Category Archives: Τίτος Ανδρόνικος

Με την αυτοδικία ο κύκλος της βίας διαιωνίζεται

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 22 Απριλίου 2010

Η «dark lady» του ελληνικού θεάτρου Αντζελα Μπρούσκου δεν επέλεξε αβασάνιστα την πιο σκοτεινή, βίαιη, στην κυριολεξία splatter τραγωδία της εκδίκησης του Ουίλιαμ Σέξπιρ, που δύσκολα βλέπει ελληνική σκηνή.

Ο αιματοκυλισμένος «Τίτος Ανδρόνικος», που παρουσιάζεται στο «Κοτοπούλη-Ρεξ» με τον Μηνά Χατζησάββα στον ομώνυμο ρόλο, έχει πεντακάθαρες προθέσεις. Αντιγυρίζει στον θεατή τη νοσηρότητα και τη βία στην οποία είναι εθισμένος στην καθημερινότητά του. Για τη σκηνοθέτιδα, η σκηνική αναπαράσταση της βίας θέτει ένα μεγάλο ζήτημα: «Τη νοσηρή μετατροπή της στις μέρες μας σε διασκέδαση και αισθητικό γεγονός. Ο «Τίτος Ανδρόνικος» συνομιλεί με τη θηριωδία που ζούμε καθημερινά. Παρ’ όλο που θεωρούμαστε πολιτισμένοι, όπως και οι Ρωμαίοι, τελικά αποδεικνύεται πως είμαστε πιο σκληροί από τους μαύρους αιχμαλώτους και τους Γότθους. Η Ρώμη του Σέξπιρ, δηλαδή η σύγχρονή του Αγγλία, είναι το σημερινό Γκουαντάναμο. Ο άνθρωπος ποτέ δεν υπέφερε τόσο πολύ ψυχικά και σωματικά».

Ο δαφνοστεφής Ρωμαίος στρατηγός Τίτος Ανδρόνικος επιστρέφει θριαμβευτικά στη Ρώμη μετά την εκστρατεία του ενάντια στους Γότθους, με λάφυρο τη βασίλισσά τους, Ταμόρα. Δολοφονεί χωρίς σοβαρή αιτία δημόσια τον γιο του. Οι Γότθοι μηχανορραφούν και δολοφονούν τον αδελφό του αυτοκράτορα, βιάζουν, ακρωτηριάζουν και κόβουν τη γλώσσα της μοναχοκόρης του Τίτου. Ο τελευταίος κόβει το χέρι του και τελικά σφάζει την ακρωτηριασμένη κι ατιμασμένη κόρη του.

Αυτήν την τυπική «τραγωδία της εκδίκησης» η Μπρούσκου την ανεβάζει σαν «ομοιοπαθητικό φάρμακο» σε μια εποχή που «ο πολιτισμός μας βρίσκεται σε κρίση. Οπότε η εκδίκηση φαντάζει σαν μια απόδοση δικαιοσύνης. Είναι ένα προσωπικό δίκαιο. Δεν μπορεί ο πολιτισμός, ο φόβος της ποινής να σταματήσει μια πράξη εκδίκησης. Αλλά με την αυτοδικία ο φαύλος κύκλος της βίας διαιωνίζεται», υποστηρίζει.

  • Ποιος είναι ο Τίτος Ανδρόνικος;

«Ο στρατηγός πατριώτης. Είναι το αμερικανικό «γεράκι» που έστειλε τον στρατό στο Ιράκ. Ο Τίτος είναι «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια». Ενας χουντικός. Κι όλες οι χώρες που έχουν μια επεκτατική πολιτική και θέλουν να επιβάλουν την ειρήνη στρατιωτικά, Τίτοι είναι. Η προσήλωσή του στο καθήκον είναι η ύψιστη ανθρώπινη ανοησία. Τελικά, τιμωρείται για την αδιαλλαξία του».

  • Τον βλέπετε ως αντιήρωα;

«Δεν είναι ούτε ήρωας ούτε αντιήρωας. Είναι ένα τραγικό πρόσωπο. Ολοι οι πόλεμοι που έκανε, όλοι οι γιοι που έχασε για την πατρίδα είναι μια σαπουνόφουσκα. Δεν έφεραν ούτε την ειρήνη ούτε την ευημερία. Εφεραν τον πόλεμο και την εκδίκηση. Ο Μηνάς Χατζησάββας μας δανείζει τη φόρμα του στρατηγού. Μας δανείζει επίσης το τραγικό αλλά και τη γελοιότητα, γιατί νομίζω τα φέρει αυτά τα στοιχεία. Οπως φέρει και τον αυταρχικό πατέρα, που είναι ο Τίτος».

