Category Archives: Φαμπρ Γιαν

To βλέμμα του Νάρκισσου

Ο Γιαν Φαμπρ σε ένα «Όργιο ανεκτικότητας»
  • ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΡΑΠΤΟΥ, Η ΑΥΓΗ: 19/06/2009

Μέσα από τα δύσκολα μονοπάτια της ψυχανάλυσης ιχνηλατείται η περιπέτεια της θέασης. Ο Λακάν, μιλώντας για την ηδονοβλεψία ως διαστροφή, κάνει λόγο για την ενόρμηση της θέασης ως κύκλωμα που επιστρέφει στην απαρχή του: κοιτάζω το αντικείμενο και βλέπω τον εαυτό μου να κοιτάζει. Δημιουργώ δηλαδή με το βλέμμα το αντικείμενο που μου λείπει και μέσα από τη «βάναυση» συνάντηση με αυτό βλέπω εμένα να κοιτάζω.

Ειδικά στο μεταμοντέρνο θέατρο, το βλέμμα κωδικοποιείται διπλά. Συγκροτείται ένα συμμετοχικό – συντελεστικό μοντέλο θέασης και ερμηνείας του θεάματος από την μεταλλασσόμενη κοινότητα θεατών και δημιουργών. Ο παραστάσιμος εαυτός τελεί συνεχώς υπό το βλέμμα του «γενικευμένου άλλου». Οργανώνεται ένα πυκνό δίκτυο από μερικότητες και ροές, ένα «ηδονοβλεπτικό» παραστασιακό σύστημα που βασίζεται στην αποσπασματικότητα, τη σωματικότητα, την ενθαδικότητα και τη διαμόρφωση επί σκηνής φυγόκεντρων χωροχρονικών αλληλουχιών και συσσωματώσεων από συνδηλώσεις και υπαινιγμούς.

Στο μεταμοντέρνο θέατρο η αμφισβήτηση του παραδοσιακού δυτικού θεάτρου, η προσπάθεια εξάλειψης του πατρικού συμβόλου, η εμμονή στο σώμα, η μετα-αποικιοκρατική πολιτιστική μετανάστευση, πλαισιώνουν την παραστασιακή πράξη. Το βλέμμα αποτελεί τον κρίσιμο παράγοντα για την πρόσβαση σε χώρους που μέχρι πρότινος ανήκαν στο ασύνειδο (συλλογικό ή ατομικό). Η σκοπική ενόρμηση κανοναρχεί το μεταμοντέρνο θέαμα.

Την σκοπική ενόρμηση, το ένστικτο της θέασης κατά Λακάν, χρησιμοποιεί ο ευφυής και καλά διαβασμένος Jan Fabre όταν κατασκευάζει τα θεάματά του. Ο Fabre αρέσκεται να δημιουργεί προκλητικά εικαστικά assemblage, όπου πρωταγωνιστεί η σωματικότητα σε όλες τις πιθανές εκδοχές. Ο ίδιος εξάλλου έχει πει πως μέσα από το σώμα στοχεύει στην απομορφοποίηση και αναδιαμόρφωση του λόγου και ότι για να το πετύχει αυτό προετοιμάζει προσεκτικά την παράσταση και ασκεί στο έπακρο τους ηθοποιούς – επιτελεστές, τους οποίους και αποκαλεί «μαχητές του ωραίου». Ο Fabre αρέσκεται στα παιχνίδια της σεξουαλικότητας και στη χρήση φαλλικών συμβόλων (σπαθιά, όπλα κ.λπ.). Χρησιμοποιεί το χώρο και το χρόνο με γλυπτική διάθεση. Διαμορφώνει μέσα από τις χορογραφίες του χωρικά αποσπάσματα, πρόσωπα και αφηγήσεις. Συχνά οργανώνει παραστασιακά μορφώματα – απεικονίσεις του κόσμου του Ιερώνυμου Μπος και του Μπρυγκέλ (για παράδειγμα στο Je suis sang, στο Parrots and Guinea Pigs, στο Tannhauser) και τα μπολιάζει με θεωρητικούς προβληματισμούς. Οι γυναίκες στα έργα του είναι δίσημες και οι άντρες καταδυναστεύονται από την αρσενικότητά τους. Η ενοχή και η τιμωρία, η ιδέα του θανάτου και της εξουσίας, η έννοια της διάβασης αποτελούν για τον Fabre πρώτες ύλες. Επενδύει στη συμμετοχή και τη συνενοχή και υπεραμύνεται της καθαρτικής λειτουργίας των θεαμάτων του.

