Category Archives: Σκηνογραφία

Σπύρος Βασιλείου: Ο ζωγράφος με τα 6.000 έργα

Η Δροσούλα Ελιοτ-Βασιλείου θυμάται τον πατέρα της, με αφορμή την παρουσίαση του σκηνογραφικού έργου του στο Μουσείο Μπενάκη. Από το μοιραίο εξώφυλλο της «Νέας Εστίας» ως τα περίφημα Κούλουμα της οδού Γουέμπστερ

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010

«Ο πατέρας μου σηκωνόταν στις πέντε-έξι το πρωί και έπαιρνε θέση στο καβαλέτο του. Ηταν πολύ ήρεμος άνθρωπος, δημιουργικός, δουλευταράς. Δεν μπορούσε να μη ζωγραφίζει- ήταν η ζωή του. Μέσα στη διάρκεια της ημέρας καθόταν κάθε τόσο για διάλειμμα στην πολυθρόνα του- την έχουμε πάντα εκεί πάνω» : η μεγαλύτερη από τις δύο κόρες του Σπύρου Βασιλείου, η Δροσούλα Ελιοτ-Βασιλείου, καθισμένη στο πατρικό σπίτι που σήμερα λειτουργεί ως μουσείο, θυμάται τον πατέρα της. «Εκλεινε τα μάτια του για τα δεκάλεπτα υπνάκια του.“Δεν κοιμάμαι”μας έλεγε. “Μη σταματάτε να μιλάτε, σας ακούω”. Ξεκούραζε τον νου του. Είχε ανάγκη από γαλήνη, ήθελε να χαλαρώσει. Και αυτό τον κράταγε. Συνήθως δούλευε ως αργά το βράδυ και μετά έβγαινε. Ηταν πολύ κοινωνικός- του άρεσε να βγαίνει αλλά και να καλεί κόσμο στο σπίτι μας». Ιστορικά, άλλωστε, έχουν μείνει τα Κούλουμα άλλοτε στην Ερέτρια και άλλοτε στην Αθήνα, μια συνήθεια που κράτησε από τον τόπο του, το Γαλαξίδι, ως το τέλος.

«“Ο Πικάσο έλεγε ότι ζωγράφιζε ένα έργο κάθε μέρα”μας έλεγε. “Εγώ μπορώ να πω ότι κάνω ένα έργο μέρα παρά μέρα”. Μια φορά μου είχε πει ότι τα υπολόγιζε πάνω από έξι χιλιάδες. Οταν τον ρωτούσαν πόση ώρα χρειάστηκε για να ολοκληρώσει έναν πίνακα, απαντούσε: “Σαράντα χρόνια και δύο ώρες”. Η πείρα,βλέπετε,είχε το μεγαλύτερο κομμάτι. Αλλοι πίνακες, βέβαια, έβγαιναν γρήγορακαι άλλοι όχι- τους έβαζε στο πλάι και τους ξανάπιανε. Φαίνονται άλλωστε όσοι έχουν πολλή δουλειά, πολλή λεπτομέρεια».

Από το σπίτι της οδού Γουέμπστερ 6, όπου ζούσε σαν εργένης – εκεί μένει σήμερα ο Λευτέρης Παπαδόπουλος-, ο Σπύρος Βασιλείου μετακόμισε το 1957 απέναντι, στο 5Α του ίδιου δρόμου, κάτω από την Ακρόπολη. «Εδώ όπου βρισκόμαστε τώρα ήταν το σπίτι της γιαγιάς και του παππού» λέει, ενώ γύρω μας στους τοίχους τα έργα του Βασιλείου μάς συντροφεύουν. «Ηταν ένα απλό αστικό σπίτι του ΄30. Οταν ξέσπασε ο πόλεμος, τον έπιασε ένας μικρός πανικός. Ηταν κοντά στα 40 και αποφάσισε να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια. Δεν κοίταξε μακριά. Πήρε τη γειτονοπούλα από απέναντι! Με τη μητέρα μου δεν γνωρίζονταν καλά. Την είχε όμως προσέξει, ήταν η πιο κομψή και η πιο χαριτωμένη από τις τρεις κόρες του παππού. Ο γάμος έγινε την ημέρα που μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, γι΄ αυτό και τελέστηκε στο σπίτι».

