Category Archives: Φεστιβάλ Αθηνών

Πρώτος απολογισμός για το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου. Τις φετινές παραστάσεις παρακολούθησαν 132.000 θεατές

Πρώτος απολογισμός για το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου

Από φινάλε παράστασης στο μικρό θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ ΑΘηνών και Επιδαύρου, 27/7/2012 [ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ/ΕΥΗ ΦΥΛΑΚΤΟΥ]
Μικρότερο σε διάρκεια (8/6-11/8), με λιγότερες εκδηλώσεις (57) και πιο περιορισμένο χωροταξικά ήταν το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2012 στο πλαίσιο ενός καλοκαιριού γενικότερα δύσκολου, το οποίο σφραγίστηκε από τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Σύμφωνα με την πρώτη αποτίμηση η οποία δόθηκε στην δημοσιότητα, τις εφετινές παραστάσεις παρακολούθησαν 132.000 θεατές. Η επισκεψιμότητα στην Πειραιώς 260 ήταν αυξημένη σε σχέση με πέρισυ, σε αντίθεση με τον αριθμό των θεατών που παρακολούθησαν τις παραστάσεις στην Επίδαυρο και το Ηρώδειο. (Στο σημείο αυτό, βέβαια, οφείλει κανείς να υπογραμμίσει ότι η Πειραιώς 260 είναι πολύ μικρότερης χωρητικότητας σε σχέση με τους εμβληματικούς χώρους). Συνέχεια

Οταν τα πουκάμισα γίνονται όπλα εξευτελισμού

ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΟ «ΟΛΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ» ΤΟΥ ΑΛΕΝ ΜΠΙΦΑΡ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ
Μ.Α., ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 02 Ιουλίου 2012


Στον σωστό τόπο τη σωστή ώρα ήλθε το «κακό παιδί» του γαλλικού χορού, ο Αλέν Μπιφάρ, για να παρουσιάσει την τολμηρή – στα όρια του προκλητικού – παράστασή του «Ολα πάνε καλά», στην Πειραιώς 260 του Φεστιβάλ Αθηνών. Βία, πόνος, σαδισμός και καταπίεση σε έναν φαύλο κύκλο ήταν οι βασικοί πρωταγωνιστές. Ρίζα του κακού, η εκπαίδευση. Από εκεί άρχισαν όλα στην πρώτη λιτή σκηνή, με μόλις δύο ερμηνευτές – έναν πατέρα που εκπαιδεύει καταπιέζοντας τον γιο του – να δίνουν τη σκυτάλη σε στρατιωτικές ασκήσεις. Ο πιο δυνατός υποτάσσει και εξευτελίζει τον κατώτερο. Οχι για πολύ. Ο δεύτερος τη τάξει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο εξευτελίζει τον επόμενο και η αλυσίδα μοιάζει να μην έχει τελειωμό, την ώρα που στην αίθουσα πολλοί σιγοψιθυρίζουν «για τη Χρυσή Αυγή είναι φτιαγμένο;». Συνέχεια

Θνησιγενής και ένδοξη θεατρικότητα

  • Παρά την οικονομική κρίση, το Φεστιβάλ Αθηνών ξεκίνησε δυναμικά με παραστάσεις γεμάτες αισθητικό πλούτο, δημιουργική φαντασία και γόνιμο διάλογο πάνω στα οικουμενικά προβλήματα που επιβαρύνουν ψυχολογικά τον σύγχρονο άνθρωπο.

Το θέμα του AIDS, η περιθωριοποίηση των ομοφυλόφιλων, μπορεί να μην είναι πλέον τόσο σοβαρό όσο ήταν τη δεκαετία του 1990, όταν γράφτηκαν οι Αγγελοι στην Αμερική του Τόνι Κούσνερ, είναι όμως ακόμα μία αιτία κοινωνικού και επαγγελματικού αποκλεισμού σε διάφορα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης, που είχε και τη δραματουργική και τη μουσική επιμέλεια της έξοχης μετάφρασης που εκπόνησε ο Γιώργος Δεπάστας, και βασιζόμενος σε μια πλειάδα ικανών ηθοποιών, έστησε μια πολύωρη παράσταση σε έναν μάλλον «εργοστασιακό» σκηνικό χώρο, με τους δρώντες να χρησιμοποιούν εμφανή μικρόφωνα για να απευθυνθούν μετωπικά στο κοινό. Αν και το δεύτερο μέρος έκανε κάποια «κοιλιά», το κοινό παρακολούθησε με κατάνυξη σχεδόν αυτή την «Οδύσσεια» των σύγχρονων «αθλίων», «αγγέλων» ή «αγίων» που κολυμπούν (ή επιπλέουν) στον «βυθό» του τεχνολογικού και υλιστικού πολιτισμού μας.

Cinemascope – ένα ντοκιμαντέρ για το τέλος του κόσμου. Για το άγχος του ανθρώπου μπροστά σε μελλοντικές «Ατλαντίδες» και τρομακτικούς «Αρμαγεδδώνες» μίλησε η θεατρική ομάδα blitz στον εξωτερικό χώρο του ατμοσφαιρικού Bios, με τους θεατές να παρακολουθούν τα δρώμενα καθισμένοι μέσα και κοιτώντας στον πλαϊνό πεζόδρομο, όπου πηγαινοέρχονταν οι κάτοικοι μιας δυτικής μητρόπολης, λίγο πριν «τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι». Αστικοί μύθοι, σύγχρονες φαντασιώσεις και παραισθήσεις, το αδιέξοδο των τεχνοκρατών που έχουν παγιδευτεί σε τσιμεντένια κλουβιά έχοντας χάσει την αναζωογονητική (και προσγειωτική) επαφή τους με τη Φύση. Σχόλια για την κοινωνική λειτουργικότητα της λογοτεχνίας, αφού οι συγγραφείς συνεχίζουν να γράφουν και οι εκδότες να προβάλλουν ευπώλητα μυθιστορήματα λίγα λεπτά πριν από το τελικό αντίστροφο «μπιγκ μπανγκ» που θα ακυρώσει τα όποια κέρδη τους. Πρωτότυπο, ευφάνταστο, καθηλωτικό, καφκικό μεταμοντέρνο και μετα-«παράλογο» θέαμα, με απόλυτα συντονισμένους ερμηνευτές πολλαπλών δυνατοτήτων και εκδηλωμένων ικανοτήτων.

