Category Archives: Το παιχνίδι της μοναξιάς

Το παιχνίδι της μοναξιάς. Για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Ζίνα…

«Το παιχνίδι της μοναξιάς» του Ουίλιαμ Γκίμπσον παρουσιάζεται και φέτος στο Θέατρο ΖΙΝΑ μέχρι τις 6 Νοεμβρίου.  Όσο η μοναξιά υπάρχει στην ζωή των ανθρώπων θα συνεχίζει να παίζει το παιχνίδι της μαζί τους! Ένα παιχνίδι διαχρονικό με αβέβαιη κάθε φορά κατάληξη! Ο Τζέρι και η Γκίτελ, δυο μοναχικά άτομα σε μια μεγαλούπολη, μπαίνουν σε αυτό το παιχνίδι. Στόχος τους να ανακαλύψουν ο ένας στο βλέμμα του άλλου πως δεν είναι μόνοι!Θα το καταφέρουν; Τι τους φέρνει κοντά; Ο έρωτας ή οι ταυτόσημες ανάγκες τους; Κι αν οι ανάγκες διαφοροποιηθούν; Θα συνεχίσουν να είναι μαζί; Μήπως το παιχνίδι της μοναξιάς είναι ταυτόχρονα και ένα παιχνίδι αυτογνωσίας; Ερωτήματα καταιγιστικά και πάντα επίκαιρα που βρίσκουν απαντήσεις στην εξέλιξη του έργου. Κάθε απάντηση  όμως γεννά κι ένα καινούριο ερώτημα! Το τέλος του θεατρικού έργου του Ουίλλιαμ Γκίμπσον είναι ταυτόχρονα η αρχή του προσωπικού έργου κάθε θεατή! Και σε αυτό ακριβώς συνίσταται η αρυτίδωτη γοητεία του!

  • Απόδοση- Σκηνοθεσία: Δάνης Κατρανίδης
  • Σκηνικά- Κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
  • Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
  • Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Νανούρης
  • Πρωταγωνιστούν: Δάνης Κατρανίδης – Χρύσα Παπά

Θέατρο Ζίνα
Λεωφ.Αλεξάνδρας 48   Τηλ: +0302106424414

  • Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21.30
  • Κυριακή 20.00
  • Τετάρτη 19.30
  • Σάββατο 18.15
Advertisements

Πάμε θέατρο:«Το παιχνίδι της µοναξιάς» στο θέατρο «Ζίνα»

  • Ο Γιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 17 Απριλίου 2010

  • Δύσκολη η τραµπάλα…

Το έργο. Ο Τζέρι Ράιαν είναι δικηγόρος. Από τη Νεµπράσκα. Δίδασκε στο πανεπιστήµιο. Υποτροφία, θέσεις, όλα χάρη στα µέσα που είχε ο πατέρας της κοπέλας µε την οποία ερωτεύτηκαν στο πανεπιστήµιο και παντρεύτηκαν – µια αµυδρή σχέση µε το µεταγενέστερο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» του Αλµπι. Και ξαφνικά τα παρατάει όλα. Χωρίζουν και φεύγει στη Νέα Υόρκη – για µια καινούργια αρχή. Ανεργος, εγκατεστηµένος σ’’ ένα ελεεινό διαµέρισµα, βουτηγµένος στη µοναξιά και στην κατάθλιψη θα συναντήσει µια νέα γυναίκα, χορεύτρια που τα έχει ψιλοπαρατήσει ύστερα από δυο γαστρορραγίες, µε υγεία κλονισµένη, άνεργη, χωρισµένη – ο άντρας της την παράτησε -, την Γκίτελ Μόσκα, Εβραία του Μπρονξ. Ενας δεσµός ξεκινάει. Δεσµός που περνάει από σαράντα κύµατα. Και που τον στοιχειώνει η «παρουσία» της απούσας γυναίκας του Τζέρι. Ο άντρας θα ορθοποδήσει, βρίσκει δουλειά, δίνει εξετάσεις για τον δικηγορικό σύλλογο, το διαζύγιο θα εκδοθεί… Αλλά ο συναισθηµατικός γόρδιος δεσµός µε τη γυναίκα του δεν έχει κοπεί. Και δεν θα κοπεί.

Το έργο του Γουίλιαµ Γκίµπσον «Το παιχνίδι της µοναξιάς» (1958) τελειώνει µελαγχολικά: µια δραµατική κοµεντί για δυο πρόσωπα, γραµµένη µε αίσθηση του µέτρου, µε τρυφερότητα και µε χιούµορ χωρίς να ξεπερνάει τα όρια του καλοφτιαγµένου έργου.

