Category Archives: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών

Ο σκηνοθέτης Γκυ Κασσίερς στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Στις 24,25 και 26 Φεβρουαρίου θα ανέβει η θεατρική παράσταση «Κάτω από το ηφαίστειο»

Ο σκηνοθέτης Γκυ Κασσίερς στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Ο Βέλγος σκηνοθέτης Γκυ Κασσίερς σε συνεργασία με τον Γιόσσε Ντε Πάου, που υπογράφει τη διασκευή του μυθιστορήματος «Κάτω από το ηφαίστειο» και κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ταξίδεψαν για να κινηματογραφήσουν το πραγματικό περιβάλλον της δράσης σε ένα έργο που αφηγείται την ιστορία της πτώσης ενός αλκοολικού προξένου την Ημέρα των Νεκρών στο Μεξικό λίγο πριν από το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.

Η σκηνή πλημμυρίζει από εικόνες του εξωτικού μεξικάνικου τοπίου, που προβάλλονται επεξεργασμένες ώστε να αναπαράγουν το παραισθησιακό νοητικό σύμπαν του προξένου.

Η πλοκή του μυθιστορήματος υποχωρεί δίνοντας τη θέση της σε μια αποσπασματική διαδοχή εικόνων, με τους ηθοποιούς άλλοτε να χάνονται μέσα στο εικονικό κάδρο κι άλλοτε να διαφοροποιούνται από αυτό. Διατηρούν όμως πάντα ένα πέπλο μοναξιάς που επιτείνει τη φαντασιακή υπόσταση των προσώπων που ερμηνεύουν, αφού αναδύονται από τη μνήμη του αφηγητή, κ. Λαρυέλ. Συνέχεια

Μετανάστες του ’60 στη σκηνή του 2012

  • Η ιστορία του χθες γίνεται σημερινή μέσα από το «Διπλό Βιβλίο» του Δημήτρη Χατζή
  • Του Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/4/2012

«Είμαι, λοιπόν, ένας άνθρωπος που δεν έχει πατρίδα» λέει ο αφηγητής του «Διπλού Βιβλίου», Ελληνας μετανάστης στη Γερμανία το ’60 – μα θα μπορούσε να είναι και φράση ενός Ελληνα στην Ελλάδα του 2012, προτού καν σκεφτεί να μεταναστεύσει, όχι ως εργάτης όπως τότε, αλλά ως εξειδικευμένος επιστήμονας. Η πρόσκληση εξάλλου από τα χείλη της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, της Γερμανίδας υπουργού Εργασίας, ήταν προς άπαντες τους άνεργους πτυχιούχους του ευρωπαϊκού νότου: «Ελάτε στη Γερμανία να δουλέψετε ώστε κι εσείς να έχετε δουλειά αλλά και η χώρα να επωφεληθεί, καλύπτοντας περισσότερο από ένα εκατομμύριο κενές θέσεις εργασίας που απαιτούν υψηλή εξειδίκευση».

Οταν την περασμένη Δευτέρα η πρόσκληση της Γερμανίδας υπουργού έγινε είδηση, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, η θεατρική ομάδα Pequod ξεκινούσε πρόβες στη Μικρή Σκηνή για την παράσταση του «Διπλού Βιβλίου» του Δημήτρη Χατζή. Συνάντησα εκεί τους συντελεστές αλλά όχι μόνος: είχα μαζί μου τον συγγραφέα Γιώργο Μαντζουράνη και τη γυναίκα του Ευσταθία. Είχαν γνωρίσει τον Χατζή σ’ ένα λιμανάκι της τότε Γιουγκοσλαβίας, το Πιράνο, και ειδικά τους δύο άνδρες το «Διπλό βιβλίο» τους ένωσε με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Ξανά ο ευρωπαϊκός νότος

Το 1966 ο Γ. Ματζουράνης ξεκίνησε μεταπτυχιακά στο Μόναχο, με διπλωματική εργασία στη μετανάστευση. Εκανε πάνω από μια δεκαετία για να επιστρέψει στην Ελλάδα – ένεκα και της δικτατορίας. Τα καλοκαίρια, μαζί με τη γυναίκα του, την οποία γνώρισε εκεί, παραθέριζε στο Πιράνο, όπου πήγαινε και ο Δημήτρης Χατζής. Αναπτύχθηκε μια βαθιά σχέση και ο συγγραφέας ενδιαφέρθηκε πολύ για την έρευνα πάνω στους μετανάστες. Ηταν την εποχή που το «Διπλό βιβλίο» κυοφορούνταν μέσα του. «Μερικούς τους συνάντησε και ο ίδιος τα καλοκαίρια στη Γιουγκοσλαβία», εξήγησε ο Γ. Ματζουράνης στην ομάδα Pequod.

