Category Archives: Τσακίρης Σταύρος

Από την OmIcrOn 2, Samuel Beckett «Breath» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Από την    OmIcrOn 2,  μια εταιρεία για τις τέχνες, Samuel Beckett «Breath». Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης Αίθουσα Black Box  (Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210 3418550) 25 – 26  – 27  Ιουνίου στις 9.30 μ.μ. Τα μικρά έργα του Samuel Beckett «Breath», «A piece of Monologue», και «Rockaby», σε μια ενιαία παράσταση. Σε Σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη, με τους  Τατιάνα Παπαμόσχου, Ευθύμη Λιάτο και  Σταύρο Τσακίρη. Πάνω σε μια Εικαστική Εγκατάσταση του Γιάννη Διαμάντη.

Σε νέα μετάφραση της Δήμητρας Πετροπούλου.

Κοστούμια: Γιάννη Μετζικώφ, φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Επεξεργασία ηχητικής μπάντας: Βασίλης Καραμπελόπουλος – Correct Studio. Video: Νάντια Σκούρτη. Βοηθός σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Κοέν. Αφίσα- πρόγραμμα: Βαγγέλης Νικολάου

Διάρκεια παράστασης: 50 λεπτά.

Το Breath είναι ένα κομμάτι του Samuel Beckett γραμμένο για να χρησιμοποιηθεί σαν εισαγωγή στην επιθεώρηση «Ω! Καλκούτα». Μέσα σε μια κινούμενη εικόνα και δυο ήχους ο  Beckett συμπύκνωσε τη φιλοσοφία του, αλλά και ολόκληρο το θεατρικό του σύμπαν.

Τα δυο μοναδικά γεγονότα της ζωής ενός ανθρώπου είναι η γέννησή του και ο θάνατός του. Ο ενδιάμεσος χρόνος, μια «κινούμενη» στατική εικόνα. Ενός και μοναδικού τοπίου που η συνεχής παρατήρησή του επιφέρει και τη σταδιακή συνείδηση των λεπτομερειών του. Αυτό είναι που μας δίνει την ψευδαίσθηση της αλληλουχίας γεγονότων που στον απολογισμό μόνο σαν ασήμαντα και τετριμμένα καταγράφονται.

Αυτό το μικρό έργο αποτελεί και τον καμβά για την παράστασή μας που έχει το γενικό τίτλο «Breath».

Με τον ίδιο προβληματισμό σαν ομόκεντροι κύκλοι αναπτύσσονται και τα άλλα δυο μικρά του έργα.

Το A piece of Monologue, μια ζωή σαν αναμνήσεις ενός τοπίου, ένας άδειος τοίχος με τα ίχνη που άφησαν οι φωτογραφίες που κάποτε υπήρχαν, μια παλιά λάμπα που δεν ανάβει και οι μνήμες των… «παραλίγο να πει αγαπημένων». Ένας άντρας ή απλά ένας άνθρωπος μέσα σ’ ένα πυκνό σκοτάδι, το μόνο που του ανήκει; Πριν την γέννησή του, στη διάρκεια του βίου του αλλά και μετά από αυτόν. Το φως σαν δώρο έρχεται θαμπό και απόμακρο μόνο όταν το επιλέγει αυτό. Η μόνη δυνατότητα του ανθρώπου, η φωτιά. Μια μικρή δυνατότητα μέσα στο αχανές σκοτάδι.

Το Rockaby- Λίκνισμα. Από την κούνια, όταν είμαστε βρέφη, έως την κουνιστή πολυθρόνα, που μας αγκαλιάζει στην εποχή της ωριμότητας, μια αναμονή του «άλλου βλέμματος». Δεν είναι καταδίκη η έλλειψη ούτε σκληρόκαρδη αμέλεια αυτή η απουσία. Αλλά για τον οντολογικό Beckett αυτό είναι η φύση των πραγμάτων. Αφέλεια είναι η αισιοδοξία για όποια αλλαγή. Αμετροέπεια είναι κάθε αισθηματική έκρηξη. Απελπισία είναι η άγνοια. Ο καταναλωτισμός, πνευματικός και υλικός, είναι το πονηρό παιχνίδι των τεχνικών της εξουσίας που απομακρύνει τους ανθρώπους από το φυσικό τους προορισμό. Η αλήθεια, η γνώση, η ελευθερία ακόμη και η περιπέτεια γεννιούνται μαζί μας φτάνει να μην παρεμβληθούν οι παραπλανητικές λογικές των πεπλανημένων κι αυτών που έβαλαν στόχο τους να πλανεύουν άρα να εξουσιάζουν ανθρώπους.

