Category Archives: Τερζόπουλος Θόδωρος

Η εν-σωμάτωση του Αλλου

  • Πηνελόπη Χατζηδημητρίου
  • Θεόδωρος Τερζόπουλος
  • Από το προσωπικό στο παγκόσμιο
  • εκδόσεις University Studio Press
  • σ. 340, ευρώ 33

Το θεατρικό έργο του Θεόδωρου Τερζόπουλου είναι ένα πραγματικό συμβάν για τα θεατρικά πράγματα της χώρας, ένα συμβάν που η Πηνελόπη Χατζηδημητρίου επιχειρεί να διερευνήσει σε όλες τις δυνατές του πραγματικότητες. Η αναστοχαστική προσέγγιση της τραγωδίας, οι σκηνοθετικές αναφορές, οι ερμηνευτικές διόπτρες, αυτή η ίδια η συνθήκη του σώματος, η καθολικότητά του, συνθέτουν στη σκηνή του «Αττις» μια πολυπρισματική γραφή που αναθέτει αυτό το αρχαίο ίχνος του σώματος στις αναλυτικές και ερμηνευτικές μεταγραφές του. Αυτή η ίδια η σωματικότητα της γραφής που διαγράφει το σώμα αλλά και αυτή η γραφή του σώματος, η σκηνική του διάρρηξη, που κοινοποιεί και καινοποιεί την αλήθεια του, το ασυνείδητο και αρχετυπικό του νόημα. Ενα θεατρικό «σύμπτωμα» που εκχέει τον μαγματικό του λόγο, αυτό το ιερό και ενσώματο πάθος του.

Η αρχαιολόγηση αυτής της θεατρικής δημιουργίας εντοπίζει τις απαρχές της στο «μπρεχτικό παράδειγμα», μια αναφορά που μαζί με τις φροϊδικές και μαρξιστικές αναλύσεις θα συντάξει τους όρους μιας θεατρικής γλώσσας που έκτοτε, διαρκώς αποχωριζόμενη τις ιδεολογικές της καθηλώσεις, θα επιχειρήσει να συλλαβίσει τις πιο αρχαίες σκηνές της, αυτές τις διονυσιακές καταγωγές της. Είναι αυτό το όνομα του «Αττις», το αρχαίο όνομα του Διονύσου, που θα ριζοσπαστικοποιήσει τη θεατρική πράξη σ’ αυτόν τον τόπο του σώματος. Τα εκστατικά έτσι στοιχεία αυτής της αρχαίας λατρείας του θεού ανακτώνται πάνω στη σκηνή του θεάτρου, πάνω στο Πραγματικό τού ηθοποιού. Μια μανιακή έκ-σταση που καταλαμβάνει τον σκηνικό της χώρο και αποδομεί κάθε αυτονόητη θεατρική πραγματικότητα. Θα είναι μάλιστα αυτό το σώμα του ηθοποιού, το βακχευόμενο σώμα του και αυτή η μοναδική σκηνή του λόγου. Οπως χαρακτηριστικά λέει η Χατζηδημητρίου: «Ο θεατρικός λόγος του Τερζόπουλου δεν είναι μια λογοτεχνική γλώσσα αλλά κάτι περισσότερο «βιολογικό ή πραγματικό»… οι λέξεις εκβάλλουν από το σώμα σαν μια έκρηξη ενέργειας η οποία τις συλλέγει από τα βάθη του σώματος και τις εκσφενδονίζει στο χώρο δράσης και θέασης (Φίσερ Λίχτε). Αυτή η εκ-σωμάτωση του λόγου προϋποθέτει μια ιδιότυπη εν-σωμάτωσή του. Απαιτεί το σπαραγμό και την ωμοφαγία του κειμένου, εντέλει απαιτεί τη θυσία του. Στο θέατρο Αττις ο λόγος-πόνος και η τραγικότητά του δεν είναι απόρροια ενός κατασκευασμένου συναισθήματος αλλά της βίαιης απορίας του σώματος». Η δράση έτσι της σκηνής γίνεται ένας απόηχος, ένα σκοτεινό ίχνος, ένα ίχνος αφηρημένο και ανέκφραστο, απορημένο και σιωπηλό, ένα σημείο μηδέν απ’ όπου δραπετεύει ο χρόνος. Ενα ενεργειακό πεδίο που δονείται από τις ασυνείδητες σιωπές του και τις αρχέγονες μνήμες του. Μια αναπνοή που αντιστέκεται αρθρώνοντας τον δικό της σωματοποιημένο λόγο. Μια θεατρική έτσι πράξη που ανακτά τη «θεϊκή» καταγωγή της, αυτό το «ιερό» της κέντρο. Μια κεντρικότητα που, για τον Τερζόπουλο, όμως είναι αρκούντως πολιτική. Η ιστορία στη σκηνή του «Αττις» δεν είναι μια γλώσσα που αισθητικοποιεί τον κόσμο, αλλά αυτός ο τόπος του ίδιου του Πραγματικού, η αιχμηρότητά του, η τραγική του διεμφάνιση. Η συνθήκη μέσω της οποίας διεγείρεται η συλλογική μνήμη και αφυπνίζεται η συνείδηση του ανθρώπου. Το θέατρό του έτσι αποκαλύπτεται ως ένα εν τέλει πολιτικό συμβάν, ως μια χειρονομία που ριζοσπαστικοποιεί αυτή την ίδια την πολιτική πράξη και αποκαλύπτει το πραγματικό της ίχνος, πάντα όμως αυτό πέραν των πολιτικών του συμβάσεων. Η αλήθεια άλλωστε θα ‘ναι πάντα αυτό, ένα πέραν του Αλλου.

  • Αποστόλης Αρτινός, Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010
Advertisements

Πυροβολισμοί χωρίς υπότιτλους, δυσαρέσκεια και αποχωρήσεις

  • Λιτότατη εικαστικά, με δύναμη και ενέργεια η τρίγλωσση παράσταση του Θόδωρου Τερζόπουλου, με «μείον» τη μη ενημέρωση των θεατών για την έλλειψη υποτιτλισμού

Πυροβολισμοί χωρίς υπότιτλους, δυσαρέσκεια και αποχωρήσεις
  • «Θα ‘ρθει μια μέρα;», ρωτάει το κοινό στα ελληνικά στο φινάλε ο Τούρκος Προμηθέας του «Προμηθέα Δεσμώτη», Γιετκίν Ντικινσιλέρ. «Θα ‘ρθει», απαντούν οι περίπου 1.200 θεατές που χειροκρότησαν την παράσταση του θεάτρου «Αττις» στο Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας (η παραγωγή παίχτηκε Παρασκευή και Σάββατο σε κατάμεστο θέατρο), στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Σειρήνες, πυροβολισμοί και ένα… τάνγκο η μουσική του, κατά Θόδωρου Τερζόπουλου, Προμηθέα που με αυτή την παράσταση συνεχίζει την έρευνά του πάνω στο αρχαίο δράμα.