Οταν αναφέρω την πρόσκληση της Γερμανίδας υπουργού, ο Γ. Ματζουράνης τονίζει ότι και τότε οι μετανάστες ήταν από τον νότο. Ελληνες, Τούρκοι, Ισπανοί, μα και πολλοί Ιταλοί – από τον ιταλικό νότο, μεταξύ αυτών και Ελληνόφωνοι. «Οι Γερμανοί έκαναν πολύ αυστηρές ιατρικές εξετάσεις και ζητούσαν πιστοποιητικό φρονημάτων – μέχρι να γίνει η χούντα. Μετά, αφού άρχισαν να έρχονται διάφοροι κυνηγημένοι από την Ελλάδα, οι Γερμανοί, ατομικά και συλλογικά, βοήθησαν πάρα πολύ». Συνέχεια

Ανοίγοντας το «Διπλό βιβλίο» επί σκηνής

Στα 1976, αμέσως μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα έπειτα από τριάντα σχεδόν χρόνια αναγκαστικής υπερορίας, ο Δημήτρης Χατζής δημοσίευσε ένα από τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα της μεταπολεμικής περιόδου, Το διπλό βιβλίο.

Ήταν μια μαρτυρία για την εμπειρία της ξενιτιάς, με επίκεντρό της όχι την πολιτική προσφυγιά αλλά τη μετανάστευση των μεταπολεμικών δεκαετιών.  Ακολουθώντας τη ζωή του βασικού του ήρωα, ο Χατζής καταφέρνει να διατρέξει τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας αποτυπώνοντας το ψυχικό τοπίο που διαμόρφωσαν οι ιστορικές εμπειρίες που βίωσε ο τόπος στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, από τον Εμφύλιο έως τη μεταπολίτευση, και δημιούργησαν την Ελλάδα του σήμερα. Συγχρόνως, όμως, η ιστορία του ήρωα καταφέρνει να γίνει πανανθρώπινη, ένας στοχασμός για τη θέση του ανθρώπου «στο δικό μας κόσμο το σημερινό», ανεξάρτητα από φύλο, χρώμα ή πατρίδα. Συνέχεια

Αμίρ Ρεζά Κουχεστανί: Κριτική στην ιρανική κοινωνία και τα ευρωπαϊκά στερεότυπα

Συνέντευξη στον Σπύρο Κακουριώτη, Η ΑΥΓΗ: 25/03/2012

Το έργο του 34χρονου σκηνοθέτη από το Ιράν Αμίρ Ρεζά Κουχεστανί Amid the Clouds, που παρουσιάστηκε πρόσφατα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, αποτέλεσε μια πρώτη επαφή του αθηναϊκού κοινού με το θέατρο μιας χώρας για την οποία τα στερεότυπα συχνά συσκοτίζουν τη σύνθετη πραγματικότητα. Έργο ποιητικό, επηρεασμένο από δυτικές φόρμες, αλλά αγκυρωμένο στην προφορική παράδοση του Ιράν, με θέμα του την οδυνηρή εμπειρία των μεταναστών, στάθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε με τον σκηνοθέτη για το θέατρο στη χώρα του.

