Category Archives: Φούντας Γιώργος

Μοιάζει με μπλακ χιούμορ

Την περασμένη Κυριακή, 28/11, πέθανε ο ηθοποιός Γιώργος Φούντας, εμβληματική μορφή του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, πρωταγωνιστής μεγάλων επιτυχιών διεθνούς προβολής.

Επόμενο ήταν, δύο μέρες μετά, η κρατική τηλεόραση τουλάχιστον (ΝΕΤ 30/11), να τιμήσει τον εκλιπόντα. Συνέπεσε, την ίδια μέρα, και η απεργία των δημοσιογράφων, με «αναβροχιά» από ειδήσεις και ενημερωτικές εκπομπές. Από κάπου λοιπόν οι υπεύθυνοι ξετρύπωσαν (το εννοώ!) μια ξεχασμένη ταινία… νησιωτικού περιεχομένου, όπου πρωταγωνιστούσε (νεότατος) ο Φούντας και συμπρωταγωνιστούσε (παιδούλα!) η Βουγιουκλάκη. Και καλά ώς εδώ. Αλλά χάθηκε να δουν και λίγο από ταινία, προτού την προβάλουν; Ολες οι φωνές -όσες αναγνώρισα- ήταν οι αυθεντικές, και η φωνή του Φούντα -του τιμώμενου, υποτίθεται- (αυτή η γνώριμη, βαθιά ένρινη φωνή) ήταν… ντουμπλαρισμένη. Φούντα έβλεπες, αλλά Φούντα δεν άκουγες.

Φτάνει στο μπλακ χιούμορ η ιστορία. Είναι σαν σε νεκρώσιμη ακολουθία, η φωτογραφία πάνω στο φέρετρο να μην εικονίζει τον νεκρό, αλλά κάποιον… άσχετο. Σε ανάλογη περίπτωση, όταν (πάλι σε κρατικό κανάλι· δεν υπήρχαν ακόμα τα ιδιωτικά) προβλήθηκε η παλιά ταινία «Μαρίνος Κοντάρας», με τη φωνή του πρωταγωνιστή Μάνου Κατράκη (την ωραιότερη φωνή πρόζας που γεννήθηκε σ’ αυτόν τον τόπο) …ντουμπλαρισμένη, ο Κατράκης, που ζούσε ακόμα, δημοσίευσε επιστολή, όπου με ευγένεια αλλά και χάρη, αφού έδειχνε κατανόηση στις τεχνικές δυσχέρειες, υπενθύμιζε ότι… πάντως ήταν ακόμα ζωντανός!

Πριν από λίγα χρόνια, στην κηδεία φίλου, μεταξύ των παρισταμένων -οι περισσότεροι γνωριζόμασταν- ήταν ένα ζευγάρι μεσηλίκων παντελώς άγνωστο. Ρώτησα, αριστερά δεξιά, φίλους και γνωστούς· όλοι είχαν την ίδια απορία: «Ποιοι να ‘ναι αυτοί!». Το (άγνωστο) ζευγάρι ωστόσο ακολούθησε το ξόδι με δέουσα ευλάβεια και θλίψη. Οταν όμως αποκαλύφθηκε η ταυτότητα του νεκρού από έναν σύντομο αποχαιρετισμό (πολιτική ήταν η κηδεία), ο (άγνωστος) άντρας έστρεψε στη γυναίκα του και, με μόλις συγκρατημένη οργή, της ψιθύρισε: «Σου το ‘λεγα πως έχουμε έρθει σε λάθος κηδεία!».

  • ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΝΤΑΙΟΣ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010
Advertisements

Ο ντόµπρος αντιστάρ

  • Του Κώστα Γεωργουσόπουλου
  • ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010

Με τον Γιώργο Φούντα ήµασταν κοντοπατριώτες. Εκείνος πάντως για συντοπίτη του µε λογάριαζε. Γεννήθηκε στο Μακρολιθάρι της Παρνασσίδος. Ετσι κάθε φορά που βλεπόµασταν (παλιότερα περισσότερο) µιλάγαµε ρουµελιώτικα και συναγωνιζόµασταν ποιος θα πει τους περισσότερους ιδιωµατισµούς. Αν αναφέροµαι σ’ αυτά είναι γιατί ο Φούντας δεν πρόδωσε ποτέ τις ρίζες του, την καταγωγή του, και είχε πάντα τον αέρα των βουνών της ιδιαίτερης πατρίδας του, την τιµιότητα του ρουµελιώτη χωρικού, την ντοµπροσύνη και την ανυπόκριτη παρρησία. Ο µεγαλύτερος «σταρ» του ελληνικού σινεµά δεν απασχόλησε ποτέ το «καλλιτεχνικό» κουτσοµπολιό, δεν σύχναζε στα στέκια ούτε της διανόησης (όρθιας και καθιστής) ούτε στους τεκέδες, τα σκυλάδικα και τα σαλόνια. Τα γερά σαν τανάλιες χέρια του είχες την εντύπωση πως λίγο πριν είχαν αφήσει το αλέτρι, την τσάπα και το δρεπάνι. Κι όµως ήταν ένας τρυφερός άντρας που συχνά τον έβλέπες να δακρύζει στη γωνιά του µπροστά στη φτώχεια, την αδικία και την ορφάνια.

Δεν θυµάµαι ποτέ να µεµψιµοιρεί όταν τα χρόνια βάθυναν τις ρυτίδες και τα πόδια λύγιζαν από το γεµάτο µύες και πείρα σώµα του.

Η υποκριτική του λιτή, στιβαρή, χωρίς µπιχλιµπίδια, µε τεχνική αφοπλιστική και διόλου επιτηδευµένη συνδέθηκε µε τις πρώτες απόπειρες να εισαχθεί στην Ελλάδα ο ιταλικός νεορεαλισµός. Στη «Νεκρή πολιτεία» του Φρίξου Ηλιάδη και αργότερα στις ταινίες του Κακογιάννη, του Γεωργιάδη ενσάρκωσε ρόλους µε ελληνικό ήθος χωρίς ίχνος γραφικότητας και ηθογραφισµού. Ακόµη και στα έργα µε φουστανέλα δώρισε τη ρουµελιώτικη δωρική του ειλικρίνεια και δεν υπέκυψε ποτέ στο µελό.

Θα µου λείψει η ντόµπρα φιγούρα του, ο στρογγυλός του λόγος και το ειρωνικό του σφύριγµα, όταν άκουγε τα χουνέρια της θεατρικής πιάτσας που δεν έγινε ποτέ θιασώτης της αλλά και δεν επέτρεψε ποτέ το ήθος του στην καµαρινίλα να τον ξοµπλιάσει. Εύχοµαι στην απόλυτη αγαπηµένη του Χρυσούλα Ζώκα, την υπέροχη χορεύτρια, να βρει την εξ ύψους παρηγορία.