Με άξονα τον χορό που «γειωμένος» την περισσότερη ώρα έπαιζε βουτηγμένος στο κοκκινόχωμα της κυκλικής σκηνής, με μια γυναικεία «πετρωμένη» φιγούρα-εμβόλιμο πρόσωπο, αρχετυπική μορφή που βρίσκεται στη σκηνή από νωρίς, πριν από την έναρξη και που λέει το δικό της κείμενο εκτός αισχυλικού κειμένου (Σοφία Μιχοπούλου), έναν αισχυλικό ήρωα μανιοδότη που μεταδίδει σιγά σιγά τη «μανία» του στον χορό (Γιετκίν Ντικινσιλέρ), έναν Ερμή (καταλυτική η παρουσία του Γκετς Αργκους) που έρχεται από την πρώτη σειρά των κερκίδων, έναν επιβλητικό Ωκεανό (Αντώνης Μυριαγκός) και μια Ιώ που δεν μπορεί να στεριώσει πουθενά (εντυπωσιακή η ερμηνεία της Σοφίας Χιλλ), αυτός ο Προμηθέας τόνισε την πολιτική διάσταση του κειμένου, καταλήγοντας στο σύνθημα: «Θα ‘ρθει μια μέρα; Θα ‘ρθει».

Μπροστά από έναν κατακλυσμό από χίλιες πέτρες που αιωρούνταν στα γκρεμίσματα και στους τοίχους σαν πέτρινα κολιέ, ένα βιβλικό τοπίο, μια αρχετυπική εγκατάσταση, έργο του Γιάννη Κουνέλη, παίχτηκε, δίχως υπότιτλους, η τρίγλωσση τραγωδία (τουρκικά, ελληνικά, γερμανικά), κάτι που δεν βρήκε σύμφωνους πολλούς από τους θεατές, αφού δεν καταλάβαιναν πώς διαχειρίζεται τον λόγο η παράσταση (ίσως γι’ αυτό ακούστηκαν κάποια μεμονωμένα «αίσχος» στο φινάλε της παράστασης του Σαββάτου, ίσως γι’ αυτό και μερικές αποχωρήσεις.

Καλό θα ήταν να είχε ενημερώσει κάποιος από την παραγωγή από την αρχή τους θεατές, οι οποίοι διαβάζοντας το πρόγραμμα του Φεστιβάλ ήξεραν ότι θα υπάρχουν υπότιτλοι). Μια παράσταση λιτότατη εικαστικά (ένα μαύρο μπολ στο κέντρο της σκηνής και ένα μαχαίρι ήταν τα σκηνικά αντικείμενα), αυστηρή, στυλιζαρισμένη, με δύναμη, με ενέργεια, που κρατούσε το ενδιαφέρον του θεατή, μέσα από τη μέθοδο του Θόδωρου Τερζόπουλου (σκηνοθεσία, δραματουργία).

Ο Προμηθέας, στην αρχή στο πίσω μέρος της σκηνής και ύστερα μπροστά, έτριβε συνεχώς τη βαμμένη μαύρη κοιλιά του με τις βαμμένες μαύρες παλάμες του, ενώ ο Ωκεανός κάποια στιγμή έφυγε από τον μετωπικό σχηματισμό του χορού, έτρεξε στο βάθος του χώρου με σχεδόν «χορογραφημένες» κινήσεις, υπό τους ήχους δυνατής μουσικής και σειρήνων.

Ο Ερμής, ο μόνος στα λευκά, αφού πλησίασε ένα ένα τα μέλη του χορού, μιλώντας τους έντονα και επιθετικά, έφυγε γελώντας προς τις κερκίδες. Η Σοφία Μιχοπούλου, η μαυροντυμένη μάνα των νεκρών («η μάνα του είμαι… Ποιοι είστε εσείς; …Προδότες… Το παιδί μου. Πάρτε το…»), μια παρεμβατική παρουσία, καθισμένη πίσω από όλη τη δράση, απήγγειλε ένα δικό της κείμενο: «Τα δάση καίγονται, τα ποτάμια, τα σπίτια, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια… όλα καίγονται». Στο τέλος όλοι μαζί, στραμμένοι στο κοινό, λένε ρυθμικά «θα ‘ρθει μια μέρα» και γελάνε δυνατά.

  • ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ…

«Θα ‘ρθει μια μέρα. Είναι σίγουρο πως θα ‘ρθει μια μέρα. Κάποια μέρα… Πότε» ήταν το λάιτ μοτίφ, το οποίο επανέλαβαν πολλές φορές οι ηθοποιοί και στις τρεις γλώσσες, με μαύρα κοστούμια, λευκά πουκάμισα και ξυπόλυτοι.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 12/07/2010

«Αίσχος» και «µπράβο» για τον Προµηθέα

  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010

  • Είχε και τα απρόβλεπτά της η παράσταση του Θεόδωρου Τερζόπουλου στο παλαιό ελαιουργείο, µε αποδοκιµασίες πέρα από τα χειροκροτήµατα στη δεύτερη µέρα της. Ενα στεντόρειο «αίσχος!» – διά γυναικείου στόµατος – γέµισε το σκοτάδι του φινάλε, στη δεύτερη παράσταση του ελληνοτουρκογερµανικού «Προµηθέα δεσµώτη» που παρουσίασε ο Θεόδωρος Τερζόπουλος µε το θέατρό του «Αττις» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Ηταν που δεν άρεσε η παράσταση; Ηταν που η έντονη τουρκική παρουσία ταρακούνησε τα εθνικοπατριωτικά αισθήµατα κάποιων θεατών; Ηταν εκείνη η… υποτακτική «υπέγραψε!» που επαναλήφθηκε ουκ ολίγες φορές διά χειλέων Σοφίας Μιχοπούλου στην ένθετη στο κείµενο µαρτυρία – από τον Εµφύλιο µάλλον; Ή µήπως ήταν που η παράσταση αναγγελλόταν από το Ελληνικό Φεστιβάλ «στα ελληνικά, τουρκικά και γερµανικά µε ελληνικούς υπέρτιτλους» αλλά οι θεατές υπέρτιτλους δεν είδαν, παραµένοντας στο σκότος της τουρκικής και της γερµανικής γλώσσας που υπερτερούσαν στην παράσταση και που η πλειονότητα τις αγνοούσε; Κανείς δεν θα το µάθει…

