Category Archives: Τζαμαργιάς Τάκης

Ο Γιώργος Χειμωνάς… δυτικά της πόλης

Δέκα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον ξαφνικό θάνατο αυτής της σπουδαίας και ιδιαίτερης μορφής των ελληνικών γραμμάτων, του Γιώργου Χειμωνά. Θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη του, το Φεστιβάλ Αθηνών και η θεατρική ομάδα «Δυτικά της πόλης», υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Τάκη Τζαμαργιά, επέλεξαν να αποδώσουν, με τη μορφή του θεατρικού αναλογίου, αποσπάσματα από το έργο του, με επίκεντρο μία έρευνα πάνω στους χαρακτήρες που δημιουργεί η πένα του συγγραφέα και η σκευή του ψυχιάτρου.

Πρόσωπα εξαντλημένα, πρόσωπα που αυτοαναιρούνται και φτάνουν διαρκώς μπροστά στα ανθρώπινα όρια. Χαρακτήρες που έρχονται πάντα αντιμέτωποι με το κύριο θέμα της γραφής του, τον θάνατο. Σε αυτήν την κατεύθυνση, την έρευνα λογοτεχνικών χαρακτήρων που παλεύουν ενάντια στην πτωτική ανθρώπινη μοίρα, οδηγεί, μέσα από τη δουλειά του τους ηθοποιούς της ομάδας (Μ. Καλλιμάνη, Μ. Καρατζογιάννης, Θ. Μαστρομηνά, Γ. Μιχελής, Μ. Σοντάκη, Κ. Φωτιάδη, Χ. Χαραλάμπους) ο Τ. Τζαμαργιάς. Το αποτέλεσμα της ερευνητικής αυτής προσπάθειας παρουσιάζεται σήμερα, για δεύτερη ημέρα, στο Χώρο Ε της Πειραιώς 260, στις 9.00 μ.μ.

  • …και «Νο»  στο Ηρώδειο

Ίσως την καλύτερη ένδειξη για τους ρυθμούς της,  εξέλιξης του ιαπωνικού θεάτρου Νο να αποτελεί το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής της παράστασης Ντάι-Χάνγια, ένας από τους σημαντικότερους ερμηνευτές του θεάτρου Νο, ο Ροκούρο Γκένσο Ουμεγουάκα, έρχεται στο Ηρώδειο επικεφαλής ενός θιάσου με τον οποίο, 45 χρόνια πριν, είχε εμφανιστεί στον ίδιο χώρο ο προκάτοχός του στη θέση αυτή, ο πατέρας του!

Τη σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσει μια μοναδική παράσταση αυτού του ιδιόμορφου θεατρικού είδους από την Ιαπωνία θα έχει το αθηναϊκό κοινό σήμερα, στους χώρους του ρωμαϊκού ωδείου. Το γιαπωνέζικο δράμα Νο έλκει την καταγωγή του από τον 14ο αιώνα. Αντίθετα απ’ ό,τι στο δυτικό θέατρο, οι ηθοποιοί εδώ αφηγούνται τις ιστορίες τους όχι με τον λόγο ή τη δράση αλλά, κυρίως, μέσα από έναν συνδυασμό χειρονομιών, λόγου, χορού και τραγουδιού, που συνιστούν έναν κώδικα επικοινωνίας τελείως διαφορετικό από αυτούς στους οποίους το κοινό της Δύσης είναι συνηθισμένο -αυτός, άλλωστε, είναι και ο λόγος που η ιαπωνική αυτή παράδοση γοήτευσε δυτικούς διανοούμενους όπως τον Μπρεχτ, τον Αϊζενστάιν ή τον Ρ. Μπαρτ.

  • Δωρεάν εισιτήρια  σε ανέργους

Επιδιώκοντας, να προσαρμόσει την πολιτική εισιτηρίων του στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης, το Φεστιβάλ Αθηνών ανακοίνωσε ότι εξασφάλισε 1.000 δωρεάν εισιτήρια για ανέργους σε παραστάσεις του στο Ηρώδειο και την Επίδαυρο, τα οποία οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προμηθεύονται από τα κεντρικά ταμεία του Φεστιβάλ με την επίδειξη της κάρτας ανεργίας. Αξιέπαινη, το δίχως άλλο, η προσπάθεια, όμως το να χαρακτηρίζεται αυτό «άνοιγμα στις περιθωριοποιημένες ομάδες» είναι τουλάχιστον ατυχές: πρόκειται για μια κατηγοριοποίηση που περιθωριοποιεί ακόμη και ανθρώπους που δεν είναι και δεν αισθάνονται περιθωριοποιημένοι… [Σ.Κ., Η ΑΥΓΗ: 16/06/2010]

<!–

Ο Γ. Χειμωνάς… δυτικά της πόλης

–>

Θέλουν να πουν το «Ανείπωτο»