«“Το πινέλο είναι εξάρτημα του χεριού” μας έλεγε συχνά» επανέρχεται. «Ξέρετε,ήταν ένας πολύ γλυκός,πολύ σοφός, πολύ ήρεμος άνθρωπος. Μας μεγάλωσε χωρίς διαμάχες και τσακωμούς. Οταν τον ρωτούσα τι να κάνω, μια συμβουλή έλεγε πάντα και σε μένα και στην αδελφή μου:“Εγώ σου τα ΄πα, κάνε ό,τι νομίζεις”. Μας άφηνε πολύ ελεύθερους. Γιατί και ο ίδιος ήταν ένας ελεύθερος άνθρωπος, επαναστάτης, με τον τρόπο του… Από τα χρόνια της Καλών Τεχνών ανήκε στους μπροστάρηδες της τέχνης και κατάφερε μαζί με συμφοιτητές του να αλλάξουν πολλά. Δεν χρειάζεται να φωνάζεις για να είσαι επαναστάτης- οι επαναστάτεςσυνήθωςέχουν μια εσωτερική δύναμη». Μαζί με τη μικρότερη αδελφή της, τη Δήμητρα, η Δροσούλα έμαθε, όπως λέει, «τον κόσμο μέσα από τα μάτια του Βασιλείου, μέσα από την αισθητική του». Και θυμάται χαρακτηριστικά: «Πόσο γκρινιάζαμε όταν άρχισαν να βγαίνουν οι κεραίες της τηλεόρασης και εδώ στην περιοχή χαλούσαν το τοπίο με τον Παρθενώνα. Κάνει όμως τότε ο πατέρας κάτι πίνακες και βάζει μέσα κεραίες. Και τότε τις είδαμε με άλλο μάτι και είπαμε ότι “δεν είναι και τόσο άσχημες”. Είχε μια θετική ματιά σε όλα».

Και αυτό ήταν κάτι που διατήρησε ως το τέλος: «Ακόμη και τη χρονιά που πέθανε είχε προλάβει πριν να γιορτάσει την Καθαρή Δευτέρα με κόσμο στο σπίτι μας, όπως έκανε πάντα. Τον θυμάμαι να κάθεται στο πάνω μπαλκονάκι και να κοιτάζει τον κόσμο και ήξερα τι σκεφτόταν: ότι δεν θα προλάβει άλλα Κούλουμα. Πέθανε τον Μάρτιο του ΄85. Το βράδυ που έφυγε, κατά σύμπτωση, είχαμε μαζευτεί όλοι στο σπίτι, ένας ένας, παιδιά, γαμπροί, χωρίς συνεννόηση. Τον καληνυχτίσαμε και φύγαμε. Κοιμόταν τότε κάτω- ήταν κουρασμένος για να ανεβαίνει τις σκάλες αλλά ζωγράφιζε πάντα. Η γυναίκα που τον φρόντιζε μας είπε ότι εκείνο το βράδυ σηκώθηκε, έριξε μια ματιά στο σαλόνι- απίστευτο… -και ευχαρίστησε τον Θεό. Υστερα πήγε και ξάπλωσε και έφυγε τόσο ήρεμος… Δεν έφυγε με άγχος. Ηταν γαλήνιος. Αυτή η γαλήνη ήταν και η δύναμή του. Μια δύναμη που ακόμη εκπέμπει». Και η Δροσούλα Ελιοτ-Βασιλείου καταλήγει: «Πάντα μου έλεγαν ότι είναι τύχη να έχεις έναν τέτοιον μπαμπά. Και εγώ τους απαντούσα: “Δεν είμαι τυχερή, είμαι έξυπνη που πήγα και τον βρήκα”».

«ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΙΣ ΠΡΟΒΕΣ ΚΑΙ ΞΕΧΝΟΥΣΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ»

«Ηταν πολύ νέος όταν ξεκίνησε το θέατρο» λέει η Δροσούλα Ελιοτ-Βασιλείου. «Τον ανακάλυψε ο Φώτος Πολίτης. Είχε δει την ξυλογραφία ενός πορτρέτου στο εξώφυλλο της “Νέας Εστίας” και διέβλεψε ότι αυτός είναι σκηνογράφος. Η αλήθεια είναι ότι αγαπούσε πάντα το θέατρο αλλά όταν άρχισε να το ζει έγινε μια σχέση ζωής. Πήγαινε στις πρόβες και δεν έφευγε ακόμη κι όταν τέλειωνε η δική του δουλειά. Τον θυμούνται να κάθεται στα πίσω καθίσματα, να παίρνει ακόμη και τον υπνάκο του και να παραμένει ως το πρωί μήπως και χρειαστεί κάτι». Η ίδια θυμάται ότι τους μιλούσε συχνά για έργα, παραστάσεις και συνεργασίες- με το Εθνικό, τη Λυρική, το Ελεύθερο Θέατρο. «Δούλεψε με τον Σολομό, τον Κατράκη, έφτιαξε τη μακέτα για το θέατρο της Δόρας Στράτου, συνεργάστηκε με το Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου. Δεν ξέρω τι θα είχε συμβεί αν δεν τον είχε καλέσει ο Πολίτης» αναρωτιέται, για να δώσει μόνη της την απάντηση: «Τελικά δεν μπορεί να ήταν τυχαίο. Η μαγεία του θεάτρου τον συνέπαιρνε».

Αρκεί μια επίσκεψη στο Μουσείο Μπενάκη για να επιβεβαιώσει κανείς την αγάπη του Σπύρου Βασιλείου για τη θεατρική τέχνη: 133 παραστάσεις και επτά ταινίες που έγιναν από το 1929 ως το 1984 έχουν τη υπογραφή του- στην έκθεση περιλαμβάνονται 40 θεατρικά και μία ταινία. Το σωζόμενο υλικό (μακέτες, ζωγραφικές ή πλαστικές,κοστούμια ή ακόμη και τμήματα σκηνογραφιών)συμπληρώνεται από φωτογραφικό υλικό μα και από κείμενα ή μαρτυρίες του ίδιου του ζωγράφου. «Το υλικό ταξινομήθηκε σε επτά ενότητες» εξηγεί η επιμελήτρια της έκθεσης δρ Ιλία Λακίδου: «Τέσσερις χρονολογικές- δηλαδή, Μεσοπόλεμος, δεκαετία του ΄40, πρώτη και δεύτερη μεταπολεμική περίοδος- και τρεις θεματικές, δηλαδή παραστάσεις στις κρατικές σκηνές, παραγωγές αρχαίου δράματος και του Ελληνικού Χοροδράματος. Επίσης, έμφαση δίνεται στη σχέση του Βασιλείου με τους υπολοίπους της γενιάς του ΄30, τους Τσαρούχη, Γκίκα, Μόραλη, Νικολάου και Εγγονόπουλο».

«Ο σκηνογράφος Σπύρος Βασιλείου» Μουσείο Μπενάκη, Κτίριο της οδού Πειραιώς 138.

Εγκαίνια στις 27 Οκτωβρίου.

Από 29 Οκτωβρίου ως 5 Δεκεμβρίου

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=359705&dt=10/10/2010#ixzz11wx2SHA2

Advertisements

Σπύρος Βασιλείου: Εβαλε χρώμα στο θέατρο

300 εκθέματα, ζωγραφικές και πλαστικές μακέτες, κοστούμια και φωτογραφίες από 40 παραστάσεις και ένα φιλμ σε μια έκθεση στο μουσείο Μπενάκη

Ο Σπύρος Βασιλείου, αυτός ο ζωγράφος που ενσωμάτωσε στο έργο του τη βυζαντινή και τη λαϊκή τέχνη, σε έναν συγκερασμό με τα νεωτεριστικά ρεύματα, υποστηρίζοντας πάντα ως γνήσιος εκπρόσωπος της Γενιάς του ’30 το ιδεώδες μιας τέχνης εθνικής, άφησε πίσω του ένα τεράστιο ποσοτικά έργο. Πέντε χιλιάδες έργα -πορτρέτα, τοπία, νεκρές φύσεις κ.ά.- μέτρησε ο ίδιος το 1975, χρονιά της πρώτης του αναδρομικής έκθεσης στην Εθνική Πινακοθήκη.