Βέβαια το «αίσχος» της άγνωστης κυρίας σκεπάστηκε από δυνατό χειροκρότηµα, από πολλά «µπράβο», από ένα «σας ευχαριστούµε» που φώναζε άλλη κυρία µε διάπλατα ανοιγµένα χέρια αλλά πρέπει να οµολογήσω πως συνοδεύτηκε και από άλλα «αίσχος». Που δεν εµπόδισαν, όµως, τον σκηνοθέτη να χαιρετήσει χαµογελαστός µαζί µε τους τούρκους, γερµανούς και έλληνες ηθοποιούς της παράστασης. Ενώ στο τέλος ο τούρκος Προµηθέας Γιετκίν Ντικινσιλέρ ζήτησε από το κοινό σιωπή και µε νόηµα το ρώτησε επαναλαµβάνοντας µια ατάκα – λάιτ µοτίφ της παράστασης: «Θα ‘ρθει µια µέρα;». «Θα ‘ρθει» απάντησαν αρκετοί θεατές.

Παρασκηνιακά έγινε γνωστό πως οι υπέρτιτλοι της µετάφρασης της Ελένης Βαροπούλου εξαφανίστηκαν κατ’ ‘ απαίτηση του εικαστικού Γιάννη Κουνέλλη που υπέγραφε το «έργο στη σκηνή».

Ητοι, για να το κάνω πιο λιανά, την, οµολογουµένως συναρπαστική διαµόρφωση του χώρου του παλαιού ελαιουργείου της Ελευσίνας όπου δόθηκαν οι δύο παραστάσεις του «Προµηθέα» _ πυκνά κρεµασµένα στους τοίχους του λιθόκτιστου κτιρίου χοντρά σκοινιά µε δεµένες πάνω τους χοντρές πέτρες. Ο κ. Κουνέλλης θεώρησε, λέει, αλλοίωση του έργου του τις οθόνες που θα στήνονταν για την προβολή των υπέρτιτλων. Αυτό όµως θα έπρεπε να αναγγελθεί έγκαιρα από τους οργανωτές στο κοινό πριν µέρος του εξαγριωθεί.

  • Διαρροές από το µέσον

Ηδη από το µέσον της παράστασης υπήρξαν διαρροές. Οπου και πάλι φάνηκαν αδυναµίες της διοργάνωσης: οι θεατές που ήθελαν να φύγουν δεν µπορούσαν γιατί δεν υπήρχε ανοιχτός διάδροµος… Το θέατρο πάντως ήταν κατάµεστο.

Γύρω στους 2.000 παρακολούθησαν µία παράσταση στο γνώριµο στυλ του Θεόδωρου Τερζόπουλου, µε τους ηθοποιούς σε µια ορχήστρα σκεπασµένη µε κόκκινο χώµα, ακίνητους, µε σώµατα που σπαρταρούν, µε έντονες, ρυθµικές εκπνοές, µε εντάσεις σωµατικές και ειδικό χειρονοµιακό λεξιλόγιο να συσπειρώνονται γύρω από τα θραύσµατα του κειµένου του Αισχύλου υπό τους απόλυτα επιβλητικούς ήχους της µουσικής του Τάκη Βελλιανίτη.

Η παράσταση θα δινόταν «στα ελληνικά, τουρκικά και γερµανικά µε ελληνικούς υπέρτιτλους», όπως αναγγελλόταν από το Ελληνικό Φεστιβάλ, αλλά οι θεατές υπέρτιτλους δεν είδαν

Κουνέλλη, γράμματα

  • Υπεύθυνος: Επιμ.: Β. ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
  • Ο Θόδωρος Τερζόπουλος στα καλύτερά του.
  • Ανανεωμένος, λιτός, καίριος. Χαρά των οφθαλμών ο «Προμηθέας Δεσμώτης» στο παλαιό ελαιουργείο Ελευσίνας. Ο Τούρκος Γιετκίν Ντεκινσιλέρ, ο πρωταγωνιστής του, εκτός από κούκλος, ήταν ο καλύτερος «μαθητής» της μεθόδου που τόσα χρόνια καλλιεργεί ο σκηνοθέτης. Οσο για το σκηνικό ή μάλλον το «έργο στη σκηνή» του Γιάννη Κουνέλλη, αυτές τις πέτρες, που δεμένες με σκοινιά καλύπτουν την πρόσοψη του ερειπωμένου ελαιουργείου, κι αυτό έξοχο ήταν. Πολλοί Αθηναίοι μόνο και μόνο για να το δουν έκαναν Παρασκευή και Σάββατο το ταξιδάκι στην ποιητική παραλία της Ελευσίνας. Πού να το φανταζόταν, όμως, ο Τερζόπουλος πως η πολυδιαφημισμένη συμμετοχή του κορυφαίου εικαστικού στην παράσταση θα γινόταν, τελικά, μπούμερανγκ.

Θέλω να πιστεύω ότι τα «αίσχος», με τα οποία τη φιλοδώρησε πολύ μικρή μερίδα του κοινού το Σάββατο, αλλά και οι πολλές θορυβώδεις αποχωρήσεις από τις ασφυκτιούσες κερκίδες στη διάρκειά της, θα έλειπαν αν ο Κουνέλλης είχε επιτρέψει σε Τερζόπουλο και Ελληνικό Φεστιβάλ να τηρήσουν τη δέσμευση του προγράμματος: «στα ελληνικά, τουρκικά και γερμανικά, με ελληνικούς υπέρτιτλους».

Ε, λοιπόν, όχι. Ο Γιάννης Κουνέλλης δεν δέχτηκε να μπουν βέβηλες ηλεκτρονικές επιφάνειες. Ούτε καν μπροστά από το έργο του. Για να μην το αλλοιώσουν. Αποτέλεσμα; Εκτός από τους φιλολόγους ή τους σπασίκλες που κάθησαν να διαβάσουν Αισχύλο, οι υπόλοιποι δεν πήραμε μυρουδιά. Ούτε από το έργο ούτε, ακόμα χειρότερα, από την τόσο ιδιαίτερη πολιτική ανάγνωση του Τερζόπουλου. Σπάγαμε το μυαλό μας να θυμηθούμε τι λέγεται, τι συμβαίνει, ποιος είναι ποιος. Αυτόν τον έρμο τον Ερμή, που κατεβαίνει από τις κερκίδες, έπρεπε να περάσουμε επί τροχάδην όλο το δωδεκάθεο για να τον πετύχουμε. Για να δούμε Τερζόπουλο πήγαμε (και θα ξαναπηγαίναμε τρέχοντας) στην Ελευσίνα. Δεν θα μας χάλαγε, όμως, να ξαναακούγαμε (συγγνώμη, να ξαναδιαβάζαμε σε μετάφραση της Βαροπούλου) το αριστούργημα του Αισχύλου.

