Category Archives: Τσιάνος Κώστας

Λαϊκό δρώμενο οι «Χοηφόρες»

  • Για το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Αισχύλου «Ορέστεια», μια τραγωδία που έλκει την καταγωγή της από τις λαϊκές τελετουργίες, μιλούν ο Κώστας Τσιάνος και η Λυδία Κονιόρδου

  • Καλοκαίρι 1992. Οι «Χοηφόρες» του Αισχύλου φέρνουν ξανά μαζί τον Κώστα Τσιάνο και τη Λυδία Κονιόρδου μετά την «ιστορική» πλέον «Ηλέκτρα» τους. Το κοινό κατακλύζει τα θέατρα που ανεβαίνει η παράσταση, οι κριτικές είναι διθυραμβικές, σκηνοθέτης και πρωταγωνίστρια αποθεώνονται.

Ο Κώστας Τσιάνος, 17 χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα της τραγωδίας του Αισχύλου «Χοη­φόρες», σκηνοθετεί ξανά τη Λυδία Κονιόρ­δου αυτή τη φορά και ως Ηλέκρα και ως Κλυταιμνή­στρα στην παράσταση.  Τον ρόλ
Ο Κώστας Τσιάνος, 17 χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα της τραγωδίας του Αισχύλου «Χοη­φόρες», σκηνοθετεί ξανά τη Λυδία Κονιόρ­δου αυτή τη φορά και ως Ηλέκρα και ως Κλυταιμνή­στρα στην παράσταση. Τον ρόλο του Ορέστη ερμηνεύει ο Νίκος Ψαρράς.

Πολλές φορές από τότε, όποτε μιλούσαμε με τον Κώστα Τσιάνο, μου εξέφραζε την επιθυμία του να ξαναδουλέψει το έργο του Αισχύλου. «Πάντα με τη Λυδία», συμπλήρωνε. Πάντα με τη «μούσα» του. Καλοκαίρι 2009 και οι «Χοηφόρες» αποθεώνονται και πάλι στην περιοδεία τους ανά την Ελλάδα, 17 χρόνια μετά το πρώτο τους ανέβασμα.

Λαϊκό δρώμενο οι «Χοηφόρες»
  • Παραδόσεις – θρύλοι

Μιλάω και πάλι με τον Κώστα Τσιάνο και τον ρωτώ γιατί αποφάσισε να ανεβάσει και πάλι την τραγωδία αυτή.

«Είχα πάρα πολύ έντονη την επιθυμία να ξαναπαρουσιάσουμε με τη Λυδία την τραγωδία του Αισχύλου, όχι μόνο γιατί σημείωσε τότε εξαιρετική επιτυχία, αλλά γιατί ήθελα να ξαναδουλέψω κάποια σημεία της παράστασης. Aλλωστε η προσπάθειά μου να βρω λύσεις στα παραστασιακά προβλήματα του αρχαίου δράματος μέσα από την έκφραση της λαϊκής μας παράδοσης, ολοκληρώνεται με τις Χοηφόρες, μια τραγωδία που έλκει την καταγωγή της από τις λαϊκές τελετουργίες».

Και συνεχίζει: «Ο Αισχύλος στο δεύτερο μέρος της τραγωδίας του, «Ορέστεια» είναι ολοφάνερο πως είχε καταφύγει σε παραδόσεις και θρύλους που αναφέρονται στη λατρεία των νεκρών, στο ανακάλυμα των ψυχών, στα εφιαλτικά όνειρα που προμηνύουν συμφορές, στους επιτάφιους θρήνους και προσφορές στις αναγνωρίσεις συγγενών, σε εξαγνισμούς, σε εξορκισμούς και σε νεκρολατρικούς χορούς, που ήταν πολύ διαδεδομένοι στην αρχαιότητα.

Στοιχεία που τα συναντούμε στους νεότερους χρόνους σε παραλογές των δημοτικών μας τραγουδιών, σε λαϊκά παραμύθια, στο τυπικό των λαϊκών και θρησκευτικών τελετών, στα μοιρολόγια και σε λαϊκούς χορούς με έντονο τον τελετουργικό τους χαρακτήρα.

Η παράσταση των «Χοηφόρων» προσπαθήσαμε να πάρει τη μορφή λαϊκού δρώμενου, γνωρίζοντας πως τα δρώμενα είναι προθεατρικές μορφές τέχνης, αλλά σ’ αυτά μπορεί να αναζητήσει κανείς τον πυρήνα του αρχαιοελληνικού δράματος».