* Στην Ελλάδα το κοινό δεν γνωρίζει καθόλου το ιρανικό θέατρο. Μπορείτε να μας πείτε δυο λόγια γι’ αυτό; Ποια απήχηση έχει στο ιρανικό κοινό;

Δεν είμαι ακαδημαϊκός, έτσι δεν μπορώ να μιλήσω γενικά για την ιστορία του ιρανικού θεάτρου. Μπορώ μονάχα να μιλήσω για το τι σημαίνει το θέατρο για το Ιράν σήμερα. Όπως σε όλες τις χώρες της Ανατολής, στο Ιράν υπάρχουν δύο διαφορετικά είδη θεάτρου. Το ένα είναι το παραδοσιακό, που αποτελεί περισσότερο ένα είδος τελετουργίας, εν μέρει θρησκευτικής, όπως το μεσαιωνικό χριστιανικό δράμα στη Δύση, και εν μέρει λαϊκής, όπως τα θεάματα της Κομέντια ντελ άρτε, που στηρίζεται κυρίως στον αυτοσχεδιασμό. Συνέχεια

Χορεύοντας στο τεντωμένο σκοινί Ισλάμ-Δύσης

Η παράσταση του Λόιντ Νιούσον «Μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτό;», με θέμα την ανεξιθρησκία και την ανεκτικότητα, στην Αθήνα

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2011

«Can we talk about this?» («Μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτό;»). Το ερώτημα μόνο ρητορικό δεν είναι για τον Αυστραλό σταρ χορογράφο και καλλιτεχνικό διευθυντή του DV8 Physical Theatre, Λόιντ Νιούσον στην ομώνυμη παράστασή του που, μετά την πρεμιέρα στην Οπερα του Σίδνεϊ (τον Αύγουστο), μεταφέρθηκε στο παρισινό Theatre de la Ville δημιουργώντας μάλλον κοινωνικό παρά καλλιτεχνικό «γεγονός». Και τώρα καταφτάνει και στην Αθήνα, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (8-11 Δεκεμβρίου), για να προκαλέσει αναλόγως έντονη συζήτηση για τα όρια της ανοχής και την ανεξιθρησκία.

Την έντονη σωματικότητα συμπληρώνουν οι προβολές, το γράψιμο στους τοίχους και η παράθεση φωτοτυπιών με θύματα φανατικών ισλαμιστών

Την έντονη σωματικότητα συμπληρώνουν οι προβολές, το γράψιμο στους τοίχους και η παράθεση φωτοτυπιών με θύματα φανατικών ισλαμιστών

Αυτολογοκρινόμαστε στη Δύση όποτε μιλάμε για το Ισλάμ; Μπορεί το Ισλάμ να συνδυαστεί με την πολυπολιτισμικότητα και την ελευθερία; Υποστηρίζουμε στη Δύση τους προοδευτικούς μουσουλμάνους; Γιατί μια χώρα – υπόδειγμα πολυπολιτισμικότητας, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, επιτρέπει στους κόλπους της το φονταμενταλισμό, με τη λειτουργία συμβουλίων που εφαρμόζουν με αυστηρότητα τη μουσουλμανική σαρία; Παραδέχονται οι μουσουλμάνοι gay της Ευρώπης ανοικτά τη σεξουαλική ταυτότητά τους;

Στην παράσταση – ντοκιμαντέρ «Can we talk about this?» ο Λόιντ Νιούσον εκκινεί από «πιασάρικα», ευρέως γνωστά γεγονότα: το κάψιμο των αντιτύπων του βιβλίου του Σαλμάν Ρουσντί «Οι σατανικοί στίχοι» το 1989, τη δολοφονία του Ολλανδού σκηνοθέτη Τέο Βαν Γκογκ για το φιλμ που γύρισε και αποκάλυπτε τη δεινή θέση της γυναίκας στο Ισλάμ το 2004 και το σάλο που προκάλεσε η δημοσίευση των σατιρικών σκίτσων του Μωάμεθ στη Δανία το 2005. Αλλά προχωράει ακόμη… βαθύτερα.