Το θέατρο, ακόμα κι αυτό που κάνει ο Τερζόπουλος, δεν είναι μουσική παρτιτούρα ή χορός να αισθάνεται ο καθένας ό,τι γουστάρει -αν και την προηγούμενη μέρα οι χορευτές της Πίνα Μπάους έκαναν τον κόπο να παίξουν στα ελληνικά τις μίνι θεατρικές σκηνές του «Agua», κερδίζοντας ακόμα περισσότερο τη συμμετοχή του Μεγάρου. Αντίθετα, ο Κουνέλλης προτίμησε να μετατρέψει μια σημαντική παράσταση σε προσωπική του έκθεση.

ΥΓ. Ελπίζω για τα γιούχα να μην έφταιγε το ότι ο Προμηθέας μιλούσε τουρκικά…

ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010

«Προμηθέας Δεσμώτης» που έρχεται από μακριά

  • Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ «ΑΤΤΙΣ» ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ
  • Δύο παραστάσεις στην Ελευσίνα, στο χώρο του Ελαιουργείου, την Παρασκευή και το Σάββατο, με τον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου από το θέατρο «Αττις» σε σκηνοθεσία Θόδωρου Τερζόπουλου.

Είναι μια παράσταση που κινείται γύρω από ένα μεγάλο έργο επί σκηνής του Γιάννη Κουνέλλη.

Για μια ακόμη φορά, ο ιστορικός εικαστικός του Arte Povera υποστηρίζει με την υπογραφή του ότι η συνεργασία στο θέατρο έχει να κάνει με την προσωπική σχέση, ότι ο ίδιος, αν και σπάνια παρακολουθεί παραστάσεις, εμπλέκεται με έργα επί σκηνής όταν του πάει η συνεργασία του ατόμου ή της ομάδας.

Ο Θόδωρος Τερζόπουλος πηγαίνει στον Κουνέλλη, του ταιριάζει. Εχουν το κοινό, εξ άλλου, να διαθέτουν και οι δύο ένα ισχυρό πρωτογενές ένστικτο και μια βαθιά σκέψη, μαζί με την αγάπη για τη λιτότητα και τα λίγα λόγια. Η συνεργασία τους πάει παλιά. Σας θυμίζω την παράσταση-δράση «Ο Διαμελισμός του Απόλλωνα», τον «μύθο» από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, στο Νοσοκομείο της Πάτρας το 1991. Σας θυμίζω και την προ τετραετίας μεγαλειώδη έκθεση του Κουνέλλη με τα κρέατα κρεμασμένα στα τσιγκέλια, στο θέατρο «Αττις». Δύο οικείες στον τόπο μας στιγμές ανάμεσα στις σημαντικές διεθνείς συνεργασίες των δυο τους.

Η συνεργασία στον «Προμηθέα Δεσμώτη» οργανώθηκε ένα χειμωνιάτικο πρωινό στην Ελευσίνα, όπου περπάτησαν στο χώρο οι δύο καλλιτέχνες. Λίγες μέρες αργότερα, ο Κουνέλλης έστειλε στον Τερζόπουλο ένα χαρτί μπλοκ με το σχέδιο του έργου και μερικά λόγια για την ιδέα αυτού του σχεδίου. Ο καλλιτέχνης που θα υλοποιούσε την ιδέα του Κουνέλλη, δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί. Ηταν ο Αλέξανδρος Κόκκινος, γλύπτης γερός και, κυρίως, από εκείνους του Ελληνες καλλιτέχνες που εκθέτουν μόνο όταν υπάρχει λόγος ισχυρός και, επιπλέον, εκθέτουν μόνοι με λίγους φίλους απέχοντας από τη φασαρία του γεγονότος. Αυτός κρίθηκε ο πλέον κατάλληλος.

  • Ενα καράβι εντυπωσίασε τον Κουνέλλη

Ο Γιάννης Κουνέλλης εντυπωσιάστηκε όταν είδε ένα παλιό καράβι, στο σημείο που συναντά η στεριά τη θάλασσα, στο λιμάνι της Ελευσίνας, πακτωμένο με τσιμέντο. Είναι το καράβι «Αλεξάνδρα», έργο του Κόκκινου του 1997, που πάντα βλέπουμε όταν περπατάμε στο φεστιβάλ και στις εκθέσεις της Ελευσίνας και πάντα το κουβεντιάζουμε, ως έργο που πρέπει να αποκτήσει μια σήμανση.

Ο  γλύπτης Αλέξανδρος Κόκκινος μπροστά στο έργο του «Αλεξάνδρα», ένα  πακτωμένο με τσιμέντο καράβι στο λιμάνι της Ελευσίνας. Είναι αυτός που  ανέλαβε την επόπτευση και υλοποίηση του έργου του Κουνέλλη

Ο γλύπτης Αλέξανδρος Κόκκινος μπροστά στο έργο του «Αλεξάνδρα», ένα πακτωμένο με τσιμέντο καράβι στο λιμάνι της Ελευσίνας. Είναι αυτός που ανέλαβε την επόπτευση και υλοποίηση του έργου του Κουνέλλη

Μέσα, λοιπόν, από το καράβι, δηλαδή την αγάπη της θάλασσας και των πλοίων -ποιος ξεχνά τη μεγαλειώδη έκθεση του Γιάννη Κουνέλλη στον Πειραιά, στην ακτή του Αγίου Σπυρίδωνος το 1994, στο φορτηγό πλοίο «Ιόνιο»;- του εμπιστεύτηκε την υλοποίηση του έργου για την παράσταση του «Αττις». Η ιδέα τότε του Γιάννη Κουνέλλη να παρουσιάσει συνοπτικά μια αναδρομή στη δουλειά του φορτώνοντας το πλοίο με 27 ιστορικά έργα και δύο καινούργια, επισυνάπτοντας την ιστορικότητα του παρελθόντας στο μέλλον με τη δημιουργία ενός νέου έργου, που ήταν ένα ολόκληρο φορτηγό, ήταν μια επανάσταση συνδεδεμένη με την καταγωγή του Πειραιώτη καλλιτέχνη: το σίδηρο, το κάρβουνο, το βαμβάκι, οι σάκοι από λινάτσα με το καλαμπόκι και τα ρινίσματα του σιδήρου, οι σομιέδες-κρεβάτια, τα γκαζάκια σε σχέση με την ίδια την υπόσταση των εσωτερικών πλευρών της κοιλότητας του φορτηγού.