  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ, Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010
  • Το Φεστιβάλ Αθηνών τιµά τα δέκα χρόνια από τον θάνατο του πεζογράφου και µεταφραστή στην «Πειραιώς 260»
Δέκα χρόνια συµπληρώθηκαν φέτος από τον θάνατο του εκλεκτού Γιώργου Χειµωνά. Και εκτός από το Φεστιβάλ Φιλίππων – Καβάλας (η γενέθλια πόλη του) που του ετοιµάζει αφιέρωµα θα τον θυµηθεί και το Φεστιβάλ Αθηνών: στο πλαίσιό του ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαµαργιάς µε την οµάδα του καλών ηθοποιών «Δυτικά της Πόλης», η οποία έχει στο ενεργητικό της µία σειρά µεταγραφών για το θέατρο λογοτεχνικών κειµένων – από τη διηγηµατογρα- φία του Σωτήρη Δηµητρίου και του Αλέξανδρου Παπαδιαµάντη –, παρουσιάζει ένα «θεατρικό αναλόγιο» µε τον τίτλο «Ανείπωτο – Ο λόγος του Γιώργου Χειµωνά».
Ητοι µία σύνθεση κειµένων του ψυχίατρου, πεζογράφου, ποιητή, δοκιµιογράφου και µεταφραστή, που θα υπογράφει ο Ιερώνυµος Πολλάτος σε δραµατουργική επεξεργασία του σκηνοθέτη Τάκη Τζαµαργιά, µέσα από την οποία νέοι βασικά ηθοποιοί, «διεκδικούν να αρθρώσουν το ανείπωτο και ανέκφραστο στο λόγο του αναζητώντας “…αέναη κίνηση στην ακινησία των νοηµάτων”». Η σύνθεση επιχειρεί να προσεγγίσει το κείµενο του Γιώργου Χειµωνά «Ο γιατρός Ινεότης» εµπλουτισµένο µε αποσπάσµατα και από άλλα έργα του.
«Ο Γιώργος Χειµωνάς ως πεζογράφος, ποιητής και µεταφραστής έχει διαγράψει µια µοναχική πορεία στη µεταπολεµική λογοτεχνία του τόπου» λέει ο Τάκης Τζαµαργιάς. «Περσόνα ξεχωριστή της γενιάς, ιδιαίτερης καλλιέργειας και ευαισθησίας, αντλώντας το συγγραφικό του υλικό από τον µοντερνισµό και τον αρχαιοελληνικό λόγο, δηµιουργεί τους προσωπικούς του κώδικες γραφής.
Με την πρόταση αυτή, η Εταιρεία “Δυτικά της Πόλης” αξιοποιώντας τη µέχρι τώρα πορεία της, θέτει έναν δύσκολο στόχο: να δοκιµάσει και να δοκιµαστεί σε ένα έργο ερµητικά κλειστό που σε προκαλεί να “κοινωνήσεις” µαζί του, να φωτίσεις τη σκοτεινή πλευρά της ύπαρξης που εγκλείει και να αναδείξεις σκηνικά τους αντισυµβατικούς χαρακτήρες. Παράλληλα θέλει να τιµήσει τη µνήµη αυτού του µεγάλου συγγραφέα – δηµιουργού µε την ευκαιρία συµπλήρωσης δέκα χρόνων από τον θάνατο του.
Ο ερµητικός λόγος, η ανορθόδοξη στίξη των κειµένων, η αφήγηση της ανθρώπινης περιπέτειας µε τρόπο ποιητικό, η επινόηση ενός έντονου µυθολογικού κόσµου, όλα αυτά που ελκύουν και απωθούν αλλά προκαλούν, θα αποτελέσουν πολύτιµο υλικό για σκηνική έρευνα και γόνιµο πειραµατισµό µιας οµάδας νέων ηθοποιών και καταξιωµένων συντελεστών προκειµένου να αποτυπωθεί στη σκηνή το προσπελάσιµο ή απροσπέλαστο στην ελευθερία.
Ο ίδιος ο συγγραφέας λειτουργεί ως δεξιοτέχνης – ευρηµατικός σκηνοθέτης και χρησιµοποιεί κάτοπτρα της ίδιας της ζωής και της πραγµατικότητας για να εισβάλει στον κόσµο της και τη µεταµορφώνει καφκικά σε έναν κόσµο φαντασµαγορίας και τέρψης».
  • Γιώργος Χειµωνάς

«Η παράσταση», λέει ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαµαργιάς «προτίθεται να ανακαλύψει τους ιδιότυπους ρυθµούς του έργου του Χειµωνά που αντιστοιχούν σε βιωµατικούς ρυθµούς, βιωµατικές και διανοητικές εντάσεις και διακυµάνσεις. Να αποκωδικοποιήσει στο έργο του “την παλλόµενη αλλά στέρεη αίσθηση όσων έζησε και δεν έζησε ο άνθρωπος, τις πολλαπλές εκδοχές που δίνει στον δικό του κόσµο, τη φυσική και φαντασιωτική επαφή του µε τα πράγµατα και µε τους άλλους, την επαναλαµβανόµενη λιτή κοινοτοπία του φόβου, της προσδοκίας, της αγωνίας και της στέρησής του”». Το «Ανείπωτο» ανεβαίνει µε επιµέλεια κειµένων Βαγγέλη Ραπτόπουλου, σκηνικό χώρο Γιάννη Θεοδωράκη, µουσική – ήχο Πλάτωνα Ανδριτσάκη, επιµέλεια κίνησης Ζωής Χατζηαντωνίου, φωτισµούς Αλέξη Πηλού, βίντεο αρτ Com.odd.or και βοηθούς σκηνοθέτη τη Σµαρώ Κώτσια και τη Στέλλα Κουφάκη. Το εγχείρηµα στηρίζουν οι ηθοποιοί: Μαρία Καλλιµάνη, Μάνος Καρατζογιάννης, Θεοδώρα Μαστροµηνά, Γεράσιµος Μιχελής, Κατερίνα Φωτιάδη, Χάρης Χαραλάµπους. Τραγουδάει η Μαριάνθη Σοντάκη.

Μαζί και μόνοι στην έρημη χώρα του Χειμωνά

  • «ΑΝΕΙΠΩΤΟ»: ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΤΖΑΜΑΡΓΙΑ ΣΤΗΝ «ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260»
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010

«Από παιδί έβλεπα, έβλεπα συνέχεια τους ανθρώπους. Την έσχατη λεπτομέρεια των σωμάτων, το πρόσωπό τους, το δέρμα τους, τα σκισίματά του, τη στάση τους, την ακινησία τους, τη φυσιογνωμία τους, άκουγα την ηχώ των λόγων τους, περιφερόμουν στους στενούς λαϊκούς έρημους δρόμους της Καβάλας και της Θεσσαλονίκης…».

