Category Archives: Φιλιππίδου Σοφία

Σοφία Φιλιππίδου: «Η Ελλάδα ίσως καταφέρει να ζήσει απ’ τα ταλέντα της»

  • Της Δάφνης Κοντοδήµα, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010

«Ας βάλουµε τα καλά µας να υποδεχτούµε τα θετικά που θα “γεννηθούν” από τις στενοχώριες, αντί να πολεµάµε µε νύχια και µε δόντια» προτρέπει η ηθοποιός, η οποία φοράει… ποδιά µαγειρικής και κερνά γλυκίσµατα τους θεατές του «Τυφλοσούρτη»
Με πορεία τεσσάρων δεκαετιών στο θέατρο, τον κινηµατογράφο και την τηλεόραση, η Σοφία Φιλιππίδου καθιερώθηκε ως ηθοποιός, παρουσίασεαξιόλογες δουλειές ως σκηνοθέτρια και συγγραφέας, και δίδαξε σε νέους ηθοποιούς όσα έµαθεµέσα απότις δυσκολίες της δουλειάς. «Αποσύρθηκα πολλές φορές. Αλλοτε µε δική µου επιλογή άλλοτε µε απέσυραν. Εχωκάνει και τόσα λάθη…», λέει στα «ΝΕΑ» η Σοφία Φιλιππίδου.

Ωστόσο , φέτος καλείται ναφέρει εις περάς, όπως λέει ηίδια, έναναπό τους πιο δύσκολους ρόλους που έχει ερµηνεύσει ποτέ. Εκείνον της τυφλής φουρνάρισσας- ζαχαροπλάστισσας, που µε τον κωφό σκύλο, τον Τυφλοσούρτη, µπλέκεται σεένα ριφιφί σε τράπεζα, στον «Τυφλοσούρτη» τουΘοδωρήΑθερίδη,στο Μικρό Παλλάς.

«Αναρωτήθηκα: πώς είναι να είσαι τυφλή; Πώςγίνεται τοαπόλυτο σκοτάδι να γίνει φως, αλήθεια, χρώµατα, φαντασία; Και πώς γίνεται αυτό θέατρο;» λέειστα «ΝΕΑ»η Σοφία Φιλιππίδου, που µετά την επιτυχία«Απόψε τρώµε στης Ιοκάστης», πρωταγωνιστεί σε µια αστυνοµική κωµωδία, βγαλµένη από την ελληνική πραγµατικότητα, µε τους Θοδωρή Αθερίδη,Ζέτα Μακρυπούλια, Χρήστο Πλαΐνη, Νίκη Γαβριηλίδου.

«Είναι ένας ρόλος- έκπληξη. Εχουµε δει τυφλούς µάντεις στο αρχαίο θέατρο και κάποιεςτυφλές σε µελόαµερικανικές και ελληνικές ταινίες. Στο σύγχρονο θέατρο δεν θυµάµαι να είδα κάτι ανάλογο και είπα να το δοκιµάσω. Ο τυφλός είναι εκ προοιµίου δραµατικό πρόσωπο, κάποιες φορές και «γελοίο». Εάν δεν είναι επιτυχηµένος, σοφός ή µάντης. Ο µεγάλος σκόπελος ήταν ναξεπεράσωτο «ελεήστε την γκαβή» ή «κοιτάξτε την γκαβή». Αυτό δεν το καταδέχοµαι. Πρέπει ναυπερασπιστώ τηνιδιαιτερότητα ή αναπηρία», εξηγεί.