Ο σκηνοθέτης, ερμηνευτής, παντόμιμος, ακροβάτης και «μάγος» της σκηνής Τζέιμς Τιερέ καθήλωσε, ως Ραούλ, το «υποψιασμένο» κοινό που συνέρρευσε (παρά την αποπνικτική ζέστη που είχε πλήξει το κλεινόν άστυ) στο θέατρο Rex για να παρακολουθήσει αυτή τη θεατρική μισο-αισιόδοξη, μισο-απαισιόδοξη παραβολή για το παρόν και το μέλλον του παν-ανθρώπινου πολιτισμού. Σε μια σύγχρονη τεχνολογική «καλύβα» ένας homo sapiens, υπερκινητικός, ανήσυχος κι ανασφαλής, προσπαθεί να επιβιώσει όπως όπως ενώ παράλληλα ασκείται στη μουσική, ως τέχνη που θα του ξεκλειδώσει ένα ανώτερο αρμονικό σύμπαν, μια άλλη πιο τακτοποιημένη διάσταση, στην οποία επιτέλους αναλαμβάνεται. Πλούσιο μονοπρόσωπο θέαμα, που δεν γινόταν ποτέ κουραστικό, με ψήγματα διαδραστικότητας, αφού αναβοσβήνουν τα φώτα της πλατείας και ο παντόμιμος επικοινωνεί μέσω άναρθρων κραυγών με τους περίεργα (γι’ αυτόν) «πολιτισμένους» θεατές αυτού του ich-drama στο οποίο επιδίδεται εν τη αγνοία του. Το κοινό παραληρούσε για αρκετά λεπτά όρθιο μετά το πέρας της πρωτότυπης αυτής τελετουργίας, στην οποία συμμετείχαν και σουρελαστικώς κινούμενα «μηχανικά» τέρατα, δίνοντας μια παραισθητικά εφιαλτική νότα στη βραδιά. Η κηρώδης ευπλασία (ceracious pliancy) και η άψογα ενορχηστρωμένη κινητικότητα αυτού του ιδιότυπα ονειρικού περφόρμερ, μαζί με αυτά τα σκηνικά αντικείμενα που παρίσταναν ζώα, δημιουργούν ένα αλλόκοτα οικείο θεατρικό σύμπαν. Ο Νιζίνσκι, ο Τσάρλι Τσάπλιν, η Σιλβί Γκιλέμ, ο Κλάους Μίκαελ Γκρίμπερ, ο Μπομπ Γουίλσον, η Πίνα Μπάους και ο Μορίς Μπεζάρ ήταν (ο καθένας από τη δική του διάσταση) στο ιδεατό κοινό αυτής της μεγαλειώδους «ιεροτελεστίας» (συντελεστές, συνδημιουργοί και ενθουσιώδεις χειροκροτητές).

  • Κωνσταντίνος Μπούρας, Βιβλιοθήκη, Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

Aνοίγει η θεατρική αυλαία για το Φεστιβάλ Αθηνών

Η θεατρική αυλαία για το Φεστιβάλ Αθηνών, ανοίγει την 1η Ιουνίου, με τους «Άγγελους στην Αμερική», του αμερικανού συγγραφέα Τόνυ Κούσνερ, σε σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη. Αναφερόμενος στο θεατρικό του Κούσνερ, ο σκηνοθέτης τονίζει: «Θεολογικές και πολιτικές πεποιθήσεις συγκρούονται με τη σεξουαλικότητα και την αναζήτηση νοήματος στην ύπαρξη του σύγχρονου ανθρώπου. Ένα έργο προφητικό, γραμμένο στο κατώφλι μιας Νέας Εποχής, που προδιαγράφει τον εφιάλτη του κόσμου που ζούμε».

Ιδιαίτερα τολμηρό, το «Άγγελοι στην Αμερική», αρχίζει με μία σκηνή-σοκ: ένας από τους πρωταγωνιστές, μαθαίνει ότι ο εραστής του έχει AIDS. Στις σκηνές που ακολουθούν, οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με διλήμματα που έχουν να κάνουν με την ομοφυλοφιλία, τη σεξουαλικότητα την ηθική τους ακεραιότητα, με τον φόβο του θανάτου, τη μοναξιά, τη συντροφικότητα. Τελικά με την αναζήτηση νοήματος στη ζωή.

Το έργο γράφτηκε το 1991 και είναι ίσως το πιο πολυβραβευμένο έργο της εποχής μας. Τα σημαντικότερα από τα πολυάριθμα βραβεία του είναι το National Arts Club Award το 1991, το βραβείο της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου του Λονδίνου το 1992, το βραβείο της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου της Νέας Υόρκης το 1993, καθώς και τα Pulitzer Prize και Tony Award το 1993. Ο 54χρονος σήμερα Κούσνερ έγραψε και το σενάριο της ομώνυμης ταινίας, που γυρίστηκε μερικά χρόνια αργότερα.

Ερμηνεύουν οι: Ζέτα Δούκα (Χάρπερ Άματυ Πιτ), Θανάσης Ευθυμιάδης (Τζόζεφ Πόρτερ Πιτ), Δημήτρης Λιγνάδης (Ρόυ Μάρκους Κον), Χρήστος Λούλης Πράιορ Γουώλτερ), Μάγια Λυμπεροπούλου(Χάννα Πόρτερ Πιτ, Ραβίνος Ίσιντορ Κέμελβιτς, Χένρυ, Εθελ Ρόζεμπεργκ), Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Λούις Άιρονσον), Σοφία Σεϊρλή (Ο Άγγελος, Η Φωνή, Έμιλυ, Η Γυναίκα στο Νότιο Μπρονξ), Νίκος Χατζόπουλος (Πράιορ, Ο Άντρας στο Πάρκο, Κύριος Ψέμα, Μπελίζ). Συμμετέχουν και οι Γιώργος Κουτλής και Αλέξανδρος Ψυχράμης. Μετάφραση Γιώργος Δεπάστας, δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια Νίκος Μαστοράκης, σκηνικά – Κοστούμια Μανόλης Παντελιδάκης, φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης, επιμέλεια κίνησης Κώστας Τσιούκας.