Χ. Χαραλάμπους, Γερ. Μιχελής, Κατερίνα Φωτιάδη, Τ. Τζαμαργιάς,  Μαρία Καλλιμάνη, Μ. Καρατζογιάννης και Θεοδώρα Μαστρομηνά στις πρόβες,  με φόντο βίντεο με τον Γ. Χειμωνά

Χ. Χαραλάμπους, Γερ. Μιχελής, Κατερίνα Φωτιάδη, Τ. Τζαμαργιάς, Μαρία Καλλιμάνη, Μ. Καρατζογιάννης και Θεοδώρα Μαστρομηνά στις πρόβες, με φόντο βίντεο με τον Γ. Χειμωνά

Παύσεις. Ανάσες. Η αισθαντική βαθιά φωνή του Γιώργου Χειμωνά με διαπερνά μέσα από την ηχογραφημένη αυτοβιογραφική εξομολόγησή του. Το ίδιο συμβαίνει και στους έξι ηθοποιούς του «Ανείπωτου», που βασίζεται στο «Γιατρό Ινεότη» (1971) του Χειμωνά και σκηνοθετεί ο Τάκης Τζαμαργιάς για το Φεστιβάλ Αθηνών. Παρουσιάζεται αύριο και την Τετάρτη σε ένα νέο χώρο της Πειραιώς 260, τον Ε, δίπλα στο παλιό γκαράζ.

Οι έξι ερμηνευτές (Μαρία Καλλιμάνη, Μάνος Καρατζογιάννης, Θεοδώρα Μαστρομηνά, Γεράσιμος Μιχελής, Κατερίνα Φωτιάδη και Χάρης Χαραλάμπους) στέκονται διαρκώς ακίνητοι πάνω σε μια επικινδύνως κεκλιμένη επιφάνεια. Αποκομμένοι, σαν κρεμασμένοι. Μοναχικοί δορυφόροι. «Δονούνται», όμως, μέσα από τον λόγο του κορυφαίου Ελληνα ψυχιάτρου, λογοτέχνη και μεταφραστή. Οι ενέργειές τους «μεταγγίζονται» στο κοινό. Ο σκηνοθέτης, άλλωστε, θεωρεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση του «Ανείπωτου» τους «ενεργητικούς θεατές».

«Ο λόγος του Χειμωνά είναι η παράσταση. Γίνεται σώμα», λέει. «Ενεργοποιεί, δηλαδή, και το σώμα». Δεν θέλει να βγουν οι ηθοποιοί πάνω από τον Χειμωνά. «Θέλουμε να αρθρώσουμε τον Χειμωνά χωρίς καμία άποψη. Και κυρίως να αποφύγουμε το παριστάνειν. Εξ ου κι ο τίτλος μας. Το «Ανείπωτο». Πρέπει να διατηρούμε την αίσθηση ότι διαβάζουμε το κείμενο», εξηγεί ο Τ. Τζαμαργιάς.

Οι ηθοποιοί δεν συνομιλούν μόνο με τη φωνή του Χειμωνά και βιντεοσκοπημένα στιγμιότυπα της ζωής του, αλλά και με το τραγούδι της Μαριάνθης Σοντάκη στη «Θεογονία» του Θεοδωράκη. «Το τραγούδι λειτουργεί ως αντίστιξη, γιατί η σχέση ζωής-θανάτου για τον Χειμωνά είναι πολύ λεπτή. Τον απασχολούσε ο θάνατος εν ζωή. Οχι ο φυσικός ή διά της αυτοκτονίας», διευκρινίζει ο Τζαμαργιάς.

Με τον τίτλο «Ανείπωτο» ήθελε να επισημάνει «τη δυσκολία τού να ειπωθεί αυτός ο λόγος και να σημαίνει κάτι από σκηνής. Στόχος μας είναι να βυθιστεί και να ανακαλύψει καθένας τη δική του ερημιά, τη δική του μοναξιά. Ενώ πρόκειται για έξι ανθρώπους που συνυπάρχουν, ουσιαστικά δεν συναντιούνται πουθενά. Αυτό είναι άλλωστε κυρίαρχο στον Χειμωνά. Μέσα στον ένα υπάρχουν όλοι. Καθένας από τους ηθοποιούς προσπαθεί να μπει στη δική του ερημιά και μέσα από αυτή να δει πώς αρθρώνεται αυτός ο λόγος».

«Δεν είναι εύκολο να είμαστε μέσα στη μοναξιά του ο καθένας», αποκαλύπτει η Μαρία Καλλιμάνη. «Η ουσία είναι να καταφέρουμε να μην παριστάνουμε τίποτα, αλλά να αφήνουμε να μιλά το σώμα», υποστηρίζει ο Γεράσιμος Μιχελής. «Είμαστε και μαζί και μόνοι. Ακούγοντας και συγχρόνως μην ακούγοντας τους υπόλοιπους πέντε», προσθέτει ο Χάρης Χαραλάμπους. «Ο λόγος του Χειμωνά είναι μια τολμηρή προσωπική κατάθεση, που όμως αφορά τους πάντες», σύμφωνα με τον Μάνο Καρατζογιάννη. «Αυτή τη διάσταση προσωπικού και συλλογικού ταυτόχρονα προσπαθούμε να αποδώσουμε».

Δεν έλειψαν, πάντως, και οι ευκολίες: «Η θεατρικότητα υπάρχει a priori στο πεζογραφικό έργο του», διατείνεται ο σκηνοθέτης. «Το καταλαβαίνεις αν τον διαβάσεις φωναχτά. Ο ήχος είναι νόημα στον Χειμωνά. Δεν είναι για σιωπηρή ανάγνωση. Από τη φωναχτή ανάγνωσή του συλλαμβάνεις «άλλα» πράγματα».

Η παράσταση δεν περιορίζεται στο «Γιατρό Ινεότη». Εμπλουτίζεται με κείμενα από το «Μυθιστόρημα» και τον «Εχθρό του ποιητή», που ο σκηνοθέτης ονομάζει «θερμά» και διακρίνονται για το «λαϊκότροπο στοιχείο τους». Ο Τζαμαργιάς μελέτησε μέχρι εξαντλήσεως το σύνολο του πεζογραφικού έργου του Χειμωνά. Ομως τον ανακάλυψε μέσα απ’ τη Λούλα Αναγνωστάκη. «Η αγάπη μου για την Αναγνωστάκη με πήγε στον Χειμωνά. Ονειρο ζωής μου είναι να κάνω κάποτε τη «Νίκη» της. Θεωρώ ότι υπάρχουν συγγένειες στο έργο τους. Δηλαδή, πολλά πράγματα μού ξεκλειδώνονται στον Χειμωνά μέσα απ’ το δικό της έργο».