Δουλεύει και πάλι με τη Λυδία Κονιόρδου, τη «μούσα» του. Του το λέω και χαμογελά. «Πράγματι, είναι η μούσα μου η Λυδία! Πολύτιμη συμπαραστάτης που χωρίς αυτή δεν ξέρω αν θα συνέχιζα την έρευνά μου στο αρχαίο δράμα. Είναι μια σπουδαία πρωταγωνίστρια, μια σημαντική ερμηνεύτρια που είναι δώρο να δουλεύω μαζί της, γι’ αυτό και απόλαυσα ξανά τη νέα συνάντησή μας!».

Εξίσου χαρούμενη που ξανάσμιξε με τον Κώστα Τσιάνο είναι και η Λυδία Κονιόρδου που μου λέει:

«Hταν κοινή επιθυμία μας να ‘‘ξαναδούμε’’ τις »Χοηφόρες», με περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μας, για να δουλευτούν κάποια απ’ τα στοιχεία που δεν υπήρχε ο χρόνος να δουλευτούν τότε. Πρόκειται για μια σημαντική κατάθεση στην έρευνα για τη σκηνική προσέγγιση του αρχαίου θεάτρου… Η παράσταση που έφτιαξε με έμπνευση ο Κώστας, είναι, κατά τη γνώμη μου, η πιο περιεκτική, πιο τολμηρή και πιο ολοκληρωμένη πρόταση που έχει κάνει στο είδος. Οι «Χοηφόρες» είναι η πιο σύγχρονη, η πιο αφαιρετική δουλειά του και η Επίκληση που υπάρχει σε αυτήν είναι απ’ τις πιο ακριβές στο αρχαίο δράμα – μετά την Επίκληση που υπήρχε στους »Πέρσες» του Κάρολου Κουν…»

Η Κονιόρδου κρατά στην παράσταση αυτή και τον ρόλο της Ηλέκτρας και τον ρόλο της Κλυταιμνήστρας…

«Ηταν το ζητούμενο του Κώστα, το πέρασμα αυτό από τον έναν ρόλο στον άλλον, σαν στοιχείο μη ταύτισης του ηθοποιού με τον ρόλο, αλλά συμμετοχής του σε ένα υπερβατικό θεατρικό δρώμενο που συνδυάζει τον λόγο, την όρχηση και το μέλος».

Δεν συναντήθηκαν όμως απλά οι δύο τους ξανά. Συναντήθηκαν κάτω από τη στέγη του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας, που τότε «γέννησε» την «Ηλέκτρα» τους. Εκείνος γύρισε δυναμικά στο τιμόνι της διεύθυνσης του ΔΗΠΕΘΕ – «είμαι συγκινημένος με την επάνοδό μου και ελπίζω να πετύχω τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα»- κι εκείνη χάρηκε που επέστρεψε στο «ΔΗΠΕΘΕ που εξαιρετικά ξέρει να διευθύνει εκείνος και που τόσες μνήμες ακριβές έχω από αυτό».

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Οι «Χοηφόρες» του Αισχύλου παίζονται σε περιοδεία ανά την Ελλάδα σε μετάφραση-σκηνοθεσία και σε χορογραφία Κώστα Τσιάνου, σε κοστούμια Ιωάννας Παπαντωνίου, σε μουσική Διονύση Τσακνή και σε μουσική διδασκαλία Απόστολου Ψυχράμη.

Παίζουν: Λυδία Κονιόρδου, Νίκος Ψαρράς, Ελένη Ουζουνίδου, Θανάσης Χαλκιάς, Γιώργος Στάμος, Γιώργος Δελληγιάννης. Στον χορό συμμετέχουν ως κορυφαίες οι Ελένη Ουζουνίδου, Νικολέττα Βλαβιανού, Σοφία Αθανασοπούλου και μαζί τους είναι οι Ευγενία Αποστόλου, Ηλέκτρα Γεννατά, Μαρία Δεληγιάννη, Ελένη Καρακάση, Ελενα Μαρσίδου, Λίλυ Μελεμέ, Σεβίλη Παντελίδου Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου, Λουκία Στεργίου, Ειρήνη Τσανετουλάκου, Φωτεινή Τιμοθέου.

Σήμερα στο Αττικό Αλσος στις 9.00 μ.μ.

  • Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Η τραγωδία «Χοηφόροι» ή «Χοηφόρες» αποτελεί το δεύτερο έργο της »Ορέστεια», της μοναδικής σωζώμενης αρχαίας τριλογίας κι αφηγείται τον φόνο της Κλυταιμνήστρας και του Αίγισθου από τον Ορέστη.

Ο Ορέστης, συνοδευόμενος από τον πιστό του φίλο Πυλάδη, επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του το Αργος, για να θρηνήσει στον τάφο του πατέρα του. Οταν φτάνει ο χορός των Χοηφόρων ακολουθούμενος από την αδελφή του Ηλέκτρα, κρύβεται και αφού παρακολουθήσει τις σπονδές, αποκαλύπτει την ταυτότητά του. Αμέσως, θέτει σε εφαρμογή το σχέδιό του με την αρωγή της αδελφής του.

Προσποιείται τον ξένο, μπαίνει στο ανάκτορο, αναγγέλλει τον… θάνατο του Ορέστη και στη συνέχεια σκοτώνει τον Αίγισθο και τη μητέρα του.

Ο χορός μετά τη μητροκτονία συμπαραστέκεται στα δύο αδέλφια και προαναγγέλλει την κάθαρση του οίκου των Ατρειδών, ενώ ο Ορέστης καταδιωκόμενος απ’ τις Ερινύες καταφεύγει στους Δελφούς όπου προσπέφτει ικέτης στο Ιερό του Απόλλωνα, με τον χορό να τον κατευοδώνει με ευχές…

  • ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 02/08/2009

Αισχύλου «Χοηφόρες» από το Θεσσαλικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου

  • Στις 2 Ιουλίου, το Θεσσαλικό Θέατρο κάνει πρεμιέρα στο «Κηποθέατρο Αλκαζάρ Λάρισας», με την τραγωδία του Αισχύλου «Χοηφόρες». Θα ακολουθήσει μεγάλη περιοδεία στην Κύπρο και στα σημαντικά φεστιβάλ της Ελλάδας.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Κώστας Τσιάνος αναφέρει: Από το 1992, που ανεβάσαμε τις «Χοηφόρες» είχα την επιθυμία να ξαναπαρουσιάσουμε την τραγωδία του Αισχύλου, όχι μόνο γιατί σημείωσε τότε εξαιρετική επιτυχία, αλλά γιατί ήθελα να ξαναδουλέψω κάποια σημεία της παράστασης. Αλλωστε η προσπάθειά μου να βρω λύσεις στα παραστασιακά προβλήματα του αρχαίου δράματος μέσα από την έκφραση της λαϊκής μας παράδοσης, ολοκληρώνεται με τις «Χοηφόρες», μια τραγωδία που έλκει την καταγωγή από τις λαϊκές τελετουργίες.

Ο Αισχύλος στο δεύτερο μέρος της τραγωδίας του, «Ορέστεια» είναι ολοφάνερο πως είχε καταφύγει σε παραδόσεις και θρύλους που αναφέρονται στη λατρεία των νεκρών, στο ανακάλημα των ψυχών, στα εφιαλτικά όνειρα που προμηνύουν συμφορές, στους επιτάφιους θρήνους και προσφορές στις αναγνωρίσεις συγγενών, σε εξαγνισμούς, σε εξορκισμούς και σε νεκρολατρικούς χορούς, που ήταν πολύ διαδεδομένοι στην αρχαιότητα. Στοιχεία που τα συναντούμε στους νεότερους χρόνους σε παραλογές των δημοτικών μας τραγουδιών, σε λαϊκά παραμύθια, στο τυπικό των λαϊκών και θρησκευτικών τελετών, στα μοιρολόγια και σε λαϊκούς χορούς με έντονο τον τελετουργικό τους χαρακτήρα.