Η παράσταση οργανώνεται πάνω σε μια εικαστική δημιουργία  του νεαρού δημιουργού Γιάννη Διαμάντη, που έχει εγκατασταθεί στην αίθουσα Black Box του «Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης».

Από την παρουσίαση του ΙΩΒ, της προηγούμενης παραγωγής της Omicron 2, -σημειώνει ο Σταύρος Τσακίρης-είχαμε επισημάνει τη μεγάλη επιρροή του έργου του Beckett από το βιβλικό κείμενο. Άλλωστε και τα επεισόδια εκείνης της παράστασης είχαν δημιουργηθεί αντλώντας έμπνευση από τα μικρά έργα του Beckett. Είναι φανερή η αλληλοεπίδραση των δυο παραστάσεων, αποτελώντας ένα ενιαίο κύκλο προβληματισμού.

Ενώ μαζί με τον Ορλάντο της Β. Γουλφ, που παρουσιάσαμε το 2008,  αποτελούν μια ερευνητική πορεία που θα συνεχιστεί, καθώς συνοδεύονται από περιόδους σεμιναρίων αλλά και θεωρητικής ερευνητικής εργασίας. Ελπίζουμε κάποτε να δοθεί η δυνατότητα να παρουσιαστούν σε μια ενιαία παράσταση. Τον Οκτώβριο θα συνεχιστούν οι παραστάσεις του Breath με την προσθήκη και του Cascando ενός  ακόμη μικρού έργου του S. Beckett.

Ο Βιοπαλαιστής, ο Ιώβ και η… διαφορετικότητα

  • Με τις παραστάσεις τεσσάρων θεατρικών δημιουργών (Λάκης Λαζόπουλος, Κάρμεν Ρουγγέρη, Σταύρος Τσακίρης και Γιώργος Κοτανίδης) ξεκινά τη φετινή θεατρική σεζόν το Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

Από την παράσταση «Ιώβ, μια αυτοβιογραφία»
Από την παράσταση «Ιώβ, μια αυτοβιογραφία»

Ως ευέλικτος, πολυσυλλεκτικός χώρος με εναλλακτικές δυνατότητες φιλοξενίας, ο «Ελληνικός Κόσμος» δίνει στέγη σε τέσσερις τελείως διαφορετικές ως προς το ύφος και τις απαιτήσεις παραστάσεις, που καλύπτουν πολλαπλά είδη θεάτρου: από μεγάλη θεατρική παραγωγή μέχρι παιδική παράσταση και από εναλλακτικό θέατρο μέχρι θεατρικό έργο με ψηφιακές αναπαραστάσεις που απαιτεί τη συνδρομή της τεχνολογίας.

Με τον τρόπο αυτόν φιλοδοξεί να καθιερωθεί ως ένα πολυσυλλεκτικό κέντρο της σύγχρονης θεατρικής δημιουργίας, καλύπτοντας όσο το δυνατόν ευρύτερο φάσμα της θεατρικής παραγωγής στην πόλη.

Η αρχή έγινε πέρυσι με τον Λάκη Λαζόπουλο και την Κάρμεν Ρουγγέρη (Ομήρου Ιλιάδα «Τρωικός Πόλεμος»), που σημείωσαν τεράστια επιτυχία, καθώς χιλιάδες θεατές παρακολούθησαν τις δύο μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της χρονιάς.

Φέτος, ο Σταύρος Τσακίρης και ο Γιώργος Κοτανίδης συμβάλλουν στους στόχους του «Ελληνικού Κόσμου» με δύο «διαφορετικές» παραστάσεις, που μαζί με την παράσταση του Λάκη Λαζόπουλου και τη νέα παραγωγή της Κάρμεν Ρουγγέρη, θα ικανοποιήσουν το σύνολο του θεατρικού κοινού.

Εκτός από την αίθουσα Αντιγόνη του «Θέατρον», που κέρδισε τις εντυπώσεις του θεατρόφιλου κοινού την προηγούμενη σεζόν («Ο Βιοπαλαιστής στη στέγη»), φέτος δύο νέοι χώροι του «Ελληνικού Κόσμου» φιλοξενούν, για πρώτη φορά, θεατρικές παραστάσεις: η αίθουσα «Ιφιγένεια» στο «Θέατρον» («Ιώβ, μια αυτοβιογραφία») και η «Θόλος», το θέατρο Εικονικής Πραγματικότητας του «Ελληνικού Κόσμου» («QΕD ή Τι απέδειξε ο κύριος Φάινμαν»).