Εβαλε χρώμα στο θέατρο

Ωστόσο, δεν επιδόθηκε μόνο στη ζωγραφική ή την εικονογράφηση βιβλίων, αλλά είχε και μία εξίσου σημαντική, συστηματική και παραγωγική εργασία στο θέατρο. Τη σκηνογραφική δουλειά του θα ξεδιπλώσει η έκθεση που ετοιμάζει το Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς), από 29 Οκτωβρίου έως 5 Δεκεμβρίου.

Στόχος είναι να αναδειχθεί η συμβολή του Βασιλείου στη μεταπολεμική σκηνική αισθητική, μέσα από τις σημαντικότερες στιγμές της πολύχρονης διαδρομής του στο θέατρο, από το 1929 που υπέγραψε την πρώτη του σκηνογραφία, για την παράσταση «Κορακιστικά» του Ιάκωβου Ρίζου Νερουλού, σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη, για την Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου.

Την ίδια χρονιά έκανε την πρώτη ατομική του έκθεση και συμμετείχε στη Ζ’ Πανελλήνια. Από πολύ νωρίς δηλαδή, σε ηλικία 26 ετών, παρουσίασε μια έντονη δραστηριότητα σε κάθε τομέα που κράτησε έως τον θάνατό του (1985).

«Ο Σπύρος Βασιλείου ήταν ένας ζωγράφος που θεωρούσε τον εαυτό του καλλιτέχνη-τεχνίτη που όφειλε να εργαστεί με τα εικαστικά του «εργαλεία» όπου αυτά ήταν χρήσιμα», όπως επισημαίνει η επιμελήτρια Ιλια Λακίδου, η διδακτορική διατριβή της οποίας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών αφορούσε τη «Συμβολή του Σπύρου Βασιλείου στο θέατρο και το σκηνικό ύφος της γενιάς του ’30».

Κατάλληλο πρόσωπο λοιπόν για να τη ρωτήσουμε τι χαρακτηρίζει τη σκηνογραφική δουλειά του Βασιλείου: «Χαρακτηρίζεται από την αγάπη για έκφραση με λιτά μέσα, με εμφανή αξιοποίηση του χρώματος αλλά και μοτίβων από τη λαϊκή και βυζαντινή παράδοση.

Η λαϊκή αντίληψη φαίνεται και στη σύνθεση των σκηνικών, ειδικά για υπαίθριες παραγωγές στα κηποθέατρα Κατράκη και Χατζίσκου τη δεκαετία του ’50, όταν συγκροτούσε σύνθετα σκηνικά παρατάσσοντας ή τοποθετώντας σε επάλληλα επίπεδα, όπως οι λαϊκοί ζωγράφοι, όλους τους απαραίτητους χώρους της δράσης».

Ο Βασιλείου, καταλήγει η Λακίδου, πίστευε στα σκηνικά με ονειρικό χαρακτήρα χρησιμοποιώντας στοιχεία χώρου, όπως μία πόρτα κι ένα τραπέζι κάνουν ένα δωμάτιο, άρα οι τοίχοι είναι περιττοί. Κάτι αντίστοιχο δεν έκανε άλλωστε και στα ζωγραφικά του έργα;

Η γενιά του ’30

Ο Σπύρος Βασιλείου σκηνογράφησε 133 παραστάσεις και επτά κινηματογραφικές ταινίες από το 1929 έως το 1984. Η έκθεση παρουσιάζει τη δουλειά του από 40 παραστάσεις κι ένα φιλμ: 300 εκθέματα, από ζωγραφικές και πλαστικές μακέτες, κοστούμια, τμήματα σκηνογραφιών μέχρι φωτογραφίες, προερχόμενα από το Atelier Σπ. Βασιλείου, το Θεατρικό Μουσείο, το Εθνικό Θέατρο και την Εθνική Λυρική Σκηνή.