  • Για τους αρχαίους Έλληνες, οι νεκρολατρικοί χοροί ήταν χρέος ιερό και είναι πολλοί εκείνοι που υποστηρίζουν πως από τους χορούς γύρω σε τάφους νεκρών,οι Έλληνες δημιούργησαν μορφές απ΄όπου άντλησαν πολλά στοιχεία οι αρχαίοι μας δραματουργοί. Ο χρόνος και ο Χριστιανισμός, εξαφάνισαν την κατηγορία αυτών των χορών. Ωστόσο, ο λαός τους διατήρησε μέχρι σήμερα, δίνοντάς τους άλλο περιεχόμενο και πολλούς απ΄αυτούς να τους χορεύει, σαν μνημόσυνο, προς τιμήν κάποιων ηρώων.(π.χ. ο χορός για τον Παύλο Μελά , στην δυτική Μακεδονία, ο «Καγκελευτός» στην Ιερισσό της Χαλκιδικής και άλλοι πολλοί).
  • Η παράσταση των «Χοηφόρων», προσπαθήσαμε να πάρει τη μορφή λαϊκού δρώμενου, γνωρίζοντας πως τα δρώμενα είναι προθεατρικές μορφές τέχνης, αλλά σ΄αυτά μπορεί να αναζητήσει κανείς τον πυρήνα του αρχαιοελληνικού δράματος. Και στην τωρινή μου περιπέτεια, πολύτιμος συμπαραστάτης είναι η αγαπημένη μου Λυδία Κονιόρδου που χωρίς αυτή δεν ξέρω αν θα συνέχιζα την έρευνά μου στο αρχαίο δράμα. Τη μουσική συνέθεσε ο στενός συνεργάτης μου Διονύσης Τσακνής γέννημα θρέμα του Θεσσαλικού κάμπου και κάτοχος των τοπικών μοιρολογιών, των ρυθμών και των εθίμων, ο Νίκος Ψαρράς στο ρόλο του Ορέστη, η Ελένη Ουζουνίδου στο ρόλο της τροφού, οι υπέροχες κυρίες που ερμηνεύουν τις «Χοηφόρες», οι άλλοι ηθοποιοί , οι μουσικοί με επικεφαλής τον φίλο μου Γιώργο Δεληγιάννη, ο βοηθός μου Σπύρος Αυγουστάτος, ο Απόστολος Ψυχράμης που δίδαξε την μουσική, πίστεψαν και εργάστηκαν με την ψυχή τους για το καλό της παράστασης και τους ευχαριστώ. Οι πολυπαινεμένες ενδυμασίες είναι της σπουδαίας Ιωάννας Παπαντωνίου που έχουν θαυμαστεί σε πολλές εκθέσεις στη χώρα μας και στο εξωτερικό. Την σκηνοθετική μου εργασία την αφιερώνω στην Κυρία Ιωάννα Παπαντωνίου.
  • Μετάφραση: Κώστας Τσιάνος, κοστούμια: Ιωάννα Παπαντωνίου, μουσική: Διονύσης Τσακνής, χορογραφία: Κώστας Τσιάνος, μουσική dιδασκαλία: Απόστολος Ψυχράμης, βοηθός σκηνοθέτη: Σπύρος Αυγουστάτος. Ηθοποιοί: Λυδία Κονιόρδου, Νίκος Ψαρράς, Ελένη Ουζουνίδου, Θανάσης Χαλκιάς, Γιώργος Στάμος. Οι μουσικοί: Γιώργος Δελληγιάννης, Γιάννης Παπαγιαννούλης, Χρήστος Ψωμιάδης. Χορός γυναικών: Ελένη Ουζουνίδου, Νικολέττα Βλαβιανού, Σοφία Αθανασοπούλου, Ευγενία Αποστόλου, Ηλέκτρα Γεννατά, Μαρία Δεληγιάννη, Ελένη Καρακάση, Έλενα Μαρσίδου, Λίλυ Μελεμέ, Σεβίλη Παντελίδου, Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου, Λουκία Στεργίου, Ειρήνη Τσανετουλάκου, Φωτεινή Τιμοθέου
  • Πρόγραμμα περιοδείας:

Ιούλιος:
2,4/7: Κηποθέατρο Αλκαζάρ, Λάρισα, 5/7: Ομόλιο, Θέατρο Τεμπών, 8/7: Αρχαίο Ωδείο Πάφου, Κύπρος, 9/7: Κούριο, Αρχαίο Θέατρο, Κύπρος, 10/7: Αμφιθέατρο Μακαρίου Γ΄, Λευκωσία, 13/7: Λάρνακα, Κύπρος, 16/7: Θέατρο Ρεματιάς, Χαλάνδρι, 18/7: Θέατρο Φιλίππων, Καβάλα, 19/7: Αρχαίος Χώρος, Αμφίπολη, 22/7: Θέατρο Φρούριο, Τρίκαλα, 24/7: Ανοιχτό Θεατρο, Βόλος, 25/7: Θέατρο Θάλασσας, Μουδανιά, 27/7: Θέατρο Καστράκι, Γρεβενά, 28/7: Θέατρο Μητρόπολης, Καρδίτσα, 30/7: Ανοιχτό Δημ. Θέατρο, Ελασσόνα, 31/7: Δημοτικό Θέατρο, Σόχο Θεσ/νικη

