Category Archives: Σπυράτου Σοφία

Σ. Σπυράτου & Μ. Νάιμαν: Αυτουργούν

Σ. Σπυράτου & Μ. Νάιμαν: Αυτουργούν

  • Η παράσταση της Σοφίας Σπυράτου, που βασίζεται στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη, πρωτοπαρουσιάστηκε πέρυσι στο Μουσείο Μπενάκη. Στη συνέχεια απέσπασε το Α’ Διεθνές Βραβείο του 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου της Κριμαίας, ενώ η συμμετοχή της στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού SIDance στη Σεούλ τον περασμένο Οκτώβριο έλαβε θερμές κριτικές. Σε αυτή τη δεύτερη παρουσίασή της στο κοινό της Αθήνας θα συμμετέχει και ο συνθέτης της παράστασης, Michael Nyman, με την μπάντα του. Ο διάσημος Βρετανός δημιουργός συνέθεσε δύο νέα μουσικά κομμάτια ειδικά για την «Ηλέκτρα Αυτουργό», το «Τρίτο Χορικό» και το «Θρήνο του παιδιού».
  • Ο Ευριπίδης, δίνοντας βαρύτητα στην ψυχολογική αλήθεια των ηρώων του, οι οποίοι παρουσιάζονται περισσότερο σύνθετοι και ανθρώπινοι, γράφει μια τραγωδία που αποτελεί σημαντική αφετηρία για το ευρωπαϊκό θέατρο. Η Σοφία Σπυράτου, βασιζόμενη στην τραγωδία του Ευριπίδη, συνέλαβε την ιδέα και τη χορογραφία και δημιούργησε μια παράσταση πάνω στις πολύπλοκες σχέσεις εξουσίας, πάθους, αλλά και μίσους που αναπτύσσονται «ωμοφαγικά» ανάμεσα στον Ορέστη, στην Κλυταιμνήστρα και την Ηλέκτρα, συνδυάζοντας σύγχρονες χορευτικές τεχνικές με αφηγήσεις. Στην παράσταση διατηρούνται στοιχεία από τη δομή της αρχαίας τραγωδίας, όπως τα επεισόδια και τα χορικά, ενώ παρεμβάλλονται μονόλογοι και προβολές video. Το σκηνικό είναι λευκό και απογυμνωμένο, αφήνοντας απροσδιόριστους το χρόνο και τον τόπο όσων συμβαίνουν.

Οι πρόβες

  • Στο μίνιμαλ σκηνικό του Κωνσταντίνου Ζαμάνη κυριαρχεί το συρμάτινο κουβούκλιο, το κουκούλι-παλάτι της Κλυταιμνήστρας. Στην κλίση του λευκού λόφου προβάλλονται οι τρεις μονόλογοι της Ηλέκτρας, της Κλυταιμνήστρας και του Ορέστη, που έχει γράψει ο Στρατής Πασχάλης. Εδώ επίσης εκτυλίσσεται μεγάλο μέρος της ευριπίδειας τραγωδίας με τους ηθοποιούς – χορευτές να δοκιμάζουν τα όρια του κορμιού τους και της τέχνης τους. «Η ομάδα αποτελείται από εφτά ηθοποιούς και πέντε χορευτές, γιατί ήθελα να χρησιμοποιεί όλα της τα μέσα (κίνηση, τραγούδι, πρόζα) για να αποδοθούν το βάθος και η ένταση αυτής της συγκινητικής όσο και βίαιης ιστορίας που παραπέμπει στο διαχρονικό ρόλο της οικογένειας πάνω στο άτομο. Οπως λέει και ο στίχος του Στρατή Πασχάλη: ‘’Η οικογένεια είναι ένας ύπουλος ιστός κι η μάνα, η αράχνη του’’», τονίζει η Σοφία Σπυράτου.
  • Η Ηλέκτρα (Εύη Χατζάκη) αναδύεται από το Χορό και ο Χορός αποτελεί προβολή των πράξεων και των συναισθημάτων της Ηλέκτρας. «Ανέραστη, ταπεινωμένη, σκληρή, αγνή, πένθιμη, αγέλαστη, οργισμένη, μαραζωμένη, στέρφα» αντηχεί ο Χορός τους στίχους του Στρατή Πασχάλη. «Εκτός από τους τρεις μονολόγους, ο Στρατής έχει γράψει και τέσσερα χορικά βασιζόμενος πάντα στον ευριπίδειο μύθο, όπου η Ηλέκτρα είναι αυτουργός –εξ ου και ο τίτλος της παράστασης– δεν μένει δηλαδή αμέτοχη στο φόνο της Κλυταιμνήστρας. Εχουμε επίσης και τους Ορέστηδες, όπως τους ονομάζω, δηλαδή τον Ορέστη (Ντανίλο Ζέκα), που θέλει να εκδικηθεί το φόνο του πατέρα του σκοτώνοντας τη μάνα του Κλυταιμνήστρα (Λία Τσολάκη), και το φίλο του Πυλάδη (Αλέξανδρος Κεϊβανάη), ο οποίος δεν είναι παρά το alter ego του Ορέστη, ένα παιδάκι που αποζητά τη μάνα του», εξηγεί η εμπνεύστρια της παράστασης.

