Category Archives: Στελλάτου Αγγελική

Η λεπτή αισθητική της βίας

  • «Καν.ίβ.αλοι», η παράσταση της Αγγ. Στελλάτου ως σχόλιο πάνω στις σχέσεις

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Γνώριμοι ήχοι από ένα φλιπεράκι συνοδεύουν τους χορευτές που κινούνται απαλά και συμμετρικά πάνω στη σκηνή, σαν να γλιστρούν. Με πόδια που μοιάζουν ακίνητα, βρίσκονται πάντα σε συνάρτηση ο ένας με τον άλλο. Aκόμα και όταν συγκρούονται -ηθελημένα- έχουν την αρμονία ενός εκκρεμούς.

Η παράσταση της Αγγελικής Στελλάτου «Καν.ίβ.αλοι», που ανεβαίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου μέχρι την Κυριακή, είναι ένα ευαίσθητο σχόλιο πάνω στη βία που διαβρώνει τις ανθρώπινες σχέσεις. Οχι τη βία τη σωματική, την ευδιάκριτη, αλλά τη βία τη συγκαλυμμένη, την υπόγεια, που κρύβεται κάτω από τον ανταγωνισμό με τους γύρω μας, που εμφανίζεται στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών και η οποία μπορεί να παίρνει τη μορφή ενός χαμόγελου, μιας χειραψίας ή και μιας αγκαλιάς.

Αναποφάσιστη, μια γυναίκα καλεί τον άντρα κοντά της, τον αγκαλιάζει και μετά τον σπρώχνει μακριά, σ’ ένα επίμονο και εγωιστικό παιχνίδι που στο τέλος την αφήνει μόνη με την αναποφασιστικότητά της. Ανίκανος να αντέξει το βάρος των απαιτήσεων, ένας άντρας προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεκολλήσει από πάνω του τα post-its, τα αυτοκόλλητα χαρτάκια-σύμβολα των καθημερινών μας υποχρεώσεων, που μια από τις χορεύτριες κολλάει επίμονα στο σώμα του. Ο άντρας κινείται σπασμωδικά, ενώ τα κίτρινα χαρτιά σχηματίζουν μια λεπτή γραμμή στο πάτωμα, ακολουθώντας το ελάχιστο φως που μπαίνει από τη μισάνοιχτη πόρτα και αφήνοντας στον θεατή μια εικόνα φίνας ομορφιάς, γαλήνης και ταυτόχρονα απόγνωσης.

Λίγο πριν από το τέλος, σαν μέσα σε όνειρο, ένας ερμηνευτής γλιστρώντας ανάλαφρα παίζει με μπλε και πράσινα μπαλόνια τα οποία στη συνέχεια καταστρέφει, διαλύοντας έτσι τα δικά του όνειρα.

Εμπειρη και ευέλικτη, η Στελλάτου, συνιδρυτής της Ομάδας Εδάφους με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου και επικεφαλής χορογράφος των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, έχει χορογραφήσει πληθώρα θεατρικών παραστάσεων από το 1992 ενώ πρόσφατα έχει επίσης στραφεί στη σκηνοθεσία και την υποκριτική.

Η λεπτή αισθητική της κυριαρχεί σε αυτή την ευαίσθητη αλλά ταυτόχρονα δυναμική παράσταση, κάτι στο οποίο συμβάλλουν κατά πολύ οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη και τα λιτά σκηνικά του Γιώργου Λυντζέρη. Προβάλλοντας διαφορετικές πτυχές του ίδιου προβλήματος, η κάθε σκηνή κάνει τον θεατή να αναρωτιέται αν όλοι μας τελικά σκοτώνουμε τα όνειρά μας και αυτά των διπλανών μας, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα.

Αντισθένους 7 και Θαρύππου, Φιξ, 210.921.2900. Ερμηνεύουν οι Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Τάσος Καραχάλιος, Σάνια Στριμπάκου, Ειρήνη Τζανετουλάκου και Κατερίνα Φωτιάδη.

  • Της Κατερινας Bουσουρα, Η Καθημερινή, 23/09/2009

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΤΕΛΛΑΤΟΥ: «Κανίβαλοι είναι οι άλλοι»

  • Η σκηνοθέτρια και χορογράφος παρουσιάζει μαζί με την ομάδα Υψιλον την καινούργια δουλειά της με τίτλο «Καν.ίβ.αλοι»

Περισσότερα από δέκα χρόνια η Αγγελική Στελλάτου στεγάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και συνεργάζεται για τις παραστάσεις του ή φιλοξενείται για να δείξει τη δική της χοροθεατρική δουλειά, όπως συμβαίνει τώρα με τη νέα της παραγωγή «Καν.ίβ.αλοι». Ο τίτλος και το θέμα της δεν παραπέμπουν παρά στις καθημερινές συμπεριφορές του σύγχρονου ανθρώπου. Μαζί με την ομάδα Υψιλον, η σκηνοθέτις και χορογράφος δούλεψε τους καλοκαιρινούς μήνες και τώρα ήρθε η ώρα του κοινού.