Και αν για τον Γιάννη Κουνέλλη τα ξέρουμε όλα, ή σχεδόν όλα, για τον Κόκκινο, που απεχθάνεται τις εκθέσεις, ξέρουμε ελάχιστα. Θυμίζω ότι τον πρωτογνωρίσαμε στην Εθνική Πινακοθήκη, στην έκθεση των αποφοίτων του 1994, με ένα τεράστιο τσίγκινο γλυπτό κουτάλι. Αργότερα μάθαμε για το έργο του στο Τσεσμέ στην Τουρκία, στο παλιό κάστρο, είδαμε το πλοίο «Αλεξάνδρα» στην Ελευσίνα το 1997 και το 1999 τον παρακολουθήσαμε στο περφόρμανς «Θεραπεύοντας τη Γη» στο Σεράγεβο, σε μια κινητοποίηση καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο, συγκλονισμένων από την ανίερη πράξη του πολέμου.

Πώς θα είναι το έργο του Κουνέλλη επί σκηνής και πώς η παράσταση, το αφήνουμε στον άμεσο χρόνο. Να θυμίσουμε μόνο ότι η Arte Povera, ως όρος που καθιέρωσε ο Ιταλός κριτικός της τέχνης Τζερμάνο Τσέλαν, είναι δάνειο από το λεξιλόγιο του Λίβινγκ Θίατερ. Να συμληρώσουμε ότι ο Γιάννης Κουνέλλης, που δεν πιστεύει τόσο στους θεσμούς όσο στους άξιους ανθρώπους, μετέχει σε μια παράσταση, με την άποψη ότι διαθέτει ένα απελευθερωμένο όραμα, που θίγει ζητήματα τόσο οντολογικά όσο και ιδεολογικά.

Ενας καταιγισμός από δεμένες με σκοινί πέτρες, που κρέμονται στην  πρόσοψη του Παλαιού Ελαιουργείου της Ελευσίνας, είναι το σκηνικό του  Γιάννη

Ενας καταιγισμός από δεμένες με σκοινί πέτρες, που κρέμονται στην πρόσοψη του Παλαιού Ελαιουργείου της Ελευσίνας, είναι το σκηνικό του Γιάννη

Info: δραματουργία Frank Raddatz, μετάφραση Ελένη Βαροπούλου, Χάινερ Μίλερ και Sabahattin Eyuboglu, μουσική Τάκη Βελλιανίτη, κοστούμια Θ. Τερζόπουλου. Ερμηνεύουν οι: Σοφία Μιχοπούλου, Σοφία Χιλλ, Στάθης Γράψας, Αντώνης Μυριαγκός, Θανάσης Αλευράς, Αλέξανδρος Τούντας, Γερμανοί και Τούρκοι ηθοποιοί. Στα ελληνικά, τουρκικά και γερμανικά με ελληνικούς υπότιτλους

Info: Παλαιό Ελαιουργείο: προαστιακός (σταθμός Μαγούλας). Λεωφορείο 879 (Θριάσιο Νοσοκομείο-Ελευσίνα) και 863 (Νοσοκομείο-Ελευσίνα).

  • Της ΜΑΡΙΑΣ ΜΑΡΑΓΚΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010

Ο Προμηθέας της διπλανής πόρτας

  • Θ’ αλλάξει ο κόσμος; Και ποιος μπορεί να ελπίζει θετικά σε καιρούς τόσο χαλεπούς; Αυτό το ερώτημα διατρέχει τον «Προμηθέα» του Θόδωρου Τερζόπουλου που παρουσιάζει την Παρασκευή και το Σάββατο το θέατρο Αττις στο Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας.

Η παράσταση μ’ ένα θίασο γερμανών, τούρκων, ελλήνων ηθοποιών και την εντυπωσιακή εγκατάσταση του Γιάννη Κουνέλλη -χίλιες πέτρες κρεμασμένες στο χώρο- θα αξιοποιήσει και ένα εξωθεατρικό θεαματικό γεγονός-έκπληξη, που έρχεται να υπογραμμίσει τις αναφορές της στην πολιτική και οικονομική επικαιρότητα.

Εναν «Προμηθέα» σκληρό, επιθετικό όπως και η εποχή μας ήθελε ο Θόδωρος Τερζόπουλος. Με σκηνικό χίλιες πέτρες στο Ελαιουργείο, άλογα στην παράσταση της Τουρκίας και τρένα που μεταφέρουν κρέατα πάνω στις σιδηρογραμμές ενός παλιού εργοστασίου κάρβουνου στο Εσεν της Γερμανίας. Ο ήρωας του Αισχύλου, ο αλυσοδεμένος από τον Δία στα βράχια του Καύκασου, γίνεται ο σημερινός ήρωας της καθημερινότητας. Ορθιος, σπρώχνει προς τα μέσα το φαγωμένο του συκώτι. Και δεν είναι ένας. Πολλαπλασιάζεται μέσα από ένα χορό αντρών όπου δημιουργεί σύγχρονους ρόλους, όπως το Κράτος, τη Βία, τον Ηφαιστο.

  • Η πολιτική διάσταση

Ούτε τον κλασικό χορό των Ωκεανίδων πρόκειται να δούμε. Εδώ ο ωκεανός ξεβράζει πτώματα, μετανάστες, εξόριστους και διωκόμενους από πογκρόμ, πολέμους. Πέντε Γερμανοί, πέντε Τούρκοι κι έξι Ελληνες καταφεύγουν στον «Καύκασο» της Ελευσίνας έχοντας το ίδιο μαύρο μέλλον. Συναντιούνται σε μια περιοχή «τράνζιτ», σ’ ένα ευρωπαϊκό τριεθνές και στο ντύσιμό τους δεν υπάρχει καμιά ομοιομορφία, αν εξαιρέσεις το βλέμμα του πένητα, του περιπλανώμενου. Μπαίνουν στο χώρο, άλλος από τα χωράφια, άλλος από το λιμάνι κι ανακατεύονται με τους θεατές. Είναι οι Προμηθείς της διπλανής πόρτας, νεόπτωχοι, άστεγοι, όμηροι του σύγχρονου κράτους.