Η Σοφία Σπυράτου για την «Ηλέκτρα Αυτουργό»

  • «Η Ηλέκτρα είναι ένα απογυμνωμένο πλάσμα που προσπαθεί να ορθώσει τη ραχοκοκαλιά του και φτάνει την πράξη έως το τέλος. Στο πλευρό της ο Ορέστης κι ο βουβός του φίλος, ο Πυλάδης. Στην άλλη όχθη βρίσκεται η Κλυταιμνήστρα. Η γυναίκα που σπάει το πρότυπο της συζύγου, της μητέρας, της βασίλισσας. Είναι όλα όσα θα ήθελε να είναι η Ηλέκτρα: σύζυγος του Αγαμέμνονα, μητέρα του Ορέστη, ποθητή και ερωμένη, εξουσιάστρια. Δίπλα στην Κλυταιμνήστρα στέκει ο Αίγισθος, φοβισμένος και αναλώσιμος. Και τριγύρω, θεατές, παρόντες στο δράμα, ο Χορός – η ομάδα, η κοινωνία, η τάξη. Οι γυναίκες του Χορού οδηγούν τον Ορέστη και την Ηλέκτρα να παίξουν τους ρόλους τους. Κρίνουν την Κλυταιμνήστρα, παροτρύνουν τους εκτελεστές να αποδώσουν δικαιοσύνη κι έπειτα τους εγκαταλείπουν μετά την πράξη. Είναι ένα πλήθος που διψά για δράμα, για αίμα».

Η Σοφία Σπυράτου για τον Michael Nyman

  • «Οταν αναρωτήθηκα ‘‘Ποιος θα ήθελα να γράψει τη μουσική για την παράσταση;’’, αμέσως σκέφτηκα τον Nyman. Χωρίς καν να τον γνωρίζω, του έστειλα ένα e-mail με την πρότασή μου και μέσα σε τρεις μέρες είχα απάντηση. Δεν το πίστευα ότι ζούσα την πραγματοποίηση ενός απίστευτου ονείρου μου. Πρέπει, λοιπόν, να πιστεύει κανείς στα όνειρά του. Κανονίσαμε το πρώτο ραντεβού στο Λονδίνο και με το που με βλέπει μου λέει: ‘’Talk to me’’ (‘‘Μίλα μου’’). Του εξήγησα πώς είχα φανταστεί την παράσταση και μου έδωσε πρόσβαση στο αρχείο του για να διαμορφώσω το μουσικό υλικό της παράστασης. Μετά δούλεψε ο ίδιος εκ νέου κάποιους μουσικούς χρόνους και συνέθεσε δύο νέα κομμάτια, ειδικά για την παράσταση: το “Θρήνο του παιδιού” και το “Τρίτο Χορικό”. Ηταν τρομερή εμπειρία η συνεργασία μαζί του. Ανθρωπος απλός, ουσιαστικός και απόλυτα δοσμένος στην τέχνη του. Θυμάμαι ακόμα αυτό που μου έγραψε: ‘’Μακριά από εμένα οι συνθέτες που κατοικούν στα απόρθητα κάστρα τους αγχωμένοι από τη δημιουργία τους. Είμαι ανοιχτός στη ζωή, στις προτάσεις, στις συνεργασίες, στον κόσμο’’».