Πληροφορίες: Πειραιώς 260, 1-7 Ιουνίου, ώρα έναρξης: 21:00, εισιτήρια: 25 ευρώ, 20 ευρώ (μειωμένο), 15 ευρώ (φοιτητικό).

Θέατρο στο Φεστιβάλ

Εναρξη για το Φεστιβάλ Αθηνών την ερχόμενη Τρίτη 1η Ιουνίου, με ιδιαίτερη έμφαση στις θεατρικές παραγωγές, που προτείνουν μεγάλη ποικιλία σύγχρονων προσεγγίσεων.

  • Το Φεστιβάλ Αθηνών μας προσκαλεί να επιλέξουμε από μία μεγάλη βεντάλια θιάσων και προσεγγίσεων
  • Η αποθέωση της θεατρικής εμπειρίας

  • Tης Oλγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Σάββατο, 29 Mαϊου 2010

Tην ερχόμενη Tρίτη μπαίνουμε στο επίσημο ελληνικό πολιτιστικό καλοκαίρι, με την έναρξη των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Aθηνών. Mε έμφαση, και φέτος, στο θέατρο και στον χορό, αν και η μουσική δεν θα πρέπει να είναι παραπονεμένη από τον φετινό προγραμματισμό. Iδιαίτερα αναβαθμισμένη είναι και η ελληνική θεατρική παρουσία στο φετινό Φεστιβάλ Aθηνών, που δίνει χώρο, χρόνο και δυνατότητα έκφρασης σε καταξιωμένους δημιουργούς αλλά και σε νέους Eλληνες ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Λίγο πριν από την έναρξη του Φεστιβάλ, σας προτείνουμε μερικές θεατρικές προτάσεις από το ρεπερτόριο των ελληνικών θιάσων:

Mε μερικούς από τους σημαντικότερους σύγχρονους Eλληνες ηθοποιούς και ένα από τα πλέον εμβληματικά έργα της παγκόσμιας σύγχρονης δραματουργίας εγκαινιάζονται οι σκηνές της Πειραιώς 260 φέτος (1-7/6). Mε το έργο του Tόνυ Kούσνερ «Aγγελοι στην Aμερική» σε σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία Nίκου Mαστοράκη και πρωταγωνιστές τους Zέτα Δούκα, Θαν. Eυθυμιάδη, Δημ. Λιγνάδη, Xρ. Λούλη, Mάγια Λυμπεροπούλου, Oδ. Παπασπηλιόπουλο, Σοφία Σεϊρλή, Nίκο Xατζόπουλο. Oι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με την ομοφυλοφιλία, τη σεξουαλικότητα, τη μοναξιά, τον φόβο του θανάτου, τη συντροφικότητα. Mε τα βάσανα της ανθρώπινης ψυχής.

Tη σκυτάλη παίρνει η ομάδα BIOS (3-7/6), με μια σκηνική φόρμα που κινείται ανάμεσα στο θέατρο και τον κινηματογράφο: Cinemascope – Eνα ντοκιμαντέρ για το τέλος του κόσμου. Δέκα χρόνια μετά το θάνατο του Γιώργου Xειμωνά, η ομάδα του Tάκη Tζαμαργιά επιχειρεί ένα θεατρικό αναλόγιο με υλικό τα κείμενά του (16-17/6).

O καλύτερος τρόπος για να προσελκυσθούν οι μικροί θεατές είναι η Ξένια Kαλογεροπούλου. Παρουσιάζει το «Eλα έλα» στο Θέατρο Πόρτα (19-27/6).

Tο αρχαίο δράμα συνεχίζει να εμπνέει τους Eλληνες δημιουργούς και ο Bίκος Nαχμίας παρουσιάζει την παράσταση «Kασσάνδρα εντός», εμπνευσμένο από την Oρέστεια του Aισχύλου (19-21/6), ενώ η Oμάδα Sforaris στρέφεται στις παραλογές του δημοτικού τραγουδιού και στη σύγχρονη ποίηση (21, 22/6). Mια ακόμα ομάδα νέων καλλιτεχνών, η micra via παρουσιάζει αυτό που απασχολεί πάντα τους ανθρώπους σε κάθε εποχή: τη σχέση άνδρα-γυναίκας σε σκηνοθεσία Kωνσταντίνας Σταθουλοπούλου (22, 23/6).

Tον Iούλιο τους νέους καλλιτέχνες διαδέχονται οι δοκιμασμένοι δημιουργοί, με πρώτη τη Nέα Σκηνή του Λευτέρη Bογιατζή που παρουσιάζει στο Φεστιβάλ Aθηνών το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Tόκος» (12-15/7). Tο ίδιο διάστημα, ο Bασίλης Παπαβασιλείου εμπνέεται από το έργο του Mιχαήλ Xουρμούζη «O τυχοδιώκτης», σκηνοθετεί και ερμηνεύει αυτή τη διαχρονική κωμωδία, εναρμονισμένη στη λειτουργία των προσώπων και των θεσμών σήμερα (11-15/7).

  • Kύκλος «Προμηθέας»

Θίασοι από τρεις χώρες, την Eλλάδα, τη Γερμανία και την Tουρκία στρέφονται στη μυθική μορφή της ευρωπαϊκής κουλτούρας, τον Προμηθέα. Tο Θέατρο Aττις του Θόδωρου Tερζόπουλου από την Eλλάδα, οι Rimini Protokoll από τη Γερμανία και η Σαχίκα Tεκάντ ιδρύτρια του Studio Oyunculari.

