Category Archives: Το κρεβάτι [The Bed]

Θεατρικός μαραθώνιος αισθήσεων στο «Κρεβάτι»

  • Μια δεκάωρη παράσταση στην οποία οι θεατές… μπορούσαν και να κοιμηθούν
  • Του Ηλια Mαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 17 Iανoυαρίου 2010

Συνήθως δεν είναι καλό πράγμα να κοιμάσαι σε μια παράσταση. Ωστόσο, στη χορογραφική εγκατάσταση «Το κρεβάτι» (The Bed) της χορογράφου Αντζελα Πρεντ (Angela Praed), ο ύπνος των θεατών σχεδόν επιβάλλεται, καθώς η ίδια η Πρεντ προτρέπει τους θεατές να προσέρχονται στον χώρο της παράστασης με υπνόσακους και μαξιλάρια. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά: η παράσταση διαρκεί περίπου δέκα ώρες – και όχι μόνον αυτό: ξεκινάει στις εννέα το βράδυ και ολοκληρώνεται στις επτά το πρωί. Οι θεατές καλούνται να κοιμηθούν, αν το θέλουν, όχι όμως και οι δύο χορευτές, οι οποίοι δεν σταματούν την κίνησή τους όλη τη νύχτα.

  • Το ίδιο κρεβάτι

Το Σάββατο το βράδυ της 9ης Ιανουαρίου, συγκεντρωθήκαμε στο ιστορικό Κέντρο Μελέτης Χορού Ισιδώρας Ντάνκαν, στον Βύρωνα, για να περάσουμε τη νύχτα στην κεντρική αίθουσα, όπου είχε στηθεί ένα διπλό κρεβάτι. Οι δύο χορευτές, ο Ρόμπερτ Μένεαρ (Robert Mennear) και η Λόις Τέιλορ (Lois Taylor), ήταν ήδη ξαπλωμένοι στο κρεβάτι – ένα ζευγάρι εν ώρα ύπνου, υποτίθεται.

«Το κρεβάτι που χρησιμοποιούμε», μου είχε πει μια ημέρα πριν η Πρεντ, «είναι δικό μου και το μεταφέρουμε όπου δίδεται η παράσταση. Και τα σεντόνια δεν έχουν αλλαχτεί από την πρώτη φορά». Οταν η Πρεντ μοιράστηκε αυτήν την πληροφορία μαζί μου, ήμαστε καθισμένοι σε αυτό το κρεβάτι στο Κέντρο Ντάνκαν κι έκανα ότι δεν άκουσα. Η Λόις, όμως, που εκείνη τη στιγμή έκανε πρόβα με τον παρτενέρ της, σήκωσε το κεφάλι και μ’ ένα όλο νόημα χαμόγελο, σχολίασε: «Οχι ό, τι καλύτερο!».

  • Μαραθώνιος χορού

Οπως μου είπε η Πρεντ, αρχικά η παράσταση είχε συμβατικό χρόνο διάρκειας και δινόταν στις κρεβατοκάμαρες των θεατών. «Οταν διάβασα για τους μαραθωνίους χορού που οργανώνονταν στην Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του ’30, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, όπου μέσα σε ένα απάνθρωπο τσίρκο που κρατούσε μέρες κέρδιζε τα χρήματα το ζευγάρι που απέμενε όρθιο στην πίστα, γεννήθηκε μέσα μου η ιδέα να γίνει το “Κρεβάτι” αυτό που είναι σήμερα: μια ολονύκτια παράσταση. Ηταν για μένα μια αφετηρία, για να πάει ακόμη παραπέρα το έργο και να μιλήσω για θέματα οικειότητας και μνήμης».

Και πόσες φορές τον χρόνο δίνεται αυτή η παράσταση; «Δύο με τρεις φορές τον χρόνο, περισσότερο δεν γίνεται».

Περασμένες εννέα, λοιπόν, έχουμε ξαπλώσει γύρω από το κρεβάτι. Ημαστε γύρω στα σαράντα άτομα – στη συντριπτική τους πλειοψηφία γυναίκες, κυρίως χορεύτριες και χορογράφοι. Στην αρχή, ακούγεται μόνον μια υποβλητική μουσική εγχόρδων (έξοχη η μουσική υπόκρουση και η γενικότερη ηχητική μπάντα της παράστασης από τον Angus Balbernie) · το ζευγάρι μοιάζει να κοιμάται, πλάτη με πλάτη. Σιγά σιγά, το χέρι της κοπέλας βρίσκει εκείνο του άντρα. Επειτα από ένα μισάωρο, ξεκινάει μια κατάσταση ανάμεσά τους που περικλείει όλα όσα μπορεί να σημαίνει ένα κρεβάτι: ύπνος, έρωτας, αγάπη, ασφυξία, χωρισμός, αποξένωση, αρρώστια, αϋπνία, ασφάλεια, παιχνίδι, θάνατος.