INFO: Στο «Ανείπωτο -ο λόγος του Γιώργου Χειμωνά», μια παράσταση της «Ομάδας Δυτικά της Πόλης», η σύνθεση κειμένων είναι του Ιερώνυμου Πολλάτου και η επιμέλεια του Βαγγέλη Ραπτόπουλου. Σκηνικός χώρος: Γιάννης Θεοδωράκης. Μουσική-Ηχος: Πλάτων Ανδριτσάκης.

Ο Μαγιακόφσκι διεκδικεί θέση στο σήμερα

Για ακόμη έξι παραστάσεις παρατείνεται η παράσταση «Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι: Ιδού εγώ» στο Black Box του θεάτρου Επί Κολωνώ (από σήμερα και έως τις 25 Απριλίου κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή). Το κοινό της Θεσσαλονίκης θα έχει την ευκαιρία να την παρακολουθήσει στις 11 και 12 Μαΐου στο πλαίσιο της «Θεατρικής Ανοιξης», που οργανώνει η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης».

Ο  Γεράσιμος Μιχελής ερμηνεύει τον Ρώσο ποιητή

Ο Γεράσιμος Μιχελής ερμηνεύει τον Ρώσο ποιητή Ογδόντα χρόνια από τον θάνατο του Ρώσου ποιητή Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι (1893-1930), ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς παρουσιάζει το έργο με αφορμή το βαθιά ερωτικό και επαναστατικό ποίημά του «Σύννεφο με παντελόνια». Ο Μαγιακόφσκι, η παρέα των φουτουριστών, οι εκπρόσωποι της τσαρικής λογοκρισίας, η Αννα Αχμάτοβα, ο Γιάννης Ρίτσος, η Γώγου, η γυναίκα με τα δάκρυα…, όλοι ζωντανεύουν στην παράσταση που αποτελείται από δύο μέρη.

Το πρώτο, προϊόν διακειμενικής σύνθεσης έργων του Μαγιακόφκσι και άλλων (Αχμάτοβα, Ρίτσος, Κατερίνα Γώγου), προετοιμάζει τον θεατή για τη ζωή του ποιητή, τον βίο και την πολιτεία του. Το δεύτερο αναπτύσσεται κυρίως γύρω από τη λυρική ποιητική σύνθεση «Σύννεφο με παντελόνια». Λειτουργεί ως αφορμή για να ελευθερωθεί η φαντασία και μέσα από τις αντιφατικά φλεγόμενες εικόνες του έργου του Μαγιακόφκσι να υψώσει ο θεατής τη δική του κραυγή για το σήμερα.

Η διακειμενική σύνθεση ανήκει στον Ιερώνυμο Πολλάτο. Ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς θέτει το ερώτημα: «Η ανένταχτη περίπτωση Μαγιακόφσκι πόσο μας αφορά;». Σημειώνει χαρακτηριστικά: «Σε μια κοινωνία που ζητά την ταυτότητά της για να μπορέσει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με την εξουσία, τη θρησκεία, την τέχνη και τον έρωτα, ο Μαγιακόφσκι διεκδικεί τη θέση του στο σήμερα και άλλοτε ως 13ος Απόστολος, άλλοτε ως σύγχρονος Ζαρατούστρας κηρύττει το «Σύννεφο με παντελόνια»».

Τον ρόλο του Μαγιακόφσκι ερμηνεύει ο Γεράσιμος Μιχελής. Παίζουν οι: Τζούλη Σούμα, Χάρης Χαραλάμπους, Αλέξανδρος Λυκούρας, Σόφυ Παπαδοπούλου. Η μετάφραση στο «Σύννεφο με παντελόνια» είναι του Κωνσταντίνου Χ. Σκινιά, τα σκηνικά του Γιάννη Θεοδωράκη, τα κοστούμια του Εδουάρδου Γεωργίου.

* Θέατρο Επί Κολωνώ: Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94, Κολωνός, τηλ.: 210- 5138067.

Μαγιακόφσκι στη σκηνή

Μαξίμ Γκόρκι: Κράτα το κουράγιο σου νεαρέ. Τη λογοκρισία μπορείς να την ξεγελάσεις.

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι: Μάθε μου ένα κόλπο.

Μ. Γκόρκι: Γράψε για μια άλλη χώρα. Οποια να ‘ναι. Το Περού…

Με τη συμβουλή του Γκόρκι, ο φλογερός ποιητής Μαγιακόφσκι κατάφερνε να ξεγελά την τσαρική λογοκρισία. Ομως δεν στάθηκε δυνατόν να το κάνει και αργότερα, όταν η επανάσταση για την οποία αγωνίστηκε νίκησε. «Ο λαός δεν καταλαβαίνει αυτά που γράφετε, σύντροφε» του ανακοίνωναν κάθε φορά που απέρριπταν την έκδοση των ποιημάτων του… Θα αυτοκτονήσει με μια σφαίρα στην καρδιά στις 14 Απριλίου του 1930 αφήνοντας δυο λόγια: «Το επεισόδιο έληξε. Η βάρκα της αγάπης έγινε συντρίμμια πάνω στην καθημερινότητα».

Ογδόντα χρόνια μετά το θάνατο του Μαγιακόφσκι, ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς παρουσιάζει στη σκηνή «Black Box» στο θέατρο «Επί Κολωνώ» ένα έργο που συνέθεσε ο ίδιος μαζί με τον Ιερώνυμο Πολλάτο, βασισμένο στο βαθιά ερωτικό και επαναστατικό ποίημα «Σύννεφο με παντελόνια».