Προτού στήσει την conceptual αφηγηματική σκηνική παρτιτούρα του, με τους χορευτές να μιλούν ακατάπαυστα, κινούμενοι ανάμεσα σε οθόνες σαν σπαστικά, ο Βέμπερ πραγματοποίησε μια εμβριθή έρευνα για το Ισλάμ στην Ευρώπη, παίρνοντας συνεντεύξεις από 50 συγγραφείς, ακτιβιστές, πολιτικούς, επικεφαλής μουσουλμανικών κοινοτήτων και θύματα επιθέσεων μουσουλμάνων φονταμενταλιστών. Και τη συνδύασε με έγκυρα ευρωπαϊκά γκάλοπ για το Ισλάμ και προβολές πλούσιου αρχειακού υλικού, από το Channel 4 έως το Al Jazeera, με debate για το Ισλάμ, ιμάμηδες που ρητορεύουν, ανατριχιστιαστικές εικόνες φανατικών μουσουλμάνων σε παράκρουση στο Hyde Park του Λονδίνου καθώς καίνε το ομοίωμα του Ρουσντί και στιγμιότυπα από τη δολοφονία του Τέο Βαν Γκογκ…

Στην άκρως πολιτική παράσταση, που διαρρηγνύει τα όρια μεταξύ των τεχνών φλερτάροντας με το μανιφέστο, ένα ασθμαίνον σκηνικό μοντάζ βίντεο, κίνησης, θεάτρου και έρευνας, παρακολουθούμε πράγματα που γνωρίζαμε (παρατίθεται πλήρης ο κατάλογος των θυμάτων από φονταμενταλιστές), ενώ βομβαρδιζόμαστε και από «παράπλευρες» νέες πληροφορίες. Για τα έργα και τις ημέρες των βρετανικών μουσουλμανικών συμβουλίων για τη σαρία, για τους βίαιους γάμους των μουσουλμάνων γυναικών αλλά και για την on camera, σε ανύποπτο χρόνο, παραδοχή του Ντέιβιντ Κάμερον «Αποτύχαμε. Αποτύχαμε στα ζητήματα της πολυπολιτισμικότητας». Συνέχεια

Στέγη για νέες δυνάμεις

  • ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 2011-12
  • Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ
  • Ελευθεροτυπία, Τρίτη 31 Μαΐου 2011

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση κατάφερε στους έξι μόλις μήνες της λειτουργίας της να μπει για τα καλά στη ζωή μας. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: περισσότερες από 80.000 ήταν οι συνολικές προσελεύσεις στις 189 παραστάσεις, στις συναυλίες, στις εκθέσεις.

Η νέα δουλειά της χορογράφου Ζωής Δημητρίου «You may!»

Η νέα δουλειά της χορογράφου Ζωής Δημητρίου «You may!»  Τις 21 συζητήσεις του κύκλου «Λέξεις και Σκέψεις» (με δωρεάν είσοδο) παρακολούθησαν 3.500 άνθρωποι, ενώ ήδη 16.500 δηλώνουν πρόθυμοι να εγγραφούν ως «Φίλοι» αγοράζοντας «διαρκείας» και απολαμβάνοντας τα προνόμια.

Ο απολογισμός, λοιπόν, της σεζόν που ολοκληρώνεται σε λίγες μέρες ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Οικονομικά στοιχεία, όπως το κονδύλι του προϋπολογισμού για παράδειγμα, δεν ανακοινώνονται, κατά πάγια τακτική του Ιδρύματος. «Μιλάμε πάντως για ποσό δυσανάλογα μικρό σε σχέση με ό,τι συμβαίνει στην αγορά», τόνισε ο πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση Αντώνης Παπαδημητρίου. «Αντιλαμβανόμαστε ότι ζούμε σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία, γι’ αυτό και επιχειρούμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα στρεφόμενοι στην ουσία», συνέχισε, αναφέροντας ως συνθήματα της επόμενης σεζόν τα: «Φιλοκαλούμε μετ’ ευτελείας» και «Ο,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό»…

Ποιοτικά η Στέγη θα συνεχίσει να ποντάρει σε «κάθε τι ελληνικό» σε όλες τις τέχνες στηρίζοντας και ενθαρρύνοντας τις νέες δυνάμεις του τόπου. «Θέλουμε να αναδείξουμε τον νέο Κουν, τον νέο Χατζιδάκι, τη νέα Λαμπέτη», είπε χαρακτηριστικά ο Αντ. Παπαδημητρίου.