Θεατρο BADMINTON

  • Αλσος Στρατού, Ολυμπιακά Ακίνητα, Γουδή, τηλ. 211-1086024. Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 28/3 στις 21.00, Κυρ. 29/3 στις 20.00. Τιμές εισιτηρίων: €15 – €60.
  • ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, ET AGENDA, Σάββατο, 28.03.09
Advertisements

Επαναλαμβάνεται η «Ηλέκτρα Αυτουργός». Με την προσωπική συμμετοχή του συνθέτη Μάικλ Νάιμαν

Σκηνή από την «Ηλέκτρα Αυτουργό». Διακρίνονται από αριστερά ο Ντανίλο Ζέκα, η Λία Τσολάκη και ο Αλέξανδρος Κεϊβανάη
  • Η «Ηλέκτρα Αυτουργός» από το Χοροθέατρο «Ροές» και τη Σοφία Σπυράτου, ανεβαίνει στο θέατρο Badminton, το Σάββατο 28 και την Κυριακή 29 Μαρτίου, έναν περίπου χρόνο μετά τις πρώτες επιτυχημένες παραστάσεις στο Μουσείο Μπενάκη.

  • Η παράσταση απέσπασε το Α΄ βραβείο του 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου της Κριμαίας, ενώ η συμμετοχή της στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού SIDance στη Σεούλ -τον περασμένο Οκτώβριο- έλαβε θερμές κριτικές. Αφορμή γι’ αυτή τη δεύτερη παρουσίαση στο αθηναϊκό κοινό, είναι η προσωπική συμμετοχή του συνθέτη Μάικλ Νάιμαν. Ο διάσημος Βρετανός μουσικός -που έντυσε με τις εξαιρετικές μουσικές του την τραγωδία- μετά από πρόσκληση του θεάτρου Badminton και της Σοφίας Σπυράτου, θα συμμετάσχει ζωντανά, μαζί με τη «μαγική» του μπάντα. Συγκεκριμένα, ο Νάιμαν προσέφερε στη χορογράφο ελεύθερη πρόσβαση στο συνθετικό του αρχείο, προβαίνοντας κατόπιν σε ορισμένες διαμορφώσεις, απαραίτητες για την προσαρμογή των έργων στη χορογραφία. Επιπλέον, συνέθεσε δύο τραγούδια ειδικά για τη συγκεκριμένη παραγωγή, το «Τρίτο χορικό» και το «Θρήνο του παιδιού».

Εργο αφετηρία

  • Ο Ευριπίδης, εστιάζοντας στην ψυχολογική αλήθεια των ηρώων του -που παρουσιάζονται περισσότερο σύνθετοι και ανθρώπινοι- γράφει μια τραγωδία που αποτελεί σημαντική αφετηρία για το ευρωπαϊκό θέατρο. Η Σοφία Σπυράτου -βασιζόμενη στη δημιουργία του Ευριπίδη- έχτισε την ιδέα και τη χορογραφία, δημιουργώντας μια παράσταση-σπουδή στις πολύπλοκες σχέσεις εξουσίας, πάθους, αλλά και μίσους, που αναπτύσσονται «ωμοφαγικά» ανάμεσα στον Ορέστη, την Κλυταιμνήστρα και την Ηλέκτρα, συνδυάζοντας σύγχρονες χορευτικές τεχνικές με αφηγήσεις. Στην παράσταση διατηρούνται στοιχεία από τη δομή της αρχαίας τραγωδίας -όπως τα επεισόδια και τα χορικά-, ενώ παρεμβάλλονται μονόλογοι και προβολές video. Το σκηνικό είναι λευκό και απογυμνωμένο, αφήνοντας απροσδιόριστο το πλαίσιο του χρόνου και του τόπου των όσων συμβαίνουν.
  • Η εμπνεύστρια της παράστασης αναφέρει σχετικά: «Η Ηλέκτρα είναι ένα απογυμνωμένο πλάσμα, που προσπαθεί να ορθώσει τη ραχοκοκαλιά του και φτάνει την πράξη ως το τέλος. Στο πλευρό της ο Ορέστης κι ο βουβός του φίλος, ο Πυλάδης, το «alter ego» του. Στην άλλη όχθη είναι η Κλυταιμνήστρα. Η γυναίκα που σπάει το πρότυπο της συζύγου, της μητέρας, της βασίλισσας. Είναι όλα όσα θα ήθελε να είναι η Ηλέκτρα. Είναι σύζυγος του Αγαμέμνονα, μητέρα του Ορέστη, ποθητή και ερωμένη, εξουσιάστρια. Δίπλα στην Κλυταιμνήστρα στέκει ο Αίγισθος, φοβισμένος και αναλώσιμος. Και τριγύρω, θεατές -παρόντες στο δράμα-, ο Χορός, η κοινωνία, η τάξη. Οι γυναίκες του Χορού οδηγούν τον Ορέστη και την Ηλέκτρα να παίξουν τους ρόλους τους. Κρίνουν την Κλυταιμνήστρα, παροτρύνουν τους εκτελεστές να αποδώσουν δικαιοσύνη, κι έπειτα τους εγκαταλείπουν μετά την πράξη. Είναι ένα πλήθος που διψά για δράμα, για αίμα».