Στο Όργιο ανεκτικότητας (θέατρο Παλλάς, 10-11 Ιουνίου) ο Fabre συνθέτει ένα ενδόμυχα ρεαλιστικό πίνακα του δυτικού κόσμου. Κεντρικός άξονας η ολική κατανάλωση και ο ναρκισσισμός των υποκειμένων που εκδηλώνεται διαστροφικά και βουλιμικά. Τα πάντα είναι προς αγορά και κατανάλωση και αυτή η συμπεριφορά συμπυκνώνεται στην πράξη της αυτοϊκανοποίησης σε όλες τις μορφές της. Μιας αυτοϊκανοποίησης αγχωτικής και επιδεικτικής, που κατακλύζεται από αισθήματα ενοχής, ένας ψυχαναγκασμός χωρίς διέξοδο. Το Όργιο ανεκτικότητας έχει όλα τα υλικά που χρησιμοποιεί κατά καιρούς ο Fabre. Η χορευτική κίνηση και η γεωμετρική, «καθαρή» διαχείριση του χώρου, η κατάτμησή του σε επιμέρους χωρικά επεισόδια με τους καναπέδες και τα καλάθια του σούπερ μάρκετ, τα παιχνίδια με τις σκιές και το φως, οι ενδυματολογικές επιλογές, τα ειρωνικά σχόλια και η μουσική αποτελούν τα θετικά σημεία της παράστασης. Αντιθέτως, η επανάληψη των σκηνών σωματικής αυτοϊκανοποίησης, η «πολυφορεμένη» χρήση του γυμνού και οι κλισέ πλέον φιλοσοφικές πινελιές που υποτίθεται ότι αναδεικνύονται με την οργασμική «αγωνία» και την «αλήθεια» του σώματος, πολύ λίγα μπορούν να προσδώσουν στην παράσταση. Λειτουργούν πορνογραφικά και γειώνουν το θεατρικό γεγονός, αφού καθηλώνουν το ετερόκλητο κοινό στο ρόλο του ηδονοβλεψία καταναλωτή, που γελά με ανακουφισμένη ενοχή στα καυστικά – διακοσμητικά λεκτικά σχόλια της παράστασης.

Το Όργιο ανεκτικότητας σίγουρα δεν αποτελεί την καλύτερη παράσταση του Fabre, αφού πέρα από το εικαστικό διακύβευμα, εγκλωβίζεται σε αυτό που υποτίθεται ότι θέλει να καταγγείλει: την κοινωνία που λειτουργεί ως νάρκισσος – ηδονοβλεψίας, το σύστημα που παράγει σαρκοφάγους γεροντο-έφηβους, χωρίς καμιά πιθανότητα για κάθαρση… Αυτή τη φορά η φρεσκάδα του πειραματισμού υποσκελίστηκε από την φορμόλη του πειραματικού σχολαστικισμού.

* Η Ελευθερία Ράπτου είναι θεατρολόγος

Ο J. Fabre με ένα «Όργιο ανεκτικότητας» στην Αθήνα

Η ΑΥΓΗ: 10/06/2009

Ο Βέλγος καλλιτέχνης Jan Fabre επιστρέφει στην Αθήνα με την καινούργια του δουλειά «Orgy of Tolerance»

