Category Archives: Τα ρολόγια της ζωής μου

Ενας κλόουν παίζει με το χρόνο

Ο μονόλογος στο θεατρικό σανίδι είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για έναν ηθοποιό. Πόσο μάλλον, όταν τα βάζεις με δύο διαφορετικά κείμενα που ενσωματώνονται στην ίδια παράσταση. Αυτό κάνει ο ηθοποιός Μανώλης Δεστούνης. Μόνος στη σκηνή, ερμηνεύει «Τα ρολόγια της ζωής μου» της Τούλας Μπούτου και «Το όνειρο του κλόουν», που υπογράφει ο ίδιος. Ανεβαίνουν σε σκηνοθεσία Μιχάλη Αχουριώτη, στο θέατρο «Αργώ», κάθε Δευτέρα και Τρίτη (9 μ.μ.).

Στο πρώτο υποδύεται έναν συνταξιούχο ναυτικό, ο οποίος αγόραζε ένα ρολόι από κάθε λιμάνι όπου έπιανε άγκυρα. Εχει τόσο πάθος με τα ρολόγια του που συνομιλεί μαζί τους και εξομολογείται όλες τις σκέψεις του για τις γυναίκες της ζωής του.

Το «Ονειρο του κλόουν» είναι απόσπασμα από ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο του που θα εκδοθεί στο μέλλον. Στο απόσπασμα που επέλεξε για την παράσταση, ερμηνεύει έναν κλοσάρ. Εναν άνθρωπο, ο οποίος αν και ήταν συνηθισμένος στην καλή ζωή και τα ωραία ρούχα, εγκατέλειψε όλες τις ανέσεις. Κοιμάται στο δρόμο δίπλα στα σκουπίδια και… ονειρεύεται. Μέσα από τον λογοτεχνικό του ήρωα, ο Μανώλης Δεστούνης, όπως εξηγεί, «καταγγέλλει την αδιαφορία στον άνθρωπο που επιδεικνύουν καθημερινά οι μεγάλες δυνάμεις, Αμερικάνοι, Αγγλοι, Γάλλοι, κ.ά.».

Το πέρασμα του χρόνου και τα σημάδια που αφήνει αλλά και η έννοια της διαχρονικότητας συναντιούνται στην καρδιά των δύο κειμένων. «Εμείς κινούμαστε και περνάει ο χρόνος ή ο χρόνος κινείται και περνάμε εμείς; Ιδού η απορία», αναρωτιέται ο Μανώλης Δεστούνης, δανειζόμενος τη φράση του Αϊνστάιν. Νιώθει πιο κοντά του το «Ονειρο του κλόουν». Οχι μόνο γιατί είναι γραμμένο από τη δική του πένα και γεννημένο από τους προσωπικούς του προβληματισμούς. Αλλά και γιατί έπαιζε τον κλόουν «Μπόζο» στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά (1973 έως 1977). «Αγαπώ αυτές τις φιγούρες. Μεγάλωσα πολλά παιδιά ως Μπόζος», ομολογεί ο ηθοποιός. Ο κλόουν πάντως, της παράστασης, καταλήγει στο φινάλε να αναρωτιέται για τη φύση του θεάτρου, που τόσο αγαπάει ο Μανώλης Δεστούνης.

«Λατρεύω όλα τα είδη, αλλά έχω αδυναμία στην επιθεώρηση», λέει. Από τα πενήντα χρόνια της καριέρας του, τα 35 τα έχει αφιερώσει σε αυτή, κοντά σε «κολοσσούς» όπως οι Ρένα Ντορ, Αννα Καλουτά, Ντίνος Ηλιόπουλος, Μίμης Φωτόπουλος, Λάμπρος Κωνσταντάρας.