Υπάρχουν λεφτά τελικά; Κι αν ναι, ποιοι τα έχουν; Πόσα βγάζει ένας τοκογλύφος; Πόσο ασφαλείς είναι οι τράπεζες; Θα ήταν αποτελεσµατικότερη η Αστυνοµία αν έφτιαχνε… φανουρόπιτες; Είναι µερικά από τα ερωτήµατα που θέτει στουςθεατές ο «Τυφλοσούρτης» για να προβληµατίσειτο κοινόσχετικά µε την οικονοµική πραγµατικότητα. «Οι Ελληνες έχουν χαρίσµατα και ελαττώµατα. Φτιάχνουν και καταστρέφουν σαν παιδιά, σαν τρελοί, σαντυφλοί, σαν µάγοι», λέει η Σοφία Φιλιππίδου. «Αν ήξεραν λίγο απ’ τη γερµανική πειθαρχία καιτη γαλλικήφινέτσα καιτη µαγκιά των Αµερικανών που τα…κατάκλεψαν όλα, θα ήτανπιο σπουδαίοι. Αλλά ας µη µοιρολογάµε. Είµαστε µια µικρή χώρα και έχουµε κάνει µέσα στη φτώχεια και την ανηµποριά µας κάποια πράγµατα».

Κρίση σε επίπεδο οικονοµικό, στις διαπροσωπικές σχέσεις… Τι συµβαίνει;

Η ανθρώπινη φύση,κακοί υπολογισµοί, απληστία, βουλιµία, πάθη, λάθη, διαστροφή; Συνέβη και δεν είναι πρώτη φορά. Η ιστορία έχει ζήσει τέτοιες στιγµές. Πολέµους, κατοχές, εµφυλίους, πείνα. Ε και; ∆εν έµαθε κανείς. Το νέο έρχεται πάντα ορµητικό και αµάθητο και θέλει να ζήσει, να ερωτευτεί και να πάθει! Ας µη µας εκπλήσσει. Κάπου µέσα στα στενάχωρα κυοφορείται το καινούργιο και έρχεται απειλητικό, χαρούµενο και φρέσκο. Οι διαπροσωπικές µου σχέσεις; Ναι επηρεάστηκαν. Φυλάγονται, φοβούνται, φοβάµαι. Κάποιοι υποκρίνονται, άλλοι ρίχνουν κατηγόριες και αναθέµατα. Αλλούγίνονται συµµαχίες… λυκοφιλίες. Απ’ όλα έχει ο µπαξές. ∆εν ξέρω αν υποσυνείδητα γίνεται δουλειά, πάντως είµαστε όλοι κάπως. Κάτι γίνεται, κάτι αλλάζει, αλλά ακόµη δεν έχει πάρει µορφή.

Η ελπίδα µας είναι το γέλιο;

Η ελπίδα µας τώραεκεί που φτάσαµε δεν είναι το γέλιο. Είναιο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ποιο γέλιο; Εγώ δεν βλέπω να‘χει κανείς το κουράγιο ή την ελευθερία να γελάσει στα αλήθεια, εκτός και αν είναι παιδί και αµάθητος. Ασεπου αν γελάσεις, σεκοιτάνε και παράξενα.

Υπάρχει τυφλοσούρτης για την ευτυχία;

Οδηγίες για την ευτυχία εγώ δεν ξέρω. Ξέρω µόνο ότι καµιάφορά εκείστα ξαφνικά, νιώθω ένα αεράκι να σηκώνει την κουρτίνα και λέω “να, αυτό είναι ευτυχία”! Ναι τυφλοσούρτης υπάρχει, είναι σαν µέθοδος.

Υπάρχουν πολλοί επιτήδειοι που πουλάνε µεθόδους ευτυχίας και επιτυχίας και σε πολλές περιπτώσεις όλοι λίγο – πολύ την πατήσαµε.

«Χαίροµαι πουτα θέατρα είναι γεµάτα», λέει λίγο πριν κλείσουµε την κουβέντα η Σοφία Φιλιππίδου.«Πιστεύω ότι επιτέλους το θέατρο µε τοπείσµα του επιβίωσε και µας ετοιµάζει µεγάλες εκπλήξεις. Απ’τον θεατρικό ελληνικό χάρτη δεν λείπει τίποτα νοµίζω. Είναι οµόνος χώρος µαζί µε τον συγγραφικό, τον µουσικό και τον ποιητικό που πάει καλά (ίσως να µου διαφεύγουν τα οικολογικά προϊόντα!). Η Ελλάδα ίσωςνα καταφέρει να ζήσει απ’ τα ταλέντα της».