Στο Παλαιό Eλαιουργείο της Eλευσίνας (9, 10/7) με τη συμβολή του εικαστικού Γιάννη Kουνέλη, ο Θόδωρος Tερζόπουλος θα παρουσιάσει τον «Προμηθέα Δεσμώτη». H Σαχίκα Tεκάντ παρουσιάζει τον «Aντι-Προμηθέα», την τραγωδία του σύγχρονου ανθρώπου που εγκλωβίζεται στον μικρόκοσμό του και χάνει την ικανότητα να μετέχει ενεργά στον κόσμο (7/7). Tέλος, οι Rimini Protokoll θα καλέσουν στη σκηνή 100 Aθηναίους από διαφορετικές φυλές, ηλικίες, πολιτικές πεποιθήσεις, κοινωνικές κατηγορίες, κ.λπ., για να δηλώσουν πού συγκλίνουν και πού αποκλίνουν με τους ήρωες της αρχαίας τραγωδίας. Tίτλος της παράστασής τους, που θα φιλοξενηθεί στο Hρώδειο (14/7), «O Προμηθέας στην Aθήνα».

Eνδιαφέρουσα φαίνεται η νέα πρωτοβουλία του Φεστιβάλ Aθηνών να καλέσει Eλληνες θεατρικούς δημιουργούς, που φέτος ή τα προηγούμενα χρόνια έχουν παρουσιάσει παραγωγές τους στις σκηνές του Φεστιβάλ και να συνομιλήσουν με εκπροσώπους του Tύπου για τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία και το ελληνικό θεατρικό τοπίο (στις 10 Iουνίου).

Το Φεστιβάλ Αθηνών γέμισε κι άλλο

Από το 2006 είχε το Φεστιβάλ Αθηνών να εντάξει τον Λυκαβηττό στους χώρους φιλοξενίας των εκδηλώσεών του. Το κάνει, όμως, φέτος, με μια ήδη πολυδιαφημισμένη συναυλία. Αυτή που θα δώσει στις 5 Ιουνίου ο τραγουδιστής και τραγουδοποιός Ρούφους Γουεϊνράιτ, μία από τις αινιγματικότερες και πρωτοποριακές μορφές της σύγχρονης μουσικής σκηνής, μ’ ένα πολύ προσωπικό ιδίωμα που ακροβατεί μεταξύ ροκ, ποπ, τζαζ, όπερας και καμπαρέ. Δεν είναι όμως μόνον αυτή η συναυλία που προστίθεται στο φεστιβαλικό πρόγραμμα.

Παλιότερο έργο του Κύπριου Σωκράτη Σωκράτους, που θα κάνει την  πρώτη ατομική του έκθεση φωτογραφίας στην Αθήνα

Παλιότερο έργο του Κύπριου Σωκράτη Σωκράτους, που θα κάνει την πρώτη ατομική του έκθεση φωτογραφίας στην Αθήνα Αντίθετα «μετράμε» συνολικά 14 επιπλέον εκδηλώσεις.

ΘΕΑΤΡΟ

* Η ομάδα Blitz παρουσιάζει τη νέα της δουλειά, με τίτλο «Cinemascope. Ενα ντοκιμαντέρ για το τέλος του κόσμου». Θέμα του οι τελευταίες ώρες πριν από το τέλος του κόσμου. Οι θεατές, κλεισμένοι μέσα στη μεγάλη τζαμαρία του πολυχώρου, θα παρακολουθούν την εξέλιξη της παράστασης στον δρόμο και, φορώντας ειδικά ασύρματα ακουστικά, θα μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα στα δύο ηχητικά περιβάλλοντα που θα τους προσφέρει η νέα ψηφιακή πλατφόρμα Silent Sound Show που διαθέτει ο πολυχώρος Bios (Bios 3-27/6).

* Μια ακόμα σκοτεινή ποιητική αλληγορία είναι ο «Τόκος», το τελευταίο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη. Ο Λευτέρης Βογιατζής αναλαμβάνει τη σκηνική του μεταφορά, με μια επίλεκτη ομάδα ηθοποιών: Γιώργος Γάλλος, Παντελής Δεντάκης, Δημήτρης Ημελλος, Αλεξία Καλτσίκη, Λουκία Μιχαλοπούλου, Γιάννης Νταλιάνης, Αγγελική Παπαθεμελή, Ρένη Πιττακή (Πειραιώς 260 12-15/7).

* Το Τροχόσπιτο εγκαθίσταται φέτος για ένα διήμερο (7, 8/6) στον πεζόδρομο του Θησείου, παρουσιάζοντας ένα απρόβλεπτο βαριετέ με τίτλο «Μια νύχτα χάρισμά σου».

ΦΟΡΟΥΜ

* Νέοι Ελληνες θεατρικοί δημιουργοί που συνεργάζονται φέτος ή συμμετείχαν τα προηγούμενα χρόνια στο Φεστιβάλ συναντούν εκπροσώπους του Τύπου, για μια συζήτηση με θέμα «Κάνοντας θέατρο το 2010» (Πειραιώς 260, 10/6).

* Το δυναμικό κίνημα του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, «Οι Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη», συναντούν το κοινό και συζητούν μαζί του, με συντονιστές τους δημοσιογράφους Μαρία Κατσουνάκη, Ηλία Κανέλλη και Βένα Γεωργακοπούλου.

ΜΟΥΣΙΚΗ

* Πέντε από τις πιο ενδιαφέρουσες μπάντες της ελληνικής τζαζ (οι Takis Barberis Group, Trilogia, Human Touch, Stratos Vougas Quartet, Cubana Bop) κι ένα διάσημο αφροκουβανέζικο τρίο (Joel LaRue Smith Trio) συνυπογράφουν ένα τριήμερο αφιέρωμα στην τζαζ (Πειραιώς 260, 6-8/6).

* Η 100μελής Ελληνοτουρκική Ορχήστρα Νέων επιστρέφει για να ερμηνεύσει, υπό την μπαγκέτα του Τούρκου αρχιμουσικού Ισίν Μετίν, την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν και το Κοντσέρτο για Τρομπέτα του Χάιντν, με σολίστ τη Βρετανίδα Αλισον Μπάλσομ (Ηρώδειο, 16/7).