Η αίθουσα «Ιφιγένεια» προορίζεται ως ο χώρος των μικρών θεατρικών παραγωγών, ενώ η «ΘΟΛΟΣ», που έως σήμερα φιλοξενούσε μόνο προβολές Εικονικής Πραγματικότητας, ανοίγεται στα θεατρικά και αργότερα στα μουσικά δρώμενα.

«Ιώβ», μια παράσταση για τον φόβο μπροστά στο απρόοπτο

Ο «αιώνιος φόβος του ανθρώπου για το “απρόοπτο” στη ζωή του» γίνεται αντικείμενο μιας παράστασης που φιλοξενεί για λίγες μόνο μέρες το Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού. Ο τίτλος της παράστασης, «Ιώβ», παρουσιάζεται σαν μια «αυτοβιογραφία» σε σκηνοθεσία του Σταύρου Τσακίρη.
  • Ο φόβος της αλλαγής

Με αφορμή την ιστορία του Ιώβ από την Παλαιά Διαθήκη, που έχει εμπνεύσει πολλούς σύγχρονους καλλιτέχνες, από τον Μπέκετ στους U2, ο Σταύρος Τσακίρης ετοιμάζει ένα ιδιαίτερο έργο, με επίκεντρο τη «φθαρτή φύση της ζωής των ανθρώπων και τον φόβο τους για την αυτόματη μεταβολή του βίου τους». Ο σκηνοθέτης αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι η συγκεκριμένη παράσταση είναι «για τους “χαμένους”, τους “άτυχους”, τους “άρρωστους”, τους “άπορους” και τους “αδικημένους”, για τη διαχείριση της όποιας ήττας ή ανατροπής μέσα στη ζωή»… Και τη στιγμή που αναρωτιέται μέσα από το ανέβασμα του έργου για το «τι είναι υπομονή;» (αναφερόμενος σίγουρα στην έκφραση «ιώβεια υπομονή»), αναρωτιέται συγχρόνως και για τον ρόλο του θεάτρου ως μέσου έκφρασης… «Θέατρον» άλλωστε ονομάζεται και ο χώρος που φιλοξενεί τη συγκεκριμένη παράσταση από αυτό το Σάββατο και έως και την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου. Ενας χώρος που μετατρέπεται κατά τη διάρκεια του έργου, αλλάζοντας τις οπτικές γωνίες του κοινού. Για την παράσταση συνεργάστηκαν ο Γιώργος Βέλτσος (από τη σύνθεση «Ησυχία» για τα κείμενα των προβολών), ο Γιάννης Μετζικώφ (σκηνικά και κοστούμια), ο Γιώργος Κουμεντάκης (μουσική), η Ελευθερία Ντεκώ (φωτισμοί) και μια ομάδα δεκαπέντε νέων ηθοποιών. Πειραιώς 254, τηλ. 212-254.0000

Εγκαίνια νέας θεατρικής αίθουσας στον Ελληνικό Κόσμο

  • Με την παράσταση «Ιώβ», σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη, εγκαινιάζεται ακόμη μια θεατρική αίθουσα του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», (Πειραιώς 254), το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου.

Επάνω ακριβώς από την μεγαλύτερη και επίσης πολυμορφική «Αντιγόνη», που εγκαινιάστηκε πέρσι από τον «Βιοπαλαιστή στη Στέγη « του Λάκη Λαζόπουλου και φιλοξένησε το καλοκαίρι παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών, τώρα, στην εντυπωσιακών δυνατοτήτων αίθουσα « Ιφιγένεια», ο Σταύρος Τσακίρης με 15 πρωτοεμφανιζόμενους νέους ηθοποιούς, θα επιχειρήσει να ερμηνεύσει την έννοια της φοβίας του σύγχρονου ανθρώπου, την ένταση και τον χώρο που καταλαμβάνει στην καθημερινή ζωή από καταβολής του ανθρώπινου γένους, χρησιμοποιώντας σαν όχημα την παραβολή του Ιώβ από την Παλαιά Διαθήκη.