INFO

«Ο τυφλοσούρτης» του Θοδωρή Αθερίδη στο Μικρό Παλλάς (Αµερικής 2 και Στοά Σπυροµήλιου, CityLink, τηλ. 210-3210.025) από 10 ∆εκεµβρίου (21.15). Εισιτήρια: 16 (φοιτητικό) έως 25 ευρώ

  • Το youTube, το facebook και οι νεανικές οµάδες

Η Σοφία Φιλιππίδου εύχεται χρόνια πολλά για τις ηµέρες των Χριστουγέννων σε φίλους, συγγενείς και συνεργάτες µέσω του youTube, µ’ ένα βίντεο που έφτιαξε η ίδια ώστε να φιλοξενήσεισε αυτό τις πρωτότυπες κάρτες που έφτιαχνε µε τον Κώστα Φωτόπουλο από το 1991 έως το 2006. Εχει και δικό της προφίλ στο facebook, το οποίο ανανεώνει συχνά, ενώ οινεώτεροι θαυµαστές της έχουν δηµιουργήσει οµάδες, όπως εκείνηµε τίτλο «Αγαπάµε Σοφία Φιλιππίδου».

«Μου αρέσουν οι νέες τεχνολογίεςκαι χρησιµοποιώ συχνά το Ιντερνετ» λέει ηΣοφία Φιλιππίδου, ηοποία συνεχίζει θεατρικά σεµινάρια µε την οµάδα «Ιδαίοι ∆άκτυλοι» ενώ ετοιµάζει και µια παράσταση έργουτης Μέτης Καρατζά, µε νέους ηθοποιούς –µια σύγχρονη ελληνική σάτιρα που διαδραµατίζεται µέσα σεµπαρ. «Απ’ τα νιάτα µου έµαθα µε τις οµάδες.Ετσι γνώρισα και αγάπησα το θέατρο. Ηθελανα συνεχίσω µε νέους και αργότερα, όταν η δουλειά γινόταν όλο και πιο ανταγωνιστική. Ετσι δηµιούργησατις φοιτητικές οµάδες κι έκανα πειραµατικόθέατρο».

Advertisements

Η Σοφία Φιλιππίδου δουλεύει με φοιτητές

Η πληθωρική ηθοποιός καθοδηγεί μια ομάδα μη επαγγελματιών ηθοποιών

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Σάββατο 22 Μαΐου 2010

Η ομάδα δημιουργήθηκε το 2000 από φοιτητές-οικοτρόφους της Κρητικής Εστίας. Με τα χρόνια οι φοιτητές αποφοίτησαν και άρχισαν να δουλεύουν, ενώ προστέθηκαν και νεότεροι. Ολοι μαζί συνεχίζουν σήμερα να κάνουν θέατρο για την ψυχή τους, για το κέφι τους. «Ολο το θέμα είναι να πιστέψεις σε αυτό που κάνεις. Οχι, δεν είχα στόχο να βγάλω επαγγελματίες ηθοποιούς, αλλά ανθρώπους που ήθελαν να περάσουν καλά, να μάθουν και να γελάσουν».

Αρχικά μέσα από σεμινάρια και στη συνέχεια με εντατική δουλειά άρχισαν να ανεβάζουν παραστάσεις. «Εκπαιδεύτηκαν στο θέατρο και στις τεχνικές του» λέει η ηθοποιός, η οποία κρατά τους ρόλους της καλλιτεχνικής υπευθύνου, της δασκάλας και της σκηνοθέτιδος. «Μένουν γιατί έχουν μεράκι για αυτό που κάνουν.Και εγώ με τη σειρά μου πρέπει να τους μεταφέρω την αγάπη και την πίστη μου για αυτό,μαζί με τη γοητεία που έχει το ίδιο το θέατρο».