Αύγουστος:
2/8: Θέατρο Αττικού Αλσους, 6/8: Αρτέμιδα, 8/8: Θέατρο Φρύνιχος, Δελφοί, 19/8: Θέατρο Χοροστάσι, Κρανέα Ολύμπου, 20/8: Θέατρο Μάνος Κατράκης, Συκεές Θες/νικη, 21/8: Αρχαίο Θέατρο Δίου, 23/8: Ανοιχτό Θέατρο Θάσου, 25/8: Θέατρο Αλσους, Βέροια, 27, 28/8: Κηποθέατρο, Λάρισα, 30, 31/8: Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκη

Σεπτέμβριος:
1/9: Ανοιχτό Θέατρο, Τύρναβος, 3/9: Θέατρο Δώρα Στράτου, Αθήνα, 4, 5/9: Αρχαίο Ωδείο Πάτρας, 9/9: Ανοιχτό Θέατρο Ηλιούπολη;, 10/9: Ανοιχτό Θέατρο Παπάγου, 11/9: Ανοιχτό Θέατρο, Ελευσίνα, 12/9: Θέατρο Αλ. Βουγιουκλάκη, Βριλήσσια, 14/9: Ν. Χαλκηδόνα, 15/9: Θέατρο Βράχων, Βύρωνας

  • Θέατρο: ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΑΖΑΡ
  • Διεύθυνση: Κηποθέατρο Αλκαζάρ , Λάρισα -Κέντρο (Λάρισα)
  • Πρεμιέρα: 02/07/2009

Επιστροφή Κ. Τσιάνου στο «Θεσσαλικό»

Λάρισα

Επιστροφή στα πάτρια για τον Κώστα Τσιάνο, ο οποίος, 11 χρόνια μετά αναλαμβάνει την καλλιτεχνική διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας. Ο γνωστός σκηνοθέτης επανακάμπτει στη Λάρισα με τις «ίδιες ιδρυτικές ανησυχίες» για να υλοποιήσει τα μεγαλεπήβολα σχέδια του «Θεσσαλικού Θεάτρου», ενόψει της Μεοσγειάδας.

  • Διαδέχεται στο τιμόνι του «Θεσσαλικού» τον Άκη Μητσιούλη, ενώ η 3η Ιουλίου σηματοδοτεί τον πρώτο σταθμό αυτών των σχεδίων, με την παράσταση των «Χοηφόρων» του Αισχύλου στη Λάρισα – με πρωταγωνιστές τη Λυδία Κονιόρδου και το Νίκο Ψαρά. Ωστόσο το μεγάλο στοίχημα είναι η πραγματοποίηση μιας παράστασης στο χώρο του αρχαίου θεάτρου της πόλης. Ο Κ. Τσιάνος, από τους συνιδρυτές – μαζί με την Άννα Βαγενά και τον Γ. Ζιάκα – του «Θεσσαλικού», επιστρέφει στο σπίτι του, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε με σκοπό να επαναπροσδιορίσει τη φυσιογνωμία του Θεάτρου που είχε πάντα κάτι το ξεχωριστό. «Το Θέατρο πρέπει να ξαναπλησιάσει ένα ευρύτερο κοινό και να πραγματοποιήσει παραστάσεις στην περιφέρεια καθώς και να λειτουργεί παράλληλες εκδηλώσεις σε συνεργασία με άλλους φορείς της πόλης», είπε, στη διάρκεια παρουσίασης του νέου διευθυντή από τον δήμαρχο Λαρισαίων Κ. Τζανακούλη και την πρόεδρο του «Θεσσαλικού» Μαρία Αγραφιώτη.

