Category Archives: Τα λιοντάρια

Ελεύθερα Λιοντάρια στη σκηνή

  • Με αφορμή τον βομβαρδισμό της Βαγδάτης το 2003, οι Μαυρογεωργίου – Γάκης παρουσιάζουν ένα έργο για τη φρίκη του πολέμου, με τραγούδια, τεχνικές κόμικς και 3D ανιμέισον

Ελεύθερα Λιοντάρια στη σκηνή

Το 2003, κατά τον βομβαρδισμό του Ιράκ, λιοντάρια το σκάνε από τον ζωολογικό κήπο που ήταν κλεισμένα για χρόνια και μέσα στη μισογκρεμισμένη Βαγδάτη αναγκάζονται για πρώτη φορά να κυνηγήσουν προκειμένου να επιβιώσουν. Τέσσερα εξημερωμένα λιοντάρια, αντιμέτωπα με τη φύση τους, είναι αυτά που πρωταγωνιστούν στα «Λιοντάρια», το πρωτότυπο θεατρικό έργο που συνυπογράφουν με όρεξη ο Βασίλης Μαυρογεωργίου και ο Κώστας Γάκης.

Οι δυο τους έφτιαξαν μια ιστορία δυνατή που είναι εμπνευσμένη από αληθινό γεγονός -πράγματι, τα λιοντάρια το έσκασαν από τον ζωολογικό κήπο στη Βαγδάτη, για να δεχτούν αργότερα πυρά από στρατιώτες!- που παίρνει σάρκα και οστά σε μια παράσταση με μουσική, τραγούδια και τεχνικές κόμικς, με καρτούν και 3D animation. Η παράστασή τους αρθρώνει μια ηχηρή κραυγή για τη φρίκη του πολέμου και συνάμα δίνει το στίγμα γιατί κινδυνεύουμε να μας κατασπαράξουν τα… Λιοντάρια της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι τέσσερις ηθοποιοί της παράστασης απαντούν σε όλα…

Η φρίκη του πολέμου, οι κατεστραμμένες πόλεις, τα άψυχα κορμιά έχουν τον δικό τους ρόλο στο έργο, με έναν τρόπο θα έλεγα καταγγελτικό, κι ας γίνεται μέσα από σκίτσα. Οφείλουν τα σύγχρονα έργα να αρθρώνουν θέσεις για τα όσα γίνονται;

Γιώργος Παπαγεωργίου: Φυσικά. Το σύγχρονο θέατρο, αν θέλει να λέγεται σύγχρονο, θα πρέπει να αφουγκράζεται τη δυναμική της εποχής του, τις ανάγκες και τα ερωτήματα που λειτουργούν ως αφετηρία για τη συγγραφή ενός νέου έργου. Στα «Λιοντάρια» τα πάντα συμβαίνουν στη σκιά του πολέμου στο Ιράκ. Αλλά, αντί να τα δούμε μέσα από την ανθρώπινη ματιά, τα βλέπουμε μέσα από τα μάτια των ζώων.

Ενα άλλο θέμα που θίγεται εξαιρετικά στο έργο είναι αυτό που έχει να κάνει με το ότι είμαστε «εγκλωβισμένοι» σε ένα κελί. Νιώθετε εγκλωβισμένοι σε μια «δοσμένη» από άλλους πραγματικότητα που και καπελώνει και ευνουχίζει, ή όχι;

Μαρία Φιλίνη: Ολοι είμαστε εγκλωβισμένοι σε κάτι. Δεν ζούμε ποτέ ακριβώς όπως θέλουμε, κάποιοι έχουν βάλει όρια πριν από μας. Καμιά φορά και εμείς οι ίδιοι «κλείνουμε» τον εαυτό μας, είτε από φόβο είτε από συνήθεια. Η ζωή είναι ένα ταξίδι προς την ελευθερία.

Από την άλλη, πρέπει να ξέρει να διαχειριστεί κανείς αυτήν την ελευθερία όταν του δίνεται και να ‘χει κότσια να το κάνει. Τα «Λιοντάρια», όταν βγαίνουν από τα βομβαρδισμένα κελιά τους, φοβούνται αρχικά, μα όταν βρίσκονται στην κορυφή του λόφου και κοιτάνε το ηλιοβασίλεμα, δακρύζουν από χαρά και συγκίνηση. Πρέπει κανείς να αναζητεί με πάθος την ελευθερία;

Κατερίνα Μαυρογεώργη: Πιστεύω πως η ελευθερία ξεκινάει από μέσα προς τα έξω. Μαθαίνεις σιγά σιγά να είσαι ελεύθερος, κερδίζεις αυτή τη γνώση μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, είτε αυτό σου παίρνει χρόνια είτε, όπως στα «Λιοντάρια», σου συμβαίνει μέσα σε μία μέρα, απ’ την αυγή έως το δειλινό. Φυσικά και χρειάζεται πάθος στην αναζήτηση της ελευθερίας, όταν όμως αυτή έρθει, ειδικά αν έρθει ξαφνικά, όπως συμβαίνει στο έργο, χρειάζεται κυρίως σύνεση…

Τα… Λιοντάρια της Ευρωπαϊκής Ενωσης μας έδειξαν τα νύχια τους για τις οικονομικές ατασθαλίες μας. Πιστεύετε ότι μας άξιζε να ριχτούμε στα… Λιοντάρια -όπως στρώνει, κοιμάται κανείς – ή απλά είμαστε θύματα τρελής επίδειξης εξουσίας;

Ακης Φιλιός: Το ότι θα μας φάνε τα λιοντάρια είναι πλέον το μόνο σίγουρο, αφού στη σαβάνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποτελούμε έναν από τους πιο αδύναμους κρίκους της τροφικής αλυσίδας. Το θέμα είναι: Τους αρχηγούς που τόσα χρόνια οδηγούσαν την αγέλη μας και που εξαιτίας τους φτάσαμε έως εδώ θα τους στείλουμε πακέτο να τους φάνε τα λιονταράκια ή θα αναλωθούμε χαζεύοντας από τον καναπέ μας πώς κουτουπώνεται μία ασήμαντη νυφίτσα, αφήνοντάς τους έτσι να μας ρίξουν αβίαστα στη σφαγή κι ενώ εκείνοι θα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια;

  • Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Τα «Λιοντάρια» των Μαυρογεωργίου – Γάκη φιλοξενούνται στον Πάνω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και τη σκηνοθεσία υπογράφουν οι δυο τους μαζί με τον Χρήστο Παπαδόπουλο. Τη μουσική έγραψε ο Κώστας Γάκης, τα σκηνικά-κοστούμια υπογράφει η Μαγιού Τρικεριώτη, την επιμέλεια κίνησης ο Χρήστος Παπαδόπουλος και τους φωτισμούς ο Γιώργος Φακούρας. Παίζουν οι ηθοποιοί: Κατερίνα Μαυρογεώργη, Γιώργος Παπαγεωργίου, Μαρία Φιλίνη και Ακης Φίλιος. Παραγωγή Θέατρο Νέου Κόσμου.

  • Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 14/03/2010