Category Archives: Φλωρεντινή τραγωδία

Παλαιστές στον έρωτα

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ
* Τη «Φλωρεντινή τραγωδία» του Τσεμλίνσκι ανέβασε η Εθνική Λυρική Σκηνή σε μια παράσταση ισάξια του περσινού «Τζάνι Σκίκι», μαζί με τον οποίο παρουσιάζεται. Υστερα από τη θαυμάσια περσινή «Μποέμ», με αναβίωση της οποίας ξεκίνησε η νέα καλλιτεχνική περίοδος, η ΕΛΣ συνεχίζει, προσφέροντας μια πρώτη γεύση από τον γεμάτο ενδιαφέροντα ανοίγματα φετινό προγραμματισμό της. Σειρά έχει μία ακόμη επανάληψη, που, όμως, συνδυάζεται ευφάνταστα με την πρώτη ελληνική παραγωγή/παρουσίαση ενός τελείως διαφορετικού, ιδιαίτερου έργου. Αποχαιρετώντας τον Πουτσίνι και ταυτόχρονα τιμώντας τη φετινή επέτειο των 150 χρόνων από τη γέννησή του, η ΕΛΣ επαναλαμβάνει τον εξαίρετο περσινό «Τζάνι Σκίκι», προτάσσοντας αυτού τη «Φλωρεντινή τραγωδία» του Τσεμλίνσκι. Σύγχρονα, γραμμένα στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα δύο έργα είναι απολύτως αντιπροσωπευτικά των τάσεων της εποχής, όπως εκφράζονται στη Γερμανία και την Ιταλία, δηλαδή σε δύο χώρες με κυρίαρχες, αλλά διαφορετικές οπερατικές παραδόσεις. Αμφότερα τα έργα διευθύνει ο Ηλίας Βουδούρης. Παρακολουθήσαμε την πρεμιέρα με αμέριστο ενδιαφέρον, αποκομίζοντας πολύ καλές εντυπώσεις.

Ο τενόρος Μπράιαν Ιμελ (εραστής) και η μεσόφωνος Φρεντερίκα Μπρίλενμπουργκ (μήλον της Εριδος μεταξύ δύο ανδρών), δύο από τους τρεις Αμερικανούς πρωταγωνιστές της «Φλωρεντινής τραγωδίας», που έδεσαν αβίαστα επί σκηνής

Καθώς ο «Τζάνι Σκίκι» ήταν μέρος τριμερούς παραγωγής με ενιαία σκηνική σύλληψη, η ΕΛΣ ξανακάλεσε τους ίδιους σκηνικούς δημιουργούς. Διατηρώντας και ταυτόχρονα μετεξελίσσοντας τη λογική του μικρού σπιτιού μέσα στη σκηνή, ο σκηνοθέτης Τζον Φούλτζεϊμς και ο σκηνογράφος Ρίτσαρντ Χάνσον πρότειναν μια πειστική, σύγχρονη μεταγραφή της όπερας του Τσεμλίνκσι, που βασίζεται στο ομώνυμο, ερωτικό δράμα του Οσκαρ Ουάιλντ. Επάνω στο ίδιο κεκλιμένο δάπεδο, που εδώ λειτούργησε ως ρινγκ για αγώνα ζωής-θανάτου, ένας πανύψηλος τοίχος γεμάτος μισάνοιχτα συρτάρια και μια βρώμικη, θολή τζαμαρία όρισαν το κλειστοφοβικό σπιτικό/φυλακή, απ’ όπου έχει στερέψει κάθε αγάπη. Βοηθούμενος από τους υποβλητικούς εξπρεσιονιστικούς φωτισμούς του Μπρούνο Πόετ, ο Φούλτζειμς χορογράφησε με αριστοτεχνική οικονομία τη φορτισμένη, θανάσιμη αναμέτρηση μεταξύ εραστή και απατημένου συζύγου, καταλήγοντας στο γνωστό απροσδόκητο όσο και νοσηρό φινάλε.

Οι τρεις Αμερικανοί πρωταγωνιστές διέθεταν υγιείς φωνές, άρτια τεχνική και σκηνική άνεση, γεγονός που τους επέτρεψε να δέσουν αβίαστα σε πειστικό σκηνικό τρίο. Ο τενόρος Μπράιαν Ιμελ (Γκουίντο) ανέδιδε τη φιλάρεσκη, νεανική αυτοπεποίθηση και την προκλητικότητα του αριστοκράτη εραστή, ο μπασοβαρύτονος Φίλιπ Χορστ (Σιμόνε) πρόσφερε ένα ταιριαστά φοβικό/απειλητικό πορτρέτο του άξεστου, διεκδικητικού συζύγου, ενώ, ως διαφιλονικούμενο αντικείμενο πόθου, επικαθοριζόμενο από την επιθυμία των άλλων, η μεσόφωνος Φρεντερίκα Μπρίλενμπουργκ (Μπιάνκα) τραγούδησε συνδυάζοντας τις αναμενόμενες δόσεις αισθησιασμού και πάθους.

Ο Ηλίας Βουδούρης διηύθυνε με ακρίβεια και σαφήνεια, φροντίζοντας -μοιραία όχι πάντα με επιτυχία- να ελέγξει τον τεράστιο ηχητικό όγκο της ηδονικά πλούσιας ορχήστρας του Τσεμλίνσκι, ώστε να μη σκεπάζει τις φωνές των τραγουδιστών.

Αναβιωμένος με κάποιες σκηνικές βελτιώσεις και αρκετές αλλαγές στη διανομή, που, όμως, δεν άλλαξαν σημαντικά τις κατά βάσιν συνολικού χαρακτήρα μουσικές εντυπώσεις, ο πανθομολογούμενα εύστοχος «Τζάνι Σκίκι» του Φούλτζεϊμς έβγαλε ξανά ίδιο γέλιο. Αξονας της παράστασης ήταν και πάλι ο εξαίρετος Σκίκι του βαρύτονου Γιάννη Γιαννίση, αληθινό μάθημα για το πώς ένας καλός, ικανός και ακμαίος τραγουδιστής μπορεί -αρκεί να έχει την παιδεία και το υγιές καλλιτεχνικό ήθος- να λάμψει σε έναν αμιγώς κωμικό ρόλο!

ΥΓ.: Η συντελεσθείσα διεύρυνση της τάφρου των μουσικών επιτρέπει πλέον την παρουσίαση οπερών που απαιτούν μεγάλη ορχήστρα. Η πρόσφατη εμπειρία από παραστάσεις όπως αυτή της «Φλωρεντινής τραγωδίας» δείχνει ότι η επέμβαση χρήζει ρυθμιστικών βελτιώσεων, ούτως ώστε να οριστικοποιηθούν στο επιθυμητό οι νέες ηχητικές ισορροπίες (μείξη/«σκέπασμα» ορχηστρικού ήχου, αβίαστη προβολή μονωδών).

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 25/11/2008