  • Τι παράσταση στήνετε; Πού «οδηγείτε» το έργο;

«Δεν θέλω να μείνουμε στο θέαμα, στον ακρωτηριασμό, στον βιασμό, στους φόνους. Θέλω ο θεατής να πάρει αποστάσεις. Να μην ταυτίζεται με το κομμένο χέρι. Η παράσταση έχει το αίμα της, γιατί το αίμα είναι πολύ τζάμπα. Το βλέπουμε παντού. Γι’ αυτό κι ο «Τίτος» θεωρείται απ’ τους μελετητές σαν μαύρη κωμωδία, στα όρια της παρωδίας. Το αναφέρω αυτό, για να μη νομίσει το κοινό ότι θα δει τον Αμλετ. Στην παράστασή μας έχω αποφύγει και τα σκηνικά. Είναι αρκετά απογυμνωμένο το έργο, αν και έχει μια υπερβολή».

Τι είδους υπερβολή; Αφορά τους χαρακτήρες, τη φόρμα;

«Αφορά τα πρόσωπα. Ενας πατέρας που ωρύεται γιατί η κόρη τον παρακούει φαίνεται γελοίος. Τα πρόσωπα στον «Τίτο Ανδρόνικο» είναι μια μάσκα, σαν μαριονέτες. Δεν είναι κανονικοί άνθρωποι. Δεν είναι ψυχολογικά πρόσωπα. Δεν πρέπει να ταυτιστεί ο θεατής μαζί τους. Γιατί το έργο είναι πολιτικό και όχι αστικό δράμα».

Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας. Σκηνοθεσία – κοστούμια: Αντζελα Μπρούσκου. Μουσική: Απόλλων Ρέτσος. Σκηνικά: Γκάι Στεφάνου. Παίζουν: οι Μαρία Κεχαγιόγλου (Ταμόρα), Κώστας Βασαρδάνης (Σατουρνίνος), Θέμης Πάνου (Μάρκος Ανδρόνικος), Παρθενόπη Μπουζούρη (Λαβίνια), Κώστας Φαλελάκης (Ααρών) κ.ά. *

Μετά τον Τίτο Ανδρόνικο, ονειρεύομαι Λιρ

Ο Μηνάς Χατζησάββας είδε και δούλεψε τον Τίτο Ανδρόνικο «ως πατέρα, πεισματάρη, καραβανά». «Είναι ένας άνθρωπος με παρωπίδες, συντηρητικός και βέβαια γι’ αυτό οδηγείται στο φοβερό αιματοκύλισμα», τονίζει. «Δεν έχει δηλαδή διαφυγές. Ωστόσο, δεν τον είδα ως τραγικό χαρακτήρα, άσχετα αν εκεί σε οδηγεί το κείμενο».

  • Για να υποστηρίξετε τον χαρακτήρα αναγκαστήκατε να νομιμοποιήσετε ψυχολογικά τον κύκλο της εκδίκησης;

«Οταν πρωτοδιάβασα τον «Τίτο Ανδρόνικο» δεν μπορούσα να συλλάβω πώς «με το καλημέρα» σκοτώνει τον γιο του! Προβληματίστηκα «πώς θα τον παίξω εγώ;». Σας πληροφορώ ότι αν καθίσετε να σκεφτείτε τις δυνάμεις που σε οδηγούν στον φόνο, είναι όλες απόλυτα δικαιολογημένες. Οταν ρεζιλεύεται στο Καπιτώλιο, μπροστά σε όλο τον κόσμο, ο top καραβανάς, που έχει νικήσει, έχει φέρει αιχμαλώτους και θέλουν ακόμα και Αυτοκράτορα να τον κάνουν, όταν αυτός ο στρατηλάτης λέει στον γιο του να τον αφήσει να περάσει κι εκείνος δεν υπακούει, ε, βγάζει το σπαθί και τον σκοτώνει. Σκεφτείτε ποιος είναι ο Τίτος!».

