Category Archives: Τραγούδι

Ηθοποιός σημαίνει… φωνή. ΦΛΕΡΤΑΡΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΚΟ

  • Της Χάρης Ποντίδα, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 8 Μαΐου 2010

Με την ανωτάτη… ζαμπετική, ουδεμία σχέση ιδιοσυγκρασιακά. «Γιατί παρόλο που είμαι λαϊκό παιδί, είχα πάντα μεγαλοαστική ιδιοσυγκρασία». Ομως πεθύμησε τον «τύπο Ζαμπέτα», που τολμούσε να είναι ο εαυτός του. Το απενοχοποιημένο χιούμορ του και την αμεσότητά του. Πιο πολύ «γιατί με έχει κουράσει η σοβαροφάνειά μας- λες και συνορεύουμε με τη Σουηδία». Ο Γιάννης Μπέζος σε ρόλο τραγουδιστή- και δεν είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνει στο πάλκο- φιλοδοξεί αυτή την εποχή να «βιογραφήσει» μέσω Ζαμπέτα, τους Ελληνες. Την ίδια εποχή ο τηλεοπτικός γιος του στο «Ευτυχισμένοι μαζί», Πέτρος Μπουσουλόπουλος, απολαμβάνει τις δάφνες της πρώτης του δισκο-τηλεοπτικής επιτυχίας (το CD που προέκυψε για τις ανάγκες της σειράς έγινε χρυσό) και ενώ βρίσκεται επί ποδός για την ηχογράφηση του δεύτερου, δηλώνει ότι από την επόμενη σεζόν θα προτιμήσει να κάνει λάιβ, παρά να παίξει στο θέατρο. Εν τω μεταξύ, λί γο πιο κάτω, στη μουσική σκηνή 9/8, ο Γιώργος Νινιός και ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος εξακολουθούν τις Τετάρτες να μας θυμίζουν τη φούντωση της Φραγκοσυριανής (και των ομοίων της), δηλώνοντας ότι το τραγούδι (σε σχέση με την ηθοποιία) είναι κάτι σαν ευχάριστη εκδρομή. «Και καθόλου κόντρα ρόλος. Το αντίθετο… Στο ένα μαθαίνεις κείμενο, στο άλλο μέτρο», λέει ο Γιώργος Νινιός. «Κι αν κάνεις τη δουλειά σου σωστά, εννοώ με την προσοχή και την προετοιμασία που απαιτεί, περνάνε όλοι καλά».

Ενα είναι το σίγουρο και το λέει ευθαρσώς ο Πάνος Μουζουράκης (που αυτή την εποχή τελειώνει τα γυρίσματα του «4»): «Μπορεί να κέρδισα την αναγνωρισιμότητά μου από την τηλεόραση και όχι από τη μουσική, αλλά όπως λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικανοί, «there is no bad publicity». Αυτή την εποχή ηχογραφεί και αυτός το δεύτερό του CD, το οποίο και θα δοκιμάσει ζωντανά στην καλοκαιρινή του περιοδεία, μαζί με τον Λεωνίδα Μπαλάφα. «Η αναγνωρισιμότητα», λέει, «σου δίνει μια ελευθερία σε κάθε σου κίνηση. Και στη μουσική επίσης». Μπορεί ηθοποιός να σημαίνει φως, αλλά όλοι (λίγο- πολύ) γνωρίζουμε ότι η γέφυρα μεταξύ θεάτρου και πάλκου έχει ρίζες βαθιές στην ελληνική πραγματικότητα και ότι το μουσικό θέατρο και αργότερα ο κινηματογράφος έχει δώσει φως σε πάμπολλες αγαπημένες φωνές που έμειναν ανεξίτηλες μέσα από μεγάλα τραγούδια. Φωνές όπως της Ρένας Βλαχοπούλου, της Ζωής Φυτούση, της Μάγιας Μελάγια, της Λάουρας, της Ζωζώς Σαπουντζάκη αλλά και της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Η Αλίκη δεν βγήκε ποτέ σε πάλκο, αλλά έχει έναν μακρύ κατάλογο συνεργασιών με συνθέτες που θα ζήλευε κάθε καταξιωμένη φωνή: από Χατζιδάκι, Μαμαγκάκη, Ξαρχάκο και Πλέσσα, μέχρι Ζαμπέτα, Λαβράνο, Μούτση, Μικρούτσικο, Κραουνάκη κ.ά. Δεν το πολυσυζητάμε, αλλά η Αλίκη του «Ρίκο ρίκο ρίκοκο» και της «Θάλασσας Πλατιάς» έχει μια δεύτερη λαμπρή- τραγουδιστική- καριέρα, που κυρίως επί εποχής Φίνου έδωσε ώθηση και οικονομική στήριξη και στη δισκογραφία αλλά και τους δημιουργούς που τότε ξεκινούσαν (ή δοκιμάζονταν στη νέα κινηματογραφική εποχή).

