Category Archives: Στεφανίδου Σμάρω

Για την Κυρία Σμάρω Στεφανίδου

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη
  • ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 30 Απριλίου 2009
  • Με πολλή αγάπη και πολύ κέφι γιόρτασαν η Μπήλιω Τσουκαλά κι οι συνεργάτες της στο «Έχει γούστο» της ΝΕΤ τα γενέθλια της Κυρίας Σμάρως Στεφανίδου (στη φωτογραφία)- να ζήσει! Με καλεσμένους πολλούς καλούς της φίλους και, πλάι της, τη μοναχοκόρη της την αγαπημένη, την Λήδα Σάνταλα. Όχι, βέβαια! Η Κυρία Στεφανίδου δεν αποκάλυψε τα χρόνια της- πρώτη εμφάνιση στη σκηνή το σωτήριον έτος 1937. Αλλά, που ΄λεγε κι η θεία μου η Μάρω, η γλυκιά, όταν της εύχονταν να τα κατοστίσει, «και τα 80 καλά είναι». Στα 92 της αυτό…  Βαθιά εκτιμώ την Κυρία Στεφανίδου. Απ΄ την εποχή που την έβλεπα να κάνει με έξοχο χιούμορ κωμωδία στο σινεμά και στο θέατρο μέχρι το ΄77 και τη «μαρουσιώτισσα αρχοντοχήρα» Εκάβη που έπλασε, όπως ο Γιάννης Τσαρούχης την ήθελε, στις «Τρωάδες» του. Και τη θαυμάζω. Τη θαυμάζω για τον τρόπο- ένα σπάνιο, ανοιχτό μυαλόπου υποστηρίζει με την παρουσία και με τα λόγια της τα καλά κάθε τι το καινούργιο βάζοντας κάτω πολλούς νεώτερούς της που έχουν «οξειδωθεί» πριν βγάλουν άσπρη τρίχα. Τα τελευταία καλοκαίρια δεν αφήνει εκδήλωση για εκδήλωση του ανανεωμένου Φεστιβάλ Αθηνών- και μιλώ για τις πιο προχωρημένες. Και τη θαυμάζω για τις αντοχές της.
  • Προς επίρρωσιν:
  • Ιούνιος- Ιούλιος του 2007, ο καύσωνας να μας δέρνει και στο Φεστιβάλ έρχονται, στο Κλειστό Ολυμπιακό του Φαλήρου, για δεύτερο στη σειρά καλοκαίρι, η Αριάν Μνουσκίν και το «Θέατρο του Ήλιου» της- αυτή τη φορά με το υπέροχο «Οι εφήμεροι», άλλο ένα θέαμα-μαραθώνιο. Τρεις παραστάσεις για το πρώτο μέρος- διάρκεια 3 ώρες και 15΄-, τρεις για το δεύτερο- άλλη τόση διάρκεια- και μια παράσταση για τους ανθεκτικούς- πλήρης, και με τα δυο μέρη, εξίμισι ώρες ψαχνό, μια ώρα διάλειμμα ανάμεσα και δυο δεκάλεπτα στο μέσον κάθε μέρους. Σε ποια διάλεξε να πάει η Κυρία Στεφανίδου; Μα στην παράσταση για ανθεκτικούς! Μπήκαμε με 38 C υπό σκιάν στις οχτώ, βγήκαμε- όσοι αντέξαμεκατά τις τέσσερις το ξημέρωμα. Συναντώ την Κυρία Στεφανίδου με την Λήδα στην αρχή, μετά το πρώτο διάλειμμα τις χάνω. Λέω «θα κουράστηκε κι έφυγαν». Κάνω έτσι, τη βλέπω απλώς να ΄χει αλλάξει θέση. Το μεγάλο διάλειμμα, μιλάμε, στο δεύτερο μέρος την ξαναχάνω: «Φαίνεται δεν άντεξε περισσότερο»- κάποιοι που υπερτίμησαν τις δυνάμεις τους είχαν ήδη φύγει. Κάνω πάλι έτσι, να τη σε άλλη θέση. Τρίτο διάλειμμα, μετά δεν τη βλέπω εκεί που καθόταν: «Ε, και πολύ ήταν το εξάωρο» σκέφτομαι και δεν την ψάχνω πια.
  • Καθυστερώ λίγο μετά το τέλος της παράστασης, βγαίνω πανευτυχής απ΄ αυτό που είδα αλλά παραντουρώντας μετά απ΄ τις οχτώ ώρες και με τον καύσωνα, καθώς εξέρχομαι από κλιματιζόμενη αίθουσα, να με παίρνει απ΄ τα μούτρα- κάτι 42άρια, 43άρια προέβλεπε η ΕΜΥ. Και τι να δω; Σε μια πολυθρόνα να κάθεται η Κυρία Σμάρω Στεφανίδου- μέσα ήταν, μέχρι το τέλος, το θηρίο!- φρέσκια φρέσκια: «Περιμένω να έρθει η κόρη μου με το αυτοκίνητο να με πάρει».
  • Ε, είναι να μην τη θαυμάζεις; Ο γέροντας Ποιμένας, πνευματικός της Μαίρης Χρονοπούλου, Μεγάλη Τετάρτη, σε απευθείας σύνδεση με πνευματικότατο κουτσομπολομεσημεριανάδικο, να δίνει, με τις ώρες, απ΄ το παράθυρο ραπόρτο για τις δύσκολες στιγμές που περνάει η ηθοποιός κι από κάτω ο απόλυτα δεμένος με το συνολάκι «Μεγαλοβδομάδα» τίτλος «Ο Γολγοθάς της Μαίρης».