Η παράσταση φέρνει στη σκηνή τον ποιητή (Γεράσιμος Μιχελής) ανακαλώντας μνήμες και στιγμιότυπα από τη ζωή και την εποχή του. Δίπλα του ζωντανεύουν μ’ ένα φανταστικό τρόπο η Βερόνικα Πολόνσκαγια, η παρέα των φουτουριστών, οι Οσκα και Λίλιαν Μπρικ, εκπρόσωποι της τσαρικής λογοκρισίας, η Αννα Αχμάτοβα αλλά επίσης οι Γιάννης Ρίτσος και Κατερίνα Γώγου (Τζούλη Σούμα, Δημήτρης Καραμπέτσης Τάσος Σωτηράκης).

Οι βιντεοπροβολές που ακολουθούν συνεχώς την παράσταση (Com.odd.or) και διαχέονται σε όλους τους τοίχους της μικρής αίθουσας, προβάλλουν εικόνες της επανάστασης, αποσπάσματα ταινιών του ποιητή και φωτογραφίες του.

«Μέσα στην σημερινή σύγχυση που επικρατεί σε όλα τα επίπεδα δεν αρθρώνουμε κάποια συγκεκριμένη πολιτική άποψη» λέει ο σκηνοθέτης. «Στόχος ήταν η παράσταση να λειτουργήσει ερεθιστικά προκειμένου να προκύψει ερευνητικό υλικό για μελλοντική προσέγγιση. Ο Μαγιακόφσκι διεκδικεί τη θέση του στο σήμερα. Αλλοτε ως 13ος Απόστολος και άλλοτε ως σύγχρονος Ζαρατούστρας κηρύττει το «Σύννεφο με παντελόνια»».

  • ΕΦΗ ΜΑΡΙΝΟΥ, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010

Ιδού ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι… Μας μιλάει ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς

O Δημήτρης Καραμπέτσης (αριστερά), ο Γεράσιμος Μιχέλης και η Τζούλη Σούμα πρωταγωνιστούν στον «Μαγιακόφσκι».

Ογδόντα χρόνια από το θάνατο του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι (1893 – 1930), ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς μάς μίλησε για το έργο που παρουσιάζει με την ομάδα του «Δυτικά της πόλης», με αφορμή το βαθιά ερωτικό και επαναστατικό ποίημα του ποιητή «Σύννεφο με παντελόνια».

«Δεν είμαι άντρας εγώ, είμαι ένα σύννεφο με παντελόνια», έγραψε ο αξέχαστος επαναστάτης ποιητής και πρωτεργάτης του ανατρεπτικού μετεπαναστατικού σοβιετικού θεάτρου, Μαγιακόφσκι.

Το έργο «Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι: Ιδού εγώ» είναι δυναμική σύνθεση δύο μερών. Το πρώτο, προϊόν διακειμενικής σύνθεσης κειμένων-ποιημάτων του Μαγιακόφκσι και άλλων -Αχμάτοβα, Ρίτσου, Κατερίνας Γώγου-, αποτελεί προετοιμασία του θεατή για την ιστορική πορεία του ποιητή, το βίο και την πολιτεία του.

Το δεύτερο αναπτύσσεται γύρω από τη λυρική ποιητική σύνθεση «Σύννεφο με παντελόνια», που λειτουργεί ως αφορμή για να ελευθερωθεί δυναμικά η φαντασία και μέσα από τις αντιφατικά φλεγόμενες εικόνες του έργου του Μαγιακόφκσι, να υψώσει ο θεατής τη δική του κραυγή για το σήμερα.

Στην παράσταση «ζωντανεύουν» ο Μαγιακόφσκι, η παρέα των φουτουριστών, ο Οσκα και η Λίλιαν Μπρικ, οι εκπρόσωποι της τσαρικής λογοκρισίας, η Αννα Αχμάτοβα, ο Γιάννης Ρίτσος, η Γώγου, η γυναίκα με τα δάκρυα….

-Το έργο είναι ένας ύμνος στον ανατρεπτικό Μαγιακόφσκι;

«Το έργο είναι ένας ύμνος στην ποίηση και καλεί το θεατή να αφουγκραστεί την απελπισία και απόγνωση του ποιητή – επαναστάτη Μαγιακόφσκι αλλά και τη βαθιά πίστη του στη ζωή. Αυτή η πίστη του για έναν καλύτερο κόσμο, ακόμη κι αν είναι ουτοπική, είναι απαραίτητη στις μέρες μας».

-Μέσα από τη μελέτη της προσωπικότητας και του έργου του, προχώρησε στην αυτοκτονία του από απόγνωση ή από επίγνωση ότι είχε ολοκληρώσει την αποστολή του;

«Νομίζω το δεύτερο, ακολουθώντας τη μοίρα των μεγάλων ποιητών. Ο φλεγόμενος ποιητής, μόνον να αναφλέγει θα μπορούσε».

-Αν δεν υπάρχει θάνατος για το πνεύμα, μήπως το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι ένα αιώνιο τώρα, που συνεχώς ανακυκλώνεται;

«Στην αξία αυτή επικεντρώνεται η παράσταση πιστεύοντας -και όχι θεωρώντας- πως ο Μαγιακόφσκι είναι ποιητής του μέλλοντος και πως στη σύγχυση και απαξίωση του σήμερα γίνεται επίκαιρος, ακόμα και ως βάλσαμο στη ψυχή μας».

-Στόχος της παράστασης είναι ο προβληματισμός και η αφύπνιση του θεατή;

«Η παράσταση διεκδικεί περισσότερο να είναι κατάθεση θεατρική για να αφυπνίσει την ψυχή μας πρώτα στην ομορφιά της ποίησης και μετά τις συνειδήσεις μας, για να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τον έρωτα, την τέχνη, την κοινωνία και τη θρησκεία».