Η παράσταση. Ο Δάνης Κατρανίδης που υπογράφει τη σκηνοθεσία στηρίζει την παράστασή του σε µια δική του απόδοση. Και µαταίως αγωνίζεται να το «εκσυγχρονίσει». Αλλά για να εκσυγχρονίσεις ένα έργο δεν αρκεί να το ντύσεις µε σύγχρονα ρούχα και σε κάθε τηλεφώνηµα – και αφθονούν, αν όχι πρωταγωνιστούν, τα τηλεφωνήµατα στο «Παιχνίδι»… – να χώνεις και µια ατάκα για να δικαιολογήσεις την έλλειψη κινητού που, σήµερα, θα έλυνε αµέσως το πρόβληµα – «µα γιατί όλο κλειστό το έχεις;», «το είχα στον φορτιστή», «εδώ δεν πιάνει» κ.λπ… – που κάνει µπαµ. Το ήθος µιας εποχής πάρα πολύ δύσκολα εκ συγχρονίζεται. Και ένα έργο «µικρών» διαστάσεων, που δεν έχει τη δυναµική και την απόσταση του κλασικού, νοµί ζω πως µόνο µέσω της ατµόσφαιρας και του αρώµατος της εποχής του µπορεί ίσως να αντέξει σήµερα στη σκηνή. Και «Το παιχνίδι της µοναξιάς» µυρίζει τόσο δεκαετία του ‘50 – ποιος παθαίνει πια γαστρορραγίες;…

Πέραν αυτού η παράσταση ξεκινάει πολύ καλά – η πρώτη σκηνή µε το πη γαινέλα του απεγνωσµένου Τζέρι και µε τα βήµατά του να ηχούν ξερά στο ξύλινο πάτωµα υποβάλλει – αλλά σύντοµα χάνει τις ισορροπίες της και στους ρυθµούς και στις ερµηνείες – οι δυο πρωταγωνιστές µοιάζει να µην είναι δεµένοι. Ο Γιώργος Πάτσας έχει βάλει το χέρι του µε το σωστά φωτισµένο από τη Μελίνα Μάσχα σκηνικό του να δοθεί η αίσθηση της ερηµιάς της µεγαλούπολης αλλά τα – καλόγουστα – κοστούµια του δεν δείχνουν να ταυτίζονται µε τις οι κονοµικές δυσκολίες των ηρώων – το έργο ρεαλιστικό είναι. Εξαίρετη η δουλειά του Γιώργου Νανούρη στην επι λογή των µουσικών, παραπέµπει όµως – πολύ σωστά – περισσότερο στο πα ρελθόν του έργου παρά στο παρόν της σκηνοθεσίας.

Οι ερµηνείες. Ο Δάνης Κατρανίδης, εξαίρετος ηθοποιός που παίζει αυτούς τους ρόλους στα δάχτυλα, εκ φύσεως χαριτωµένος πάνω στη σκηνή, χρειάζεται να βάλει µέτρο στις χαριτωµενιές στις οποίες καταφεύγει.

Οµορφη και ταλαντούχα σου µπρέτα η Χρύσα Παππά φοβάµαι πως δεν ταίριαζε στον ρόλο που απαιτεί µια πιο εύθραυστη ηθοποιό _ µια τόσο υγιής φι γούρα πώς να πείσει για µια τόση ασθενική κράση… Ούτε έχει την πείρα να κρατήσει σωστά την ισορροπία στην «τραµπάλα» του έργου όπου και οι δυο ηθοποιοί πρέπει να έχουν το ίδιο, περίπου, βάρος. Επιπλέ ον νοµίζω πως αφέθηκε αβοήθητη από τη σκηνοθεσία. Με εκφορά λόγου βαριά, µε τόνους που αγγίζουν τη φωνασκία, στις επικίνδυνες σκηνές όπως της γαστρορραγίας χάνει κάθε έλεγχο.

Εν ολίγοις

Μια παράσταση ανεβασµένη, νοµίζω, βιαστικά για να εκµεταλλευτεί την όποια επιτυχία της καθηµερινής σειράς στην οποία παίζουν οι δυο πρωταγωνιστές της.

info

«Το παιχνίδι της µοναξιάς» στο θέατρο «Ζίνα» (Αλεξάνδρας 74, τηλ. 210 6424414, 210 6424424). Μέχρι 25 Απριλίου.