Σταδιακά συνειδητοποιείς ότι το να παρακολουθείς τις αντιδράσεις των άλλων γύρω σου αποτελεί ουσιαστικό κομμάτι της παράστασης. Γύρω στις έντεκα, κάποιοι κοιμούνται, άλλοι μετακινούνται για να παρακολουθήσουν την παράσταση από αλλού. Τέσσερις κοπέλες σηκώνονται και παίρνουν μέρος στο έργο – είναι τα παιδιά που συμμετείχαν στο σεμινάριο που παρέδωσε στο Κέντρο Ντάνκαν η συνεργάτιδα της Πρεντ, Rosalyn Maynard.

  • Αγκαλιασμένοι

Ακούγονται γλυκά άσματα της ορχήστρας του Τόμι Ντόρσεϊ. Ο Ρόμπερτ και η Λόις χορεύουν αγκαλιασμένοι, γύρω στη μία το πρωί, όμως, κυνηγιούνται σαν παιδιά. Ο Ρόμπερτ ξαπλώνει για λίγο πλάι σε μια κοπέλα, η οποία τον σκεπάζει με τον υπνόσακό της. Είμαι από τους τυχερούς: η Λόις έρχεται και ξαπλώνει δίπλα μου και παρά την αρχική αμηχανία, την αγκαλιάζω σαν να κοιμόμασταν κανονικά. Οι τρυφερότητες με το κοινό διαρκούν ένα λεπτό και αμέσως οι δύο χορευτές επανενώνονται στο κρεβάτι τους. Γύρω στις δύο, έχω κι εγώ βασιλέψει μαζί με αρκετούς άλλους.

  • Σαν όνειρο

Πρέπει να ξύπνησα δύο φορές μέσα στη νύχτα και ήταν σαν να βρέθηκα μέσα σε όνειρο: τη μία, κάποια από τα παιδιά του σεμιναρίου περιφέρονταν σαν υπνωτισμένοι, απαγγέλλοντας ψιθυριστά παραμύθια. Τη δεύτερη, πρέπει να κοιμούνταν όλοι, μόνο οι δύο χορευτές κινούνταν ανάμεσά μας. Ανάσες ύπνου παντού ολόγυρα μα η παράσταση συνεχίζεται κι ας μην την παρακολουθεί κανείς. «Κι όμως, έχει κάτι το μαγικό αυτή η αίσθηση, μας αρέσει όταν συμβαίνει», μου είχαν πει την προηγουμένη οι δύο χορευτές.

Ξύπνησα, όπως οι περισσότεροι, στις έξι το πρωί. Η παράσταση λήγει γαλήνια, γύρω στις επτά και τριάντα. Το Κέντρο Ντάνκαν (που διοργάνωσε τη βραδιά σε συνεργασία με το Βρετανικό Συμβούλιο) έχει ετοιμάσει ένα τραπέζι με πολύ πλούσιο πρωινό.

Ολοι ήμαστε πολύ πιο φρέσκοι και όμορφοι στην αρχή της βραδιάς, όλοι όμως αισθανόμαστε τη φρεσκάδα της όλης εμπειρίας (για τους δύο χορευτές δεν παίρνω όρκο…). Η υπεύθυνη του Κέντρου Ντάνκαν, Πηνελόπη Ηλιάσκου, δείχνει ικανοποιημένη. Οπως μου είπε η Πρεντ, η παράσταση αυτή είναι ένα τολμηρό εγχείρημα.

Πώς της φάνηκε, λοιπόν, το ελληνικό κοινό; «Συμπεριφέρθηκε με ευγένεια, με λεπτότητα καθ’ όλη τη διάρκεια», αποκρίνεται. Δηλαδή, τι θα μπορούσε να κάνει; Κι αλήθεια, είχαν σε άλλες παραστάσεις τίποτα παρατράγουδα από άτακτους ή αδιάκριτους θεατές; Η Αντζελα με κοιτάζει πονηρά. Κάνει μια παύση. «Επίσημα (on the record), όχι, δεν είχαμε». Και βάζει τα γέλια.



Advertisements