Η διακειμενική σύνθεση και επεξεργασία είναι του Ιερώνυμου Πολλάτου, τα σκηνικά του Γιάννη Θεοδωράκη και τα κοστούμια του Εδουάρδου Γεωργίου. Η μετάφραση στο «Σύννεφο με παντελόνια» είναι του Κωνσταντίνου Χ. Σκινιά. Η μουσική είναι των Πλάτωνος Ανδριτσάκη και Τάσου Σωτηράκη και ο σχεδιασμός φωτισμού της Αννας Μπόη. Ερμηνεύουν οι Γεράσιμος Μιχέλης, Τζούλη Σούμα, Δημήτρης Καραμπέτσης, Αναστάσιος Σωτηράκης, Σόφη Παπαδοπούλου.

– Η παράσταση με τίτλο «Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι: Ιδού εγώ» ανέβηκε στη σκηνή «Black Box», του θεάτρου «Επί Κολωνώ» (Ναυπλίου 12, Κολωνός).

  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΛΟΒΑΡΗΣ, Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, Δευτερα, 11 Ιανουαριου 2010 07:00

Το τέταρτο κουδούνι… του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη – για τον Τάκη Τζαμαργιά

Έλεος! «Ο φερόμενος ως υποψήφιος για την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας», του «φερόμενου», η «φερόμενη», της «φερόμενης», οι «φερόμενοι», ω «φερόμενοι»!… Ώι, μανούλα μ΄, ώι… Δεν αντέχω, ε; Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Ένας σκηνοθέτης λιγάκι του λάθε βιώσας: ο Τάκης Τζαμαργιάς (στη φωτογραφία).

Έχει σκηνοθετήσει έως και στην Πειραματική του Εθνικού- το «Καλιφόρνια ντρίμιν» του Βασίλη Κατσικονούρη και το μονόπρακτο του Ηλία Πολλάτου «Συνεχόμενοι λυγμοί», εξαιρετικές δουλειές και οι δυο-, αλλά ίσως δεν ανήκει στα κυκλώματα της θεατρικής πιάτσας, ίσως δεν το πολυκυνηγάει και περνάει κάπως στο ντούκου. Πενηντάρης σήμερα, ηθοποιός, δάσκαλος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση για μια εικοσαετία, δε συγκεντρώνει, βλέπετε, τις «προϋποθέσεις» να γίνει trendy.

Κι όμως! Έχω εντοπίσει τις ικανότητές του απ΄ τη δεκαετία του ΄90, όταν κατέβαινα στο Κερατσίνι, στο Δημοτικό Θέατρο, πριν του αλλάξει τα φώτα και το αχρηστεύσει ο σεισμός του ΄99, να δω τη δουλειά της Θεατρικής Σκηνής του δήμου, της οποίας ήταν ο υπεύθυνος. Κι έβλεπα μια δουλειά πολύ καλή να κάνει με τους ερασιτέχνες. Ώσπου ήρθε «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» που τόλμησε ν΄ ανεβάσει μαζί τους. Έμεινα έκπληκτος: ένα μοντέλο μπρεχτικής παράστασης! Αργότερα ίδρυσε με τον πυρήνα των μαθητών του την Ομάδα «Δυτικά της Πόλης», ξανοίχτηκε, σκηνοθέτησε επαγγελματικούς θιάσους…

Στις παραστάσεις του έχω διαπιστώσει πως ξέρει- πολύ σημαντικό- να διδάσκει τους ηθοποιούς του- απ΄ τους ερασιτέχνες του μέχρι τους επαγγελματίες. Την περασμένη βδομάδα το διαπίστωσα άλλη μια φορά. Στο πατάρι του «Πορεία», ως Δεύτερη Σκηνή του «Δόλιχου» του προσεκτικού Δημήτρη Τάρλοου, παίζεται σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά «Η πάχνη». Ένα σκληρά ποιητικό κομμάτι των αδελφών Κωνσταντίνου και Αντώνη Κούφαλη απ΄ την Καβάλα όπου η παράσταση έκανε την πρεμιέρα της στο πλαίσιο του ανανεωμένου απ΄ τον Θοδωρή Γκόνη Φεστιβάλ Φιλίππων- Καβάλας.

Είδα, λοιπόν, πώς ο Τζαμαργιάς ξέρει να εκμεταλλεύεται τα προτερήματα ενός κειμένου και να χρησιμοποιεί επωφελώς τα όποια ελαττώματά του αλλά κυρίως πώς ξέρει να δασκαλεύει τους ηθοποιούς του. Ο απόλυτα αυθεντικός Γιώργος Ντούσης κι ο Μάνος Καρατζογιάννης, που βγαίνει απ΄ τον εαυτό του για να κάνει τον καλύτερό του ρόλο, «γράφουν» παίζοντας τα δυο αγόρια του περιθωρίου (βασική φωτογραφία) που ακολουθούν τα βήματα του τριφοϊκού Αντουάν Ντουανέλ στα «400 χτυπήματα».

Μια παράσταση που αξίζει τον κόπο. Ύστερα απ΄ την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή που παρουσίασε μετά πολλών επαίνων τη σεζόν 2006-2007 στο «Χυτήριο» κι επανέλαβε την επόμενη στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου», ο νεαρός Άρης Μπινιάρης (φωτογραφία) συνεχίζει, βασισμένος στην αρχαία μετρική, την έρευνά του πάνω στο αρχαίο ελληνικό δράμα με τις «Βάκχες» του Ευριπίδη στη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά. Η, ουσιαστικά, μουσική παράστασηρυθμοί και μελωδίες που πηγάζουν απ΄ τον αρχαίο λόγο με υλικό που αντλείται απ΄ το δημοτικό τραγούδι- θ΄ ανεβεί απ΄ τον Άρη Μπινιάρη που ΄ναι κι ο ερμηνευτής στο «Βios» (Βasement) τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο με μουσική, όπως κι η «Αντιγόνη», Σμαρώς Γρηγοριάδου.