Διαρθρώνεται σε επτά ενότητες, τέσσερις χρονολογικές (μεσοπόλεμος, δεκαετία ’40, πρώτη και δεύτερη μεταπολεμική περίοδος) και τρεις θεματικές, για τις παραστάσεις στις κρατικές σκηνές, παραγωγές αρχαίου δράματος και του Ελληνικού Χοροδράματος. Ετσι καταδεικνύεται με ποιον τρόπο ο καλλιτέχνης ανταποκρίθηκε στις ιδεολογικές και αισθητικές αξιώσεις κάθε εποχής.

«Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Βασιλείου υπήρξε ένα από τα πλέον δραστήρια μέλη της γενιάς του ’30, η οποία επιδίωξε, και μέσα από τη σκηνική αισθητική, να βρει εκείνον τον ελληνικό χαρακτήρα που όφειλε να καλλιεργήσει το νεοελληνικό θέατρο», παρατηρεί η Ιλια Λακίδου.

  • Απαίτηση
    «Μια πλήρης και ισορροπημένη ενότητα των τόσο διαφορετικών στοιχείων, λόγου, κίνησης, κοστουμιού με τον ρόλο, ηθοποιού με ηθοποιό, ατόμων και συνόλου με τη σκηνογραφία, σχηματική και χρωματική, είναι μια πρωταρχική αισθητική απαίτηση του θεάτρου που σπάνια χαρήκαμε την πραγμάτωσή της στον τόπο μας» (Σπύρος Βασιλείου, 1937).

Δήμητρα Ρουμπούλα, ΕΘΝΟΣ, 07/10/2010

Με αφορμή μια παράσταση: Έντεκα σκηνογραφικές μελέτες

Η έκθεση «Με αφορμή μια παράσταση: Έντεκα σκηνογραφικές μελέτες», μια συμπαραγωγή του Κολλεγίου Βακαλό Art&Design και του θεατρικού οργανισμού «Αγγέλων Βήμα», που πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στον εκθεσιακό χώρο του Κολλεγίου από το Νοέμβριο του 2009 ως τον Απρίλιο του 2010, μεταφέρεται στη γκαλερί του θεατρικού οργανισμού από τις 6 Οκτωβρίου 2010.

Έντεκα πρόσφατοι απόφοιτοι του εργαστηρίου σκηνογραφίας και της ειδικότητας της αρχιτεκτονικής εσωτερικού χώρου του Κολλεγίου Βακαλό, ορισμένοι από τους οποίους είναι ήδη επαγγελματίες σκηνογράφοι, καταθέτουν τις σκηνογραφικές τους σκέψεις, σχεδιάζοντας σκηνικά και κοστούμια για το έργο του Eric Westphal «Εσύ και τα σύννεφά σου», το οποίο ανέβηκε στο θέατρο «Αγγέλων Βήμα» στις 11/12/2009.

Οι μελέτες

Οι μελέτες περιλαμβάνουν προσχεδιακό υλικό, τελικά σχέδια και τρισδιάστατες μακέτες, και διεξάχθηκαν σε πραγματικές εργαστηριακές συνθήκες, πάνω στην ίδια τη σκηνή του θεάτρου. Τη δε επίβλεψη και καθοδήγηση είχαν ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου, σκηνοθέτης Κοραής Δαμάτης, και ο υπεύθυνος του εργαστηρίου σκηνογραφίας του Κολλεγίου Βακαλό, σκηνογράφος Ανδρέας Σαραντόπουλος.

Η σχέση της Σχολής Βακαλό με το χώρο και το αντικείμενο της σκηνογραφίας είναι μια σχέση καταστατική, ιστορική. Όχι απλώς γιατί η σκηνογραφία ανήκει έτσι κι αλλιώς στο πεδίο των εφαρμοσμένων τεχνών, αλλά πολύ περισσότερο, και ουσιαστικά, γιατί ένας από τους ιδρυτές της, ο Γιώργος Βακαλό, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σημαντικότερους Έλληνες σκηνογράφους – ένας δημιουργός που χάραξε δρόμους στο θεατρικό τοπίο της σύγχρονης Ελλάδας.