* Με αφορμή τη διπλή επέτειο 200 χρόνων από τη γέννηση του Σοπέν και του Σούμαν, η Ντόρα Μπακοπούλου δίνει ένα ρεσιτάλ αφιερωμένο στους δύο εμβληματικούς του Ρομαντισμού (Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός, 29/6).

* Ταχύτατα ανερχόμενος στη διεθνή μουσική σκηνή ο 27χρονος Ελληνας πιανίστας Βασίλης Βαρβαρέσος, ερμηνεύει έργα Χάιντν, Ραβέλ και Προκόφιεφ (Παρνασσός, 1/7).

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

* Οι σημαντικές εκθέσεις στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης με τα ανθρωποκεντρικά γλυπτά της διάσημης Γαλλίδας γλύπτριας Λουίζ Μπουζουά (Personages) και τα πιο πρόσφατα, αυτοβιογραφικών διαθέσεων, έργα της Βρετανίδας Σάρα Λούκας (Nudes) εντάσσονται στο Φεστιβάλ Αθηνών (Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 12/5-12/6).

* Διάσημος πρωτοποριακός καλλιτέχνης, ο Νταγκ Αϊτκεν έρχεται από το Λος Αντζελες με το έργο του «Black Market (Escobar)» που χρησιμοποιεί τους θεατρικούς κώδικες και τα πολυμέσα (Πειραιώς 260, 25-26/6).

* Σύνθετη εγκατάσταση που, με στενά τούνελ και κλειστοφοβικούς θαλάμους, υποβάλλει στο κοινό μια ψυχολογικά άβολη αίσθηση για να διερευνήσει την ασταθή σχέση ασφάλειας-περιορισμού, είναι το έργο «Unplugged (Simply Botiful)» του Κριστόφ Μπίχελ. Ανήκει στη συλλογή του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, που το παραχώρησε ευγενώς για να παρουσιαστεί επί ένα μήνα (Πειραιώς 260, 6/6-6/7).

* Ο δυναμικός νέος καλλιτέχνης Σωκράτης Σωκράτους, που εκπροσώπησε πρόσφατα την Κύπρο στην Μπιενάλε της Βενετίας, παρουσιάζει για πρώτη φορά σε ατομική έκθεση φωτογραφίες του από την Αθήνα (Πειραιώς 260, 3-15/7).

Το Φεστιβάλ Αθηνών είχε και μια ακύρωση, της παράστασης «Στιγμογραφία: από ένα τίποτα γίνεται ο παράδεισος» της ομάδας micra via. [Ν. ΧΑΤΖ., Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 6 Μαΐου 2010]

«Είμαι η βασίλισσα!»

«Είμαι η βασίλισσα!»
  • Το επεισόδιο που δημιουργήθηκε στο Ηρώδειο τη δεκαετία του ’30, όταν ο φρουρός απαγόρευσε την είσοδο στην πρωταγωνίστρια της παράστασης, Ελένη Παπαδάκη
  • Τα Αθηναϊκά είναι η περιοδική έκδοση του Συλλόγου των Αθηναίων. Και στο τελευταίο τεύχος, το 114ο της σειράς, περιλαμβάνεται ανάμεσα στα άλλα άρθρο των Μάρως Βουγιούκα και Βασίλη Μεγαρίδη, με τίτλο «Ωδείο Ηρώδου του Αττικού 161 – 2009 μ.Χ. (και συνεχίζει…)».
  • Απόσπασμα

24 Αυγούστου 1955, ώρα 8.25… ολόφωτο και κατάμεστο το αρχαίο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού περιμένει το βασιλικό ζεύγος (η Ελλάδα είχε τότε το πολίτευμα της Βασιλευόμενης Δημοκρατίας), για να αρχίσει η πρώτη παράσταση του νεοϊδρυμένου Φεστιβάλ Αθηνών, μια συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών κάτω από τη διεύθυνση του Θεόδωρου Βαβαγιάννη. Ηταν η πρώτη εκδήλωση μιας νέας πορείας που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας και που ύστερα από 1800 περίπου χρόνια ξανάφερνε το αρχαίο αυτό κτίσμα στον παλιό του προορισμό…

…Στα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1930, αποφασίστηκε να αξιοποιηθεί και πάλι ο χώρος. Για το σκοπό αυτό στήθηκαν στο βράχο του κοίλου ξύλινοι πάγκοι με σιδερένια στηρίγματα, ένα είδος πρωτόγονων κερκίδων, που αποτέλεσαν το κάτω διάζωμα, ενώ πάνω από αυτό υπήρχε ο βράχος, που αξιοποιήθηκε και αυτός από τους θεατές ως ένα είδος άνω διαζώματος.

Στις 3 Οκτωβρίου 1936 δόθηκε, ύστερα από τόσους αιώνες, η πρώτη παράσταση αρχαίου δράματος με την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή από το θίασο του τότε Βασιλικού Θεάτρου (σήμερα Εθνικού) σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, μουσική Δημήτρη Μητρόπουλου και με πρωταγωνίστριες την Κατίνα Παξινού ως Ηλέκτρα και την Ελένη Παπαδάκη ως Κλυταιμνήστρα.

Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρουμε ένα επεισόδιο που συνέβη λίγο πριν από την έναρξη της παραστάσεως: η Ελένη Παπαδάκη, φορώντας από το σπίτι της το αρχαϊκό κοστούμι της Κλυταιμνήστρας (αφού δεν υπήρχαν στο θέατρο καμαρίνια), φθάνει οδηγώντας η ίδια το αυτοκίνητό της στην είσοδο του θεάτρου, αλλά ο φρουρός αστυφύλακας δεν την αφήνει να περάσει λέγοντάς της ότι από στιγμή σε στιγμή αναμένεται η άφιξη του βασιλέως- τότε η Παπαδάκη με μεγαλόπρεπο ύφος του απαντά «Μα και εγώ είμαι η βασίλισσα των Μυκηνών!», οπότε εντυπωσιασμένος τής επέτρεψε την είσοδο…

…Τον Αύγουστο του 1955 άρχισε το ετήσιο Φεστιβάλ Αθηνών, του οποίου οι παραστάσεις δόθηκαν και εξακολουθούν να δίδονται μέχρι σήμερα στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Την επίβλεψή του είχε ο Εθνικός Οργανισμός Τουρισμού (ΕΟΤ) και την καλλιτεχνική διεύθυνση ο Ελληνοαμερικανός Ντίνος Γιαννόπουλος, μόνιμος σκηνοθέτης της Μετροπόλιταν Οπερα της Νέας Υόρκης.