  • Την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την καινούργια ανατρεπτική παραγωγή του Βέλγου καλλιτέχνη Jan Fabre και της ομάδας του Troubleyn, με τίτλο «Orgy of Tolerance», θα έχουν οι Αθηναίοι θεατρόφιλοι σήμερα και αύριο, καθώς ο 50χρονος καλλιτέχνης επιστρέφει για μια ακόμη φορά στη χώρα μας, αυτή τη φορά στη σκηνή του «Παλλάς», όπου και θα παρουσιάσει την καινούργια του δουλειά.  Εικαστικός, χορογράφος, σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας, ο Jan Fabre επιχειρεί μέσα από το έργο του μια καθολική προσέγγιση της τέχνης, στα πρότυπα των αναγεννησιακών ανθρωπιστών… Οι θεατρικές παραγωγές του διακρίνονται από τη διαρκή αναζήτηση της απόλυτης ομορφιάς και της πνευματικότητας. Έχουν παρουσιαστεί σε πλήθος ευρωπαϊκές χώρες, στην Αμερική, την Ιαπωνία και την Αυστραλία.
  • Στο «Όργιο της ανεκτικότητας» ο Jan Fabre επιχειρεί με το ανατρεπτικό του βλέμμα να εξερευνήσει τα όρια της κανονικότητας. Να δει με τη δική του, λοξή ματιά, αυτό που θεωρείται σήμερα κανονικό, αυτό που  έχει προκύψει από μια σειρά άρρητων κανόνων που ισχύουν στην κοινωνία μας. Γιατί, για τον Fabre, τα πάντα στις κοινωνίες μας είναι ανεκτά και θεωρούνται κανονικά, όλα είναι διαΤο όργιο της ανεκτικότητας, στο οποίο αναφέρεται ο καλλιτέχνης, αντανακλά τον κυνισμό της εποχής μας. Με την παράστασή του, με μουσικούς, χορευτές και ηθοποιούς, ζωγραφίζει το προσωπικό του πανόραμα της ανεκτικότητας. Το «Όργιο της ανεκτικότητας» είναι μια ακραία αναφορά στον κόσμο της υπερβολής και μια σουρεαλιστική συνωμοσία ενάντια σε έναν αναίσχυντο κόσμο.

Τα τέσσερα εναύσματα του Γιαν Φαμπρ

  • Ο Φλαμανδός εικαστικός, χορογράφος, σκηνοθέτης μιλάει για το θέαμα που παρουσιάζει στο Παλλάς
  • ΧΟΡΟΣ. Ο Γιαν Φαμπρ ανάβει τσιγάρο: «Χαίρομαι που βρίσκομαι στην Αθήνα και μπορώ να καπνίσω», λέει δίχως ίχνος ανησυχίας όταν ένας δημοσιογράφος του ανταπαντάει πως «για λίγες ακόμη εβδομάδες θα ισχύει αυτό…». Απλά χαμογελάει. Είναι πάντα χαρά να έχεις τον διάσημο Φλαμανδό καλλιτέχνη (εικαστικό, χορογράφο, σκηνοθέτη και συγγραφέα!) απέναντί σου και να τον ακούς να μιλάει για όλα. Κυριολεκτικά για όλα.
  • Εκείνος από την πλευρά του φαίνεται να θέλει να επιστρέφει κοντά μας κάθε χρόνο, με μια διαφορετική αφορμή. Αυτή τη φορά ο Γιαν Φαμπρ έρχεται για να παρουσιάσει «Το Οργιο της Ανεκτικότητας» («Orgy of Tolerance», σήμερα και αύριο στο «Παλλάς»), την καινούργια ανατρεπτική παραγωγή της χοροθεατρικής ομάδας του «Troubleyn» που έκανε πρεμιέρα στην Αβινιόν προκαλώντας έντονη αίσθηση. Γυναίκες και άντρες να καπνίζουν επί σκηνής, η μορφή του Χριστού να ισορροπεί τον σταυρό στα χέρια του και άλλα πολλά. Το θέμα όμως με τον Φαμπρ δεν είναι το σκάνδαλο, ποτέ δεν ήταν. «Ζούμε σε μια κοινωνία που ούτε την έμμηνο ρύση της γυναίκας δεν δέχεται, αφού το υγρό που φαίνεται στα είδη υγιεινής στις σχετικές διαφημίσεις είναι μπλε…» ήταν τα λόγια του σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου, όταν τον ρώτησαν γιατί η δουλειά του ασχολείται τόσο με το αίμα και τα υγρά του σώματος.
  • Ακόμη και ένα έργο του Γιαν Φαμπρ να έχεις δει καταλαβαίνεις πως το σπέρμα, τα ούρα, ο ιδρώτας, τα δάκρυα, το τσιγάρο είναι απλά η αφορμή για να μας πει κάτι πολύ βαθύ. «Για την παράσταση “Το Οργιο της Ανεκτικότητας” είχα τέσσερα εναύσματα» είπε χαρακτηριστικά. «Κατ’ αρχάς ήθελα να προκαλέσω την ακροδεξιά που κερδίζει έδαφος στη χώρα μου. Δεύτερον να κάνω μια αναφορά στους Monty Python και τρίτον να σχολιάσω το φαινόμενο όλων αυτών των καναλιών και τηλεφωνικών γραμμών που προσφέρουν γρήγορο σεξ. Τα έχω δοκιμάσει, είναι όλα τόσο ψεύτικα και απέχουν εντελώς από την αληθινή πορνογραφία. Αισθάνομαι ότι ζούμε υπό την κυριαρχία αυτών των ψεύτικων οργασμών και μιας ψεύτικης κοινωνικής συμπεριφοράς. Παρατηρώ τον εαυτό μου να κάθομαι σπίτι μου στην πολυτελή μου πολυθρόνα και να παρακολουθώ σκηνές αγριότητας στην τηλεόραση νιώθοντας πολύ ασφαλής. Το «Οργιο της Ανεκτικότητας» είναι μια φωνή ενάντια στην πλαστή ασφάλεια που αισθανόμαστε…».

