Category Archives: Το φεγγάρι που ματώνει

Οταν η… αθωότητα εκδικείται

  • «Με άρωμα από αρχαία τραγωδία», ο Νίκος Καμτσής σκηνοθετεί «Το φεγγάρι που ματώνει» του Νίκολας Καζάν, έργο του σύγχρονου αμερικανικού ρεαλισμού, στο «Τόπος Αλλού»

  • Ενα από τα πιο δυνατά έργα του σύγχρονου αμερικάνικου ρεαλισμού είναι το έργο του Νίκολας Καζάν «Το φεγγάρι που ματώνει» που ανέβασε στο «Τόπος Αλλού» ο Νίκος Καμτσής. Ο ίδιος μας περιγράφει την ιστορία που κεντρίζει το ενδιαφέρον «Στη σύγχρονη Ν. Υόρκη η Μάνια, μια λαμπερή, έξυπνη, όμορφη κοπέλα επισκέπτεται με τον θείο της έναν φίλο του. Η φαινομενικά αθώα επίσκεψη και γνωριμία καταλήγει σε έναν στυγνό βιασμό μέσα στο διαμέρισμα του φίλου όταν ο θείος με μια πρόφαση αποχωρεί. Η κατάληξη αυτή ήταν προσχεδιασμένη. Υστερα από έναν χρόνο η Μάνια καλεί στο δικό της σπίτι τώρα τον βιαστή της και τον θείο της για ένα δείπνο φιλίας και επανασύνδεσης που κρύβει εκπλήξεις…».
Οταν η... αθωότητα       εκδικείται

Βία που τιμωρεί

  • Ο Καζάν, γνωστός σεναριογράφος του Χόλιγουντ, που ξέρει καλά τους νόμους της δραματουργίας αλλά και του σασπένς, περιγράφει με μαστοριά και συγγραφική ωριμότητα και κυρίως με αυξημένο ένστικτο δικαιοσύνης τον αγώνα του «καλού» και του «κακού», της λογικής με το τυφλό ένστικτο. «Εάν το κακό δικαιολογεί την παρουσία του μεταφυσικά», τονίζει ο Καμτσής, «και έχει τη θέση του στο κοινωνικό μόρφωμα, τότε στο ανθρώπινο κύτταρο υπάρχει και εκείνη η βία που ξεσηκώνεται και εκδικείται και τιμωρεί και φέρνει την ισορροπία στο ανθρώπινο σύμπαν». Ο σκηνοθέτης, που ενθουσιάστηκε από τα συναρπαστικά μηνύματα του έργου, μας λέει «Μια φρικαλεότητα σαν παράβαση των κοινωνικών κανόνων. Μια αποτρόπαιη πράξη που γίνεται από ανθρώπους καθημερινούς, διπλανούς, συνήθεις, εκεί, στην πρωτεύουσα του κόσμου. Μόνο; Οχι. Κάτι παραπάνω. Η σύγκρουση δύο ανελέητων μονομάχων, δύο ιπποτών, του ζόφου και του φωτός, του δίκαιου και του άδικου, Υβρις και Νέμεσις. Η Μάνια και ο Αλαν. Ο Αγγελος και ο διάβολος. Το φως και το σκότος, Το καλό και το κακό… Μη σας ξεγελούν τα συνηθισμένα ονόματα, είναι και αυτό ένα από τα κόλπα των μονομάχων. Υποκοριστικά, ψευδώνυμα, μάσκες για να κρύβονται από πίσω τους. Να κρύβουν το μίσος και τον έρωτά τους, την έλξη και την απώθησή τους, τη λυσσαλέα μανία τους και τον άσβεστο έρωτά τους. Είναι ίδιοι αυτοί οι δύο. Κοιτάζονται στον καθρέφτη και μέσα από αυτόν κοιτούν εμάς. Σαρκάζουν και ειρωνεύονται. Ξετυλίγουν μπροστά μας τις τεχνικές και τα όπλα τους. Τη μεθοδολογία, την τακτική και τη στρατηγική τους. Το κακό επικρατεί. Εκθετος ο θεατής δεν ξέρει τι να πιστέψει για τον αγγελικά πλασμένο κόσμο μας. Υβρις. Η αθωότητα όμως δεν μένει με σταυρωμένα χέρια. Ανταποδίδει ?ε μεγαλύτερη αγριότητα. Ησυχάζει ο θεατής και στο όνομα μιας παγκόσμιας, οικουμενικής αρμονίας ικανοποιείται. Δίκη. Γιατί μας κάνει εντύπωση; Το ίδιο δεν συμβαίνει σε όλα τα τραγικά και αιματοβαμμένα ζευγάρια της αρχαίας τραγωδίας;»