  • Πρσκήνιο

Απογοητεύτηκα. Εντελώς. Με τη σύνθεση «Ερρίκος Εδουάρδος Ριχάρδος» – από τα σαιξπηρικά ιστορικά δράµατα «Ερρίκος ΣΤ’» (Α’, Β’, Γ’ Μέρος) και «Ριχάρδος Γ’» – του Γιώργου Γάλλου και του Γιάννου Περλέγκα – που υπογράφουν και τη σκηνοθεσία και παίζουν (Εθνικό Θέατρο, «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας»). Πήγα µε µεγάλο καλάθι µετά τον έξοχο «συµπυκνωµένο» τους «Μακµπέθ» – τον είχαν κάνει µαζί µε τον Παντελή Δεντάκη – αλλά και για τον υψηλού επιπέδου θίασο και έφυγα µε σχεδόν άδειο: παράσταση αναποφάσιστη µεταξύ παρωδίας και µοντέρνας ερευνητικής µατιάς χάνει, πιστεύω, όλη την πολιτική ουσία του σαιξπηρικού κειµένου. Πολύ ενδιαφέρον το θέµα – µαρτυρία από την κοµµουνιστική Βουλγαρία (αν και τα θέµατα αυτά έχουν πια πολυχρησιµοποιηθεί).

Αλλά ο ικανός και µε τροµερή ενέργεια, άπειρος, όµως, ακόµα ηθοποιός Κρις Ραντάνοφ, που ανέβασε το βασισµένο σε µαρτυρία του πατέρα του Κράστιο Ραντάνοφ κείµενο ως µονόλογο µε τον τίτλο «Σοσιαλ-Δοµή Α.Ε.», δεν θα έπρεπε να αυτοσκηνοθετηθεί («Θέατρο του Νέου Κόσµου»).

Ο Στέλιος Κρασανάκης καταφέρνει να κατεβάσει στο κοινό µε θεατρικότητα και δύναµη, συναρπαστικά τον µοναδικό λόγο – δαντέλα του Αλέξανδρου Ισαρη που έχει µεταφράσει το διήγηµα «Λεντς» του Γκέοργκ Μπίχνερ. Και να οδηγήσει πολύ σωστά τους δύο ηθοποιούς του, τον εξαιρετικό – έκπληξη – Βασίλη Μαργέτη και τη Μαρία Πίγκου («Χώρος Ιστορικής Μνήµης 1941 – 44»).

«Αµφιβολία» και «Μοναξιά»

Παρατείνονται οι παραστάσεις (έως 18 Απριλίου) του έργου «Αµφιβολία» του Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ, που παρουσιάζεται στο θέατρο «Μέλι» (Φωκαίας 4 και Αριστοτέλους 87, τηλ. 210-8221.111) απόψε στις 19.00. Το έργο είναι τοποθετηµένο χρονικά στην Αµερική του 1960, µετά τη δολοφονία του Τζων Κέννεντυ και πραγµατεύεται τη θέση που έχει η αµφιβολία στα µυαλά και τις καρδιές των ανθρώπων. Το έργο έκανε πρεµιέρα του στο Μπρόντγουεϊ το 2004 και τιµήθηκε µε τα βραβεία Ρullitzer, Τony και Drama Desk Αward. Το 2008 µεταφέρθηκε στον κινηµατογράφο µε πρωταγωνιστές τη Μέριλ Στριπ και τον Φίλιπ Σέιµουρ Χόφµαν σε σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα. Σκηνοθετεί ο Γιώργος Μιχαηλίδης. Παίζουν οι Γιώργος Χριστοδούλου, Δήµητρα Χατούπη, Ξανθή Γεωργίου, Νίκη Σερέτη.

* Συνεχίζονται (έως 30 Απριλίου) οι παραστάσεις του έργου «Το στραβόξυλο» που παρουσιάζεται στο θέατρο «Γκλόρια» (Ιπποκράτους 7, τηλ. 210-3609. 400) απόψε στις 19.15. Σκηνοθετεί ο Κώστας Τσιάνος. Πρωταγωνι στεί ο Δηµήτρης Πιατάς. Μαζί του στη σκηνή οι Τάκης Παπαµατθαίου, Νικολέτα Βλαβιανού, Κώστας Φλωκατούλας, Γεωργία Καλλέργη. Με αφορµή τα 30 χρόνια από τον θάνατο του Δηµήτρη Ψαθά.

* «Το παιχνίδι της µοναξιάς» του Ουίλιαµ Γκίµπσον παρουσιάζεται στο θέατρο «Ζίνα» (Λεωφ. Αλεξάν δρας 74, τηλ. 210-6424.414). Σκηνοθετεί και παίζει ο Δάνης Κατρανίδης. Μαζί του στη σκηνή η Χρύσα Παπά.