Ειρωνεία

  • Η ομάδα του Γιαν Φαμπρ δούλεψε τρεις μήνες για να δημιουργήσει από κοινού το έργο. Η μουσική του Dag Taeldeman (ενός εκ των καλύτερων βέλγικων συγκροτημάτων ποπ) φτιάχτηκε επί τόπου στις καθημερινές πρόβες με τους χορευτές και ηθοποιούς. «Ο τίτλος του έργου είναι ειρωνικός» επισήμανε ο Φαμπρ. «Η ειρωνεία ως χιούμορ και όχι ως κυνισμός είναι ένα εργαλείο επιβίωσης. Βρισκόμαστε ενώπιον μιας επικίνδυνης εξέλιξης που αντιτίθεται στην ατομικότητα, την ομορφιά, την ελευθερία».

Σχόλια

  • Ο Γιαν Φαμπρ ζήτησε ερωτήσεις. Φυσικά υπήρξαν πολλές. Ακόμη και στις πιο «άσχετες» απάντησε με το χαρακτηριστικό του ύφος. Για τα έργα του που παρουσιάζονται στο Λούβρο: «Ηταν μια άσκηση ταπεινότητας, αφού δίπλα στον Βαν Ντάικ και στον Ρούμπενς αισθάνεσαι τόσο μικρός. Βέβαια η ιστορία με το Λούβρο μου φαίνεται τώρα πια λίγο μακρινή επειδή μόλις επέστρεψα από την Μπιενάλε της Βενετίας όπου παρουσίασα εικαστική μου δουλειά για τρεις εβδομάδες. Ηταν όμως ένα πανέμορφο βήμα στη διαδρομή μου». Ενα σχόλιο για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα; «Φυσικά κάθε χώρα πρέπει να προσέχει τους θησαυρούς της. Ομως όσο πιο πολλοί άνθρωποι δουν ένα έργο τέχνης τόσο το καλύτερο. Πρέπει να βλέπει κανείς τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Προσωπικά μου αρέσει να φαντάζομαι έναν Γερμανό τουρίστα στην Αγία Πετρούπολη να ανακαλύπτει σε ένα μουσείο εξόριστους Φλαμανδούς ζωγράφους…».
  • «Στη χώρα μου η αποχή από τις εκλογές τιμωρείται αυστηρά», είπε όταν τον ρώτησαν σχετικά με τις ευρωεκλογές. «Το να μην ψηφίσεις είναι ένα δείγμα ότι δεν πιστεύεις πια στα κυρίαρχα κόμματα, παράλληλα είναι επικίνδυνο γιατί έτσι μπορεί να δώσεις δύναμη σε ακροδεξιές ομάδες». Τέλος για τη σκηνή με τον εσταυρωμένο εξήγησε: «Πιστεύω στο μοντέλο του Χριστού. Πρόκειται για μια χιουμοριστική αλλά πολύ σοβαρή δήλωση. Καθόλου υβριστική. Μια αναφορά στον τρόπο που προσπαθούμε να ισορροπήσουμε τις αξίες». Οσο για τη σχέση του με τα ηλεκτρονικά μέσα και το youtube (όπου χωρίς να το γνωρίζει παρουσιάζονται ήδη αποσπάσματα από «Το Οργιο της Ανεκτικότητας»): «Δεν έχω καλή σχέση, αισθάνομαι ότι είναι ένας χώρος τον οποίο δεν μπορείς να ελέγξεις. Ισως θα πρέπει να βρεθεί μια καινούργια φόρμα».