Η πρώτη παράσταση δόθηκε, όπως είπαμε, στις 24 Αυγούστου με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και το πρώτο αυτό Φεστιβάλ τελείωσε στις 2 Οκτωβρίου με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης…

  • Σοφία Ταράντου, ΕΘΝΟΣ, 26/07/2009

Athens Festival, μετ’ επαίνων

Ενα κοινό φιλοπερίεργο, με σεβασμό στους καλλιτέχνες. Κόσμος που κάθεται στις κερκίδες ή στα θεατρικά σανίδια και δεν βήχει σε κάθε παύση ούτε αναχωρεί ακροθιγώς στη διάρκεια της παράστασης. Ποιο είναι αυτό το κοινό, που κάθε καλλιτέχνης θα το ήθελε δικό του; Είναι το κοινό του Φεστιβάλ Αθηνών, σύμφωνα με τη φετινή ανταπόκριση της Roslyn Sulcas που δημοσιεύτηκε στους New York Times, στις 14 Ιουλίου.

Είναι αλήθεια ότι η Αθήνα έχει «τρυπώσει» στις καλλιτεχνικές σελίδες του διεθνούς Τύπου από τότε που το Φεστιβάλ Αθηνών ανέλαβε ο Γιώργος Λούκος. Είναι μία επιτυχία που έχει ήδη αποδώσει παρότι είναι γνωστό ότι η καθιέρωση ενός Φεστιβάλ θέλει μεγάλο βάθος χρόνου. Η πρόσφατη ανταπόκριση της Roslyn Sulcas εστιάζει στον χορό, που το Φεστιβάλ παρείχε αφειδώς και που η «Κ» κάλυψε εκτενώς. Και αυτό που απομονώνει η κριτικός είναι η σύζευξη του κλασικού και του πειραματικού χορού καθώς παρουσιάζει τις τρεις παραστάσεις που παρακολούθησε. Τη «Λίμνη των Κύκνων» από τα Μπαλέτα Μαριίνσκι (Κίροφ) στο Ηρώδειο και τις παραστάσεις της Anne Collod στην Πειραιώς 260 και της Αnne Teresa De Keersmaeker στο Μέγαρο. Τα πολλά «στυλ», που ίσως σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε σκέψεις για απουσία στόχου ή χαρακτήρα, στην περίπτωση του Φεστιβάλ Αθηνών, σύμφωνα με το δημοσίευμα των N.Y. Times, γίνεται «ισότιμος σεβασμός στην παράδοση και στην πρωτοπορία» (είναι ο τίτλος του άρθρου).

Είναι η δύναμη του Φεστιβάλ Αθηνών, γράφουν οι N.Y. Times, η αντίστιξη του κλασικού και της αβάν-γκαρντ. Αν αυτό το στοιχείο δίνει φυσιογνωμία στην Αθήνα μέσα στον διεθνή, πλουραλιστικό χάρτη των φεστιβάλ, ας το κρατήσουν ως υποσημείωση οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.

Μπορεί η «Αθήνα» να κερδίσει πόντους ως μία μείξη καθιερωμένου και πειραματικού. Κάτι τέτοιο το υπηρετούν οι χώροι του Φεστιβάλ. Η Πειραιώς 260 «φωνάζει» το εναλλακτικό και πειραματικό. Το Ηρώδειο, το αντίθετο. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και η περιστασιακή ανταλλαγή ρόλων δεν θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Το Ηρώδειο, άλλωστε, κέρδισε στους N.Y. Times τον πιο τιμητικό έπαινο ως «ο κορυφαίος από τους λαμπρούς χώρους παραστάσεων σε όλον τον κόσμο». Μάλλον έτσι είναι, απλώς είμαστε εξοικειωμένοι.

  • Tου Νικου Βατοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/07/2009

Το φεστιβάλ φεύγει, οι θεατές έρχονται

  • Το Φεστιβάλ Αθηνών τελειώνει αύριο και οι θεατές του ήδη νιώθουμε νοσταλγία. Οι πρώην βιομηχανικοί χώροι της Πειραιώς 260 έγιναν άνοιγμα, για να μεταφερθούμε άλλοτε στον «Παράδεισο» και άλλοτε στην «Κόλαση».

Η ψυχολόγος Ζαΐρα Παπαληγούρα, ο αρχιτέκτονας Θεοδόσης Ησαΐας και η δραματολόγος Ξένια Αηδονοπούλου. Τρεις από τους θεατές-δημιουργούς τού «matter-of-act»

Η ψυχολόγος Ζαΐρα Παπαληγούρα, ο αρχιτέκτονας Θεοδόσης Ησαΐας και η δραματολόγος Ξένια Αηδονοπούλου. Τρεις από τους θεατές-δημιουργούς τού «matter-of-act»

Παρακολουθήσαμε ό,τι πιο πειραματικό κυκλοφορεί στην Ευρώπη, αλλά και παραστάσεις ρεπερτορίου. Εικαστικά και μουσική, θέατρο και χορό από καταξιωμένους αλλά και νέους, Ελληνες και ξένους. Μεταφερόμασταν -διψασμένοι για την απόλαυση της θέασης- από το Ηρώδειο και το Μέγαρο Μουσικής στο Σχολείον και στο Γκαράζ.

Ο καθένας μας βίωσε και κρατάει ένα δικό του φεστιβάλ. Υπήρξε όμως και μια ομάδα συστηματικών θεατών, που έκανε κάτι παραπάνω. Γέννησαν οι ίδιοι μια παράσταση του φεστιβάλ. Πρόκειται για το «matter-of-act: ένα πρότζεκτ για ένα φεστιβάλ και δέκα θεατές του», ιδέα της 24χρονης χορεύτριας Λενιώς Κακλέα. Θα παρουσιαστεί σήμερα και αύριο στο Σχολείον (8.15 μ.μ., Χώρος Β, Πειραιώς 52, Μοσχάτο).