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

  • Το έργο του Νίκολας Καζάν «Το φεγγάρι που ματώνει» παίζεται στο «Τόπος Αλλού» σε μετάφραση της Γωγώς Ατζολετάκη, σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή, σκηνικό – κοστούμια Μίκας Πανάγου, μουσική Κώστα Χαριτάτου. Τους ρόλους ερμηνεύουν: Λευτέρης Ζαμπετάκης, Μάρλεν Σαΐτη, Δημήτρης Κανέλλος
  • Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 17/5/2009
Advertisements

Τόπος Αλλού: «Το φεγγάρι που ματώνει» του Νίκολας Καζάν, σε σκηνοθεσία του Νίκου Καμτσή

Σκηνή από το «Φεγγάρι που ματώνει» του Νίκολας Καζάν, που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή

Σκηνή από το «Φεγγάρι που ματώνει» του Νίκολας Καζάν, που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή

Ενα από τα πιο δυνατά έργα του σύγχρονου αμερικανικού ρεαλισμού «Το φεγγάρι που ματώνει» του Νίκολας Καζάν, σε σκηνοθεσία του Νίκου Καμτσή, κάνει πρεμιέρα απόψε στο θέατρο «Τόπος Αλλού». Στη σύγχρονη Νέα Υόρκη, η Μάνια, μια λαμπερή, έξυπνη, όμορφη κοπέλα, επισκέπτεται με τον θείο της έναν φίλο του. Η φαινομενικά αθώα επίσκεψη και γνωριμία καταλήγει σε έναν στυγνό βιασμό μέσα στο διαμέρισμα του φίλου, όταν ο θείος με μια πρόφαση αποχωρεί.

Η κατάληξη αυτή ήταν προσχεδιασμένη. Ύστερα από έναν χρόνο, η Μάνια καλεί στο δικό της σπίτι τώρα τον βιαστή της και τον θείο της για ένα δείπνο φιλίας και επανασύνδεσης. Ο Καζάν, γνωστός σεναριογράφος του Χόλιγουντ, γράφει τραγωδία με σύγχρονους ρεαλιστικούς όρους. Στο πρώτο μέρος ο συγγραφέας με μαεστρία και δεξιοτεχνία παρουσιάζει τους στρατηγικούς ελιγμούς του αρσενικού, του κυνηγού, να στήσει την παγίδα του και να πιάσει το θύμα του για να εκτονώσει τη λίμπιντο αλλά και τη βία που επίσης λιμνάζει μέσα του και ζητάει να εκτονωθεί και να εκφραστεί.

Στο δεύτερο μέρος είναι η σειρά του καλού να αντιδράσει και να δείξει ότι και αυτό έχει ένα τέτοιο βίαιο πρόσωπο που μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Μπροστά στις ορδές των διαβόλων αντιτάσσονται οι στρατιές των αγγέλων. Η Μάνια μπορεί να μεταμορφωθεί από αγνό θύμα σε αράχνη και να αποδώσει τα… δέοντα. Τη μετάφραση του έργου υπογράφει η Γωγώ Ατζολετάκη, το σκηνικό και τα κοστούμια η Μίκα Πανάγου, τη μουσική ο Κώστας Χαριτάτος. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Λευτέρης Ζαμπετάκης, Μάρλεν Σαϊτη, Δημήτρης Κανέλλος.