«Παλλάς», 10, 11/6, Βουκουρεστίου 5, τηλ. 210 3213100.

  • Της Σαντρας Bουλγαρη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/6/2009

Γιαν Φαμπρ «Orgy of Tolerance» («Οργιο ανεκτικότητας»), με την ομάδα του «Troubleyn»

«Οργιο ανεκτικότητας»
  • Στο «Παλλάς» σήμερα (11/6/09, 9 μ.μ.) θα δοθεί η δεύτερη παράσταση της χοροθεατρικής δημιουργίας του Βέλγου καλλιτέχνη Γιαν Φαμπρ «Orgy of Tolerance» («Οργιο ανεκτικότητας»), με την ομάδα του «Troubleyn». Ο Γ. Φαμπρ, ο δεύτερος εν ζωή εικαστικός, του οποίου το έργο παρουσιάζεται στο «Λούβρο» (στην πτέρυγα της Φλαμανδικής Ζωγραφικής, μαζί με έργα των μεγάλων Φλαμανδών Ζωγράφων), με τη νέα του παράσταση εξετάζει και σχολιάζει την επίδραση που ασκεί στον άνθρωπο ό,τι σήμερα είναι συνηθισμένο φαινόμενο, ό,τι θεωρείται «κανονικό». Δηλαδή, ό,τι διαμορφώνουν διάφοροι μηχανισμοί (ΜΜΕ, τρόπος ζωής που κατευθύνει στον ατομισμό και την απάθεια) της σύγχρονης κοινωνίας. Σήμερα σχεδόν όλα όσα συμβαίνουν στον άνθρωπο και στην κοινωνία, θεωρούνται «κανονικά» και γίνονται ανεκτά και όλα πουλιούνται και αγοράζονται, ακόμα και με μια πιστωτική κάρτα. Το «όργιο της ανεκτικότητας» αντανακλά τον κυνισμό της εποχής μας, όσων εκτυλίσσονται γύρω μας, πιστεύει ο Φαμπρ. Με μουσικούς, χορευτές και ηθοποιούς «ζωγραφίζει», όπως βλέπει ο ίδιος, το «πανόραμα» της ανεκτικότητας. Η παράσταση μοιάζει με καρτούν καταγγελία, με ακραία, σουρεαλιστική αναφορά στη σημερινή αναίσχυντη κοινωνία.
  • Σύλληψη, σκηνοθεσία, χορογραφία, σκηνογραφία: Γιαν Φαμπρ. Δραματουργία: Μιε Μαρτέν. Στίχοι: Νταντ Τέλντεμαν. Ερμηνεύουν: Linda Adami, Christian Bakalov, Katarina Bistrovic-Darvas, Annabel Chambon, Cedric Charron, Ivana Jozic, Goran Navojec, Antony Rizzi, Kasper Vandenberghe.

Γιαν Φαμπρ: «Δεν προκαλώ. Εξερευνώ»

  • Εννέα γυναίκες και άντρες ντυμένοι με «ελαφριά» ρούχα και ψηλές γόβες. Καθισμένοι σε πολυτελείς καναπέδες, με ύφος νωχελικό, καπνίζουν. Μοιάζουν να έχουν μόλις απολαύσει κάτι. Λίγο πριν κάποιες «καταναλώτριες» θα γεννήσουν τα «προϊόντα» τους μέσα στα καροτσάκια του σουπερμάρκετ. Και μερικοί άντρες με σλιπάκια θα διαγωνιστούν στον αυνανισμό.