Ετσι (σε παραγωγή της Στέγης), θα δούμε το νέο έργο της Αντζελας Μπρούσκου «Μαμά – Η ζωή είναι αγρίως απίθανη» εμπνευσμένο από τα ημερολόγια της Μαργαρίτας Καραπάνου, τον Θωμά Μοσχόπουλο να σκηνοθετεί «Μακμπέθ» με λαμπρό καστ (Αρ. Ξάφης, Κατερίνα Μάσχα, Ξένια Καλογεροπούλου, Κ. Μπερικόπουλος, Θ. Τοκάκης κ.ά.), τη νεοσύστατη θεατρική ομάδα Pequod των Αγγελικής Παπαθεμελή, Δημήτρη Ξανθόπουλου, Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη να ανεβάζει το «Διπλό βιβλίο» του Δημήτρη Χατζή αλλά και το πολυήμερο αφιέρωμα στον συνθέτη Γιώργο Κουμεντάκη. Συνέχεια

Το θέατρο, ο χορός και η μουσική βρήκαν Στέγη και για του χρόνου

  • Το πρόγραμμα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών για τη σεζόν 2011- 2012
ΤΟ ΒΗΜΑ:  30/05/2011
Το θέατρο, ο χορός και η μουσική βρήκαν Στέγη και για του χρόνου

Ογδόντα χιλιάδες θεατές παρακολούθησαν τις ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, στο πρώτο εξάμηνο της λειτουργίας της, από τον Δεκέμβριο του 2010 ως τον περασμένο Μάιο και με αυτές τις αποσκευές παρουσίασε τη Δευτέρα το μεσημέρι το πρόγραμμα της προσεχούς σεζόν 2011-2012. Εχοντας ικανοποιήσει τους βασικούς της στόχους, «ήδη από τους πρώτους μήνες», η Στέγη, όπως επεσήμανε ο πρόεδρος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Ωνάση, Αντώνης Παπαδημητρίου, συνεχίζει για να «ανακαλύψει τις σύγχρονες πλευρές του πολιτισμού μας, τον πλουραλισμό του και την ελληνικότητά του». Από την πλευρά του ο διευθυντής της Στέγης Χρήστος Καρράς, μαζί με τους υπόλοιπους συνεργάτες, την Αφροδίτη Παναγιωτάκου, την Κάτια Αρφαρά και τη Μαριλένα Καρρά παρουσίασαν τις ελληνικές και διεθνείς παραγωγές από όλο το φάσμα των τεχνών που θα φιλοξενηθούν στη Λεωφόρο Συγγρού (θέατρο, χορός, μουσική, εικαστικά), καθώς και τις συζητήσεις που θα πραγματοποιηθούν. Συνέχεια

Επαναστατική δράση κατά Μίλερ

ΓΥΡΩ στο 1800 τρεις νέοι γάλλοι πολίτες καταφθάνουν στην Τζαμάικα με την αποστολή να οργανώσουν τις εξεγέρσεις των σκλάβων.

Στόχος τους είναι να εγκαθιδρύσουν ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης στο πρότυπο της Γαλλικής Επανάστασης. Ωστόσο, η αναρρίχηση του Ναπολέοντα στον γαλλικό θρόνο φέρνει απρόσμενη ανατροπή στην αποστολή…

Το έργο του Χάινερ Μίλερ «Η αποστολή. Ανάμνηση από μιαν επανάσταση» παρουσιάζει την Πέμπτη (μέχρι και τις 19 Μαρτίου), στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, η ομάδα Προτζέκτορ, σε μετάφραση από τα γερμανικά της Ελένης Βαροπούλου, σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, σκηνογραφία-κοστούμια των Βασίλη Νούλα και Σοφίας Σιμάκη.

Πρόκειται για ένα βαθιά ποιητικό κείμενο, για την πίστη, τη φιλία, τον έρωτα, την προδοσία, την ιδεολογία και την εξουσία, που φέρει τα χαρακτηριστικά των όψιμων έργων του Μίλερ. Η δομή του είναι ένα κολάζ ετερόκλητων υλικών που προκύπτουν από κείμενα που αφορούν το μοντέλο και την ηθική της επαναστατικής δράσης: «Η απόφαση» του Μπρεχτ, «Ο θάνατος του Δαντόν» του Μπίχνερ, «Οι μαύροι» του Ζαν Ζενέ. Το έργο, με αποσπασματική αφήγηση -γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο-, διαπλέκει το ιστορικό παρελθόν με τη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλάζοντας συνεχώς ύφος.