enet.gr, 19:55 Τετάρτη 27 Μαΐου 2009

Επιστροφή Τσιάνου στο Θεσσαλικό

  • O Κώστας Τσιάνος επιστρέφει, ύστερα από 11 χρόνια, στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Θεσσαλικού Θεάτρου. Ο σκηνοθέτης και εκ των βασικών ιδρυτών του Θεσσαλικού το 1975 ανέλαβε τη διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ Λαρίσης, όπως μετονομάστηκε το 1983, όπου και παρέμεινε ως το 1998. Στη δεκαπενταετία της πρώτης θητείας του το θέατρο γνώρισε μεγάλες επιτυχίες, περιόδευσε στη Θεσσαλία, ενώ ακόμη και σήμερα παραμένει σημείο αναφοράς στην καλλιτεχνική ανάπτυξη της περιφέρειας. Ο Κώστας Τσιάνος συνέβαλε αποφασιστικά στο να χτιστεί το Θέατρο του Μύλου στη Λάρισα, ενώ ανεβάζοντας αρχαία τραγωδία χάρισε στο ελληνικό (και όχι μόνο) κοινό ορισμένες από τις πιο ενδιαφέρουσες παραστάσεις- κυρίως συνεργαζόμενος με τη Λυδία Κονιόρδου. Γι΄ αυτό ένας από τους πρωταρχικούς στόχους της νέας, δεύτερης θητείας του είναι να ακουστεί ο ποιητικός λόγος των κλασικών τραγικών στο αρχαίο θέατρο της πόλης, το οποίο και θα παραδοθεί από τον δήμο.

Μαλλιά-κουβάρια στην Πάτρα

Ο Κώστας Τσιάνος καταπιάνεται με μια ελληνική κωμωδία του περασμένου αιώνα, ένα είδος θεάτρου που αγαπά αλλά και ξέρει πώς να διαχειριστεί. Σκηνοθετεί και διασκευάζει τα «Μαλλιά-Κουβάρια» του Νικολάου Λάσκαρη, μια φαρσοκωμωδία που γράφτηκε το 1897 και παρουσιάστηκε στη Σύρο την ίδια χρονιά.

Μαλλιά-κουβάρια στην Πάτρα

Η παράσταση, μια κωμωδία μετ’ ασμάτων, όπου τα πρόσωπα εμπλέκονται σε παρεξηγήσεις και οδηγούν τη σκηνική δράση σε απροσδόκητες καταστάσεις, ανεβαίνει απόψε στο θέατρο «Απόλλων» της Πάτρας από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας (οι παραστάσεις διαρκούν έως τις 8 Φεβρουαρίου).

«Ευτυχώς δεν γίναμε μαλλιά-κουβάρια, όσοι προσπαθήσαμε για το ζωντάνεμα του έργου στη σκηνή. Αντίθετα, αγαπηθήκαμε, κουραστήκαμε και ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια με τις ανατροπές του έργου», σημειώνει ο Κώστας Τσιάνος. Ο Ν. Λάσκαρης έγραψε υποδειγματικά το έργο, ώστε να θεωρείται κλασικό στο είδος της φάρσας. «Με την άριστη τεχνική του, την οικονομία και τη σπαρταριστή του πλοκή είναι σίγουρα πολύ καλύτερη φάρσα από αρκετές των Φεϊντό, Λαμπίς, Σαρντό, για παράδειγμα», προσθέτει ο ίδιος.

Στην παράσταση «προσπάθησα να φρεσκάρω το κείμενο σε μια οικεία γλώσσα, να προσθέσω περισσότερα κωμικά στοιχεία, μουσικές γέφυρες, τραγούδια που ελπίζω να δώσουν ένα ιδιαίτερο χρώμα», τονίζει και καταλήγει: «Η φάρσα ως είδος έλκει την καταγωγή της από την αρχαία κωμωδία τον Πλαύτο, τον Τερέντιο, τον Μολιέρο, τον Γκολντόνι, την κομέντια ντελ άρτε. κ.ά. Προσπαθήσαμε να δείξουμε αυτή την καταγωγή και το θεατρικό πατάρι να είναι κυρίαρχο».

Τους στίχους των τραγουδιών υπογράφει ο Κώστας Τσιάνος, τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Αγγελος Μέντης, τη μουσική – μουσική διδασκαλία η Σοφία Καραγιάννη. Παίζουν: Ναταλία Στεφάνου, Ελένη Ζιώγα, Παντελής Παπαδόπουλος, Γιώργος Ψυχογιός, Θοδωρής Σκούρτας, Σπύρος Τσεκούρας, Γιώτα Μηλίτση και Σπύρος Αυγουστάτος. Στο πιάνο ο Ανδρέας Ζαφειρόπουλος.