ΙΝFΟ

«Το παιχνίδι της µοναξιάς» στο θέατρο «Ζίνα» (Λεωφ. Αλεξάνδρας 74, τηλ. 210-6424.414) µε τον Δάνη Κατρανίδη και την Χρύσα Παπά.

Το παιχνίδι της μοναξιάς έχει αβέβαιη κατάληξη

«Αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους», γράφει ο Μανόλης Αναγνωστάκης στο ποίημά του «Η αγάπη είναι ο φόβος». Ο Αμερικανός συγγραφέας Ουίλιαμ Γκίμπσον λέει κάτι ανάλογο μέσα από το θεατρικό «Το παιχνίδι της μοναξιάς» που παρουσιάζεται από τις 25 του μήνα και για τριάντα παραστάσεις στο θέατρο «Ζίνα», σε απόδοση – σκηνοθεσία Δάνη Κατρανίδη.

Ο Δάνης Κατρανίδης με τη Χρύσα Παππά πρωταγωνιστούν στο θεατρικό «Το παιχνίδι της μοναξιάς»

Ο Δάνης Κατρανίδης με τη Χρύσα Παππά πρωταγωνιστούν στο θεατρικό «Το παιχνίδι της μοναξιάς»

Ο καλλιτέχνης έχει ξανασυναντηθεί με το κείμενο, πριν από μία δεκαετία και πλέον. Σήμερα, κοιτάζοντάς το από άλλη οπτική γωνία, θεωρεί ότι έχει ακόμη ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί του. «Θεωρώ ότι αυτή η χρονική στιγμή είναι αρκετά ώριμη για να παρουσιαστεί ένα τέτοιο έργο, γιατί ο τρόπος ζωής και ο τρόπος που έχουν εξελιχθεί οι ανθρώπινες σχέσεις σήμερα είναι πολύ πιο κοντά στον ψυχισμό και στις συμπεριφορές των ηρώων. Οσο η μοναξιά υπάρχει στη ζωή των ανθρώπων, θα συνεχίζει να παίζει το παιχνίδι της μαζί τους. Ενα παιχνίδι διαχρονικό με αβέβαιη κάθε φορά κατάληξη».

  • Δύο πρόσωπα

Ο Τζέρι και η Γκίτελ, δύο μοναχικά άτομα σε μια μεγαλούπολη, μπαίνουν σε αυτό το παιχνίδι. Ο Τζέρι αποτελεί μια κλασική περίπτωση εσωστρεφούς αρσενικού που περνάει υπαρξιακή κρίση. Ενας άντρας που μέσα στην πορεία της ζωής και του γάμου του με μια γυναίκα κοινωνικά ανώτερή του έχασε την ταυτότητά του κι αναζητά νέο νόημα ζωής. Τότε ακριβώς, ενώ βρίσκεται σε διάσταση, συναντά την Γκίτελ Μόσκα μια 30άρα ζωντοχήρα πολωνοεβραϊκής καταγωγής μεγαλωμένη στο Μπρονξ κι αποτυχημένη χορεύτρια. Ενα πλάσμα αύταρκες κι ευάλωτο συγχρόνως. Ενα σύγχρονο κορίτσι που ζει μόνο και υπερασπίζεται με πάθος τη μοναχικότητά του.

Οι ήρωες ζουν μια ερωτική σχέση, μια σχέση που κυρίως υπαγορεύει ο φόβος της μοναξιάς, μέσα στα μικρά διαμερίσματα της απρόσωπης μεγαλούπολης. Είναι ένα έργο τρυφερό που δίνει αφορμές στον καθέναν να θυμηθεί, να αναπολήσει μικρές προσωπικές στιγμές. Είναι έργο ταχύτατου ρυθμού, που περιγράφει τη ζωή μιας σχέσης μέσα σε έναν χρόνο. Στόχος των πρωταγωνιστών είναι να ανακαλύψουν ο ένας στο βλέμμα του άλλου πως δεν είναι μόνοι.

Τα σκηνικά – κοστούμια φιλοτέχνησε ο Γιώργος Πάτσας, ενώ η μουσική επιμέλεια είναι του Γιώργου Νανούρη. Πρωταγωνιστούν ο Δάνης Κατρανίδης και η Χρύσα Παππά.

  • Η γοητεία

«Το τέλος του θεατρικού έργου του Ουίλιαμ Γκίμπσον είναι ταυτόχρονα η αρχή του προσωπικού έργου κάθε θεατή. Και σε αυτό ακριβώς συνίσταται η αρυτίδωτη γοητεία του», τονίζει ο Δάνης Κατρανίδης.

  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 19/02/2010