Της Σοφίας Φιλιππίδου της αρέσει να κάνει «χειροποίητο» θέατρο και μάλιστα χωρίς να πληρώνεται. «Είμαστε μια χαρούμενη οικογένεια, όχι όμως ένα κλειστό κύκλωμα,ενώ προσπαθώ να βρίσκομαι σε διακριτική απόσταση από τα προσωπικά τους» επισημαίνει. «Μέσα από αυτό το χειροποίητοαντλώ δύναμη για να κάνω το άλλο, το πιο επώδυνο, δύσκολο και διαστροφικό κομμάτι της δουλειάς μου, να παίζω. Επιβίωσα χάρη σε αυτή τη δουλειά» λέει και δείχνει να το εννοεί.

«Ξεκίνησα και δούλεψα πολλά χρόνια με ομάδες, οπότε για μένα είναι λίγο σαν κουσούρι η δουλειά με την ομάδα- δεν μπορώ να κάνω αλλιώς». Η Σοφία Φιλιππίδου, πληθωρική στον λόγο, χειμαρρώδης στην έκφραση, ενθουσιώδης σαν παιδί, εδώ και δέκα χρόνια μοιράζεται την αγάπη και το πάθος της για το θέατρο με τους Ιδαίους Δακτύλους, μια ομάδα νεότερων ανθρώπων που δεν είναι επαγγελματίες, αλλά θέλουν να μάθουν την τέχνη της. Μαζί τους σκηνοθετεί από τις αρχές Ιουνίου την «Παλιάτσων τραγωδία», αποτελούμενη από τρία μονόπρακτα του τέλους του 19ου αιώνα. Πρόκειται για τα έργα «Μεγάλα βάσανα» του Ζορζ Κουρτελίν, «Η βεγγέρα» του Ηλία Καπετανάκη και «Ο γάμος» του Αντον Τσέχοφ .

  • ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
  • «Παλιάτσων τραγωδία» από τη θεατρική ομάδα Ιδαίοι Δάκτυλοι. 104 Κέντρο Λόγου και Τεχνών, Θεμιστοκλέους 104, τηλ. 210 3826.185. Παραστάσεις 1-10 Ιουνίου.
  • «Στοχεύω στο τρελό γέλιο» 
  • Αν και οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ξεκίνησαν με Ξενόπουλο, προχώρησαν σε πολλά και διαφορετικά είδη θεάτρου και θεατρικής γραφής- έως και κολλάζ κειμένων λογοτεχνίας, ποίησης και τραγωδίας παρουσίασαν. Η Σοφία Φιλιππίδου θέλει να τους φέρνει σε επαφή με τα μεγάλα κείμενα, έστω και αποσπασματικά. Χωρίς χρήματα, ουσιαστικά, με σκηνικό και κοστούμια που φτιάχνονται από την ίδια, η παράσταση θα ανέβει στις αρχές Ιουνίου συνδυάζοντας τη σουρεαλιστική της τρέλα με τις πηγές του απόλυτου κωμικού. «Στοχεύω στην τρελή χαρά, στο τρελό γέλιο» λέει γελώντας.

Κοντά στους νέους. Η θριαμβεύτρια της σεζόν Σοφία Φιλιππίδου σε ρόλο σκηνοθέτη

  • Αφού οργίασε επί σκηνής τον χειμώνα στο θέατρο «Χορν» ως τρελοκαμπέρω σύζυγος και μάνα στην κωμωδία του Ακη Δήμου «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης», σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή (το Σαββατοκύριακο ο θίασος έδωσε δύο παραστάσεις στην Κύπρο, σε Λευκωσία και Λεμεσό), η Σοφία Φιλιππίδου θα επιστρέψει δριμύτερη με το ίδιο έργο την καινούργια θεατρική περίοδο.

Αεικίνητη, όμως, και δραστήρια, παρουσιάζει τέλη Μαΐου μια άλλη της δραστηριότητα, αυτή της σκηνοθέτριας, με δύο ομάδες σε ισάριθμα έργα στο θέατρο «104» (Θεμιστοκλέους 104 και Καλλιδρομίου).