  • Αισθάνεστε ότι ο Τίτος Ανδρόνικος ήρθε σε μια καλή και ώριμη ηλικία;

«Σε μια καλή ηλικία. Νεότερος δεν ξέρω αν θα μπορούσα να βγάλω το μένος, την αγριότητα, αλλά και το φασισμό που έχει μέσα του το πρόσωπο. Λέμε με την Αντζελα Μπρούσκου να κάνουμε και τον Λιρ, για να «κλείσει» η τριλογία Αγαμέμνων – Τίτος Ανδρόνικος – Λιρ».

  • Η παράσταση συνομιλεί με την επικαιρότητα που σας περιβάλλει; Αισθάνεστε να συνδέεστε μαζί της ή λειτουργείτε αποκομμένα;

«Είμαι σε μια σκηνή, στο «Ρεξ», γύρω από την οποία τρέχουν οι μπάτσοι και κάθε μέρα λέμε «μπορεί να μας μαζέψουν και εμάς». Από τη μια λες, καλή είναι η αστυνόμευση, από την άλλη αναρωτιέσαι «τι γίνεται εδώ;». Με τον Τίτο Ανδρόνικο είναι σαν να συλλειτουργώ με όλο τον χαμό. Κι εμείς επί σκηνής παίζουμε μια ανάλογη κατάσταση με αυτή που ζούμε στην Αθήνα. Και η Αθήνα μια Ρώμη σε αναμπουμπούλα είναι».

Advertisements

Η τραγική κωμωδία της απόλυτης εξουσίας

Ο Μ. Χατζησάββας κρατά το ρόλο του Τίτου Ανδρόνικου στην παράσταση της Α. Μπρούσκου για το Εθνικό.

Ο Τίτος Ανδρόνικος έχει αποκληθεί «τραγωδία της εκδίκησης» και είναι ένα από τα αιματηρότερα έργα του Σαίξπηρ: φόνος, βιασμός, διαμελισμός, κανιβαλισμός, κανένα έγκλημα δεν μένει εκτός σκηνής… «Η χρήση της βίας αγγίζει σχεδόν τα όρια του γελοίου», θα μπορούσε να πει κανείς πως βρίσκεται «κοντά στη σημερινή πορνογραφία».

Αυτό το καρναβάλι του αίματος, που φαντάζει απίστευτα σύγχρονο και ταυτόχρονα παμπάλαιο, καλείται να αντιμετωπίσει η σκηνοθετική ματιά της Άντζελας Μπρούσκου, στην παράσταση που ανεβαίνει σήμερα στη σκηνή Κοτοπούλη του Εθνικού Θεάτρου, σημειώνοντας πως το σαιξπηρικό αυτό δράμα μας αφορά ακριβώς «γιατί η εμπορευματοποίηση της φρίκης έχει γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας μέσα από την τηλεόραση, τον κινηματογράφο και την εύκολη πρόσβαση στο Internet».

Γιατί, ακόμη περισσότερο, η (απόλυτη) διαφθορά της (απόλυτης) εξουσίας συνθέτουν ένα τοπίο όπου «ο παραλογισμός της ανθρώπινης συμπεριφοράς μετατρέπει την τραγωδία σε κωμωδία», σημειώνει η σκηνοθέτις. Στη διανομή της παράστασης τον ρόλο του Τίτου Ανδρόνικου επωμίζεται ο Μηνάς Χατζησάββας, ενώ εκείνον της Ταμόρας η Μαρία Κεχαγιόγλου.

* Από το Εθνικό Θέατρο ανακοινώθηκε ότι ακυρώνονται όλες οι σημερινές και αυριανές παραστάσεις του, λόγω στάσης εργασίας που προκήρυξε το σωματείο εργαζομένων. Το ίδιο και για τις παραστάσεις 21-22.4, λόγω συμμετοχής του ΣΕΗ στην απεργία του ΠΑΜΕ. Η ΑΥΓΗ: 16/04/2010

«ΤΙΤΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ» ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ Βιασμοί, φόνοι, αίμα και ελληνικός σουρεαλισμός

  • Της Δάφνης Κοντοδήμα, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 7 Απριλίου 2010