Το μεταμοντέρνο έργο του Μίλερ γράφτηκε και δημοσιεύθηκε πρώτη φορά το 1979 στην Ανατολική Γερμανία. Ο ίδιος μαζί με την γυναίκα του σκηνοθέτησε το πρώτο του ανέβασμα το 1980 στο «Θέατρο im 3. Stock» κι αργότερα το 1982 στο θέατρο «Μπόχουμ» στη Δυτική Γερμανία. Το κείμενο συχνά ερμηνεύεται, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Μίλερ, ως κριτικό σχόλιο στον τότε υπαρκτό σοσιαλισμό. Ο ίδιος, παρ’ όλο που έζησε στην Ανατολική Γερμανία, δεν έπαυε να διαχωρίζει τη θέση του από το καθεστώς Χόνεκερ. Με την «Αποστολή» ο Μίλερ, αν και φαινομενικά μιλάει για τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, στην ουσία ανατέμνει και αποδομεί την ίδια την ιδέα και την πράξη της επανάστασης.

Αντλώντας υλικό από την προσωπική βιογραφία και τη συλλογική εμπειρία, ο σκηνοθέτης Ανέστης Αζάς με έναν θίασο νέων ηθοποιών (Αντριάνα Αλεξίου, Σύρμω Κεκέ, Στάθης Κόκκορης, Κώστας Κουτσολέλος, Νατάσα Μαρματάκη) επιχειρεί, στην πρώτη αυτή παράσταση του έργου στην Ελλάδα, να διερευνήσει μέσα από το κείμενο του Μίλερ την έννοια της επανάστασης σήμερα, σε μια διαρκώς μεταλλασσόμενη ελληνική κοινωνία.

ΕΦΗ ΜΑΡΙΝΟΥ, Επτά, Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2011

Η επανάσταση μετά τον Θερμιδώρ

Μία ακόμη παραβολή για την επανάσταση και την αντεπανάσταση, ένα κείμενο στο βάθος του οποίου υπάρχει η κριτική ματιά του συγγραφέα Χάινερ Μύλλερ απέναντι στο ανατολικογερμανικό σοσιαλιστικό καθεστώς, όπως και στα περισσότερα της τελευταίας δημιουργικής του περιόδου, αποτελεί Η αποστολή, που παρουσιάζεται από την ομάδα Projector, σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, από τις 3 έως και τις 19/3 στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.

Το έργο, που φέρει τον υπότιτλο Ανάμνηση από μιαν επανάσταση, τοποθετείται στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν η Γαλλική Επανάσταση διατηρούσε ακόμη την ανατρεπτική της ορμή και την ακτινοβολία της σε όλο τον κόσμο, ακόμη και εκτός Ευρώπης. Τρεις νέοι Γάλλοι πολίτες φθάνουν στην Τζαμάικα προκειμένου να υποκινήσουν και να οργανώσουν την εξέγερση των σκλάβων. Η αποστολή τους είναι να εγκαθιδρύσουν ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης, βασισμένο στα επαναστατικά πρότυπα. Όμως, τους τρεις νέους επαναστάτες θα προλάβει η ανάρρηση του Ναπολέοντα στον αυτοκρατορικό θρόνο… Τα απελευθερωτικά τους σχέδια θα ανατραπούν.

Το κείμενο της Αποστολής, γραμμένο το 1979, έχει όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το όψιμο έργο του Μύλλερ: ένα κολάζ ετερόκλητων «υλικών», που δομείται σε μια αποσπασματική αφήγηση, ποικιλία ύφους, διαπλοκή του ιστορικού παρελθόντος με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Μολονότι, φαινομενικά, στο επίκεντρό του τοποθετείται ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, στην ουσία θα πρέπει να αναγνωστεί ως ένα κριτικό σχόλιο για την αποτυχία των επαναστάσεων, τη μετατροπή του απελευθερωτικού προτάγματος σε ένα ανελεύθερο (σοσιαλιστικό) καθεστώς. Μέσα από το ποιητικό σύμπαν του Μύλλερ όμως αποδομούνται οι ίδιες οι ιδέες που κληροδότησε στον σύγχρονο κόσμο η Γαλλική Επανάσταση, κάτι που του προσδίδει έναν επίκαιρο χαρακτήρα και για τις διαρκώς μεταλλασσόμενες κοινωνίες του σήμερα.