Η σκηνογραφία ξεκίνησε να διδάσκεται στη Σχολή Βακαλό από το 1958, με δάσκαλο τον ίδιο τον Γ. Βακαλό, τον οποίο ακολούθησαν οι καταξιωμένοι καλλιτέχνες και δάσκαλοι Έ. Δρίνη, Δ. Ζαρίφης, Π. Ζουμπουλάκης, Π. Μαντούδης, και τα τελευταία χρόνια ο Ανδρέας Σαραντόπουλος. Στη διαδρομή των πενήντα και πλέον ετών που ιστορεί η Σχολή, πολλοί απόφοιτοί της σταδιοδρόμησαν ως σκηνογράφοι, όπως οι Δ. Ζαρίφης, Α. Σαραντόπουλος, Γ. Κόκκος, Γ. Πάτσας, Γ. Ασημακόπουλος, Μ. Παντελιδάκης, Μ. Κόκκου, Ν. Στεφάνου, Ε. Μανωλοπούλου, Ν. Κληρονόμος, Μ. Καταροπούλου, Α. Αρσένη, Δ. Βολίδη και Α. Κουτσουδάκη.

Ενταγμένη σε αυτή τη μακρόχρονη σχέση της σχολής με τη σκηνογραφία, η έκθεση «Με αφορμή μια παράσταση: Έντεκα σκηνογραφικές μελέτες” έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά συνεργασιών της Σχολής με γνωστές θεατρικές σκηνές, σκηνοθέτες και σκηνογράφους.

Στην έκθεση παρουσιάζονται οι προτάσεις των: Δάφνη Αντωνίου, Άννα Βήχου, Λένα Γκάντζου, Βασίλη Κατσαράκη, Ανδριανή Κορκώνη, Έλλη Λιδωρικιώτη, Φωτεινή Μουτάφη, Ιωάννα Ξαγοράρη, Χριστίνα Πανοπούλου, Τόλη Τατόλα, Ουρανία Τραχανά.

  • Θέατρο Αγγέλων Βήμα, Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια, 104 31, Αθήνα
  • Εγκαίνια: Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010 ώρα: 21:00
  • Διάρκεια: 6-24 Οκτωβρίου 2010
  • Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210 5242211-13
  • Email info@aggelonvima.gr
  • http://www.aggelonvima.gr

Έκθεση αποφοίτων Εργαστηρίου Ζωγραφικής Κολλεγίου Βακαλό

Στις 18 Οκτωβρίου εγκαινιάζεται στον εκθεσιακό χώρο του Κολλεγίου Βακαλό η έκθεση των αποφοίτων του μονοετούς Εργαστηρίου Ζωγραφικής. Στην έκθεση θα παρουσιαστούν έργα ζωγραφικής και μικτής τεχνικής, καθώς και σχέδια, του ακαδημαϊκού έτους 2009-10.

Οι απόφοιτοι που εκθέτουν είναι οι Π. Αλεξοπούλου, Ά. Βανέζη, Α. Γιακουμάκης, Α. Δημητριάδου, Μ. Καράμπελα, Ν. Κυπριανού, Τ. Κωνσταντινίδου, Μ.-Ε. Περιστάνογλου, Δ. Πούλου, Α. Σαλιάρης, Α. Σταυράκη, Κ. Τσεσμετζή, Σ. Φαλιάγκα.

Το μονοετές Εργαστήριο Ζωγραφικής του Κολλεγίου Βακαλό δέχεται σπουδαστές ανεξαρτήτως ηλικίας και εκπαιδευτικού επιπέδου, και έχει στόχο την εξοικείωση με την εικαστική τέχνη, τις μεθόδους και τα υλικά της, καθώς και την ανάπτυξη της ικανότητας χειρισμού των ποικίλων τρόπων της εικαστικής έκφρασης. Στο Εργαστήριο διδάσκουν γνωστοί ζωγράφοι με πολυετή εκπαιδευτική εμπειρία στο Κολλέγιο Βακαλό.

  • Εγκαίνια: 18 Οκτωβρίου, 20:30
  • Διάρκεια έκθεσης: 18/10-5/11/2010 (Δευτέρα έως και Παρασκευή)
  • Ώρες λειτουργίας: 10:00-21:00
  • Κολλέγιο Βακαλό, Λάμπρου Κατσώνη 26, Λυκαβηττός
  • Τηλ.: 210-6442514, fax: 210-6444840
  • info@vakalo.grhttp://www.vakalo.gr