Ο Μηνάς Χατζησάββας ως Τίτος Ανδρόνικος και η κόρη του Λαβίνια  (Παρθενόπη Μπουζούρη) με ένα από  τα θύματά τους στην αιματοβαμμένη  τραγωδία του Σαίξπηρ, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο  Εθνικό  Θέατρο. «Αλλωστε, το αίμα ρέει άφθονο και στην ελληνική κοινωνία όπως  την  παρουσιάζουν στην τηλεόραση», λέει στα «ΝΕΑ» η σκηνοθέτις Αντζελα  Μπρούσκου (κάτω)
  • «Η εκδίκηση και η βία επιβιώνουν ανά τους αιώνες. Σήμερα έρχονται ως επακόλουθο των πολιτικών σκανδάλων, της φτώχειας και του σουρεαλισμού μας» λέει στα «ΝΕΑ» η σκηνοθέτις Αντζελα Μπρούσκου
  • Σκηνές γεμάτες αίμα, φόνοι και βιασμοί, στρατιώτες με χακί στολές και όπλα στα χέρια και άλλοι με πανοπλίες και σπαθιά στην παράσταση «της τραγωδίας της εκδίκησης» του Σαίξπηρ «Τίτος Ανδρόνικος», που ανεβαίνει στη Σκηνή Κοτοπούλη του Εθνικού Θεάτρου.

Σε έναν κυκλικό χώρο με τραπέζια, οι ήρωες της τραγωδίας θα μιλήσουν για τον πόλεμο και τη βία. «Ζητήματα που αφορούν και τον σύγχρονο Ελληνα», λέει η σκηνοθέτις Αντζελα Μπρούσκου που έχει αναλάβει και τα κοστούμια της παράστασης. «Η τηλεόραση και ο Τύπος μάς κατακλύζουν με εικόνες βίας, πολέμου και ανθρώπινου πόνου. Δυστυχώς, δεν τις περνούν από «φίλτρο» ώστε να μας προστατεύσουν. Συνειδητοποιούμε, έτσι, ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί κάποιος να σου επιτεθεί ή να σου πετάξει μια βόμβα. Αιτία είναι η οικονομική κρίση και η ψυχολογική πίεση».

Ο «Τίτος Ανδρόνικος» είναι «μια τραγωδία μέσα από τη γελοιότητα και την τρυφερότητα που προκαλεί ο ανθρώπινος πόνος», λέει η Αντζελα Μπρούσκου. Και η βία αποτελεί το σημείο «όπου ο πολιτισμός μας τίθεται υπό κρίση». Η υπόθεση του έργου αφορά τον Ρωμαίο στρατηγό Τίτο Ανδρόνικο που επιστρέφει θριαμβευτικά στη Ρώμη μετά την εκστρατεία του ενάντια στους Γότθους με ένα επικίνδυνο λάφυρο, τη βασίλισσα των ηττημένων Ταμόρα. Για να εκδικηθεί τον θάνατο των γιων του θυσιάζει έναν από τους γιους της Ταμόρα, με αποτέλεσμα να ανοίξει ένας κύκλος εκδίκησης.

Την τραγωδία αυτή, έργο της νεανικής περιόδου του Σαίξπηρ, φέρνουν για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο οι ηθοποιοί Μηνάς Χατζησάββας (στον ομώνυμο ρόλο), Κώστας Βασαρδάνης, Δημήτρης Αγαρτζίδης, Θέμης Πάνου, Ιπποκράτης Δελβερούδης, Παναγιώτης Κατσώλης, Παναγιώτης Λάρκου, Παρθενόπη Μπουζούρη, Μαρία Κεχαγιόγλου, Πέτρος Μάλαμας, Ηλίας Κουνέλας, Κώστας Φαλελάκης.

Κινηθήκατε για πολλά χρόνια σε έναν χώρο περιθωρίου. Αργότερα ήρθαν το Εθνικό, η Επίδαυρος, το Παλλάς. Νιώθετε ότι συμβιβαστήκατε;

Δεν νομίζω πως η Επίδαυρος ή η δυνατότητα μιας σωστής παραγωγής σημαίνει συμβιβασμός. Δεν κινείται κανείς σε ένα χώρο περιθωρίου από επιλογή. Δυστυχώς, ο χαρακτηρισμός «περιθώριο» είναι υποτιμητικός για έναν καλλιτέχνη. Το να καταφέρνεις να επιβιώνεις με τα ελάχιστα δεν είναι απαραίτητα και καλλιτεχνικός στόχος. Η καθημερινότητα με τα αιτήματά της ίσως αποτελεί και τον μεγαλύτερο κίνδυνο να ενδώσεις στον οποιοδήποτε συμβιβασμό.