Η Αποστολή παρουσιάζεται σε μετάφραση Ελένης Βαροπούλου, σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά (που πρόσφατα παρουσίασε στο Bios τη Μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι του Κολτές). Τους ρόλους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Αντριάνα Αλεξίου, Σύρμω Κεκέ, Στάθης Κόκκορης, Κώστας Κουτσολέλος και Νατάσα Μαρματάκη, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκαν οι Βασίλης Νούλας και Σοφία Σιμάκη.

Σημειώνεται ότι μετά την παράσταση της Πέμπτης 10/3 οι συντελεστές της, μαζί με τον διευθυντή της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Βίκτωρα Αρδίττη, θα συζητήσουν με το κοινό για το έργο του Μύλλερ.

H «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» μετά μουσικής στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Ιδρύματος Ωνάση

Την γοητευτική όπερα του Γκλουκ «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» παρουσιάζει η Καμεράτα – Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής υπό τον Γιώργο Πέτρου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση στις 4, 5 και 6 Μαρτίου. Βασισμένη στην εκδοχή του μύθου από τον Ρακίνα, η όπερα παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία του νεαρού Πάρι Μέξη – γνωστού από προηγούμενες συνεργασίες του με την Καμεράτα – ο οποίος επιχειρεί μία φρέσκια προσέγγιση του έργου.

Ο στόλος των Ελλήνων, έτοιμος ν΄αναχωρήσει για την Τροία, παραμένει ακινητοποιημένος στην Αυλίδα καθώς η οργισμένη θεά Αρτεμις, προκειμένου να στείλει ευνοϊκό άνεμο, απαιτεί από τον βασιλιά Αγαμέμνονα να θυσιάσει την κόρη του. Η Ιφιγένεια αποδέχεται την τραγική μοίρα της. Εν προκειμένω, η τραγωδία του Ευρυπίδη αποκτά νέα διάσταση μέσα από την οπτική του Ρακίνα και, βεβαίως, τη μουσική του Γκλουκ. Η όπερα πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι όπου ο συνθέτης είχε εγκατασταθεί από το 1774, ως προστατευόμενος της Μαρίας Αντουανέτας. Η μεγάλη επιτυχία της Ιφιγένειας στη γαλλική πρωτεύουσα σηματοδότησε μία νέα εποχή για το λυρικό θέατρο καθώς το έργο, δραματουργικά και μουσικά μπροστά από την εποχή του, πλησίασε την αισθητική και τα ιδεώδη του ρομαντισμού.

Σε ο,τι αφορά την παράσταση της Στέγης, ο τόπος και ο χρόνος που διαδραματίζεται η όπερα μεταφέρεται στην αίθουσα αναμονής ενός σύγχρονου αεροδρομίου, όπου η καθυστέρηση της αναχώρησης του στρατού των Ελλήνων για την Τροία φαίνεται… να μην έχει τέλος! Ο εκνευρισμός μεταλάσσεται σε τυφλή μανία, η εξουσία του στρατού κλονίζεται και μέσα από τη δίψα για αίμα προκύπτει η πλέον παράλογη και απάνθρωπη λύση. Εργο κατεξοχήν αντιπολεμικό, η «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» διερευνά τα όρια της ελευθερίας του ατόμου, που βάλλεται από πολιτικά, κοινωνικά ή θρησκευτικά «πρέπει». Τον ρόλο της Ιφιγένειας ερμηνεύει η σοπράνο, Αννα Κασιάν, του Αχιλλέα ο Αβι Κλέμπεργκ και του Αγαμέμνονα ο Γιοχάνες Βάισερ. Η «δική μας» Ειρήνη Καράγιαννη είναι η Κλυταιμνήστα της παραγωγής.