«Τι είναι υπομονή; Ν΄αντέχεις τις εξελίξεις ή μια κυνική σκέψη για το αναπόφευκτο;», είναι τα ερωτήματα με τα οποία καταπιάνεται ο σκηνοθέτης.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ, η μουσική του Γιάννη Κουμεντάκη, οι φωτισμοί της Ελευθερίας Ντεκώ, συνδράμουν την άποψη του Σταύρου Τσακίρη για μια παράσταση που απευθύνεται σε όλους «που φοβούνται και ξορκίζουν το απρόοπτο από τη ζωή τους, σαν να είναι ατύχημα, κακή πρόβλεψη, πληρωμή για κάτι άδικο αλλά που ενδέχεται να μην είναι τίποτε απ΄όλα αυτά, ούτε καν απρόοπτο, αφού γεννηθήκαμε φθαρτοί, είναι φυσική η όποια εξέλιξη του βίου μας.».  Η παραγωγή είναι της εταιρίας «Οmicron 2», που ίδρυσε ο σκηνοθέτης το 2003. [www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ]

Η παραβολή του Ιώβ στη σκηνή

Μια παράσταση για τους «χαμένους», τους «άτυχους», τους «άρρωστους», τους «άπορους» και τους «αδικημένους», για τη διαχείριση της όποιας ήττας ή ανατροπής μέσα στη ζωή. Σε αυτά αναφέρεται ο «Ιώβ – Μια αυτοβιογραφία», που παρουσιάζεται από τις 5 έως τις 20 Δεκεμβρίου (για 12 παραστάσεις) στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» (αίθουσα Ιφιγένεια Β). Η ιστορία του Ιώβ από την Παλαιά Διαθήκη γίνεται η αφορμή για μια σύγχρονη παράσταση με θέμα τη φθαρτή φύση της ζωής των ανθρώπων και τον φόβο τους για το «απρόοπτο» και την αυτόματη μεταβολή του βίου τους, σύμφωνα με τον Σταύρο Τσακίρη που τη σκηνοθετεί, υπεύθυνο και για τη σύνθεση και επεξεργασία των κειμένων.

«Η παραβολή του Ιώβ και η παράσταση είναι δύο παράλληλοι δρόμοι», λέει ο σκηνοθέτης Σταύρος Τσακίρης
«Η παραβολή του Ιώβ και η παράσταση είναι δύο παράλληλοι δρόμοι», λέει ο σκηνοθέτης Σταύρος Τσακίρης

Ο Ιώβ είναι μια παραβολή. Δεν είναι «η ιστορία ενός ανθρώπου», γιατί έτσι θα υπήρχε και η εσφαλμένη ανάγνωσή της σαν «μια περίπτωση». Τι μπορεί να σημαίνει σήμερα; Γιατί μπορεί να ενδιαφέρει έναν σημερινό σκεπτόμενο άνθρωπο; «Η καθημερινότητα σφύζει από περιπτώσεις ανθρώπων που μέσα σε λίγα λεπτά πέρασαν από την ευτυχία στη δυστυχία, από την υγεία στην ασθένεια, από τον πλούτο στην ανέχεια», τονίζει ο σκηνοθέτης. Και εξηγεί, όσον αφορά τη διαδικασία προσέγγισης του κειμένου μέσω της θεατρικής οδού: «Η παραβολή του Ιώβ και η παράσταση είναι δύο παράλληλοι δρόμοι. Η παράσταση δεν αποτελεί διασκευή της βιβλικής ιστορίας. Το κείμενο χρησιμοποιείται ατόφιο με αρκετές συντομεύσεις. Αποδόθηκε στη σύγχρονη γλώσσα από τους ηθοποιούς που το ερμηνεύουν με τη συνεργασία του σκηνοθέτη. Η παράσταση, όμως, προέκυψε μέσα από αυτοσχεδιασμούς της ομάδας. Οι δύο αυτοί αφηγηματικοί δρόμοι συναντιούνται, όταν μέσα από τη βουβή αφήγηση της ιστορίας κάποιος ήρωας φτάνει να χρησιμοποιήσει την ιστορία του Ιώβ σαν παραβολή, σαν παράδειγμα, επικαλούμενος πάντα το πρόσωπο που μιλάει στο αυθεντικό κείμενο».

Τα κείμενα των προβολών είναι του Γιώργου Βέλτσου (από τη σύνθεση «Ησυχία»), τα σκηνικά – κοστούμια φιλοτέχνησε ο Γιάννης Μετζικώφ και τη μουσική συνέθεσε ο Γιώργος Κουμεντάκης.