Ολόκληρη Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης, ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος να ΄χει μεταβληθεί σε αξεσουάρ για την προμόσιον του εκάστοτε εκπροσώπου της Ελλάδας στη Γιουροβίζιον μπας και επηρεαστούν και μας ψηφίσουν οι- πολύ- ορθόδοξοι της Ανατολικής Ευρώπης κι η Παπαρίζου να μπαίνει, η Καλομοίρα να βγαίνει απ΄ το Ιερόν Φανάριον κι ο Οικουμενικός αντί γαρδένιες να τους ρίχνει τις ευλογίες του. Και φέτος ο Σάκης (φωτογραφία) να εκκλησιάζεται- Μεγαλοδευτεριάτικα ήταν; Κυριακή των Βαΐων ήταν;- έμπλεος ευλαβείας- αλλά και με τις κάμερες παρούσες- κι ο Πατριάρχης, στο τέλος της λειτουργίας, αντί κηρύγματος να μιλάει στο εκκλησίασμα για την… Γιουροβίζιον, να εύχεται στον Σάκη επιτυχία στην «ευγενή του επιδίωξη»- περίπου Fanari, twelve points/ douze points- και να καλεί τον Σάκη να βαφτίσει το μωρό του στο Φανάρι. Shake it, Βartholomew! Shake it, Βarthy! (Ο Θεός, δηλαδή, να με σχωρέσει…). Και στο προαύλιο της Μεγάλης του Γένους Σχολής οι- εναπομείναντες…- Μεγαλοσχολίτες,- οι μαθητές της-, οι Ζωγραφιώτες- του Ζωγράφειου- και οι Ζαππίδες -του Ζαππείου Παρθεναγωγείου- να ΄χουν ντυθεί Ρουβίτσες της Μεγάλης του Σάκη Σχολής και να τσιρίζουν «Σάκης! Σάκης!». Καλά, Χριστόδουλε, εσύ έφυγες νωρίς… Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Ένα πολύ καλό «νούμερο»– το ναυάγιο ενός γάμου- και, κάπου δεκαπέντε, είκοσι λεπτά μόνη στη σκηνή, στο «Θέατρον», η Χρύσα Ρώπα (βασική φωτογραφία) να ψιλοκεντάει, σπαρταριστή και ανεπαισθήτως μελαγχολική: απ΄ τα καλύτερά μου του χειμώνα. Και, μαζί μ΄ ένα πιο σύντομο πολιτικό «νούμερο» του Λάκη Λαζόπουλου και το εντυπωσιακό αλλά και ιδιαίτερα καλόγουστο σκηνικό του Γιώργου Γαβαλά, τα μόνα που κρατώ απ΄ την κάπου τρίωρη παράστασή του «Ο βιοπαλαιστής στη στέγη». (Α, και πολύ εκτιμώ ότι τον επόμενο χειμώνα που θα επαναληφθεί, η ανώτερη τιμή εισιτηρίου, όπως ο ίδιος ο Λάκης Λαζόπουλος ανακοίνωσε, θα ΄ναι 35 αντί των φετινών 50 ευρώ. Κι ο άγιος φοβέρα θέλει…).

Εναρκτήρια της επόμενης σεζόν 2009-2010 στο «Χώρα»- Σκηνή «Νέα Χώρα» πάει τελικά η προγραμματισμένη για τον Μάιο παράσταση του Έκτορα Λυγίζου με το έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Ευτυχισμένες μέρες» που ΄χε ήδη αρχίσει να ετοιμάζεται με την Μίνα Αδαμάκη (φωτογραφία) στο ρόλο της Γουίνι. Για να υπάρχει μεγαλύτερη άνεση στην προετοιμασία.

Όταν ήμουνα μικρός λαγοκοιμόμουνα και κρυφάκουγα που τις λέγανε- ψιθυριστά, στην κουζίνα, νομίζανε πως κοιμάμαι…-, του είδους τους, «καραπουτανάρες». Τώρα οι κυρίες αυτές εξελίχτηκαν: κάνουν φωτογραφίσεις στα «ειδικευμένα» περιοδικά με τους βύζους και τις κωλάρες και ίνα μη τι χείρον είπω όξω, και βγαίνουν και στα εξώφυλλα, και μετά βγαίνουνε και στην τηλεόραση- στου κ. Θέμου-, και τις έχουνε με το σεις και με το σας, και ζουμάρουνε στους βύζους τους, τους οποίους οι περί ων ο λόγος κυρίες, μοστράρουνε καταλλήλως, έως και με αρχηγούς κομμάτων συναγελάζονται. Αυτή πια κι αν είναι η εφαρμογή της θεωρίας του Δαρβίνου περί εξέλιξης των ειδών… Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…