Του κράτους που εκπροσωπείται από γερμανό ηθοποιό. Ο αλαζονικός Ερμής έρχεται μέσα απ’ το κοινό φορώντας λινό άσπρο κοστουμάκι. Θα βάλει επιτέλους τάξη, θα ανακοινώσει ως εκπρόσωπος τα σκληρά μαντάτα του παντεπόπτη Δία, ίσως του ΔΝΤ: «Η παρουσία τριών λαών στη διανομή δίνει στην παράσταση τη διάσταση που επεδίωκα επικαιροποιώντας πολιτικά το κείμενο» λέει ο σκηνοθέτης.

Μια γυναίκα (Σοφία Μιχοπούλου) στέκει μπροστά από τον Προμηθέα. Σαν φύλακας της εγκατάστασης του Κουνέλλη, μοιάζει να εκφράζει το απραγματοποίητο αίτημα της αλλαγής. Η Σοφία Χιλ έρχεται ως Ιώ να συναντήσει την ομήγυρη των αθλίων περνώντας δεκάδες σύνορα ενώ ακούγεται ένα ιλιγγιώδες τανγκό του Πιατσόλα. Και ο Αργός με τα εκατό μάτια δεν είναι παρά το τέρας της αστυνομίας που την καταδιώκει ,γιατί δεν έχει άδεια παραμονής.

Καθηλωτική είναι η εγκατάσταση του Γ. Κουνέλλη, μια βροχή από «καταρράκτες». Χίλιες πέτρες κρέμονται σε μεγάλο ύψος από τους γκρεμισμένους τοίχους. Ακολουθώντας το σκηνικό, οι ερμηνείες των 16 ηθοποιών μετατρέπονται κι αυτές σε «εγκατάσταση». Πέρα από την εγκατάσταση το τοπίο μένει όπως είναι. Ο σκηνοθέτης δεν ήθελε να πειραχτεί τίποτα: το χώμα, τα αγκάθια, τα σκουπίδια.

Η μουσική του Τάκη Βελλιανίτη βασίζεται σε ήχους χθόνιους, γεμάτους ηφαιστειακή ενέργεια, φόβο και απειλή. Η παράσταση έχει επιθετικότητα, σχεδόν μανία. Η εξέγερση του σώματος, των ιδεών και η επιθυμία ν’ αλλάξει ο κόσμος κορυφώνονται σε σημείο έκρηξης. «Δεν με ενδιέφερε ο ήρεμος διάλογος, η αφήγηση της ιστορίας» λέει ο Θ. Τερζόπουλος. «Από σκηνή σε σκηνή η παράσταση οδηγείται σ’ ένα απίστευτο κρεσέντο. Η άκρη του κόσμου, όπως αναφέρει το κείμενο, για μένα σηματοδοτεί το ακραίο σημείο της ζωής και της τέχνης. Αλλωστε ο Προμηθέας είναι η πιο αρχετυπική ιδέα της επανάστασης. Φέρνω λοιπόν την ομάδα στα άκρα όπου κινείται εικαστικά ο Κουνέλλης, μεταφέρω το δραματουργικό υλικό στις μέρες μας και το εξακοντίζω στους θεατές».

  • Φωτιά εναντίον ανθρώπου

Μετά το «Μάουζερ», κάτι φαίνεται ν’ αλλάζει στη δουλειά του Θόδωρου Τερζόπουλου. Η ανάγκη του να ανιχνεύσει το θολό τοπίο της νέας εποχής είναι εμφανής. Οπως και η πολιτική αιχμή. «Είναι αλήθεια. Απομακρύνομαι σιγά σιγά από το δράμα, λες και με καλεί κατεπειγόντως κάτι άλλο. Στον 21ο αιώνα όλα αλλάζουν και το δράμα δεν έχει θέση. Χρειάζεται ψάξιμο απ’ την αρχή. Επιλέγω την αυτοκριτική, το ερωτηματικό, τον σαρκασμό ως σύγχρονο στοιχείο της μετα-τραγωδίας. Το ερώτημα στο Μάουζερ «τι είναι ο άνθρωπος;» γίνεται τώρα: «θ’ αλλάξει ο κόσμος;»»

Αυτό το ερώτημα που θα βροντοφωνάξουν οι σύγχρονοι, ηττημένοι Τιτάνες κάπου στο τέλος της παράστασης, θα συνοδεύεται από μια εντυπωσιακή έκπληξη που φέρνει η ίδια η ζωή, η διεκδίκηση, όπως παρουσιάζεται στην καθημερινότητά μας.

«Η φωτιά στράφηκε τελικά εναντίον του ανθρώπου» λέει ο Θ. Τερζόπουλος. «Τα δάση καίγονται, τα φάρμακα μας δηλητηριάζουν, τα βιβλία παραπλανούν. Πέθαναν τα ψέματα, τα άλλοθι για δήθεν Ευρωπαίους, δήθεν αριστερούς, δήθεν ευκατάστατους. Για να συνεχίσουμε πρέπει να σιωπήσουμε και μετά να βγάλουμε μια κραυγή. Σαν αυτή του Προμηθέα». *

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Επτά, Κυριακή 4 Ιουλίου 2010

Ο Τερζόπουλος ανάμεσα στους κορυφαίους

Στους κορυφαίους δημιουργούς του κόσμου, δίπλα στους Πίτερ Μπρουκ, Πίνα Μπάους, Αριάν Μνούσκιν, Φίλιπ Γκλας και Ρόμπερτ Γουίλσον, κατατάσσει η έγκριτη εφημερίδα της Αυστραλίας «The Australian» τον Θόδωρο Τερζόπουλο.

Στην επισκόπηση με τις σπουδαιότερες παραστάσεις που φιλοξενήθηκαν στα μεγαλύτερα φεστιβάλ της πέμπτης ηπείρου τα τελευταία τριάντα χρόνια, η κριτικός θεάτρου Αλισον Κρόγκον γράφει:

«Η σπουδαία τέχνη απελευθερώνει και χάρη στα φεστιβάλ της χώρας είχα μερικές από τις πιο πλούσιες και εποικοδομητικές, καλλιτεχνικά, εμπειρίες. Η πρώτη ήταν η δουλειά του θεάτρου «Αττις», μιας σύγχρονης ομάδας από την Αθήνα, η οποία συμμετείχε στο αυστραλιανό φεστιβάλ «Αντίποδες», που διοργανώνει η ελληνική κοινότητα της Αυστραλίας. Ο πρωτοπόρος σκηνοθέτης παρουσίασε τη ριζοσπαστική παραγωγή των «Βακχών» το 1990 κι ένα χρόνο μετά το «Υλικό Μήδειας» του Χ. Μίλερ. Η ανταπόκριση του συντηρητικού κοινού που βρέθηκε στο θέατρο «Athenaum» της Μελβούρνης στην παθιασμένη, ερωτική και βίαιη δουλειά του Τερζόπουλου ήταν, σαφώς, ανάμικτη. Η δουλειά τού «Αττις» με άφησε εμβρόντητη και άφωνη. Αυτές οι εξαιρετικές παραστάσεις παραμένουν χαραγμένες στη μνήμη μου και, χωρίς υπερβολή, ο απόηχός τους επηρεάζει ακόμα και σήμερα τον τρόπο που σκέφτομαι. Ο Τερζόπουλος ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που μου έδειξε τη δυναμική της τέχνης του θεάτρου».