  • Σε έναν κόσμο που καταναλώνει και δεν σκέφτεται, που καθοδηγείται και ανέχεται εστιάζει η νέα παράσταση του Γιαν Φαμπρ. Εχει τίτλο «Orgy of Tolerance» (Το όργιο της ανεκτικότητας) και θα την δούμε στο «Παλλάς».

«Η νέα μου παράσταση είναι ένας μεγάλος οργασμός. Από αυτούς που προσποιούμαστε, όχι τους αληθινούς», διευκρινίζει ο Γιαν Φαμπρ. «Ενας ψεύτικος οργασμός που αφορά τη σεξουαλικότητα, την πολιτική, κοινωνικές συμπεριφορές. Γι’ αυτό και η παράσταση ξεκινά με την ολυμπιάδα του καλύτερου ψεύτικου αυνανισμού. Θα έλεγα ότι είναι μια παράσταση φόρος τιμής στους Μόντι Πάιθονς. Την εμπνεύστηκα ένα βράδυ που έβλεπα διάφορα φρικτά στις ειδήσεις και συγχρόνως συνειδητοποιούσα πως είμαι ένας βολεμένος που παρακολουθεί τη δυστυχία των άλλων από τον καναπέ του».

Εικαστικός, χορογράφος, σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας, ο Γιαν Φαμπρ αναγνωρίζεται ως μία από τις προσωπικότητες της σύγχρονης τέχνης. Είναι, μάλιστα, ο δεύτερος εν ζωή εικαστικός καλλιτέχνης του οποίου το έργο παρουσιάζεται στην πτέρυγα της φλαμανδικής ζωγραφικής του μουσείου του Λούβρου, πλάι στα έργα μεγάλων φλαμανδών ζωγράφων. Κάθε νέα του σύλληψη προκαλεί έντονες συζητήσεις. Κάποιοι δυσφορούν με την τόλμη του.

  • Πόσο διαφορετικά καταναλώνει σήμερα η κοινωνία σε σχέση με παλιότερα;

«Θα σας απαντήσω με ένα παράδειγμα: αν το κομπιούτερ ή το κινητό που αγοράζεις παρουσιάσει πρόβλημα σε ένα με δύο χρόνια, είσαι υποχρεωμένος να το αντικαταστήσεις. Δύο χρόνια είναι αρκετά για να αλλάξουν από το καλώδιο μέχρι το μενού. Ολα σε οδηγούν στην κατανάλωση και φυσικά στο πλαστικό χρήμα που είναι ένας σύγχρονος θεός».

  • Μια και λέτε για πλαστικό χρήμα, πιστεύετε πως η παγκόσμια ύφεση δεν θα μας ταρακουνήσει λίγο;

«Μπα, κάθε άλλο. Οι άνθρωποι στις μέρες μας όταν ζορίζονται δεν ψάχνουν πώς θα μετριάσουν τα έξοδά τους, αλλά πώς θα αποκτήσουν κι άλλο χρήμα. Αλλωστε και εν μέσω κρίσης οι κυβερνήσεις ψάχνουν τρόπους για να μη σταματήσουμε να αγοράζουμε. Η μεγαλύτερη κρίση είναι αυτή των αξιών, που την έχουμε παρακάμψει. Δεν έχουμε κανένα ενδιαφέρον για την αληθινή ομορφιά της ζωής».

  • Εσείς δεν ψωνίζετε ποτέ;

«Μ’ αρέσουν τα μαγαζάκια της γειτονιάς όπου αγοράζω λαχανικά ή εκείνα που πουλάνε υλικά για τα σχέδιά μου. Τρελαίνομαι επίσης για τα συνοικιακά βιβλιοπωλεία, όπου οι άνθρωποι ξέρουν ποια βιβλία έχουν στο μαγαζί τους και γιατί. Αλλά σιχαίνομαι τα μεγάλα σουπερμάρκετ. Με κάνουν να αισθάνομαι ανύπαρκτος, σαν να είμαι πιόνι του καπιταλισμού».