Πρόκειται για ένα «μικρού μήκους, εικοσάλεπτο φεστιβάλ» μέσα από τα μάτια οχτώ θεατών, που παρακολούθησαν ομαδικά 7 προεπιλεγμένες παραστάσεις. Την επομένη μέρα η Λενιώ Κακλέα αναλάμβανε να τους δώσει συγκεκριμένες ασκήσεις, που οδηγούσαν σε δράσεις, άλλοτε ατομικές και άλλοτε συλλογικές. «Ετσι συγκεντρώθηκαν πάνω από 100-150 δράσεις. Προσπάθειά μου είναι να παρουσιαστούν όλες. Το φεστιβάλ έχει έτσι κι αλλιώς από μόνο του πολλές πληροφορίες και έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς τις επεξεργαζόμαστε, τι μένει τελικά».

Η 24χρονη Λενιώ Κακλέα στην πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα

Η 24χρονη Λενιώ Κακλέα στην πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα

Παρακολούθησαν: «Κόλαση» και «Παράδεισος» του Ρομέο Καστελούτσι, ολόκληρο το «Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο», το «Αόρατο Τσίρκο» της Βικτόρια Τσάπλιν και του Ζαν Μπατίστ Τεριέ, την οπτικοακουστική περφόρμανς των drog_Α_tek, «Civil War», το «Ρίζενμπουτσμπαχ-Μια μόνιμη αποικία» του Κριστόφ Μαρτάλερ, τη «Λίμνη των κύκνων» από τα Μπαλέτα Μαριίνσκι και την αναδημιουργία της χορογραφίας «parades & changes» της Αννα Χάλπριν από την Αν Κολό.

«Προσπαθήσαμε να καλύψουμε όλο το φάσμα των εκδηλώσεων» λέει η Λενιώ Κακλέα. «Ετσι κι αλλιώς πρόκειται για ένα πλήρες και πλούσιο φεστιβάλ». Την ίδια ποικιλία συναντάμε ανάμεσα στους θεατές- δημιουργούς: δύο χορευτές (Ερμής Μαλκότσης, Κατερίνα Σπυροπούλου), δύο ηθοποιοί (Γιώργος Παπαγεωργίου, Αρτεμις Φλέσσα), μια ψυχολόγος (Ζαΐρα Παπαληγούρα), μια δραματολόγος (Ξένια Αηδονοπούλου), ένας αρχιτέκτονας (Θεοδόσης Ησαΐας) και μια εικαστικός (Βικτώρια Καρβούνη).

«Με ενδιέφερε να προσεγγίσω διαφορετικές ματιές. Αλλά σίγουρα τον σημαντικότερο ρόλο έπαιξε η προσωπικότητα του καθενός, που είναι ισχυρή και ενδιαφέρουσα» εξηγεί η Λενιώ Κακλέα.

  • Θεωρείτε πως το επάγγελμα του θεατή επηρεάζει και την πρόσληψη της παράστασης;

«Οχι. Δεν πιστεύω, για παράδειγμα, πως ένας αρχιτέκτονας βλέπει μόνο φόρμες ή χώρους. Μπορεί να βιώσει συναισθήματα, όπως όλοι μας. Εχει όμως ενδιαφέρον το πώς μπορεί να ορίσει μια παράσταση σύμφωνα με τα δικά του «υλικά»».

  • Από τη στιγμή που άρχισε το πρότζεκτ άλλαξε ο τρόπος που παρακολουθούσατε τις παραστάσεις;

«Ποτέ δεν βλέπεις μια παράσταση αθώα. Μπορεί να χώρισες το προηγούμενο βράδυ ή να δουλεύεις αύριο νωρίς. Σίγουρα όλους μας επηρέασε το πρότζεκτ. Δεν κρατούσαμε όμως και σημειώσεις».

  • Τα οχτώ πρόσωπα υποδύονται τους εαυτούς τους;

«Ναι ή δεν υποδύονται τίποτα. Προσπαθήσαμε να καταστήσουμε ορατή την εμπειρία μας. Οι συντελεστές είναι ταυτόχρονα και δημιουργοί. Αυτοί κατασκευάζουν το νόημα. Δεν σχολιάζουμε, ούτε ασκούμε κριτική στις παραστάσεις. Ενδιαφερόμαστε γι’ αυτές και για να μάθουμε τον εαυτό μας μέσα από αυτές. Παίζουμε και λίγο με τα υλικά τους»

  • Η παράσταση απευθύνεται στους συστηματικούς θεατές του φεστιβάλ;

«Οχι απαραίτητα. Το ενδιαφέρον της δεν είναι να παρακολουθήσει κανείς πώς έχει διαμορφωθεί η κάθε παράσταση μέσα από τη ματιά των θεατών, αλλά το ίδιο το κόνσεπτ. Το ότι οχτώ άνθρωποι πέρασαν μια περιπέτεια για να ανεβάσουν «κάτι» επί σκηνής».

  • Τι είναι τελικά η «παράσταση» που προέκυψε;

«Εντάσσεται στο χορό, επειδή εγώ είμαι χορεύτρια και η σκέψη μου είναι χορευτική, όμως η παράσταση είναι ό,τι και το φεστιβάλ. Σκοπός μας δεν είναι να παρουσιάσουμε απλώς ένα μοντάζ ή εφτά παραστάσεις, αλλά ένα σύνολο».