  • Αντ. Καρ., ΕΘΝΟΣ, 30/11/2009

Φεστιβάλ Ζέας με πανσέληνο στο αρχαίο θέατρο

ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Στην καρδιά του Πειραιά, μέσα στον χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου και του αρχαίου θεάτρου της Ζέας, γεννιέται ένα νέο φεστιβάλ. Η πρωτοβουλία ανήκει στην Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής σε συνεργασία με την «Omikron 2», φυσικά με τη συμπαράσταση του Δήμου Πειραιά. Το πρώτο Φεστιβάλ Ζέας είναι έτοιμο να ξεκινήσει αυτή τη Δευτέρα (6/7) υπό το φως της πανσελήνου με μια ξεχωριστή συναυλία. Η Καμεράτα με μαέστρο τον Νίκο Χριστοδούλου και σοπράνο τη Λένια Ζαφειροπούλου θα ερμηνεύσουν όχι μόνο Μότσαρτ («Νυχτερινή Μουσική»), Τσαϊκόφσκι («Σερενάτα») και Θεοδωράκη (Ωδή «Οιδίπους Τύραννος») αλλά και ένα σπάνιο «Ελληνικό Χορό» του Νίκου Σκαλκώτα («Παιδιά και ποιος το πέταξε») που βασίζεται σε κρητικό δημοτικό τραγούδι και θα παρουσιαστεί σε πρώτη εκτέλεση.

Τρεις μέρες μόνο θα κρατήσει το Φεστιβάλ Ζέας 2009, όμως σε ένα τριήμερο, αν το θέλει κανείς, χωρούν πολλά και καλά. Αμέσως μετά τη συναυλία της Καμεράτα σειρά έχει ένα αφιέρωμα στον Δημήτρη Ροντήρη και το Πειραϊκό Θέατρο. Σ’ αυτή τη διήμερη καλλιτεχνική συνάντηση που επιμελείται ο σκηνοθέτης Σταύρος Τσακίρης θα επιχειρηθεί ο επαναπροσδιορισμός των προβλημάτων της αναβίωσης του αρχαίου δράματος και θα εξεταστούν οι προοπτικές του. Το απόγευμα της Τρίτης (7/7) θα πραγματοποιηθεί ημερίδα με τη συμμετοχή των πανεπιστημιακών Χαράς Μπακονικόλα, Γεράσιμου Χρυσάφη και Τζένης Αρσένη, ενώ το βράδυ της ίδιας μέρας θα δοθεί η παράσταση της τραγωδίας του Αισχύλου «Πέρσες» με τη μορφή θεατρικού αναλογίου σε σκηνοθεσία του Στ. Τσακίρη. Την Τετάρτη ο Κώστας Γεωργουσόπουλος θα παρουσιάσει τη μέθοδο του Δημήτρη Ροντήρη και η βραδιά θα κλείσει με το θέαμα βασισμένο στη «Μήδεια» του Ευριπίδη που προτείνει η Κατερίνα Ευαγγελάτου.


Σημεία των καιρών;

Δεν ξέρω αν είναι σημάδι των καιρών… Παλαιότερα, η έκδοση σωρηδόν βιβλίων, και μάλιστα με λογοτεχνικές φιλοδοξίες, από ιατρούς είχε ερμηνευθεί ως «γραφομανία», η οποία για κάποιον απροσδιόριστο λόγο (φαίνεται πως δεν έχουν γίνει σχετικές επιδημιολογικές έρευνες) πλήττει ειδικά τον συγκεκριμένο κλάδο. Ή, πιο ρεαλιστικά, ο συγκεκριμένος κλάδος έχει την οικονομική επιφάνεια που του επιτρέπει να ικανοποιεί αυτήν του τη μανία, από την οποία, κατά τα άλλα, πάσχει ισομερώς ο γενικός πληθυσμός.