  • Τα ΜΜΕ τι ρόλο παίζουν στην κοινωνία που περιγράφετε;

«Την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύτηκε στο Βέλγιο μια έρευνα που κατέγραφε ποιους εμπιστεύονται οι πολίτες. Σας πληροφορώ ότι οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ κατέλαβαν την τελευταία θέση. Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι που κάνουν κουμάντο έχουν αποτύχει παταγωδώς. Από τη μια οι πολιτικοί είναι πια ταυτισμένοι με το ψέμα, γι’ αυτό και βυθίζονται στην εκτίμησή μας, κι από την άλλη τα ΜΜΕ που συνήθως παίζουν το παιχνίδι των πολιτικών αναγκαστικά τους ακολουθούν και στην απαξίωση. Ο τρόπος που παρουσιάζουν και τα πιο μικρά θέματα είναι τόσο προβοκατόρικος, που ποτέ δεν μαθαίνεις την αλήθεια».

«Δεν έχω ταμπού»

  • Πάντως, και οι δικές σας παραστάσεις είναι συχνά εξαιρετικά προκλητικές.

«Δεν νομίζω. Μάλλον τα μέσα τις παρουσιάζουν έτσι. Εγώ προτιμώ να λέω ότι ρισκάρω, ότι εξερευνώ, ότι αγωνίζομαι για να ανοίξω νέες πόρτες και να δείξω νέες προοπτικές, αλλά ποτέ δεν αναλώθηκα στην εύκολη πρόκληση».

  • Παρ’ όλα αυτά, το κοινό μοιάζει να περιμένει κάθε φορά κι άλλη πρόκληση από εσάς.

«Μπορεί, αλλά αυτό είναι μια κατάκτηση για μένα διότι μου ανεβάζουν ψηλά τον πήχη. Από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκα με την τέχνη, έχω μόνο έναν στόχο: να εξερευνώ το ανθρώπινο σώμα. Αυτό είναι για μένα το εργαστήριό μου, το πεδίο βολής μου, η παγίδα μου».

  • Δεν υπάρχει ένα θέμα που δεν τολμάτε να ακουμπήσετε;

«Δεν νομίζω. Πιστεύω στην ομορφιά της ελευθερίας, άρα δεν θα μπορούσα να έχω ταμπού».

  • Η τελευταία παράστασή σας που είδα ήταν εκείνη στο Μέγαρο Μουσικής που καπνίζατε αρειμανίως. Σε ενάμιση μήνα από σήμερα η Ελλάδα κόβει το τσιγάρο. Τι μας συμβουλεύετε;

«Να συνεχίσετε -όπως κι εγώ- το κάπνισμα μέρα και νύχτα. Στο Βέλγιο κάναμε τη δική μας πράξη ανεξαρτησίας, βαφτίζοντας κάποια καφέ «μικρά καλλιτεχνικά καπνιστικά κλαμπ»». *

«Είμαι αίμα» – έργο του Γιαν Φαμπρ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπίτου

  • Μετά το «Τρίπτυχο» του Χάινερ Μίλερ στις τουαλέτες του BIOS, η ομάδα ΑΣΙΠΚΑ παρουσιάζει το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Γιαν Φαμπρ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπίτου. Πρόκειται για ένα ποίημα – παραλήρημα που ο ίδιος ο συγγραφέας χαρακτηρίζει «μεσαιωνικό παραμύθι» και γράφτηκε το 2001 κατά παραγγελία για το Φεστιβάλ της Αβινιόν. Καθημερινές εικόνες φρίκης στα δελτία ειδήσεων από εμπόλεμες περιοχές, παιδιά σε κάθε γωνιά του πλανήτη που λιμοκτονούν, ο αόρατος πόλεμος των ιών και των ασθενειών, όλα έχουν έναν κοινό παρονομαστή: το αίμα. Το αίμα που λιγοστεύει. Το αίμα που ανταλλάσσεται. Το αίμα που αντιστέκεται. Το αίμα όμως δεν παύει να είναι και το υλικό, ζείδωρο (δώρο της ζωής) και κίνητρο αυτής της παράστασης. Παίζουν: Ειρήνη Δράκου, Αλεξάνδρα Καζάζου, Γιώργος Τσούρμας.

ΧΩΡΑ: Αμοργού 20, Κυψέλη, Εως: 12/6. τηλ.: 210-8673945. Ημ. & ώρες παραστάσεων: Τετ. –Κυρ. στις 21:30. Τιμές εισιτ.: €19, €15 (φοιτ.).

  • ET AGENDA, 16/5/2009