Οι συντελεστές

  • Τις ποιητικές παρεμβάσεις της παράστασης υπογράφει ο Στρατής Πασχάλης, τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης και το φωτισμό ο Σάκης Μπιρμπίλης. Την Ηλέκτρα ερμηνεύει η Εύη Χατζάκη, τον Ορέστη ο Ντανίλο Ζέκα, τον Πυλάδη ο Αλέξανδρος Κεϊβανάη, την Κλυταιμνήστρα η Λία Τσολάκη και τον Αίγισθο ο Δημήτρης Φέρας. Πλαισιώνει επταμελής χορός γυναικών.

Η Ηλέκτρα και το αίμα

Στιγμιότυπο από την παράσταση «Ηλέκτρα αυτουργός»

  • Τη δική της προσέγγιση στην τραγωδία του Ευριπίδη παρουσιάζει η χορογράφος Σοφία Σπυράτου σε συνεργασία με τον διακεκριμένο άγγλο συνθέτη Μάικλ Νάιμαν που συμμετέχει με την ορχήστρα του
  • «Ενα απογυμνωμένο πλάσμα που προσπαθεί να ορθώσει τη ραχοκοκαλιά του και φτάνει την πράξη ως το τέλος» σημειώνει η διακεκριμένη χορογράφος Σοφία Σπυράτου, η οποία με τη χορογραφική της πρόταση «Ηλέκτρα Αυτουργός» από την τραγωδία του Ευριπίδη επιχειρεί μια πρωτότυπη σπουδή πάνω στη γυναίκα, στην εξουσία, στο αίμα.
  • Και ταυτόχρονα, με τη συνεργασία της με τον μεγάλο άγγλο μουσουργό Μάικλ Νάιμαν, ο οποίος θα συμμετάσχει στην παράσταση με την ορχήστρα του, τελικά προεξάρχει των σύγχρονων εκδοχών για τον εμβληματικό μύθο της μητροκτόνου. Αυτή η ιδιαίτερη ματιά είναι που της απέδωσε τα βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ της Σεούλ και της Κριμαίας.
  • «Αυτουργός», λοιπόν. Διότι στον Σοφοκλή η Ηλέκτρα περιμένει έξω από το παλάτι και ο Ορέστης σκοτώνει την Κλυταιμνήστρα ενώ στον Ευριπίδη ο Ορέστης διστάζει να σκοτώσει τη μητέρα του μπροστά στο γυμνό της στήθος και η τραγική Ηλέκτρα του αδράχνει το χέρι και τη δολοφονούν και οι δυο μαζί. Η Σοφία Σπυράτου ενστερνίζεται την άποψη (που έχει διατυπώσει πλήθος μελετητών) η οποία θεωρεί την απόδοση του Ευριπίδη πιο διαχρονική, πιο κοντινή στη σύγχρονη ανθρώπινη συνθήκη και ψυχολογία.
  • «Η Κλυταιμνήστρα είναι ό,τι θα ήθελε η Ηλέκτρα να είναι: η γυναίκα του Αγαμέμνονα,η μητέρα του Ορέστη. Ποθητή, εξουσιάστρια, αδίστακτη. Η Ηλέκτρα, αντιθέτως, μοιάζει με πλάσμα που οι πράξεις του και τα λόγια του, γεμάτα πάθος, υπαγορεύονται από τις καταστάσεις γύρω της. Πρέπει να ορθώσει το ανάστημά της, να κόψει τον ομφάλιο λώρο από αυτή τη μάνα που εξουσιάζει τα πάντα γύρω της». Αυτό το πολύπλοκο δίπολο μητέρας κόρης αποτέλεσε έναυσμα για τη χορογράφο: «Ολες οι κόρες επιθυμούν να σταθούν στα παπούτσια της μάνας τους. Η επιθυμία αυτή υπήρχε πάντα και θα υπάρχει πάντα. Μεταφορικά σκοτώνουν τη μάνα τους για να αποκτήσουν τη δική τους ταυτότητα. Και πάντα ελλοχεύει ο ανταγωνισμός».