  • Η θεατρική ομάδα της Κρητικής Εστίας «Ιδαίοι Δάκτυλοι» παρουσιάζει από 27-31 Μαΐου το έργο «Γυναίκες στην Εκκλησία του Δήμου», τις αριστοφανικές «Εκκλησιάζουσες» δηλαδή, σε μετάφραση και σκηνοθεσία δική της. Εργο όπου οι γυναίκες με αρχηγό την Πραξαγόρα προσπαθούν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους στη λαϊκή συνέλευση των Αθηναίων, στηλιτεύοντας δημαγωγούς, συμφεροντολόγους, κόλακες και συκοφάντες. «Ας αμυνθούμε με το γέλιο ως αντίδοτο στις πικρές και δύσκολες στιγμές. Είναι μια λύση μπροστά στη δυσάρεστη πραγματικότητα. Ας κλείσουμε τα μάτια στον πόνο για να τραγουδήσουμε το θρίαμβο της ζωής», σημειώνει η Φιλιππίδου. Οι «Ιδαίοι Δάκτυλοι» έχουν μια οκτάχρονη πορεία παρουσιάζοντας έως σήμερα τα έργα: «Η ωραία μαμά» του Γρηγορίου Ξενόπουλου, «Ο κυριακάτικος περίπατος» του Ζορζ Μισέλ, «Το βέλος του χρόνου» της Σοφίας Φιλιππίδου, «Υβόνη, η πριγκίπισσα της Βουργουνδίας» του Βίτολντ Γκομπρόβιτς, «Μελάχρα» του Παντελή Χορν και ο «Πρωτομάστορας» του Νίκου Καζαντζάκη, πάντα σε σκηνοθεσία της ίδιας.
  • Η δύο χρόνων ομάδα «Φτερωτά Χταπόδια» (ο τίτλος προέρχεται από ποίημα του Αντρέ Μπρετόν) θα παρουσιάσει από 3-6 Ιουνίου το έργο «Το φιλί του χώρου». Για το κολάζ των κειμένων και τη σκηνοθεσία η Φιλιππίδου, όπως λέει, στηρίχτηκε στα σεμινάρια που έκανε με τους σπουδαστές στον χώρο του Μικρού Πολυτεχνείου. «Είναι μια συρραφή κειμένων από το παγκόσμιο θέατρο, τη λογοτεχνία και την ποίηση, που στοχεύει στην ανάδειξη της μοναδικότητας και ιδιαιτερότητας του κάθε σπουδαστή-ηθοποιού, στην ομαδική έκφραση κι επικοινωνία. Μια ευέλικτα λοξή παράσταση, που προσπαθεί σαν ζωντανός οργανισμός να προσαρμοστεί στον χώρο, στον χρόνο, στην ανάγκη και στο τυχαίο». Οι παραστάσεις είναι αφιερωμένες στη μνήμη του ιδρυτή του υπερεαλιστικού κινήματος Αντρέ Μπρετόν.
  • Παίζουν οι Πρόδρομος Αγριογιάννος, Γιώργος Αναστασάκης, Μαργαρίτα Βεριγάκη, Μαρία Γκερέκου, Αρης Καλογερόπουλος, Γιάννης Κορδώνης, Δήμητρα Κρίκου, Ελένα Κρίκου, Σταυρούλα Λαγιάκου, Δήμητρα Λιοδάκη, Λεοντίνα Λυμπρίτη, Γιοβάννα Μάκκα, Δημήτρης Ξένος, Ευαγγελία Συμεώνογλου, Γιάννης Συρμόπουλος, Κατερίνα Χαρτζουλάκη, Δήμητρα Αναστασίου, Μαρία Καρέλλα, Μανώλης Μπεκιάρης, Μαριάννα Ράλλη, Εύα Σερεμεντάκη, Παναγιώτης Τσιώλης, Αγγελική Χατζηδάκη.

Η Σοφία Φιλιππίδου θεωρεί το γέλιο αντίδοτο στις δύσκολες στιγμές και σκηνοθετεί τις «Γυναίκες στην Εκκλησία του Δήμου»

Η Σοφία Φιλιππίδου θεωρεί το γέλιο αντίδοτο στις δύσκολες στιγμές και σκηνοθετεί τις «Γυναίκες στην Εκκλησία του Δήμου»

  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, Ελευθεροτυπία, 11/5/2009


Με αφορμή τη Φιλιππίδου

Η Σοφία Φιλιππίδου είναι το μεγαλύτερο γυναικείο κωμικό ταλέντο που υπάρχει στο σημερινό ελληνικό θέατρο. Με διαφορά από τις υπόλοιπες. Οι άλλες παίζουν κωμωδία – καλά, κακά, μέτρια. Η Φιλιππίδου δεν παίζει κωμωδία, είναι κωμικός!