Έκπληκτος αναρωτιόμουνα στις 27 Αυγούστου, στο «Τέταρτο Κουδούνι», πού θυμήθηκε ο Αλέξανδρος Κολλιόπουλος την ελαφρώς- έως βαρέως…-, κατά τη γνώμη μου, μουχλιασμένη (και δεν εννοούσα την ηλικία της) «Απαγωγή της Σμαράγδως» του Μιχάλη Κουνελάκη για να ξεκινήσει την καριέρα του ως καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας.

Με επιστολή του ο κ. Κολλιόπουλος μου επισημαίνει ότι δεν ξεκίνησε με την παράσταση αυτή αλλά πως έχει αναλάβει τη θέση ήδη απ΄ τις 15 του περσινού Σεπτεμβρίου. Και ότι μέχρι τη «Σμαράγδω», μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων, έχει παρουσιάσει ήδη τρία έργαμα ακριβώς αυτό έγραφα, πως το Θέατρο της Καλαμάτας κατατάσσεται μεταξύ των ΔΗΠΕΘΕ που η τύχη τους αγνοείται… Όσο για την «Απαγωγή», ο κ. Κολλιόπουλος αναφέρει πως «την επιλέξαμε για ακόμα μεγαλύτερη επικοινωνία του κόσμου μαζί μας και όπως έδειξε η μέχρι τώρα περιοδεία μας ανά την Ελλάδα νομίζω το επιτύχαμε». Ε, άμα είναι έτσι…

Δεν παρουσιάζονται, τελικά, για πρώτη φορά στην Ελλάδα και τα τέσσερα έργα που θ΄ ανεβούνε τον χειμώνα στο «Studio Μαυρομιχάλη», όπως σας έγραφα στο «Τέταρτο Κουδούνι» στις 27 Αυγούστου. Τα τρία μόνο – ε, δεν είναι και λίγο! Διότι ο «Μακμπέτ» του Ιονέσκο που θα σκηνοθετήσει ο Φώτης Μακρής ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Αθήνα αλλά όχι και στην Ελλάδα- Ελλάδα δεν είναι μόνον η Αθήνα…

Όπως με πληροφόρησε ο φίλος της στήλης Άκης Χαραλαμπίδης του Μega και το διασταύρωσα, έχει παιχτεί σε περιοδεία με έδρα τη Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι του 1988 απ΄ το σχήμα «Θυμελικό Θέατρο» σε σκηνοθεσία Μόνας Κιτσοπούλου με τον τίτλο «Μάκμπο ή Η παραγωγή της εξουσίας».

Αλλά τη δεκαετία του ΄80 έχει παιχτεί κι απ΄ το ραδιόφωνο της ΕΡΑ. Σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου, όπως με τη σειρά της με πληροφόρησε άλλη φίλη της στήληςτους ευχαριστώ όλους-, η ηθοποιός Όλγα Δαμάνη, η οποία είχε κάνει τότε τη μετάφραση.

Στις 29 Ιουνίου, αν δεν κάνω λάθος, ανακοινώθηκε ο διορισμός του σκηνοθέτη Σωτήρη Χατζάκη στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ. Έκτοτε έχει ανεβάσειεκτός ΚΘΒΕ- «Όρνιθες» στην Επίδαυρο σε συμπαραγωγή του με το Ελληνικό Φεστιβάλ, την «Εκατομμυριούχο» του Μπέρναρντ Σο στο Μέγαρο Μουσικής αλλά ετοιμάζει στο «Βεάκη», για τις θεατρικές επιχειρήσεις Λεμπέση, και το «Μάνα, μητέρα, μαμά» του Γιώργου Διαλεγμένου- μακράν Θεσσαλονίκης, στην Αθήνα, και οι τρεις παραστάσεις. Εντυπωσιακό! Θαυμάζω την πολυπραγμοσύνη κάποιων ανθρώπων αλλά να δω το ΚΘΒΕ πότε θα τον δει…

«Ανειλημμένες υποχρεώσεις» θα μου πείτε. Συμφωνώ, θα σας απαντήσω, ως προς τις δυο πρώτες περιπτώσεις. Όντως ήδη έκανε δοκιμές στους «Όρνιθες» όταν ανέλαβε, ήδη το πρόγραμμα του Μεγάρου είχε ανακοινωθεί… Αλλά να το τριτώσει κιόλας; Με ιδιωτικό θίασο;

Το ένα ατού της παράστασης που αναγγέλθηκε ήταν η πρώτη συνεργασία στη σκηνή Γιώργου Κιμούλη- Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη.

Το δεύτερο η παρουσία του Βασίλη Παπαβασιλείου (φωτογραφία) ως σκηνοθέτη. Πάει αυτό… Τελικά το «Σλουθ» του Άντονι Σάφερ ανεβαίνει στο θέατρο «Αθηνών» χωρίς Βασίλη Παπαβασιλείου- ο οποίος αποχώρησε. Με τους δυο ηθοποιούς αυτοσκηνοθετούμενους. Συμβαίνουν αυτά…

Ε, δεν ήταν η θερινή θεατρική σεζόν που πέρασε και ό,τι το καλύτερο των τελευταίων χρόνων. Ίδρωσα να δω δυο-τρεις ελληνικές παραστάσεις που να μου αρέσουν ή, έστω, ένα ενδιαφέρον στοιχείο να ΄χουν- έναν καλό ηθοποιό που παίζει γιατί γουστάρει κι όχι για να τα πιάσει, ας πούμε. Σε μερικές, επιπλέον – σε κάτι Αριστοφάνηδες για παράδειγμα, σε κάτι ΔΗΠΕΘΕ…-, ντράπηκα. Πολύ. Γι΄ αυτό που έβλεπα. Αυτοί που τις ανεβάζουν και τις παίζουν- αναρωτιέμαι- δε ντρέπονται;

  • ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009

ΚΘΒΕ: Γιώργου Ηλιόπουλου «2η Ευκαιρία» – στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά

https://i0.wp.com/www.ntng.gr/UserFiles/Image/media_kit/PP0597/PP0597J0001v01.JPG

  • Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει τη «2η Ευκαιρία», ένα σύγχρονο ελληνικό έργο, του Γιώργου Ηλιόπουλου, σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά. Η παράσταση, που θα κάνει πρεμιέρα, την Παρασκευή 20  Μαρτίου, στις 9.00 μ.μ,  ανεβαίνει στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών και εντάσσεται στην ενότητα «1Χ4» που έχει καθιερώσει το Κ.Θ.Β.Ε., για να αναδείξει το σύγχρονο ελληνικό θέατρο.
  • Ο Μίμης και ο Αντώνης είναι δύο αδέρφια που ζούνε μαζί. Ο Μίμης 68 χρόνων, περιμένει από τον μικρότερο αδερφό του να του ανταποδώσει όλα όσα του είχε προσφέρει ο ίδιος μια ολόκληρη ζωή. Μοναδική του απόλαυση; …Το πλέξιμο.  Ο Αντώνης από την άλλη, αναζητά την ευτυχία στο τσιγάρο, τις σοκολάτες, τις ταινίες και τα λουλούδια του. Τι θα συμβεί όμως αν την αναζητήσει σε μια γυναίκα; Ο Κίμων, πάλι, απολαμβάνει την ανάμνηση μιας καλής ζωής γεμάτης αγάπη. Και η Αναστασία αναρωτιέται που θα βρει την ευτυχία, έχοντας για παρηγοριά τις καραμέλες της. Η ευτυχία όμως «είναι θέμα τύχης και ακόμη καλύτερα είναι θέμα καλής τύχης». Μια ιστορία αναζήτησης απολογισμού και ανταπόδοσης. Ένα παιχνίδι υποχρεώσεων και επιθυμιών. Μια δεύτερη ευκαιρία ζωής και ένα βαρύ χρέος που τη σκεπάζει.

Σημείωμα του σκηνοθέτη Τάκη Τζαμαργιά

  • Τέσσερα πρόσωπα οικεία και καθημερινά, σε μια κρίσιμη περίοδο της ζωής τους, διαγράφουν τη δική τους τροχιά σε τέσσερις ομόκεντρους κύκλους, αναζητώντας τον θρίαμβο της προσωπικής τους ελευθερίας. Αλήθειες και ψέματα, ως αόρατα νήματα του παρελθόντος, γίνονται ορατά, όταν στο κέντρο πλανάται το όραμα της επερχόμενης αλλαγής με τη «2η Ευκαιρία».
  • Στη λαχτάρα τους για το δικαίωμα στις ομορφιές της ζωής που θα μπορούσαν να έχουν με τη «2η ευκαιρία» δυσκολεύονται να ανταποκριθούν και να αφεθούν σε αυτή, είτε γιατί θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους για τη μέχρι τώρα τακτοποιημένη ζωή τους είτε δίνοντάς της ψευδαισθητικές διαστάσεις ή και ακόμα επειδή πιστεύουν ότι δεν έχουν δικαίωμα στην ευτυχία. Ανήμποροι να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους και να υπερβούν τα όριά τους, παραμένουν παγιδευμένοι στις συναισθηματικές τους εξαρτήσεις και φαντασιώσεις και η «2η ευκαιρία» μετατρέπεται σε απειλή. Ενοχές και φόβοι από χρέη του παρελθόντος ζωντανεύουν και τους αναγκάζουν να υπερασπίζονται τα ζωτικά τους ψεύδη ως ιδεολογήματα.
  • Η παράσταση προτίθεται να υπογραμμίσει το έδαφος που παράγει αυτά τα πρόσωπα και την αιτία που τα προσδιορίζει, χωρίς να περιοριστεί απλώς στη φωτογράφισή τους. Οι έμμεσες μπεκετικές αναφορές του έργου –Χαμ και Κλοβ στο Τέλος του παιχνιδιού– διαρθρωμένες με χιούμορ και ειρωνεία, αποτελούν το σημείο εκκίνησης και εστίασης της σκηνικής ανάδειξης του έργου. Στόχο έχει να αναδείξει την προσπάθεια του καθενός από μας να ξεφύγει από τον μικρόκοσμό του, να παλέψει κάποτε με τις ενοχές και τους φόβους του για να μπορέσει να διαχειριστεί τα συναισθήματά του. Στη δεύτερη ευκαιρία ίσως να είμαστε έτοιμοι…

Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς. Σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Πάτσας. Μουσική: Δημήτρης Ζαβρός. Κίνηση: Πάολα Μυλωνά. Επεξεργασία Βίντεο: Άντα Λιάκου. Φωτισμοί: Κωστής Σιδηρόπουλος. Βοηθός σκηνοθέτη: Σμαρώ Κώτσια. Βοηθός σκηνοθέτη β΄: Τζένη Καραβίτη. Βοηθός σκηνογράφου: Καλλιόπη Εφραιμίδου. Οργάνωση παραγωγής: Χριστίνα Ζαχαροπούλου, Χριστίνα Λιάκου. Διανομή με σειρά εμφάνισης: Αντώνης: Στέργιος Τζαφέρης, Μίμης: Χρήστος Παπαστεργίου, Κίμων: Μιχάλης Γούναρης, Αναστασία: Θάλεια Σκαρλάτου.

Παραστάσεις: Τετάρτη & Σάββατο 6 μ.μ. & 9 μ.μ., Πέμπτη & Παρασκευή 9 μ.μ., Κυριακή 7 μ.μ. Τιμές Εισιτήριων: Πλατεία: 22€, Φοιτητικό: 15€. Πληροφορίες-Κρατήσεις: Διάρκεια Παραστάσεων: 20/3/2009 – 12/4/2009. Ώρες λειτουργίας ταμείων: 9.30 π.μ. έως τις 9.30 μ.μ.  Τηλ. κρατήσεων: 2310-288000. Ώρες λειτουργίας ταμείου «Ολύμπιον»: Τρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή: 10-2μ.μ. και 5-9 μ.μ., Τετάρτη και Σάββατο: 10-6 μ.μ., Τηλ. Κρατήσεων: 2310-223211