  • Παρακολουθείτε όσα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία;

Πιστεύω ότι τα οικονομικά σκάνδαλα και η πολιτική διαφθορά ακυρώνουν τον καθημερινό μόχθο για επιβίωση και την αξιοπρέπεια του πολίτη. Υπάρχει αίσθημα αδικίας και ματαίωσης.

  • Η ελληνική πραγματικότητα σας εμπνέει ή σας τρομάζει;

Είναι σουρεαλιστική γι΄ αυτό και με εμπνέει.

  • ΙΝFΟ«Τίτος Ανδρόνικος» του Σαίξπηρ στη Σκηνή Κοτοπούλη, Εθνικό Θέατρο (Πανεπιστημίου 48, τηλ. 210-3305.074 και 210-7234.567) από 16 Απριλίου.
  • «Για τον θεατή που βαριέται…»

Με τη μοντέρνα ματιά της πάνω σε έργα κλασικά, η Αντζελα Μπρούσκου δεν έχει σκοπό να προκαλέσει αλλά να ενοχλήσει, κάτι που- όπως λέει- δεν συμβαίνει και συχνά στο σύγχρονο θέατρο. Αναζητά «τη συνταγή της επιτυχίας, αν αυτή υπάρχει» και αποδέχεται «τις εισπρακτικές αποτυχίες που πάντα σε μαθαίνουν κάτι». Ενα από τα εμπόδια που βρίσκει στη δουλειά της είναι… ο θεατής που βαριέται εύκολα. «Δεν ξέρω τι να κάνω μαζί του. Στην εποχή του Σαίξπηρ, ο κόσμος ψυχαγωγούνταν με τις δημόσιες εκτελέσεις», λέει χαμογελώντας.

  • Επιλέγετε να παρουσιάζετε γνωστά έργα μέσα από διαφορετική, «μοντέρνα» σκοπιά…

Τα κείμενα είναι ζωντανοί οργανισμοί και φορείς ιδεών της κάθε εποχής. Γι΄ αυτό και κάθε εποχή τα προσεγγίζει μέσα από τα δικά της χαρακτηριστικά και ερωτήματα. Τα έργα πρέπει να ανανεώνονται, να κρίνονται, να σχολιάζονται. Δεν είναι μουσειακά αντικείμενα. Στην περίπτωση του «Τίτου Ανδρόνικου», τα πρόσωπα της εξουσίας είναι πάντα αναγνωρίσιμα, είτε ζουν στην αρχαία Ρώμη είτε στη σύγχρονη Αθήνα.

//

Αιματοβαμμένος Σέξπιρ

Ενα σερί από δολοφονίες, βιασμούς, ακρωτηριασμούς, διαμελισμούς, παιδοκτονίες δι’ ασήμαντον αφορμή, κανιβαλισμούς και ανθρωποφαγίες συνθέτουν το έργο του Σέξπιρ «Τίτος Ανδρόνικος» που ανεβαίνει στη Σκηνή Rex του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Αντζελας Μπρούσκου και με τον Μηνά Χατζησάββα στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Εργο της νεανικής περιόδου του συγγραφέα, θεωρείται το πιο αιματοβαμμένο όλων. Η ένταση είναι συνεχής και οι εικόνες εναλλάσσονται μέσα από ένα φαύλο κύκλο αίματος και τυφλής εκδίκησης με φόντο την εξουσία. Ο στρατηγός Τίτος Ανδρόνικος επιστρέφει θριαμβευτής στη Ρώμη μετά την εκστρατεία του ενάντια στους Γότθους. Ανάμεσα στα λάφυρά του είναι η βασίλισσα των ηττημένων, Ταμόρα. Ολα αρχίζουν όταν εκείνος αποφασίζει να θυσιάσει τον πρωτότοκο γιο της για να εκδικηθεί τον θάνατο των δικών του παιδιών.