Η διαφορά είναι τεράστια. Με ένα βάδισμα, με ένα κοίταγμα, με ένα τράβηγμα των φωνηέντων, με ένα τονισμό των συμφώνων, μπορεί να κάνει το θεατή να κυλιστεί στο πάτωμα. Ούτε σε γκριμάτσες καταφεύγει ούτε σε στερεότυπα. Το κωμικό όπλο της είναι ο ίδιος ο εαυτός της. Από πάνω ως κάτω. Τα παραπάνω τα διαπιστώνει κανείς όταν πάει να δει στο θέατρο «Δημήτρης Χορν» την κωμωδία «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του Ακη Δήμου σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.

Γύρω από τη Φιλιππίδου έχει πλεχτεί ένα έργο, μια Πάστα Φλώρα θα μπορούσαμε να πούμε που μετατράπηκε σε έργο. Και ξαφνικά προκύπτει μια ενδιαφέρουσα θεατρική στιγμή συνοδευόμενη από θεατρική ευφορία, από εκείνο το συναίσθημα που μας κάνει να καταλαβαίνουμε γιατί ο κόσμος έχει αγαπήσει τόσο πολύ το θέατρο στους αιώνες. Προκύπτει, λοιπόν, με αφορμή τη Φιλιππίδου μια κωμωδία από τον Ακη Δήμου εντελώς σουρεαλιστική, στην απόλυτη έννοια του όρου, ένα έργο που μοιάζει με διασταύρωση Ιονέσκο και Τσιφόρου που διασκεδάζει το θεατή. Τον καταδιασκεδάζει! Ακόμα κι όταν δεν εξηγούνται τα πάντα, διότι υποχρέωση του σουρεαλισμού δεν είναι να δίνει εξηγήσεις (αυτά τα κάνει ο ρεαλισμός) αλλά να έχει συνεπές ύφος. Ο Μπουνιουέλ δεν εξηγεί για ποιο λόγο στο «Σκοτεινό αντικείμενο του πόθου» έχει δύο διαφορετικές ηθοποιούς στον ίδιο ρόλο. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να βγάλει ένα αριστούργημα.

Δεν θυμίζει πουθενά τηλεόραση, είναι πεντακάθαρο θέατρο, είναι η χαρά της ζωής, διότι ο Φασουλής που το μυρίστηκε και το διάλεξε για το θέατρό του, χωρίς ο ίδιος να παίζει, το έστησε γύρω από τη Φιλιππίδου με ένα θίασο του τέλειου πλαισιώματος, με αποδόσεις ατομικές και συλλογικές, του έδωσε ρυθμό που να συμπαρασύρει, χωρίς να φέρνει ίλιγγο. Επιπλέον, μου άρεσε το ότι, ενώ το έργο διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη κι οι ήρωες είναι από εκεί (όσοι είναι….), δεν τους επέβαλε τη γνωστή προφορά με το παχύ λάμδα και τα συναφή κι έτσι το απέτρεψε να παγιδευτεί στην τοπική ηθογραφία κι από κει στην επιθεωρησιακή καρικατούρα.

Ο κόσμος βγαίνοντας επαναλαμβάνει ατάκες. Ατάκες που δεν είναι ανέκδοτα, που ηχούν απλές, αλλά πώς έχουν χρησιμοποιηθεί! Η παράσταση επισημαίνει μια πνιγμένη αλήθεια. Πως στην Ελλάδα πολλές φορές η μεγάλη τέχνη προέκυψε από τα λεγόμενα ελαφρά είδη. Και πως αυτά είναι που γέννησαν τους μεγάλους καλλιτέχνες.