Τα ίδια συναισθήματα ένιωσε η Αλισον Κρόγκον τα επόμενα χρόνια για το «Καραβανσεραϊ» της Αριάν Μνούσκιν και την περίφημη «Tragedia Endogonidia» του Ρομέο Καστελούτσι.

Γ.Ε.ΚΑΡ., Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010

Σκηνικό Κουνέλη για «Ερημο»

  • ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΟΥ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

Η «Ερημος» του Κάρλο Μικελστέτερ με πρωταγωνιστή τον Πάολο Μουζίο είχε παρουσιαστεί πριν από δύο χρόνια στο θέατρο «Αττις» σε σκηνοθεσία του Θόδωρου Τερζόπουλου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Καρέκλες και τσουβάλια, μια σκηνογραφία povera για την «Ερημο» του Τερζόπουλου

Καρέκλες και τσουβάλια, μια σκηνογραφία povera για την «Ερημο» του Τερζόπουλου

Συμμετείχε και ο σκηνοθέτης διαβάζοντας κείμενα του Ηράκλειτου. Τώρα ήρθε η σειρά της Ιταλίας.

Την Πέμπτη η παράσταση δίνει την πρεμιέρα της στο Teatro Cucinelli της Τοσκάνης, στην Περούτζια. Τα νέα στοιχεία σ’ αυτή την εκδοχή της είναι η συγκλονιστική εγκατάσταση του Γιάννη Κουνέλη και η παρουσία στη σκηνή της 8μελούς χορωδίας του Bruno de Fransceschi. Εχει ήδη εκδηλωθεί μεγάλο ενδιαφέρον από κοινό και ανθρώπους του θεάτρου, καθώς είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται στην Ιταλία το κείμενο του σημαντικού ποιητή, για τον οποίο ο φιλόσοφος Κλάουντιο Μάγκρις έγραψε το περίφημο βιβλίο «Περί θαλασσών».

Θ. Τερζόπουλος, Γ. Κουνέλης: φίλοι και συνεργάτες επί χρόνια

Θ. Τερζόπουλος, Γ. Κουνέλης: φίλοι και συνεργάτες επί χρόνια

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος και η ομάδα του μόλις επέστρεψαν από το Φεστιβάλ της Τόγκα του Ταντάσι Σουζούκι, στο οποίο συμμετείχαν με την παράσταση του «Αίαντα». Την παρακολούθησε και ο υπουργός Πολιτισμού της Κορέας. Ο Ελληνας σκηνοθέτης συζήτησε με τον Κορεάτη υπουργό λεπτομέρειες για την πραγματοποίηση της 5ης Θεατρικής Ολυμπιάδας που θα γίνει στη Σεούλ, με τον τίτλο «Μια σκηνή για την καρδιά». Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος είναι, ως γνωστόν, πρόεδρος της διεθνούς επιτροπής της Θεατρικής Ολυμπιάδας, στην οποία συμμετέχουν μεταξύ άλλων ο Γουόλε Σογίνκα, ο Ταντάσι Σουζούκι, ο Ρόμπερτ Ουίλσον κ.ά.

Τα ταξίδια του Θόδωρου Τερζόπουλου θα συνεχιστούν. Μετά την Ιταλία, μέσα στον Σεπτέμβριο, ο «Αττις» θα περιοδεύσει με τον «Αίαντα» στη Λατινική Αμερική. Την τελευταία εβδομάδα του μήνα ο σκηνοθέτης θα ξαναδιασχίσει τον Ατλαντικό με προορισμό την Αγία Πετρούπολη. Εκεί, στο Θέατρο Αλεξαντρίνσκι, θα πραγματοποιηθεί αφιέρωμα στη δουλειά του. Περιλαμβάνει παραστάσεις της «Ερήμου» και του «Οιδίποδα Τύραννου», που είχε σκηνοθετήσει ο Θ. Τερζόπουλος στο Αλεξαντρίνσκι και παίζεται συνεχώς τα τρία τελευταία χρόνια. Θα γίνουν ακόμα ομιλίες για το έργο του από Ρώσους θεωρητικούς του θεάτρου, έκθεση φωτογραφίας της Γιοχάνα Βέμπερ και παρουσίαση του βιβλίου του Αλεξάντερ Τσεπούροφ, από τις εκδόσεις Baltik Seasons.

Τέλος, τον Οκτώβριο (10-22), η «Ερημος» του Κάρλο Μικελστέτερ θα παρουσιαστεί στο κάστρο της Βίνολια, στο πλαίσιο του φεστιβάλ της Μόντενα σε νέα σκηνική εγκατάσταση του Γιάννη Κουνέλη. Η παράσταση της «Ερήμου» είναι συμπαραγωγή του Κρατικού Θεάτρου και φεστιβάλ της Μόντενα, του Κρατικού Θεάτρου της Περούτζια, του Θεάτρου της Ρώμης και του θεάτρου «Αττις». Η παράσταση θα περιοδεύσει στη Ρώμη, στο Μιλάνο και άλλες πόλεις της Ιταλίας στη διάρκεια της χειμερινής σεζόν.

Η θεατρική σεζόν στο θέατρο «Αττις» αρχίζει στις 25 Οκτωβρίου. Θα επαναληφθούν οι παραστάσεις «Μάουζερ» του Χάινερ Μίλερ με τους Θανάση Αλευρά, Στάθη Γράψα, Αντώνη Μυριάγκο και Αλέξανδρο Τούντα και «Χορευτής» του Εριχ Αρεντ με τον Τάσο Δήμα. Θα ανεβεί και η «Ιοκάστη», το τελευταίο κείμενο του πρόωρα χαμένου ηθοποιού, συγγραφέα και σκηνοθέτη Γιάννη Κοντραφούρη, με τη Σοφία Χιλλ.