Πριν από μερικά χρόνια η συγγραφή λιμπρέτου από τον κ. Χρήστο Λαμπράκη και η σχετική σκηνική παρουσίασή του στο Μέγαρο Μουσικής (και στο πολιτιστικό section των δελτίων ειδήσεων των φιλικών καναλιών) εθεωρήθη, τρόπον τινά, «φυσιολογική» («εμείς τα χτίσαμε αυτά τα μαγαζιά»). Άλλωστε ο κ. Λαμπράκης είναι γνωστός λάτρης της όπερας και connoisseur, οπότε το διάβημά του εδικαιολογείτο…

Να όμως που η ασθένεια συνεχίζει να προσβάλλει εξέχοντα μέλη της αθηναϊκής κοινωνίας. Τελευταίο κρούσμα το «ροκ ορατόριο» υπό τον τίτλο Ζαν ντ’ Αρκ, ένα ορατόριο για τα θαύματα, που ανεβαίνει σήμερα στις 8.30 μ.μ. στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής μάλιστα, με πρωταγωνιστές την κ. Εβελίνα Παπούλια στον ομώνυμο ρόλο και τον κ. Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη σε ρόλο αφηγητή. Πού το πρόβλημα, θα πείτε.

Εμπνευστής της παράστασης, αλλά και συγγραφέας του λιμπρέτου και συνθέτης της μουσικής είναι ο κ.  Βελισάριος Capocci, της εταιρείας Capocci Logistics Services, πρόεδρος της διοργανώτριας ΜΚΟ olimazi.eu (και συγγραφέας του βιβλίου Συνταγές μόνο για άντρες) ο οποίος, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη κ. Σταύρο Τσακίρη «εμφανίστηκε στα ξαφνικά» και τον «ξάφνιασε»…

Ας μην παρεξηγηθούμε: πολύ πιθανόν ο κ. Capocci να ανήκει και αυτός στη χορεία των  connoisseurs, πιθανότατα, λόγω και της ελληνοϊταλικής του καταγωγής, να είναι κι αυτός λάτρης της όπερας. Και ασφαλώς η επιθυμία του να χρησιμοποιηθούν καλλιτέχνες με προβλήματα όρασης για το ρόλο των δικαστών και των αγγέλων είναι επαινετή. Μόνο που, πάλι λόγω καταγωγής, θα όφειλε να γνωρίζει ότι κατά το ένδοξο παρελθόν οι μαικήνες μπορεί, παραγγέλλοντας έργα στους καλλιτέχνες, να υπαγόρευαν τις επιθυμίες τους, που γίνονταν σεβαστές, δεν έπαιρναν όμως και το πινέλο να ζωγραφίσουν! Παρέμεναν επιτυχημένοι επιχειρηματίες στον κλάδο τους, προστάτευαν και χορηγούσαν τις τέχνες, έδιναν και τον οβολό τους στους φτωχούς. Κι έτσι, τα παλιά εκείνα χρόνια, έμεναν  όλοι ευχαριστημένοι…

Σπύρος ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗ, Η ΑΥΓΗ, 21/01/2009

Ζαν Ντ’ Αρκ με ροκ μπάντα

Η Εβελίνα Παπούλια ερμηνεύει τη Ζαν ντ Αρκ στο ομώνυμο ροκ ορατόριο, που παρουσιάζεται 21 του μήνα στο Μγαρο Μουσικής

Η Εβελίνα Παπούλια ερμηνεύει τη Ζαν ντ Αρκ στο ομώνυμο ροκ ορατόριο, που παρουσιάζεται 21 του μήνα στο Μέγαρο Μουσικής

Παπούλια, Μαρκουλάκης, Τσακίρης και Μιτζέλος συμπράττουν για ένα ορατόριο

«Ζαν Ντ’ Αρκ», μία γυναίκα πρότυπο για τη δύναμη και την αποφασιστικότητά της, σύμβολο της μαχητικότητας, η Αγία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, η αδικοχαμένη μάρτυρας μέσα σε μια εκκλησιαστική, ανδροκρατούμενη κοινωνία. Η ιστορία της, που έχει παραμείνει ζωντανή μέσα στους αιώνες, παρουσιάζεται ως ροκ ορατόριο στις 21 του μήνα στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών», με την Εβελίνα Παπούλια στον ρόλο της Ζαν Ντ Αρκ και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη στον διπλό ρόλο του αφηγητή και του βασιλιά.

Το κείμενο και η μουσική σύνθεση της «Ζαν Ντ Αρκ» είναι του Βελισάριου Καπότσι, η σκηνοθεσία του Σταύρου Τσακίρη και η ενορχήστρωση του Αντώνη Μιτζέλου.

Στη σκηνή, μια ροκ μπάντα, τα μηχανήματα, τα καλώδια και ένας ξύλινος «θρόνος» ή ηλεκτρική καρέκλα. Ανάμεσά τους μία γυναίκα σπαράζει, αναρωτιέται, παλεύει με τα φαντάσματά της, τις μνήμες της, αγγέλους και δαίμονες. Στο βάθος μια παιδική χορωδία.