Μόνο εύκολη δεν χαρακτηρίζει η Λενιώ Κακλέα την πρώτη της δουλειά. «Μερικές φορές σκέφτομαι πως είμαι απλώς θεότρελη!» λέει γελώντας. «Προς το παρόν όμως με ενδιαφέρει ο πειραματισμός». Παιδί καλλιτεχνών (του Γιάννη Κακλέα και της Χάρης Ανταχοπούλου), πήρε πτυχίο από την ΚΣΟΤ και συνέχισε σπουδές στο Παρίσι. Ζει και εργάζεται μόνιμα εκεί. «Με ενδιαφέρει να παρουσιάζω δουλειές μου στην Ελλάδα, αλλά όχι να επιστρέψω μόνιμα. Οι συνθήκες δουλειάς είναι πολύ καλύτερες εκεί».

* Η παράσταση μπορεί να συνδυαστεί με τις παραστάσεις που ακολουθούν στο Σχολείον και την Πειραιώς. Είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας. *

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 14 Ιουλίου 2009

Μανία κατανάλωσης και φοβισμένοι αστοί. «Riesenbutzabach» στο Φεστιβάλ Αθηνών

Το «Riesenbutzabach» (Ρίζενμπουτζαμπαχ) του Κριστόφ Μαρτάλερ είναι μιά λέξη  εφεύρημα, κάτι ανάλογο με το σκοτεινό μυστηριώδες rosebud (ροδανθός) του Όρσον  Ουέλς στον «Πολίτη Κέιν»-σύμβολο ενός κόσμου φοβικού στην προσπάθειά του να  προστατεύσει τα καταναλωτικά αγαθά του

Το «Riesenbutzabach» (Ρίζενμπουτζαμπαχ) του Κριστόφ Μαρτάλερ είναι μιά λέξη εφεύρημα, κάτι ανάλογο με το σκοτεινό μυστηριώδες rosebud (ροδανθός) του Όρσον Ουέλς στον «Πολίτη Κέιν»-σύμβολο ενός κόσμου φοβικού στην προσπάθειά του να προστατεύσει τα καταναλωτικά αγαθά του

Στο ύφος του δραματικού μουσικού θεάτρου κινείται η παραγωγή του ρηξικέλευθου, γερμανόφωνου σκηνοθέτη και μουσικού Κριστόφ Μαρτάλερ «Riesenbutzabach», που θα παρουσιαστεί για τρεις ημέρες στο Φεστιβάλ Αθηνών. Το ακατανόητο και δύσκολο να προφερθεί όνομα «Riesenbutzabach» (Ρίζενμπουτζαμπαχ) είναι ένας τόπος άγνωστος, αλλά οι καταστάσεις που βιώνουν οι κάτοικοί του είναι οικείοι. Εδώ κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα είναι μια εφιαλτική προβολή στο μέλλον. Όπου αστοί, οικονομικά ασφαλείς, ψυχολογικά ανασφαλείς και φοβικοί ζουν τον εφιάλτη των στόχων τους: τις τελευταίες ημέρες του καταναλωτισμού. Κι όλη αυτή η δυσαρμονία, κάτω από την αρμονία της κλασικής μουσικής.

Στη σκηνή της «Πειραιώς 260» θα «χτιστεί» ένα περίκλειστο δωμάτιο με μεγάλο ύψος. Το εσωτερικό του, ψυχρό, ψυχωτικά τακτοποιημένο κάτω από ένα ταβάνι και μέσα στους τρεις τοίχους που δεν έχουν ανοίγματα, ακόμα και ένα μπαλκόνι κοιτάει προς τα μέσα- ο τέταρτος τοίχος στην μπούκα της σκηνής, είναι ανοιχτός προς την πλευρά των θεατών. Εδώ, αργόσυρτα, «ήσυχα» και υποβλητικά θα βυθιστεί το κατά Μαρτάλερ Σύμπαν.

«Είναι ένας μουσικός θεατρικός στοχασμός», λέει, «για τις τελευταίες ημέρες της κατανάλωσης.

Θα ακολουθήσει ο διεφθαρμένος, κλειστοφοβικός τρόπος ζωής των εταιρικών και οικογενειακών ιεραρχιών, που θα χάσουν το παιχνίδι, προσπαθώντας να διατηρήσουν τα υλικά που κατέκτησαν».

Το «Riesenbutzabach» είναι ένας συμβολικός τόπος, ειρωνικός, μικρομεσαίας πολυτέλειας. Στη σκηνή αυτός ο τόπος είναι ένας χώρος που πυκνώνει από τόπο- πόλη- σπίτι, σε κλειστοφοβικό δωμάτιο, όπου μια κοινωνία (ένας δεκαπενταμελής θίασος) κινείται «ευδαιμονικά». Αργά, σταθερά ο τρόπος ζωής τους κυριαρχείται από την αγωνία να προστατεύουν τα περιουσιακά στοιχεία και προνόμιά τους. Η ανησυχία μετασχηματίζεται σε τρόμο, σε καταδυναστευτική φοβία.

Αυτόν τον συμβολισμό, εύληπτο στον σύγχρονο Δυτικοευρωπαίο θεατή, έκανε θεατρική πράξη ο Κριστόφ Μαρτάλερ, γεννημένος στο Άρλενμπαχ της Ζυρίχης, 58 ετών σήμερα, που ζει στο Παρίσι.

Πριν από δύο χρόνια είχαμε δει στο Φεστιβάλ Αθηνών τη «Φρουτόμυγά» του, μια παράσταση εγκεφαλική, εξωτερικά ψυχρή, σε έναν τόπο-σκηνικό που παραπέμπει σε ερευνητικό εργαστήριο, με πρόσωπα εγκλωβισμένα σαν μύγες- πειραματόζωα. Το «Riesenbutzabach» είναι συμπαραγωγή του Θεατρικού Φεστιβάλ Νάπολι της Ιταλίας, του Τheater Chur του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου Βρότσλαβ, του Φεστιβάλ Αβινιόν και του Φεστιβάλ Αθηνών.

ΙΝFΟ «Riesenbutzabach» στο «Θέατρο» του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού (Πειραιώς 254) στις 3, 4 και 5 Ιουλίου, στα γερμανικά με ελληνικούς υπέρτιτλους (τηλ. 210-3272.000, http: //www. greekfestival.gr). Εισιτήρια: 30, 20, φοιτητικά 15 ευρώ.

  • Της Έλενας Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 3 Ιουλίου 2009