Εχουν περάσει οκτώ χρόνια από τότε που διαλύθηκε η Ομάδα Εδάφους και η παρτενέρ και μούσα τουΔημήτρη Παπαϊωάννουσυνεχίζει τον δικό της δρόμο στην τέχνη του χορού και του θεάτρου. Επιμελείται κινησιολογικά τις παραστάσεις στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. «Εχει φτιάξει ένα πολύ ωραίο και ζεστό σπίτι οΒαγγέλης Θεοδωρόπουλος» λέει η ίδια και επισημαίνει: «Μου χρειάζονται ζεστά περιβάλλοντα για να είμαι. Αν δεν αισθάνομαι άνετα, είναι σαν να αυτοκαταργούμαι. Το θέατρο δίνει στον χορογράφο και στον χορευτή άλλη μια ευκαιρία για δουλειά». Και συνεχίζει: «Αλλωστε και στις δύο αυτές τέχνες το σώμα κυριαρχεί. Βρίσκω ιδιαίτερα γοητευτική την κίνηση των ηθοποιών. Μπορεί να μην είναι τόσο ραφινάτη όσο των χορευτών, αλλά παραπέμπει στην ποίηση της καθημερινότητας».

Και αυτή την ποίηση έχει στο επίκεντρο η νέα δουλειά της. Γιατί «Καν.ίβ.αλοι»; «Γιατί ενώ το θέμα μου ήταν σαφές εξαρχής, ο τίτλος του μου φαινόταν πολύ σκληρός και οριστικός, απόλυτος. Θα προκαλούσε και άλλη προσμονή στο κοινό. Καθώς μου αρέσουν λοιπόν τα σχήματα των λέξεων, πείραξα το σχήμα και προέκυψε αυτό το “αλοι”, που παραπέμπει στους άλλους, τους κανίβαλους, που δεν είμαστε εμείς». Με κυρίαρχο στοιχείο τους συνήθεις χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας, η παράσταση«δεν είναι πολύπλοκη, είναι χωροτακτοποιημένη. Τα πρόσωπα προσπαθούν να απεμπλακούν από τον κανιβαλισμό των χαρακτηρισμών» εξηγεί και προσθέτει για τον εαυτό της: «Θα ήθελα να αποσυνδέσω το όνομά μου από την Ομάδα Εδάφους. Φαντάζομαι όμως ότι και για μένα ισχύουν κάποιοι χαρακτηρισμοί- θα είμαι πάντα η Αγγελική της Ομάδας. Οσο κι αν παλέψω να το αλλάξω, δεν νομίζω ότι θα τα καταφέρω. Στην αρχή με πείραζε- ήθελα να αποδείξω ότι είμαι αυτόνομη. Μετά θέλησα να αφήσω το δικό μου, διαφορετικό σημάδι, από εκείνο της Ομάδας». Αν και ξανασυνεργάστηκαν στην Ολυμπιάδα- η Στελλάτου είχε αναλάβει τον συντονισμό της κίνησης των εθελοντών-, οι πορείες τους πια είναι ξεχωριστές και εκείνη δεν επιτρέπει στον εαυτό της κανένα σχόλιο για τον συνοδοιπόρο της από το 1986 ως το 2001.

Μαζί όμως με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου συνέβαλαν στην άνθηση του σύγχρονου χορού στη χώρα μας. Δεν συμφωνεί πλήρως… «Η Ομάδα Εδάφους άνθησε κυρίως, αλλά δεν ξέρω αν συμπαρέσυρε και άλλους. Διότι κάνουν πολλοί Ελληνες καριέρα στο εξωτερικό και κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. Στην Ελλάδα μιλάμε για τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, τον Κωνσταντίνο Ρήγο και μετά μάλλον σταματάμε. Αν ψάξεις πιο βαθιά, προφανώς και θα βρεις πολλά πράγματα γύρω από τον χορό στην Ελλάδα. Πάνω απ΄ όλα όμως ισχύει η αλήθεια ότι στη χώρα μας δεν αγαπούν τις τέχνες».

Μικροκαμωμένη και εξαιρετικά ευκίνητη, η Αγγελική Στελλάτου αν και πέρασε στη Σχολή Λογιστών στην Πάτρα, δεν άργησε να στραφεί αποκλειστικά στον χορό, φοιτώντας στη σχολή της Ραλλούς Μάνου, στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, στη σχολή της Μαίρης Τσούτη. Τέλος, με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση συνέχισε τις σπουδές της στη Νέα Υόρκη. Μετά την πολυετή εμπειρία της Ομάδας Εδάφους αποφεύγει να δημιουργήσει ή να ενταχθεί σε ομάδες- δεν έχει πια και την αντοχή, όπως ομολογεί. Με την τωρινή παράστασή της νιώθει ιδιαίτερα ευτυχισμένη, γιατί ήταν κάτι που το επιθυμούσε πολύ. «Είναι τόσο ωραίο το συναίσθημα της δημιουργίας. Μοιάζει με κομμάτια από παιδικό παιχνίδι που, όπως τα ενώνεις, φτιάχνεις κόσμους, ένα σύμπαν». Μετά τη δουλειά της «Καν.ίβ.αλοι», η ίδια θα επανέλθει και στο σανίδι, με την επανάληψη της «Κωλοδουλειάς» του Γιάννη Μαυριτσάκη. Χωρίς σχέδια για αργότερα, αλλά με σκέψεις και προβληματισμούς πάνω στον χορό και στην τέχνη γενικότερα, η Αγγελική Στελλάτου συνεχίζει τον δρόμο της.

  • της ΜΥΡΤΩΣ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | TO BHMA, Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009

«Καν.ίβ.αλοι» της Αγγελικής Στελλάτου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Με την ομάδα Υψιλον και τους Παναγιώτη Αργυρόπουλο, Τάσο Καραχάλιο, Σάνια Στριμπάκου, Ειρήνη Τζανετουλάσκου. Παραστάσεις ως τις 27/9. Ωρα έναρξης 21.30.