Ο Κ. Μαρκουλάκης με τον Σταύρο Τσακίρη και τον Αντώνη Μιτζλο

Ο Κ. Μαρκουλάκης με τον Σταύρο Τσακίρη και τον Αντώνη Μιτζέλο

Από τον ουρανό άγιοι που ζητούν και βάζουν ερωτηματικά. Ενας «γοτθικός κόσμος». Σήμερα; Χθες; Ποτέ; Μία φαντασία ή ένα μυστικό;

Η παράσταση σε ροκ ρυθμούς και σε κλίμα «γκόθικ» ακολουθεί τα βήματα της ηρωίδας της Γαλλίας, η οποία αποφάσισε να απαρνηθεί την ηρεμία της απλής ζωής και να ντυθεί με πανοπλία στρατιώτη για να διώξει τον κατακτητή.

Οδηγός της η πίστη. Αυτή της η «πίστη» στάθηκε η αφετηρία για τον Βελισάριο Καπότσι για να συνθέσει το ορατόριο «Ζαν Ντ Αρκ», προβάλλοντας την ηρωίδα που «έγινε στάχτη στον βωμό της πίστης της. Της πίστης της στα θαύματα του Θεού, στα θαύματα των ανθρώπων».

«Τι είναι θαύμα; Πιστεύουμε στα θαύματα;», ερωτήματα που τίθενται μέσα από την παράσταση. «Δεν θέλουμε να δείξουμε ποια είναι η Ζαν Ντ Αρκ, αλλά ποιες αιτίες γεννούν τη Ζαν Ντ Αρκ που είναι ζωντανή σήμερα», τονίζει ο Σταύρος Τσακίρης. Γι αυτό επέλεξε και το συγκεκριμένο ύφος. Το έργο εστιάζει στο 1430 και έχει «αισθητική αντιστοιχία με το σήμερα.

Τότε ήταν σκοτεινοί καιροί, σήμερα υπάρχει η γκόθικ κατάσταση. Είναι ένα κίνημα νέων που κοχλάζει. Οι ομάδες γκόθικ ανθούν σε Ευρώπη και Αμερική, ενώ η γερμανική αβάν γκαρντ που έχει σχέση με το γκόθικ εκφράζει μεγάλη μερίδα ανθρώπων οι οποίοι δεν είναι αποκλεισμένοι ή σκλαβωμένοι».

Η Εβελίνα Παπούλια τονίζει ότι ερμηνεύει τη Ζαν Ντ Αρκ «όχι σαν ηρωίδα της Γαλλίας, αλλά σαν έναν άγγελο με φτερά». «Σύγχρονο, μοντέρνο» θέαμα με έναν «ήχο διαφορετικό» χαρακτηρίζει ο Αντώνης Μιτζέλος την παραγωγή, για να καταλήξει ότι «πιστεύει στα θαύματα».

«Δεν πιστεύω στα θαύματα, στον Θεό και στη θεία παρέμβαση», αντιτίθεται ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, που βλέπει την ιστορία της Ζαν Ντ Αρκ ως το μέσο για να «προσεγγίσουμε τη συγκεκριμένη εποχή όσον αφορά τον τρόπο που αντιμετώπιζε το θείο».

Στο ορατόριο «Ζαν Ντ Αρκ» οι ρόλοι των δικαστών και των αγγέλων ερμηνεύονται και από καλλιτέχνες με προβλήματα όρασης (η παράσταση στηρίζεται από το Olimazi.Eu που έχει σκοπό του την προβολή και την προώθηση καλλιτεχνών με αναπηρία).

Την επιμέλεια του κειμένου υπογράφει η Μαρία Κυριάκη, τη χορογραφία-κινησιολογία η Αποστολία Παπαδαμάκη, τα σκηνικά (που προσφέρουν έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο χώρο) και τα κοστούμια η Εύα Νάθενα και τα βίντεο αρτ ο Μάνος Χασάπης.

Πρωταγωνιστούν επίσης: Κώστας Ζαχαράκης, Αγγελική Καθαρίου, Μαργαρίτα Συγγενιώτου. Συμμετέχουν η Παιδική Χορωδία του Ωδείου «Νίκος Σκαλκώτας» και επταμελής ορχήστρα.

Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 14/01/2009