  • Αναπόσπαστο μέρος της παράστασης είναι βέβαια η χορογραφία, που εντάσσεται στο σύγχρονο ρεπερτόριο (στο πλαίσιο του οποίου αναπτύχθηκε και το γνωστό πλέον Χοροθέατρο «Ροές», που ίδρυσε η Σπυράτου το 1989). «Ο χορός του Ευριπίδη είναι διαφοροποιημένος. Ισως είναι η πρώτη φορά που απαρτίζεται από γυναίκες λαϊκές, αγρότισσες, που ασχολούνται με τη γη. Αρα και ο δικός μου χορός δημιουργείται από γυναίκες που δεν είναι μέσα στη θηλυκότητά τους, δεν τονίζουν το θηλυκό τους στοιχείο. Και η κινησιολογία είναι μια αδρή κινησιολογία».
  • Η Σοφία Σπυράτου διατήρησε στη δομή της «Ηλέκτρας Αυτουργού» τα χορικά και τα επεισόδια έτσι όπως υπάρχουν και στην αρχαία τραγωδία ευθυγραμμίζοντας την κλασικότητα και την πρωτοπορία. Η κίνηση συμπληρώνεται με λόγο και τραγούδι. Τον ποιητικό λόγο υπογράφει ο Στρατής Πασχάλης, ο οποίος στηρίχθηκε στα χορικά του Ευριπίδη. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο υλοποιείται ένα πλήρες χοροθέατρο. «Για μένα ο χορός είναι ο μοχλός του έργου, ο μοχλός του δράματος. Συνιστά μια κοινωνία που παραμονεύει τους πρωταγωνιστές:τους εξωθεί στην πράξη, στο δράμα, στο πάθος και με το που συντελείται η πράξη τους γυρίζει την πλάτη. Πράγμα που είναι σημερινό φαινόμενο». Οι κοντινές, έντονες σωματικές και εκφραστικές σχέσεις ανάμεσα στους ερμηνευτές δημιουργούν τον σπινθήρα που αισθάνεται ο σύγχρονος θεατής, ακόμη και αν δεν είναι γνώστης του ανυπέρβλητου μύθου ή της αρχαίας τραγωδίας.
  • Αναντίρρητα η μουσική σε αυτή την Ηλέκτρα κρατάει τον ρόλο κλειδί. Και αν το ότι ανήκει στον ιδιοφυή Νάιμαν εν πρώτοις μας ξενίζει, η ύπαρξή της εντούτοις δένεται λογικά με τη σύλληψη της Σπυράτου: «Την Ηλέκτρα δεν την ήθελα μόνο ελληνική διότι ανήκει στην ανθρωπότητα.Οταν έστηνα την παράσταση στο μυαλό μου, σκεφτόμουν τις μελωδίες του Νάιμαν. Ο ήχος του μού πάει:από τη μια μεριά οι θαυμάσιες μελωδίες και από την άλλη η πολύ στιβαρή ενορχήστρωση».
  • Πώς εξασφάλισε η Σοφία Σπυράτου τον μεγάλο σταρ; «Οι τολμηροί πάνε μπροστά!» απαντά αυθόρμητα. Χωρίς να τον γνωρίζει προσωπικά, χρησιμοποίησε τον πιο άμεσο τρόπο επικοινωνίας: του έστειλε e-mail. Μέσα σε τρεις ημέρες είχε λάβει την ευκταία απάντηση: «Τον κέντρισε το θέμα, υποθέτω, όπως όλους μας» παρατηρεί η χορογράφος. Την κάλεσε στο Λονδίνο, της έδωσε πρόσβαση στο αρχείο που διατηρεί στο σπίτι του και «carte blanche» να επιλέξει όποια μελωδία της άρεσε. Μελέτησαν μαζί την τελική της επιλογή. Επιπλέον συνέθεσε ο ίδιος πρωτότυπη μουσική για ορισμένα μέρη της παράστασης, όπως τον θρήνο για το φινάλε. «Α match made in heaven» όπως θα λέγαμε αγγλιστί.