Για να επιστρέψουμε στον μουσικό Μπέζο, ο οποίος και έχει τραγουδήσει ζωντανά Θεοδωράκη και έχει δισκογραφήσει τις συναυλίες του αλλά και τον έχει υποδυθεί δις – την πρώτη φορά στη μουσική παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, επί καλλιτεχνικής διεύθυνσης Θέμη Μουμουλίδη, αλλά και πρόσφατα στην αυτοβιογραφική ταινία «Μίκης Θεοδωράκης- Ο Συνθέτης των Ποιητών και των Οραμάτων» του Γιάννη Κατωμέρη- είναι φανερό ότι προέρχεται από εκείνη τη μακρά αλυσίδα ηθοποιών που κινούνται με άνεση μεταξύ πάλκου και σκηνής. «Είχα πάντα μια σχέση με τη μουσική» λέει. «Πήγαινα ωδείο, τραγουδούσα, ασχολιόμουν με τη μουσική. Αργότερα έκανα και πολύ μουσικό θέατρο, όπως με τον Λαζόπουλο».

Δεν είναι υποχρεωτικό για έναν ηθοποιό να βγει να τραγουδήσει, λέει, αλλά από την άλλη, το θέατρο σου καλλιεργεί τα επικοινωνια- κά σου εργαλεία κι αν το ΄χεις και λίγο μέσα σου- δηλαδή να μπορείς να είσαι άμεσος- είναι μια καλή βάση για να αναπτυχθείς και στο τραγούδι.

  • Και γιατί τον Ζαμπέτα;

«Μoυ αρέσει το σύνολο. Ανθρώπου και έργου. Κι αυτό που έβγαζε προς τα έξω. Ηταν ένας τύπος που δεν είχε συμπλέγματα για την ταπεινή του καταγωγή. Το αντίθετο, χαιρόταν γι΄ αυτό που ήταν και το έβγαζε πολύ ωραία στον κόσμο… Αισθάνομαι ότι ο Ζαμπέτας είχε ένα απενοχοποιημένο χιούμορ που έβαζε τον κόσμο μέσα σε μια μεγάλη αγκαλιά. Εκείνη την εποχή ΄60-΄70 εν τω μεταξύ, πήγαιναν και τον έβλεπαν όλοι, ακόμη και η διανόηση, αλλά μάλλον δεν πολυκαταλάβαιναν ποιον είχαν μπροστά τους. Εκτός των άλλων ήταν και εξαιρετικός μουσικός και περφόρμερ».

ΙΝFΟ: «Θα τραγουδήσω για σένα», με τον Γιάννη Μπέζο. Από την Τρίτη 18 Μαΐου στο Θέατρο Κιβωτός (Πειραιώς 115, Γκάζι 210 3427426) στις 21:00. Παραστάσεις: 19-23 και 25-30 Μαΐου.

  • Ο πρώτος χρυσός δίσκος
  • Η αρχή της σχέσης τους έγινε το 1959 με την ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Το ξύλο βγήκε απ΄ τον παράδεισο» (ο πρώτος χρυσός δίσκος που δόθηκε στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας) για ν΄ ακολουθήσουν: «Το κλωτσοσκούφι» (1960) και η «Μανταλένα» (1960) σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, «Η Αλίκη στο ναυτικό» (1961) με τον Αλέκο Σακελλάριο, «Η Λίζα και η άλλη» (1961) με τον Ντίνο Δημόπουλο, τα «Χτυποκάρδια στο θρανίο» (1963), και το 1964 η χαμένη ταινία «Αliki my love» σε σκηνοθεσία του Rudolf Μate κ.ά.

    Ο Χατζιδάκις βέβαια σε κάθε ευκαιρία ξεκαθάριζε ότι έγραψε τραγούδια για τις ταινίες του Φίνου για καθαρά βιοποριστικούς λόγους και ότι τα τραγούδια αυτά δεν εξέφραζαν το ζητούμενό του στην τέχνη της μουσικής. Ο,τι και να ήταν, η Αλίκη είχε την πρωτιά σε κομμάτια όπως «Εχω ένα μυστικό» (Χατζιδάκις, Σακελλάριος), «Η αγάπη θέλει δύο» (Μαμαγκάκης, Ντ. Δημόπουλος), «Θάλασσα Πλατιά» (Χατζιδάκις, Γ. Ρούσσος), «Θαλασσοπούλια μου» (Χατζιδάκις, Γκάτσος), «Λευτέρη» (Ξαρχάκος, Γκάτσος), «Μες σ΄ αυτή τη βάρκα» (Χατζιδάκις, Χατζιδάκις), «Το σύννεφο έφερε βροχή» (Χατζιδάκις, Γκούφας), «Πέρα στον πέρα κάμπο» (Πλέσσας, Ντ. Δημόπουλος), «Πόσο σ΄ αγαπώ» (Λοΐζος, Παπαδόπουλος) κ.ά.

    Advertisements