  • Β.ΓΕΩΡΓ., Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2009

Ρίτσου «Ελένη» και ιαπωνική «Ηλέκτρα»

«Ελένη»
  • Στο θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη», στο πλαίσιο του 23ου Φεστιβάλ Δήμου Υμηττού, αύριο και μεθαύριο (9.30 μ.μ.) ο ηθοποιός – σκηνοθέτης Βασίλης Παπαβασιλείου παρουσιάζει ξανά την εξαιρετική σκηνοθετικά και ερμηνευτικά – από τον ίδιο – παράσταση της «Ελένης» του Γιάννη Ρίτσου. Η παράσταση του Β. Παπαβασιλείου έχει τις ρίζες της στη μοναδική θεατρική βραδιά, με χαρακτήρα «θεατρικού αναλογίου», που πραγματοποίησε το καλοκαίρι του 1999 στην Πνύκα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, με τίτλο «Ο κύριος Γιάννης Ρίτσος». Ηταν μία προσπάθεια, ανθολογώντας το έργο του ποιητή, να συντεθεί ένα είδος σκηνικής αυτοβιο-εργογραφίας του Ρίτσου. Στη σύνθεση αυτή συμπεριλήφθηκε κι ένα μεγάλο απόσπασμα από το ποιητικό έργο «Ελένη» («Τέταρτη διάσταση»). Το 2001 το έργο παρουσιάστηκε, για πρώτη φορά, σε μορφή παράστασης (συμπαραγωγή Πανεπιστημίου Αθηνών, ΕΤ1, και των ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και Λάρισας).
  • Οπως σημειώνει ο σκηνοθέτης: «Σήμερα και με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του ποιητή, αναπτύσσουμε πιο συστηματικά τη δοκιμή μας εκείνη, με την ελπίδα ότι συμβάλλουμε έτσι στην αναψηλάφηση του θεατρικού τουλάχιστον Ρίτσου, που παραμένει για μας μια υπόθεση ερεθιστικά ανοιχτή. Οπως το ίδιο ισχύει βεβαίως για το σύνολο του έργου του».
  • Η παράσταση, που απέσπασε το Βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας «Κάρολος Κουν» (από την Ενωση Ελλήνων Θεατρικών – Μουσικών Κριτικών, το 2001), παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Β. Παπαβασιλείου, σκηνικό – κοστούμια Μαρί Νοέλ Σεμέ, φωτισμούς Ελευθερίας Ντεκώ και μουσική επιμέλεια Γιάννη Μεταλλινού.
  • Το θέατρο «Αττις» του Θόδωρου Τερζόπουλου φιλοξενεί στις 14/6 (9 μ.μ.) την παράσταση «Ηλέκτρα» του φημισμένου Ιάπωνα σκηνοθέτη Tadashi Suzuki (Ταντάσι Σουζούκι) και της ομάδας του «SCOT», που φέτος το καλοκαίρι περιοδεύει στην Ευρώπη. Στην «Ηλέκτρα» του Σουζούκι, που βασίζεται στα ομώνυμα έργα των Ευριπίδη και Χόφμανσταλ, συμμετέχουν 12 Ιάπωνες και Κορεάτες ηθοποιοί, ενώ την Ηλέκτρα υποδύεται η Κορεάτισσα ηθοποιός Yoo Jeong Byun. Τη μουσική συνέθεσε η διάσημη μουσικός Midori Takada, η οποία παίζει (κρουστά) στην παράσταση.

Σπουδαίος σκηνοθέτης – ερευνητής του θεάτρου, ο Σουζούκι, με τις σκηνοθεσίες του προσπαθεί να αναδείξει την οικουμενική διάσταση του θεάτρου, με υπέρβαση των πολιτισμικών και εθνικών στοιχείων. Στην ακραία σκηνοθετικά προσέγγιση της «Ηλέκτρας», η αρχαία τραγωδία παντρεύεται με την παράδοση του ιαπωνικού θεάτρου «Νο» και τα πρόσωπα παρουσιάζονται ως ασθενείς σε νοσοκομείο. Η Ηλέκτρα, αποκομμένη από όλους τους οικογενειακούς δεσμούς, ζει απομονωμένη, σιωπηλή, σε ένα νοσοκομείο. Μόνη της φιλοδοξία είναι να εκδικηθεί τη μητέρα της, που την εγκατέλειψε. Η φιλοδοξία της γίνεται σκοτεινή, μανιώδης φαντασίωση, ακριβώς επειδή η εκδίκηση είναι ακατόρθωτη. Η σκηνοθετική γραμμή του Σουζούκι απορρέει από την πεποίθησή του ότι κανείς, σε οποιαδήποτε εποχή και πολιτισμό, δεν είναι απρόσβλητος από τον κίνδυνο να βιώσει μια παρόμοια φρικτή εμπειρία. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 11/6/2009]

Ιαπωνοκορεατική «Ηλέκτρα» στο θέατρο Αττις

  • O διάσημος ιάπωνας σκηνοθέτης Ταντάσι Σουζούκι και η ομάδα του θα δώσουν στις 14 Ιουνίου στην Αθήνα μια παράσταση με την «Ηλέκτρα» βασισμένη σε κείμενα του Ευριπίδη και του Χόφμανσταλ. Στον θίασο συμμετέχουν δώδεκα ιάπωνες και κορεάτες ηθοποιοί, ενώ τον ρόλο της Ηλέκτρας ερμηνεύει η Κορεάτισσα Γιου Γεόνγκ Μπιν. Στην παράσταση του Σουζούκι οι ήρωες παρουσιάζονται ως ασθενείς σε ένα νοσοκομείο και στόχος του είναι να παντρέψει την αρχαία τραγωδία με την παράδοση του θεάτρου Νο. Η Ηλέκτρα, αποκομμένη απ΄ όλους τους οικογενειακούς δεσμούς, ζει απομονωμένη, σιωπηλή, σε ένα νοσοκομείο. Μοναδική φιλοδοξία της να εκδικηθεί τη μητέρα της που την εγκατέλειψε. Ο σκηνοθέτης ακολουθεί την άποψη ότι κανένα πλάσμα σε οποιαδήποτε εποχή και πολιτισμό δεν είναι απρόσβλητο από τον κίνδυνο να βιώσει μια παρόμοια φρικτή εμπειρία. Την Τρίτη 14 Ιουνίου, στις 21.00, στο θέατρο Αττις. ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ, Λεωνίδου 7, 104 37 Αθήνα. Τηλ. 210 5226.260, fax: 210 5224.422, e-mail attis@otenet.gr.