«Ηλέκτρα αυτουργός», 28 και 29/3, Θέατρο Βadminton, Αλσος Στρατού, Ολυμπιακά Ακίνητα Γουδή, τηλ. 211-1086.024

  • κατερίνα δαφέρμου | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 22 Μαρτίου 2009

Θέατρο στο τσιγκέλι

Το θέατρο πάει στην κεντρική κρεαταγορά της Αθήνας. Στα τσιγκέλια της αντί για μοσχάρια θα κρέμονται φωτογραφίες που στάζουν αίμα… Δεν είναι η πρώτη φορά που η τέχνη μετακομίζει σε μη συμβατικούς χώρους.

Έχουμε δει τα πάντα στα πιο αλλοπρόσαλλα μέρη: τρένα, αποβάθρες, υπόγειες σήραγγες, λεωφορεία, μουσεία, μπαρ, σπίτια και τελευταία σε τουαλέτες… Η χορογράφος Σοφία Σπυράτου και ο φωτογράφος Τάσος Βρεττός συνεργάζονται σε μια αναπάντεχη περφόρμανς και σ’ ένα χώρο συμβολικό, μ’ έναν τρόπο… Η κρεαταγορά βάφεται κόκκινη όχι από το αίμα των ζώων αλλά από τα χέρια της μητροκτόνου Ηλέκτρας…

Η ηρωίδα του Ευριπίδη είχε εμπνεύσει πριν από επτά μήνες τη Σοφία Σπυράτου στην τελευταία της χορευτική δουλειά με τίτλο «Ηλέκτρα Αυτουργός». Η παράσταση που παίχτηκε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό σε κείμενο Στρατή Πασχάλη και μουσική Μάικλ Νάιμαν επανέρχεται ως εικαστική περφόρμανς με τίτλο «Ιερό σφάγιο» στις 22, 23, 29 και 30 Νοεμβρίου. Οι χορευτές των «Ροών» θα παρουσιάσουν μέρη από την «Ηλέκτρα Αυτουργό» με φόντο εγκαταστάσεις φωτογραφιών του Ν. Βρεττού.

Η Σ. Σπυράτου βλέπει το χορόδραμά της απολύτως συνδεμένο με την περφόρμανς:

«Στο «Ιερό Σφάγιο» με οδήγησε ο μύθος της Ηλέκτρας μέσα από δύο δρόμους: Πρώτα γεννήθηκε η ιδέα ότι η Ηλέκτρα, σύμφωνα με το μύθο, προορίζεται για μια θυσία που θα φέρει την κάθαρση σε κείνη και την οικογένειά της. Δηλαδή, η ίδια η ηρωίδα γίνεται ιερό σφάγιο. Θέλησα, επίσης, να αντιπαραβάλω την ιερή θυσία ενός ανθρώπου με τη θυσία των ζώων. Πλάι στα ιερά ανθρώπινα σώματα, τα σώματα των ζώων, που και εκείνα θυσιάζονται, συμβάλλουν σε μια ατμόσφαιρα μυσταγωγίας και κάθαρσης».

Ο φωτογράφος συνεργάζεται χρόνια με τη Σοφία Σπυράτου: «Το «Ιερό Σφάγιο» ξεπήδησε από τη σκέψη να παρουσιάσουμε κάτι από την καλλιτεχνική μας κοινή δράση. Η Ηλέκτρα μάς προκάλεσε να οργανώσουμε κάτι πρωτόγνωρο».

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 30/11/2008