρή)

«Το παν είναι να µην ταυτίζουµε το κάθε ψέµα µε την αλήθεια» λέει στα «ΝΕΑ» ο σκηνοθέτης Δηµήτρης Μαυρίκιος, που ανεβάζει το έργο του Πιέρ Κορνέιγ στη φετινή πρεµιέρα στο Κτίριο Τσίλλερ

Με µάγους και θνητούς µπλεγµένους σε ψευδαισθήσεις και περίεργα παιχνίδια µεταξύ πραγµατικότητας και φαντασίας ανοίγει φέτος η αυλαία της Κεντρικής Σκηνής του Κτιρίου Τσίλλερ. Η κλασική κωµωδία «Φρεναπάτη» (1635) του Πιερ Κορνέιγ ανεβαίνει για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία του Δηµήτρη Μαυρίκιου. Ο ίδιος διασκεύασε και µετέφρασε το έργο, όπως λέει στα «ΝΕΑ», «ώστε να έχουν θέση και στοιχεία του σήµερα, που τονίζουν το γλυκό όνειρο κι άλλοτε τον εφιάλτη των ηρώων µας, ίσως και των θεατών µας…».

Τι έχει να µας διδάξει σήµερα ένα έργο του γαλλικού κλασικισµού;

«Οτι από τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ψυχής δύο είναι εκείνες που δεν φυλακίζονται, δεν φιµώνονται: ο έρωτας και η καλλιτεχνική δηµιουργία. Κι ότι καµιά εξουσία δεν νοµιµοποιείται να τις καταπνίγει», απαντά.

Η υπόθεση του έργου ξεκινά µε την Πριµαδαµάντα (Εύα Κοταµανίδου) η οποία, αναζητώντας τα ίχνη του γιου της που έδιωξε από κοντά της για να τον τιµωρήσει για την ανυπακοή του, επισκέπτεται τον µάγο Αλκανδρο (Γιάννης Βογιατζής). Ο Πιερ Κορνέιγ δηµιουργεί ένα «θέατρο µέσα στο θέατρο» όταν ο µάγος µε ένα χτύπηµα του ραβδιού «ζωντανεύει» τις κωµικές περιπέτειες του γυναικά Κλίνδωρα (Χρήστος Λούλης) που προσπαθεί να κερδίσει την καρδιά της πλούσιας κληρονόµου και της υπηρέτριάς της. Επειτα από περιπέτειες που θα τον φέρουν κοντά στον θάνατο, θα αφιερωθεί τελικά στην τέχνη του θεάτρου. «Το “θέατρο µέσα στο θέατρο” πάντα µε γοητεύει και γι’ αυτό και το αναζητώ, παρά τους προκλητικούς γρίφους που θέτει» σχολιάζει ο Δηµήτρης Μαυρίκιος.

Συνεργάζεστε για την παράσταση µε παλαιότερους και νεώτερους ηθοποιούς…

Από επιλογές µου αρκετών δεκαετιών προκύπτει ότι µάλλον έχω την τάση να επενδύω γενναιόδωρα στους νέους ηθοποιούς. Ενίοτε αναθέτοντας και σηµαντικούς ρόλους σε τελειόφοιτους ηθοποιούς που δεν έχουν ανέβει ακόµα στο σανίδι. Και είχαµε λαµπρά αποτελέσµατα. Για να είµαι όµως απολύτως ειλικρινής, εµπνέοµαι από τους νέους ηθοποιούς όλων των γενεών και όλων των ηλικιών. Πραγµατικά πιστεύω ότι το ταλέντο είναι το µόνο στοιχείο που δεν γερνάει. Οταν υπάρχει, καταρρίπτονται και τα σύνορα µεταξύ γενεών.

Είναι θετικό να πειραµατίζονται οι σκηνοθέτες;

Ο σκηνοθέτης δεν είναι συντηρητής θεατρικών έργων, όπως τον θέλουν κάποιοι. Αντλεί εναύσµατα από τα έργα τα οποία δεν κινδυνεύουν από καµιά σκηνοθεσία και από καµιά ερµηνεία. Το έργο παραµένει στο ράφι της κάθε βιβλιοθήκης αλώβητο, όπως παραδόθηκε από τον συγγραφέα του, αλλά και πάντα ελεύθερο. Καµιά σκηνοθεσία δεν είναι ικανή να του επιφέρει την παραµικρή ζηµιά. Καµιά σκηνοθεσία δεν γκρεµίζει νεοκλασικά για να χτίσει πολυκατοικίες.

ΙΝFΟ

«Φρεναπάτη» του Πιερ Κορνέιγ, σε σκηνοθεσία του Δηµήτρη Μαυρίκιου, στην Κεντρική Σκηνή – Εθνικό Θέατρο (Κτίριο Τσίλλερ, Αγ. Κωνσταντίνου 22-24, τηλ. 210-5288.100) από 20 Οκτωβρίου.
Εισιτήρια: από 26 έως 13 (φοιτητικό) ευρώ (Πέµπτη: 13 ευρώ, Τετάρτη απογευµατινή: 15 ευρώ)

«Μας χρειάζονται και οι ψευδαισθήσεις»

«Ο σύγχρονος Ελληνας έχει ανάγκη την ψευδαίσθηση για να ξεφύγει από την πραγµατικότητα;». «Κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη τις ψευδαισθήσεις», απαντάει ο Δηµήτρης Μαυρίκιος.

«Αλίµονο όµως αν τις εκλαµβάνουµε ως απόλυτες αλήθειες. Το παν είναι να ζούµε το κάθε ψέµα για όση αλήθεια περιέχει κι όχι ταυτίζοντάς το µε την αλήθεια. Είναι άκρως επικίνδυνο αλλά και αναγκαίο να περιπλανιέσαι στα σύνορα µεταξύ πραγµατικότητας και φαντασίας. Ο καλλιτέχνης οφείλει να είναι µόνιµος κάτοικος της… µεθοριακής ζώνης».

Σε ποιον τοµέα εντοπίζετε τη µεγαλύτερη κρίση στην ελληνική κοινωνία;

Στη σχέση µας µε τη βαθύτερη, την πιο ουσιαστική έννοια του πολιτισµού. Κι αυτό οφείλεται στο ότι τα ψέµατα της µεταπολιτευτικής γενιάς ήταν στην πλειονότητά τους άτεχνα, κακόγουστα και χωρίς φαντασία. Δεν άφησαν πίσω τους ούτε τη χρυσόσκονη ενός παραµυθιού. Η «αριστερή διανόηση» των δεκαετιών του ‘70 και του ‘80, που είχε τον έλεγχο ουσιαστικά σε όλους τους τοµείς του πολιτισµού, έχει ένα µεγάλο µερίδιο ευθύνης στην υπόθεση της σηµερινής ήττας των αξιών. [Της Δάφνης Κοντοδήµα, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2010]