Ο Τίτος μέσα στην αφέλειά του είναι ένας τυπικός ευσυνείδητος στρατηγός αλλά και καλός πολίτης που πάνω απ’ όλα βάζει την πατρίδα, τα εθνικά ιδεώδη και την οικογένεια. Επί σαράντα χρόνια είναι ο πιστός στρατιώτης που χαρίζει νίκες στη Ρώμη. Αρνείται γενναιόψυχα το σκήπτρο του Καίσαρα που του προσφέρει η πόλη. Θέλει μόνον ένα «τιμητικό μπαστούνι» για το μέλλον και τώρα να εισακουστεί η πρότασή του για τον επόμενο βασιλιά. Αλλά τίποτα δεν θα γίνει όπως ονειρεύεται. Η αιχμάλωτη βασίλισσα Ταμόρα θα τον πολεμήσει αργά και βασανιστικά.

Ο Μ. Χατζησάββας δεν έχει διαπράξει ποτέ επί σκηνής τόσο φρικτές πράξεις: σκοτώνει, κόβει το χέρι του για πλάκα, ψήνει πίτες γεμισμένες από ανθρώπινες σάρκες που τις σερβίρει ο ίδιος σε επίσημο βασιλικό δείπνο.

«Τα βάσανά του αρχίζουν με το φόνο του πρωτότοκου γιου της Ταμόρα» λέει ο ίδιος. «Ούτε μπορεί να φανταστεί τι απίστευτες θηριωδίες θα δρομολογήσει η πράξη του. Ο λαός της Ρώμης αρνείται να δεχτεί τις υποδείξεις του, η Ταμόρα γίνεται βασίλισσα και με τον εραστή της εξυφαίνει το σχέδιο τελικής εξόντωσής του. Σκοτώνει τους γιους του, βάζει να βιάσουν και να ακρωτηριάσουν την κόρη του. Η αλήθεια είναι ότι ο καταιγισμός βίας σε κάνει να δυσπιστείς. Κι όμως διαβάζοντάς το έργο, ανακάλυψα ότι το διατρέχουν δυνάμεις που δικαιολογούν και τις πιο ακραίες πράξεις».

Το σκηνικό (Γκάι Στεφάνου) είναι απλό με τραπέζια που αλλάζουν συνεχώς χρήσεις και τα κοστούμια (Τατιάνα Σοχορούκοφ) από βεστιάριο, άλλα σύγχρονα και άλλα με στοιχεία εποχής. Παίζουν επίσης οι Δημήτρης Αγαρτζίδης, Κώστας Βαρσαδάνης, Ιπποκράτης Δελβερούδης, Παναγιώτης Κατσώλης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Ηλίας Κουνέλας, Παναγιώτης Λάρκου, Πέτρος Μάλαμας, Παρθενόπη Μπουζούρη, Θέμης Πάνου, Κώστας Φαλελάκης.

«Ο «Τίτος Ανδρόνικος», η τραγωδία της εκδίκησης, περιλαμβάνει έναν κατάλογο από αποτρόπαια εγκλήματος πράξεις» λέει η σκηνοθέτρια. «Η χρήση της βίας πάνω στη σκηνή αγγίζει σχεδόν τα όρια του γελοίου. Η έντονη σεξουαλικότητα και τα ερωτικά υπονοούμενα της γλώσσας είναι κοντά στη σημερινή πορνογραφία. Ισως να μην έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα από την εποχή που το κοινό του Σέξπιρ απολάμβανε άπληστα όλη αυτή την ωμή βία. Αν μας αφορά σήμερα το έργο είναι γιατί η εμπορευματοποίηση της φρίκης έχει γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας, μέσα από την τηλεόραση, τον κινηματογράφο και την εύκολη πρόσβαση στο Ιντερνετ. Η αναπαράσταση της βίας πάνω στη σκηνή προσδιορίζεται πια ως διασκέδαση και αισθητικό γεγονός. Οι εικόνες του ανθρώπινου πόνου, τα βασανιστήρια και ο εξευτελισμός του ανθρώπινου σώματος δυστυχώς δεν είναι προνόμιο της ελισαβετιανής εποχής. Η δικαιοσύνη είναι απούσα, ο φόνος εύκολη υπόθεση. Η διαφθορά και το πολιτικό αδιέξοδο συνθέτουν το τοπίο του «Τίτου Ανδρόνικου». Ο στρατηγός ξεσπά σε γέλια αφού δεν έχει άλλα δάκρυα να χύσει. Ο παραλογισμός της ανθρώπινης συμπεριφοράς μετατρέπει την τραγωδία σε κωμωδία».

  • ΕΦΗ ΜΑΡΙΝΟΥ, Επτά, Σάββατο 3 Απριλίου 2010