«Είναι το δυσκολότερο είδος γιατί είναι πολυσύνθετο. Πρέπει να χορεύεις, να τραγουδάς, να προζάρεις. Αν δεν τα κάνεις όλα… σε πετάει έξω», λέει. Το ίδιο κάνει, όμως, και η τηλεόραση. «Από τότε που εμφανίστηκε, μας έκαψε. Η επιτυχία στην τηλεόραση είναι παροδική. Μόλις τελειώσει ένα σίριαλ, που μπορεί να έχει τεράστια επιτυχία, δεν σε θυμάται κανείς, αν δεν κάνεις κάτι άλλο. Το θέατρο και ο κινηματογράφος είναι αλλιώς…», λέει. Εχει παίξει σε περισσότερες από 150 ταινίες. Στις επαγγελματικές του αποσκευές κουβαλάει με αγάπη μια ξεχωριστή συνεργασία. Είχε συμμετάσχει στην ταινία «Οιδίπους ο Βασιλιάς» (1968) του Φίλιπ Σαβίλ, όπου πρωταγωνιστούσαν οι Ορσον Γουέλς και Κρίστοφερ Πλάμερ. Είχε γυριστεί στη Δωδώνη. Το ελληνικό κάστ εκπροσωπούσαν και οι Γιώργος Διαλεγμένος, Μίνως Αργυράκης, Δήμος Σταρένιος. «Ηταν καταπληκτική εμπειρία», θυμάται. «Μας υπολόγιζαν πολύ. Επειδή σέβονται τους ανθρώπους που κουβαλούν στο DNA τους τον Σοφοκλή και τον Αισχύλο. Αναγνωρίζουν το μέγεθος των αρχαίων τραγικών. Εμείς καμιά φορά το ξεχνάμε…».

  • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009

Τούλας Μπούτου «Τα ρολόγια της ζωής μου» στο θέατρο «Αργώ»

  • Το έργο της Τούλας Μπούτου «Τα ρολόγια της ζωής μου», έργο μεστό από μηνύματα και ποίηση, παρουσιάζεται από τις 16 Νοεμβρίου στο θέατρο «Αργώ» (Κεντρική Σκηνή) σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Αχουριώτη.

Με την πρωτοτυπία των ρολογιών που πλαισιώνουν τον πρωταγωνιστή, τον εξαιρετικό Μανώλη Δεστούνη, κι όπου μέσα τους παρακολουθεί το βήμα του χρόνου και όσα σέρνει πίσω του, το έργο είναι μια συνομιλία με το Χρόνο. Ενας απόμαχος ναυτικός, φορτωμένος μνήμες και δύσκολες ώρες ζωής, κάνει τον απολογισμό αυτής της ζωής. Ένας απολογισμός μέσα από τον οποίο ακούγονται οι φωνές της μητέρας του, της γυναίκας του, άλλων γυναικών που διαδραμάτισαν κάποιο ρόλο στο διάβα του χρόνου. Αν και μονόλογος, το έργο κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον των θεατών με την υποβλητική ατμόσφαιρα, τους πολύ σημαντικούς διαλόγους και με τους απόντες να παρασύρουν τη σκέψη σε μονοπάτια προβληματισμού και αναπόλησης της δικής τους ζωής.

Ο δεύτερος μονόλογος του Μανώλη Δεστούνη αφορά έναν άστεγο, μοναχικό άνθρωπο και παλιό κλόουν που κοιμάται στο δρόμο ανάμεσα σε σκουπίδια. Με όλη την πικρή αλήθεια που του καταδυναστεύει τη σκέψη, κάνει ένα σάλπισμα προς την κοινωνία ενάντια στην αδικία, τις ανισότητες, και την καταπίεσης από τους ισχυρούς του κόσμου προσπαθώντας να ξυπνήσει συνειδήσεις για έναν καλύτερο κόσμο με περισσότερη αγάπη και ομόνοια. Για μια πραγματική «παγκοσμιοποίηση» που θα σημαίνει συναδέλφωση, κατανόηση μεταξύ των λαών. Πολύ επιτυχημένη η σκηνογραφία, καθώς και η διακριτική, πρωτότυπη μουσική επένδυση από τον Σάκη Τσιλίκη. Τα σκηνικά είναι της Γιοβάνας Πρασίνου. Το έργο παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη 9 μ.μ.